12 Ιουν 2016

Η επόμενη περίοδος: πουλώντας φυστίκια κυπριακού σε μια ακόμη μακρόχρονη προεκλογική για την καρέκλα "ουκ ελάττω.."; Τα διλήμματα και τα αδιέξοδα της Δεξιάς..


Το προεδρικό πάει για «προεδρικές» το 2018, και ας πάει να κουρεύεται το κυπριακό; Το άγχος των απωλειών στις βουλευτικές και της απομόνωσης..
Σε ένα πρόσφατο κείμενο του ο Ρεπόρτερ κατέγραψε, σύμφωνα με το κείμενο, πληροφορίες από υψηλόβαθμους του ΔΗΣΥ, ότι ο Αναστασιάδης αναλαμβάνει πιο ενεργό ρόλο στο κόμμα – και υπέδειξε την εκλογή Συλλούρη σαν ενδεικτική. Και παρέπεμψε επίσης και σε υποτιθέμενες παρεμβάσεις του προέδρου την τελευταία εβδομάδα των εκλογών. «Υποτιθέμενες παρεμβάσεις» με την έννοια ότι το δημοσίευμα φαίνεται εμφανώς να έχει ως στόχο να νομιμοποιήσει την άποψη ότι χρειάζεται η παρέμβαση του προεδρικού. Αν, βέβαια, εντάξει κανείς αυτές τις πληροφορίες στο υπαρκτό πλαίσιο του τί είναι γνωστό για το προεδρικό, μάλλον εκφράζεται πρόθεση που καταλήγει στον.. Χάσικο. Είναι γνωστό ότι ο κ. Αναστασιάδης δεν λειτουργεί σε full capacity για μεγάλο μέρος του 24ωρου, με τις σιέστες που χρειάζεται και τα άλλα «μικρά και ανθρώπινα» κλπ που ο δημόσιος λόγος αποφεύγει. Άρα το να πιστέψει κανείς ότι ξαφνικά θα μετατραπεί σε υπερενεργητικό κλπ, είναι μάλλον απλοϊκές υποβολές. Το δημοσίευμα, από ένα έντυπο που παρά τις υποσχέσεις αυτονομίας, φαίνεται να κινείται σαφώς επίσης στο κύκλο του κυβερνώντος κόμματος [αλλά όχι του Αβέρωφ], μάλλον δείχνει μια διάθεση προεδρικού και κυβερνητικού κύκλου να ξεκινήσουν την προεκλογική του 2018. Αναμενόμενο άλλωστε – στο μέλλον θα είναι μια από τις θλιβερές εικόνες που θα θυμούνται οι άνθρωποι από αυτήν τη δεκαετία: η εμμονή στις καρέκλες οδηγούσε μόνιμα σε παρατεταμένες προεκλογικές εκστρατείες. Η εκστρατεία του 2013 ξεκίνησε το 2010 και μετατράπηκε σε κανονική το 2011 με άξονα το Μαρι..

Με δεδεμενες τις απώλειες της κυβέρνησης [σε ψήφους αλλα και σε στήριξη – φαίνεται εμφανώς απομονωμένος ο ΔΗΣΥ] έχει δρόμο μπροστά του το κυβερνητικό κόμμα.. Ελέγχει μεν την πλειοψηφία των ΜΜΕ, αλλά είναι αμφίβολο αν θα τον ακολουθήσει όλη, όμως, αν ο αντίπαλος δεν είναι η αριστερά, αλλά το κέντρο.. Και εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα, γιατί η κυβέρνηση έχει τόσα ανοιχτά εν δυνάμει σκάνδαλα, που το να φωνάζει "φταίνε οι προηγούμενοι" για κάθε τί [όπως με την περίπτωση του Πρόδρομου και την απόπειρα μετατόπισης σε μια λούρα στην Πάφο] απλώς θα καταντά κωμική..


Άρχισε το blame game στο κυπριακό και οι αμπελοφιλοσοφίες των ενοχών  για να μετατοπίσουν την έμφαση από τα διαπλεκομενα συμφέροντα τους;


Το άλλο μεγάλο ζήτημα είναι το κυπριακό.. Την περασμένη εβδομάδα, πριν την συνάντηση Αναστασιάδη – Ακιντζή η ιστορική [πριν καν τον Πολίτη] φίλο-κυβερνητική εφημερίδα, η Αλήθεια, είχε ένα πρωτοσέλιδο που φαινόταν να αρχίζει το blame game πριν καν ξαναξεκινήσουν οι συνομιλίες… Οπότε, ο Αναστασιάδης είναι μάλλον πανικόβλητος πάλι και προσπαθεί να δίνει αντιφατικά μηνύματα.. θέλει λύση, δεν θέλει λύση κλπ. Ίσως να ελπίζει ότι έτσι θα φτάσει μέχρι το 2018.. και μετά βλέπει.. Ήδη άλλωστε όσα έλεγε πριν, αποδείχτηκαν φούσκες – το 2010 λ.χ. επέμενε και μέσω των ΜΜΕ που έλεγχε το κόμμα του, όπως ο Πολίτης, ότι έπρεπε να υπογραφούν οι συμφωνίες Χριστόφια- Ταλάτ, ενώ ο ίδιος κρατούσε αποστάσεις από το περιεχόμενο των συμφωνιών. Όπως αποδέχτηκε στη συνέχεια απλώς ήθελε να υπογραφεί κάτι για να έχει κάτι να κατηγορεί τον Χριστόφια μετά.. ή να το χρησιμοποιήσει χωρίς να αναλαμβάνει ευθύνες..Τελικά το 2015 ήρθε η στιγμή να ελεγχθεί, αν είχε έστω και υποτυπωδες ίχνος συνέπειας. Διότι το 2010, αν και δεν είχαν καταλήξει οι συνομιλίες Χριστόφια - Ταλάτ, ο Αναστασιάδης υπέβαλε ότι έπρεπε να κλείσουν συμφωνίες [χωρίς δική του ευθύνη] πριν τις τουρκοκυπριακές εκλογές για να μην χαθεί η ευκαιρία της παρουσίας Ταλάτ στην προεδρία. Τελικά, το 2015 είχε τον Ακιντζή, και μάλιστα με κεντροαριστερή κυβέρνηση. Και τί έκανε ο Αναστασιάδης; Σπατάλησε ένα ολόκληρο χρόνο, ενώ είχε και τις προηγούμενες συγκλίσεις, ενώ ήταν και στο προεδρικό για 2 χρόνια. Η συνέπεια δεν ήταν ποτέ το δυνατό του σημείο. Άλλωστε τα φερέφωνα που προωθούσαν τις απόψεις του, είναι εκφραστικά -  Δρουσιώτης των βαρύγδουπων ατάκων, αποδείχτηκε πρωταθλητής στις καρέκλες, από το προεδρικό στις Βρυξέλλες, ενώ ο Διονυσίου καταγράφεται πια σαν από τους τεκμηριωμένα διαπλεκόμενους «δημοσιογράφους» [αν πούμε ότι είναι δημοσιογράφος – αν και μάλλον πιο ορθά «σύμβουλος έκδοσης» πρέπει να ονομάζεται, με ολα τα σχετικά..]..

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν μπορεί κανείς να περιμένει πολλά από τον Αναστασιάδη. Και η απώλεια της χρονιάς 2015-16 ίσως να αποδειχτεί πιο δραματική στο μέλλον, από την οπτική τουλάχιστον και του είδους της λύσης, αλλά για τον ίδιο τον Αναστασιάδη. Άλλαξαν και πάλι οι ισορροπίες στην Μέση Ανατολή – το παραμύθι των θεαμάτων με τις τριμερείς και το Ισραήλ σκάζει, πια, ως φούσκα, καθώς, όπως αναμενόταν για όσους παρακολουθούσαν τις πραγματικές οικονομικές σχέσεις Ισραήλ – Τουρκίας. Ξαναφτιάχνονται οι σχέσεις Ισραήλ - Τουρκίας. Ενώ ταυτόχρονα ο Ερντογάν οδηγεί τη χώρα του, και οδηγείται και ο ίδιος, σε μια σειρά αντιπαραθέσεων που κάνουν και τη σχέση ΕΕ - Τουρκίας και τις διαδικασίες στο εσωτερικό της Τουρκίας ασταθείς.. Και καθώς οι ΗΠΑ αποστασιοποιούνται [και πάλι αξίζει να θυμηθεί κανείς ποσά θεάματα επενδύθηκαν στον Κέρρυ, τον Μπάιτεν κοκ] ο μόνος άξονας που μένει για τον Αναστασιάδη είναι… η Ρωσία.. Και σε αυτήν τη διάσταση, έχει και το μπέρδεμα του παρελθόντος με το δικαστικό ζήτημα για το [τέως;] δικηγορικό του γραφείο, στη δίκη για τον Λεμπεντεφ στην Νέα Υόρκη. Και ίσως και σύντομα στην Μόσχα μετά την σύλληψη του συνεργάτη του Λεμπέντεφ. Στα κυπριακά ΜΜΕ επικρατεί, ως συνήθως, η απόλυτη λογοκρισία. Αλλά υπάρχει και εδώ περιθώριο ρευστότητας..

..το 2010, αν και δεν είχαν καταλήξει οι συνομιλίες Χριστόφια - Ταλάτ, ο Αναστασιάδης υπέβαλε ότι έπρεπε να κλείσουν συμφωνίες [χωρίς δική του ευθύνη] πριν τις τουρκοκυπριακές εκλογές για να μην χαθεί η ευκαιρία της παρουσίας Ταλάτ στην προεδρία. Τελικά, το 2015 είχε τον Ακιντζή, και μάλιστα με κεντροαριστερή κυβέρνηση. Και τί έκανε ο Αναστασιάδης; Σπατάλησε ένα ολόκληρο χρόνο, ενώ είχε και τις προηγούμενες συγκλίσεις, ενώ ήταν και στο προεδρικό για 2 χρόνια. Η συνέπεια δεν ήταν ποτέ το δυνατό του σημείο. Άλλωστε τα φερέφωνα που προωθούσαν τις απόψεις του, είναι εκφραστικά…

Σε αυτό το πλαίσιο, μια κίνηση του Αναστασιάδη στο κυπριακό, θα μπορούσε να προέλθει μόνο από την συνειδητοποίηση ότι τα πράγματα εξελίσσονται αρνητικά για τον ίδιο. Ή και ότι μεγάλες δυνάμεις μπορεί να πιέσουν για να υπάρξουν συμφωνίες που να εξυπηρετούν.. Θα ήταν ευχάριστο να έλπιζε κανείς ότι ο κ. Αναστασιάδης, θα μπορούσε έστω και μια φορά στην πολιτική του καριέρα [έστω στη δύση της], να θέσει το δημόσιο πάνω από τα ιδιωτικό συμφέρον – πάντα υπάρχει ελπίδα, αλλά η εικόνα δεν είναι ενθαρρυντική για την ώρα..

Αν κοιτάξει κανείς στο εσωτερικό τα πράγματα είναι εξίσου προβληματικά. Για να επιτευχθεί μια λύση χρειάζεται ένα 50%. Αυτό σημαίνει ότι θα ψηφίσουν όλοι οι ψήφοι του ΑΚΕΛ στις τελευταίες εκλογές [πράγμα αμφίβολο αφού μια μεγάλη μερίδα νοιώθει πια ένα τεράστιο χάσμα από το κυβερνών κόμμα – και αυτό δεν αφορά πολλούς από την αόρατη αριστερά που δεν ψήφισε, γιατί δεν ήταν πιο έντονη η αντιπολίτευση του κόμματος, αλλα και πολλούς που ψηφίσαν και απαιτούν στους διάλογους στον ίντερνετ «να φύγουν» οι νυν -της κυβέρνηση - και μετά να συζητηθεί οτιδήποτε]. Και μετά ότι θα πρέπει η λύση να πάρει τουλάχιστον 20% από το 30% του κυβερνώντος κόμματος, ενώ οι υπόλοιποι εύκολα θα διαφύγουν στην απόρριψη λόγω της ιστορικής διγλωσσίας στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος [και η ανοιχτή πόρτα με την επιλογή Συλλούρη σημαίνει ότι "οι πιο δεξιοί"/απορριπτικοί του ΔΗΣΥ μπορεί να ψηφίσουν ενάντια στις συμβουλές του κόμματος, αλλά και να ανταμειφθούν μετά [σαν είδος εξαγοράς;] για να δώσουν ξανά στήριξη ή ανοχή στην κυβέρνηση.... Και μετά πρέπει να βρεθούν ακόμα 5% από το κέντρο..

Μια οργανωμένη εκστρατεία θα μπορούσε ακόμα να πετύχει.. Αλλά όταν παρακολουθεί κανείς τα αντανακλαστικά της κυβέρνησης – όπως λ.χ. η προσπάθεια κατασκευής θεάματος με τον Συλικιώτη για να συγκαλυφθεί η μικροπρέπεια Προδρόμου, η γεφύρωση του χάσματα φαίνεται ακόμα πιο δύσκολη. Οι του Συναγερμού φαίνονται εγκλωβισμένοι σε ένα μικρόκοσμο ρουσφετο-συναλλάγων που δεν τους επιτρέπουν να δουν την μεγάλη εικόνα.. Όσο για όργανα.. Ήδη ο διαμεσολαβητής της διαπλοκής του Πολίτη [όπως τεκμηριώνεται και από την λογοκρισία το 2009 προς όφελος της Τράπεζας Κύπρου με αντίτιμο 50,000], ο Διονυσίου, έριξε την ατάκα ότι «δεν θέλουν λύση οι κύπριοι».. Κάπως πρέπει να εξηγήσουν ίσως και μια στροφή που θα πάρουν οι ίδιοι για να εκλιπαρήσουν και παλι καρέκλες απο το κοινό;..

Το μόνο θετικό που θα μπορούσε να επικαλεστεί κανείς σε σχέση με το κυπριακό, τώρα πια είναι οι πρωτοβουλίες του Ακιντζή. Ήδη οι κινήσεις που φημολογούνται σε σχέσεις με τους Μαρωνίτες δείχνουν μια προοπτική, έστω και ντε φάκτο.. Αλλά και εκεί πια υπάρχει μια δεξιά "κυβέρνηση"… Όσον αφορά στην ελληνοκυπριακή πλευρά θα δείξει και αν το προεδρικό κατάλαβε τίποτα από τα όσα συμβαίνουν… Διότι στο βάθος μπορεί οι ελληνοκύπριοι να βρεθούν με μια ντε φάκτο λύση, χωρίς υπογραφή, όπου, όμως, οι «ευρωπαίοι φίλοι» θα κάνουν συμφωνίες, και ο Αναστασιάδης θα αναζητεί ..δικαιολογίες πιστολιών πάλι… Αλλά αυτά θα φανούν την αμέσως επόμενη περίοδο.. Και στο φόντο της προοπτικής του ενδιάμεσου [ανάμεσα στον άμεσο και τον μακροχρόνιο] χρόνου, είναι σαφές ότι το φυσικό αέριο θα καθορίσει τα δεδομένα.. Αλλά τώρα πια και η απόσταση Τουρκίας – ΕΕ.. Και άρα ο ενδεχόμενος ρόλος της Κύπρου στο ρευστό τοπίο…

Αλλά και με φόντο τις προεδρικές που θα βρει σύμμαχους ο ΔΗΣΥ; Θέλει το κυπριακό για να συγκρατεί [και το προεδρικό ψήφους και ο Πολίτης αναγνώστες που φυλλορροούν] αλλά δεν θέλει και την λύση για να μην έχει εκροές από την άλλη πλευρά..


Από την άλλη, ωστόσο, αν υποθέσουμε ότι ο ΔΗΣΥ εγκλωβισμένος στον μικρόκοσμο της διαφθοράς και της διαπλοκής του, κινηθεί μονοδιάστατα προς τις προεδρικές [ρίχνοντας και κανένα φιστίκι υποσχέσεων σε όσους επιμένουν ακόμα στα θεάματα των Διονυσίου Λίμιτεδ], τα πράγματα είναι εξίσου προβληματικά. Οι 3 πόλοι [δεξιά, κέντρο, αριστερά] είναι εκεί και κανένας δεν κερδίζει χωρίς τη στήριξη ενός άλλου. Αν πάρουμε τα αποτελέσματα των βουλευτικών, για να περάσει η αριστερά στον δεύτερο γύρο θα πρέπει να κινητοποιήσει με τον υποψήφιο της την "αόρατη αριστερά" που απείχε [ή άλλους ψηφοφόρους μάλλον του κέντρου] και να ανοίξει διάλογο είτε με το κέντρο, είτε με την δεξιά [για το δεύτερο γύρο]. Και θα πρέπει να αντιμετωπίσει κάπως και το σκηνικό των ΜΜΕ.. Όποιος αγνοεί ή παραβλέπει αυτήν τη διάσταση είναι λες και παρακολουθεί ποδόσφαιρο με μιλημένο διαιτητή και καμώνεται ότι το αποτέλεσμα θα κριθεί από την προσπάθεια των παικτών. Από την πλευρά του κέντρου και της δεξιάς, το πρόβλημα με τα ΜΜΕ είνα μικρότερο για το κέντρο [έχει τις προσβάσεις] και σίγουρα η δεξιά σε αυτό το στάδιο έχει τον έλεγχο της πλειοψηφίας των ΜΜΕ, αλλά, δυστυχώς για αυτήν, και τη δυσπιστία, αν όχι οργή, εναντίον της από την πλειοψηφία των πολιτών. Αν υποθέσουμε ότι πάνε στο δεύτερο γύρο κέντρο  και δεξιά, τότε το αποτέλεσμα θα το κρίνει η αριστερά. Και εδώ βραχυκυκλώνονται τα πράγματα για τον ΔΗΣΥ.. Χρειάζεται να πουλά φυστίκια κυπριακού για να μπορεί να απευθυνθεί στην αριστερά στο δεύτερο γύρο. Αλλά αν περάσει η αριστερά στο δεύτερο γύρο θα πρέπει να παίξει την κασέτα του εθνικισμού ενάντια στην αριστερά. Είναι αβέβαιη ισορροπία. Και ειναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ένα υποφερτό ποσοστό της αριστεράς, όπως είναι σήμερα τα δεδομένα, να ψηφίζει υποψήφιο της δεξιάς. Και τον Αναστασιάδη λιγότεροι. Για το κέντρο τα δεδομένα είναι ελαφρώς καλύτερα παραδόξως. Καθώς το κυπριακό δεν κινείται, το κέντρο θα κατηγορεί τον Αναστασιάδη για κάθε του κίνηση, ενώ ταυτόχρονα θα τον κατηγορεί για τις προηγούμενες κινήσεις του. Και αν είναι έξυπνοι επικοινωνιακά, θα κρατούν χαμηλά τους τόνους για το ΑΚΕΛ, και τα θέματα που είναι ευαίσθητα για την αριστερά, για να έχουν ανοιχτές πόρτες για τον δεύτερο γύρο.. Και αφού ο κέντρο ωφελήθηκε ουσιαστικά από την κριτική το ΑΚΕΛ ενάντια στην λιτότητα, θα μπορέσει στη νέα βουλή να φτιάξει  συμμαχίες σε εκείνο τον τομέα.. Βέβαια το κέντρο έχει και μια πολυδιάσπαση. Αλλά οι εκλογές για την προεδρία της βουλής έδειξαν μια στρατηγική σύγκλιση. Και τις συζητήσεις για τις επιτροπές φάνηκε και πάλι ο διαχωρισμός ΔΗΚΟ – ΔΗΣΥ που ενδεχομένως να σταθεροποιηθεί, καθώς ο Ν. Παπαδόπουλος αποκτά αυτοπεποίθηση και γίνεται φορέας και ο ίδιος μιας πτέρυγας της αστικής τάξης [διότι φορέας μερίδας της μεσαίας τάξης και μερίδας των εργαζόμενων του δημόσιου είναι ήδη]…

Το προεδρικό φαίνεται να κάνει κάποιες κινήσεις να μετριαστεί η εικόνα που έχει κατασκευαστεί για την εύνοια που δείχνει η νυν κυβέρνηση στο κεφάλαιο, και η υστερική νεοφιλελεύθερη ρητορική της προηγούμενης περιόδου [και σε αυτό ο περιορισμός του Αβέρωφ έχει νόημα ευρύτερο]. Έτσι, η Αιμιλιανίδου, μάλλον μεταφέροντας οδηγίες του προεδρικού, πήρε τη θέση των συντεχνιών στη διαμάχη με τους ξενοδόχους. Έχει, όμως, το προεδρικό την δύναμη να κάνει κάτι; Το έγραψε ήδη η Ταραμουντά ότι η εσωτερική δυσφορία στον ΔΗΣΥ κατευθύνεται σε μεγάλο βαθμό και προς την νεοφιλελεύθερη στροφή του κόμματος - σε αντιδιαστολή με το "κοινωνικό κράτος" της περιόδου του Κληρίδη. Και τον Αβέρωφ είνα γνωστό ότι δεν τον συμπαθεί το προεδρικό. Αλλά τον «εγώ δεν καταλαβαίνω» Χάρη τί θα τον κάνει; Το πρόβλημα του κεφαλαίου είναι ότι ψηφίζουν και οι δεξιοί εργαζόμενοι και δεν φαίνονται καθόλου ευχαριστημένοι με τις επιδείξεις και τη ρουσφετολογία του Χάρη..

 Και όταν  η απομόνωση είναι δεδομένη;…
Η αποτυχία του Αβέρωφ είναι εμφανής – και εκλογικά, αλλά και στο να περάσει ένα ηγεμονικό, δικό του, προφίλ στην παράταξη. Αλλά φαίνεται ότι ο κ. Αναστασιάδης ξεχνά τις δικές τους αποτυχίες. Επί δικής του προεδρίας στο κόμμα, κέρδισε μεν εκείνες τις βρώμικες εκλογές του 1998 [με το αμίμητο "ευχαριστώ για όλα Άκη" που κωδικοποιούσε πολύ περισσότερα], και έγινε και στήθηκε το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου ένα χρόνο μετά, αλλά ο ΔΗΣΥ για τα επόμενα σχεδόν 10 χρόνια μπήκε στην απομόνωση. Και από αυτήν την απομόνωση τον έβαλε το ΑΚΕΛ το 2008… Θα ήταν αστείο να περιμένει ο Χάσικος ή ο Αναστασιάδης κοκ, ότι θα υπάρξει ξανά ηγεσία στο ΑΚΕΛ που θα κάνει τα ίδια και θα τους ανεχθούν οι ψηφοφόροι τους.. Η νευρωτική αντιμετώπιση των προεκλογικών [όπως το ξεκίνημα τους από το 2010-11] έκαψε και το μοναδικό χαρτί που είχε αποκτήσει ο ΔΗΣΥ την δεκαετία της απομόνωσης του – τον Πολίτη. Ο Πολίτης κατάφερε μετά το 2004 να εκφράσει κα μια μερίδα της αριστεράς. Ήταν μια εποχή που άτομα, όπως ο Δρουσιώτης, που εξυπηρετούσαν τις δυτικές ρητορικές [και πρεσβείες;] με εμμονή, μπορούσαν να περνούν και σαν.. «αριστεροί» δήθεν λόγω κυπριακού.. Ενώ άτομα με ακροδεξιές καταβολές και εμμονές ανάλογες του Προδρόμου [όπως ο Διονυσίου] μπορούσαν να πουλούν την ημιμάθεια τους για τον αριστερο λογο..σαν «αριστερίζουσα».. Όλα αυτά τελείωσαν πια.. Αν το Μαρί ήταν το σοκ της αποκάλυψης της υποκρισίας, η νεοφιλελεύθερη υστερία που ακολούθησε και μετά η ημετεροκρατία της διακυβέρνησης Αναστασιάδη, ολοκλήρωσε την πραγματικότητα της καμένης γέφυρας.. Δεν έχει πρόσβαση στην αριστερά, πια, η δεξιά και τα επιτελεία της… Και την έχασε για ανόητους λόγους, ενώ μια πιο ορθολογική διαχείριση της πρόσβασης θα απέδιδε πολλαπλάσια σε βάθος χρόνου.. Οι εμμονές, τα ψέματα, οι υστερίες του Πολίτη και των συμμετεχόντων υπό τον έκδοτη, έχουν πια καταστήσει τον Πολίτη, το σύμβολο της διαπλοκής. Φαίνεται ότι το «σύνδρομο της ΕΟΚΑ Β», η αδυναμία/απροθυμία κατανόησης των συνεπειών [εν μέρει και λόγω μιας αξιοθρήνητης «ανάγκης» για ρουσφέτι και ημετεροκρατία], είναι ακόμα χαρακτηριστικό της δεξιάς ή των κατάλοιπων της ακροδεξιάς που δοκίμασαν να ποζάρουν και σαν "σκεπτόμενοι" αναλυτές την προηγούμενη περίοδο.. Και αν δει κανείς τους αγώνες της αριστεράς ιστορικά, σαφώς ο νέος αγώνας που αναδύεται τώρα μετά το 2011, πλάι στους ιστορικούς οικονομικούς, πολιτικούς [για το κυπριακό αλλά και την εκδημοκρατικοποίηση] κοκ, είναι η αντιμετώπιση των ΜΜΕ σαν μηχανισμών υπονόμευσης της δημοκρατίας.. Διότι όταν ξαναέρθει μόνη της η αριστερά στην εξουσία, μπορει να ξερει τώρα πως θα αντιμετωπίσει το βαθύ κράτος, αλλά ξέρει επίσης ότι θα πρέπει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει και το βαθύ παρακράτος της διαπλοκής που εκφράζουν μηχανισμοί, όπως ο Πολίτης..

Σε αυτό το πλαίσιο, η απομόνωση του ΔΗΣΥ θα αυξάνεται. Οι εκλογικές νίκες μπορεί και να αποδειχτούν πύρρειες, όπως το 1998.. Αξίζει και πάλι να αναφερθεί κανείς συγκριτικά στην περίοδο 2001-03, όταν ο Κληρίδης βαλλόταν από παντού, αλλά επικεφαλής της βουλής ήταν ο Δ. Χριστόφιας. Το έλεγε ο Κληρίδης ότι ήταν ο μόνος τον οποίο εμπιστευόταν. Τώρα όμως, και να θέλει ο Άντρος Κυπριανού να πείσει τις μάζες του ΑΚΕΛ για τις προθέσεις Αναστασιάδη, ποιός θα τον πιστέψει;.. Πίσω από τον Αναστασιάδη που δεν είναι πια πιστευτός φιγουράρουν η διαπλοκή του Χάσικου, η εμπάθεια Πρόδρομου κοκ..

…ο κ. Αναστασιάδης ξεχνά τις δικές τους αποτυχίες. Επί δικής του προεδρίας στο κόμμα, κέρδισε μεν εκείνες τις βρώμικες εκλογές του 1998 [με το αμίμητο "ευχαριστώ για όλα Άκη" που κωδικοποιούσε πολύ περισσότερα], και έγινε και στήθηκε το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου ένα χρόνο μετά, αλλά ο ΔΗΣΥ για τα επόμενα σχεδόν 10 χρόνια μπήκε στην απομόνωση. Και από αυτήν την απομόνωση τον έβαλε το ΑΚΕΛ το 2008… Θα ήταν αστείο να περιμένει ο Χάσικος ή ο Αναστασιάδης κοκ, ότι θα υπάρξει ξανά ηγεσία στο ΑΚΕΛ που θα κάνει τα ίδια και θα τους ανεχθούν οι ψηφοφόροι τους.. Η νευρωτική αντιμετώπιση των προεκλογικών [όπως το ξεκίνημα τους από το 2010-11] έκαψε και το μοναδικό χαρτί που είχε αποκτήσει ο ΔΗΣΥ την δεκαετία της απομόνωσης του – τον Πολίτη…. Δεν έχει πρόσβαση στην αριστερά, πια, η δεξιά και τα επιτελεία της… Και την έχασε για ανόητους λόγους, ενώ μια πιο ορθολογική διαχείριση της πρόσβασης θα απέδιδε πολλαπλάσια σε βάθος χρόνου.. Οι εμμονές, τα ψέματα, οι υστερίες του Πολίτη και των συμμετεχόντων υπό τον έκδοτη, έχουν πια καταστήσει τον Πολίτη, το σύμβολο της διαπλοκής.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου