19 Ιουν 2016

Μετεκλογικά θεάματα και η συμβολική και ρεαλιστική νίκη της ΠΑΣΥΝΟ: Μια μικρή πρόοδος ή Όταν ο Αναστασιάδης «επιστρέφει» στον Κέυνς, ενώ ο Αβέρωφ και η παρέα των νεοφιλελεύθερων φαίνονται να προτιμούν να ξεχάσουν το θράσος των προεκλογικών ταξικών δηλώσεων;


«Στην συμφωνία της 31 Μαρτίου 2016 μεταξύ ΠΑΣΥΝΟ – Κυβέρνησης τέθηκε χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης του διάλογου για τα εργασιακά θέματα αναδιοργάνωσης/αυτονόμησης… διάλογος για τα πλαίσιο, αλλά και για όλα τα εργασιακά θέματα των νοσηλευτών, συμπεριλαμβανόμενων θεμάτων που σχετίζονται με νέες ανελικτικές δομές στα δημόσια νοσηλευτήρια… Δεδομένου ότι ο ορίζοντας υλοποίησης είναι η 31/8/2016 και λαμβάνοντας υπόψη επιστολές της ΠΑΣΥΝΟ, αλλα και σχετικά αιτήματα άλλων συντεχνιών, παρακαλούμε όπως μας ενημερώσετε για το που βρίσκεται ο εν λόγω διάλογος.»

Από την επιστολή του «προεδρικού» προς τον κ.  Παμπορίδη που ξεκίνησε το πρόσφατο θέαμα [Φιλελεύθερος, σελ. 9,  18/6/2016

Από τις βουλευτικές στις προεδρικές, είναι από τα καλά των εκλογών: έστω και μπερδεμένα, στέλλεται το μήνυμα «δεν μασάμε»… και αν θέλετε ψήφους, κόψετε τις ανοησίες…
Και ξαφνικά, το προεδρικό ανακάλυψε ότι υπάρχει πρόβλημα στη δημόσια Υγεία. Έτσι και αλλιώς η μετεκλογική περίοδος ξεκίνησε με την ανακοίνωση μέτρων των κυβερνητικών ιατρών στις 7 Ιουνίου με αιχμή στην κριτική τους για την υποστελέχωση. Και τα ευρύτερο κλίμα/προβλήματα που προκάλεσαν την απεργία της ΠΑΣΥΝΟ φαίνονταν να μαζεύονται και πάλι.. Ο κ. Αναστασιάδης ανακοίνωσε ότι είχε «παραπλανηθεί» και άρχισε μια θεαματική σειρά συναντήσεων και ανακοινώσεων, η οποία κατέληξε .. στην πρόσληψη 138 ωρομισθίων και στην προκήρυξη 28 νέων θέσεων ιατρικού προσωπικού.. Ενώ ανακοινώθηκαν και νέα μέτρα προς την κατεύθυνση του ΓεΣΥ κοκ. Τί προκάλεσε αυτές τις «ανακαλύψεις» και τα συνακόλουθα θεάματα; Η εκλογική ήττα της κυβέρνησης στις βουλευτικές [πέρα από τις απώλειες του ΔΗΣΥ, καταγράφηκε με σαφήνεια από τις ρητορικές της συνολικής αντιπολίτευσης η αντίθεση στην νεοφιλελεύθερη λιτότητα] η οποία έδωσε την ευκαιρία στους διαφωνούντες [και μέσα στο κυβερνών κόμμα] με το νεοφιλελεύθερο κύκλωμα να αρχίσουν και πιο δημόσια την αμφισβήτηση. Αλλά και το γεγονός ότι το προεδρικό προσπαθεί να βρει τρόπους αναστροφής ενός αρνητικού κλίματος που διευρύνεται. Τα περί success story σαφώς δεν έπεισαν, και έτσι η κυβέρνηση που αναλωνόταν σε ρητορικές ενάντια στο δημόσιο μόλις πριν ένα χρόνο, και που πρόβαλε τη μείωση του ελλείμματος, όπως ένα παιδάκι επιδεικνύει ένα νέο παιχνίδι σαν το ναρκισσιστικό κέντρο του σύμπαντος, ξαφνικά άρχισε να ξοδεύει σχεδόν αλόγιστα. 3000 οπλίτες, χρήματα για την Υγεία.. Και ξαφνικά, από το νεοφιλελεύθερο ντελίριο, η ελληνοκυπριακή δεξιά φαίνεται επιστρέφει στον.. Κέυνς. «Δημόσιες επενδύσεις».. Με έμφαση, βεβαίως, στην προσφορά δημόσιων ωφελημάτων με αντάλλαγμα της εξαγορά, ελπίζει, ψήφων το 2018.. Όμως, ο αόρατος νικητής δεν είναι απλώς όσοι φώναζαν για 3 χρόνια τώρα ότι η κυβέρνηση έκανε επίδειξη λιτότητας στην τρόικα με ακραίες περικοπές [πέρα από όσο χρειαζόταν έστω με το μνημόνιο] στη δημόσια Υγεία, αλλά και πιο συγκεκριμένα η συντεχνία των νοσηλευτών που τόλμησε να τα βάλει με την κυβέρνηση, σε ένα κλίμα που η πλειοψηφία των ΜΜΕ αναπαρήγαγαν το success story ως αυτονόητη θέση/ρητορική…



Τί προκάλεσε αυτές τις «ανακαλύψεις» και τα συνακόλουθα θεάματα; Η εκλογική ήττα της κυβέρνησης στις βουλευτικές [πέρα από τις απώλειες του ΔΗΣΥ, καταγράφηκε με σαφήνεια από τις ρητορικές της συνολικής αντιπολίτευσης η αντίθεση στην νεοφιλελεύθερη λιτότητα] η οποία έδωσε την ευκαιρία στους διαφωνούντες [και μέσα στο κυβερνών κόμμα] με το νεοφιλελεύθερο κύκλωμα να αρχίσουν και πιο δημόσια την αμφισβήτηση. Αλλά και το γεγονός ότι το προεδρικό προσπαθεί να βρει τρόπους αναστροφής ενός αρνητικού κλίματος που διευρύνεται. Τα περί success story σαφώς δεν έπεισαν, και έτσι η κυβέρνηση που αναλωνόταν σε ρητορικές ενάντια στο δημόσιο μόλις πριν ένα χρόνο, και που πρόβαλε τη μείωση του ελλείμματος, όπως ένα παιδάκι επιδεικνύει ένα νέο παιχνίδι σαν το ναρκισσιστικό κέντρο του σύμπαντος, ξαφνικά άρχισε να ξοδεύει σχεδόν αλόγιστα. 3000 οπλίτες, χρήματα για την Υγεία.. Και ξαφνικά, από το νεοφιλελεύθερο ντελίριο, η ελληνοκυπριακή δεξιά φαίνεται επιστρέφει στον.. Κέυνς. «Δημόσιες επενδύσεις»…

Το θέαμα του προέδρου που ανακαλύπτει την τασιηνόπιττα μπορεί να μην έπεισε, αλλά ήταν μια σαφής αλλαγή ρητορικής από το κυβερνητικό στρατόπεδο…
Για να κατανοηθεί το μέγεθος της στροφής αξίζει να δει κανείς τί λεγόταν και πού βρίσκεται σήμερα η κατάσταση. Γράφει η Οικονομική Καθημερινή:
«Παρά τις προεκλογικές δηλώσεις της κυβέρνησης και ΔΗΣΥ ότι το ιατρικό προσωπικό δεν έχει μειωθεί στα δημόσια νοσηλευτήρια, τα όσα προέκυψαν τις τελευταίες μέρες τόσο για τους λανθασμένους αριθμούς όσο συνακόλουθα για το πραγματικό πρόβλημα υποστελεχωσης στην δημόσια υγεία άνοιξαν την βεντάλια της συζήτησης..» [15/6/2016]

Ο διευθυντής σύνταξης του Φιλελευθέρου που κινείται αυξανόμενα σε πιο ανοιχτή αντιπολίτευση ήταν πιο σαφής ότι η κυβέρνηση φτιάχνει θεάματα για θέματα που είχαν υποδειχθεί και η ίδια παραγνώριζε:
«…έλεγαν, από το 2012 μέχρι σήμερα «έχουμε το ίδιο ακριβώς προσωπικό με πολύ λιγότερες επισκέψεις στα κρατικά νοσηλευτήρια και στις Πρώτες Βοήθειες και ο κόσμος ας βγάλει τα συμπεράσματά του» (Αβέρωφ Νεοφύτου, 22/3/2016). Έδιναν και αριθμούς για να πείσουν. Κάποια στιγμή κλήθηκαν και δημοσιογράφοι στο Προεδρικό για να τους δοθούν στοιχεία ώστε να προπαγανδίσουν υπέρ της κυβερνητικής θέσης, ότι δεν δικαιολογούνται όσοι φωνάζουν για ελλείψεις. Λες και δεν έβλεπαν οι ταλαιπωρημένοι πολίτες, τι συμβαίνει καθημερινά στα δημόσια νοσηλευτήρια.»


«….γράφαμε από τον περασμένο Φεβράρη (4/2/2016), κάτω από τον πρωτοσέλιδο τίτλο: «Νοσοκομεία χωρίς γιατρούς», ότι «εδώ και μήνες το υπουργείο Υγείας προκήρυξε θέσεις για γυναικολόγους, νευροχειρουργούς, ορθοπεδικούς και οφθαλμίατρους» και ότι δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον γιατί οι συνθήκες, οι μισθοί και το καθεστώς εκτάκτων που προσφέρεται, δεν συμφέρουν σε κανέναν γιατρό να εργαστεί στο δημόσιο, όταν μπορεί να ιδιωτεύσει. Και ξαναγράφαμε στις 7/4/2016: «Αναπάντητες οι προκηρύξεις για γιατρούς» - «Ψάχνει εναγωνίως να προσλάβει το υπουργείο Υγείας, αλλά δεν βρίσκει ανταπόκριση». Και στο μεσοδιάστημα ξανά και ξανά, μπας και ευαισθητοποιηθούν κάποιοι στην Κυβέρνηση να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα σοβαρά, για να γλυτώσουν τον κοσμάκη από το αίσχος που αντιμετωπίζει όποτε χρειαστεί βοήθεια για την υγεία του. Αλλά, μας κορόιδευαν. Έβγαζαν ανακοινώσεις να λένε ότι δεν υπάρχουν προβλήματα. Μέχρι που έγιναν βουνό κι άρχισαν οι συσκέψεις στο Προεδρικό να αποκτούν αίγλη και να εντυπωσιάζουν. Γιατί θα ενδιαφερθούν τώρα ξαφνικά οι γιατροί να εργοδοτηθούν στο δημόσιο, είναι κάτι που ουδείς μπορεί να εξηγήσει λογικά. Ούτε, βεβαίως, μπορεί να εξηγηθεί η απόφαση να προσληφθεί ακόμα ένας εμπειρογνώμονας για να πει στην Κυβέρνηση τι πρέπει να κάνει με τα νοσοκομεία και τις δομές τους και τα προβλήματα τους. Πόσες συσκέψεις και πόσες μελέτες πρέπει να γίνουν για να αντιληφθούμε το αυτονόητο; Ότι τα νοσοκομεία και οι άνθρωποι τους γονάτισαν, λύγισαν και δεν θα σταθούν στα πόδια τους με μπαλώματα. Όλοι αυτοί οι ειδικοί στο υπουργείο Υγείας και στα νοσοκομεία δεν ξέρουν τι πρέπει να γίνει; Αν δεν ξέρουν ή αν δεν θέλουν να κάνουν αυτά που πρέπει, να πάνε στα σπίτια τους. Ο κόσμος υποφέρει και πεθαίνει από την ανεπάρκειά τους. Και δεν θα σωθεί με τις προεδρικές συσκέψεις των εντυπώσεων, που απλώς μεταθέτουν τα προβλήματα. Έλεος

..[το] πλαίσιο. Όχι μόνο επέμενε η κυβέρνηση από τον Φεβρουάριο ότι όλα πάνε καλά και δεν υπάρχουν προβλήματα στη δημόσια Υγεία, αλλά με πρωτοβουλία των νεοφιλελευθέρων εμπλάκηκε σε μια έντονη, και συναισθηματικά φορτισμένη απεργία με τους νοσηλευτές. Υπήρχε υπεροψία εκ μέρους της κυβέρνησης τότε, όπως φαινόταν και από τον τόνο του Α. Νεοφύτου [με τις αμίμητες ατάκες για «επίδειξη δύναμης των εργαζόμενων», λες και αυτό ήταν κακό και είχε οτιδήποτε να κάνει με την κρίση] αλλά και του Χ. Γεωργιάδη που, πιστεύοντας εμφανώς το παραμύθι της υπακοής του στην τρόικα, είχε την αφελή εντύπωση ότι θα γίνονταν αυτονόητα αποδεκτές οι απόπειρές του να αρθρώσει τις ρητορικές της τρόικα σαν είδος μαθητή που έμαθε απ’ έξω το μάθημα. Η.. ήττα της Σάβιας Ορφανίδου.. ήταν ενδεικτική για τον κ. Γεωργιάδη. Αλλά και οι ευρύτερες απώλειες χρεώθηκαν σε μεγάλο βαθμό στην έπαρση του Αβέρωφ να μιλά ως εκπρόσωπος των ΚΕΒΕ-ΟΕΒ και να θεωρεί ότι έστω οι ψηφοφόροι της δεξιάς θα αποδέχονταν χωρίς σκέψη εκείνη την υβριστική ρητορική για όλους τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα τους συνδικαλιστές.

Μέχρι και η σαφώς φιλοκυβερνητική κα. Ταραμουντά άρχισε να διαμαρτύρεται, θεωρώντας ότι ο πρόεδρος «αυτοπυροβολήθηκε» με τα σχετικό θέαμα [δίνοντας και μια σκιά προστασίας στον κ. Παμπορίδη]:
«Ξέσπασε εναντίον ποιων; Του υπουργού της Υγείας που βρέθηκε στο στόχαστρο μιας καλά σχεδιασμένης διαρροής που απέβλεπε, σύμφωνα με κάποιους παράγοντες στο κυβερνητικό στρατόπεδο, στην εξώθησή του σε παραίτησή; Άντε και παραιτήθηκε ο Γιώργος Παμπορίδης -ο τρίτος στη σειρά υπουργός Υγείας επί των ημερών Αναστασιάδη που θα οδηγείτο στην έξοδο-, θα λύνονταν ως εκ θαύματος όλα τα προβλήματα στην Υγεία;» http://www.philenews.com/el-gr/arthra-apo-f-a-taramounta/93/318277/o-proedros-aftopyrovolithike#sthash.5XyU8Jf7.dpuf

Το πλαίσιο της προεκλογικής σύγκρουσης: Νεοφιλελεύθεροι vs  ΠΑΣΥΝΟ.  Η ρητορική των νεοφιλελευθέρων ενάντια στους εργαζόμενους, η λαγνεία των περικοπών και της λιτότητας ενάντια στους αδύναμους, και η έπαρση του κυβερνητικού επιτελείου για τον έλεγχο της πλειοψηφίας των ΜΜΕ..
Είναι σαφές ότι το θέαμα που έστησε το προεδρικό δεν έπεισε ιδιαίτερα. Αν και σαφώς η διαφαινόμενη μετατόπιση από τις προεκλογικές θέσεις της κυβέρνησης είναι σημαντική και σαφώς θετική για όσους ενδιαφέρονται για το θέμα της δημόσιας υγείας. Αξίζει και πάλι ένα πλαίσιο. Όχι μόνο επέμενε η κυβέρνηση από τον Φεβρουάριο ότι όλα πάνε καλά και δεν υπάρχουν προβλήματα στη δημόσια Υγεία, αλλά με πρωτοβουλία των νεοφιλελευθερων εμπλάκηκε σε μια έντονη, και συναισθηματικά φορτισμένη απεργία με τους νοσηλευτές. Υπήρχε υπεροψία εκ μέρους της κυβέρνησης τότε, όπως φαινόταν και από τον τόνο του Α. Νεοφύτου [με τις αμίμητες ατάκες για «επίδειξη δύναμης των εργαζόμενων», λες και αυτό ήταν κακό και είχε οτιδήποτε να κάνει με την κρίση] αλλά και του Χ. Γεωργιάδη, που πιστεύοντας εμφανώς το παραμύθι της υπακοής του στην τρόικα, είχε την αφελή εντύπωση ότι θα γίνονταν αυτονόητα αποδεκτές οι απόπειρές του να αρθρώσει τις ρητορικές της τρόικα σαν είδος μαθητή που έμαθε απ’ έξω το μάθημα. Η συντριπτική ήττα της Σάβιας Ορφανίδου που είχε ταυτιστεί μαζί του, ήταν ενδεικτική για τον κ. Γεωργιάδη. Αλλά και οι ευρύτερες απώλειες χρεώθηκαν σε μεγάλο βαθμό στην έπαρση του Αβέρωφ να μιλά ως εκπρόσωπος των ΚΕΒΕ-ΟΕΒ και να θεωρεί ότι έστω οι ψηφοφόροι της δεξιάς θα αποδέχονταν χωρίς σκέψη εκείνη την υβριστική ρητορική για όλους τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα τους συνδικαλιστές. Όπως το έθεσε η Καθημερινή, η διαμάχη φαίνεται να είναι ανάμεσα στον Παμπορίδη [ο οποίος φαίνεται ότι προσπαθούσε κάπως να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα]  και τους Χάρη Γεωργιάδη και Κωνσταντίνο Πετρίδη, που επέμεναν στην νεοφιλελεύθερη ρητορική των περικοπών, θεωρώντας ότι το να μεταφερθεί το κόστος στους φτωχότερους δεν είναι και μεγάλο πρόβλημα. Και όπως φάνηκε και με την απεργία της ΠΑΣΥΝΟ, ο Πετρίδης ιδιαίτερα, είχε και την αφέλεια να νομίζει ότι θα κατάφερνε να φτιάξει και ένα κλίμα υστερίας ενάντια στα "νοσοκομούθκια", όπως φέρεται [από το αποκαλυπτικό κείμενο του Καλλινίκου στον Φιλελεύθερο] να τους αποκαλούσε υποτιμητικά. Όταν άρχισαν τα δύσκολα, ο Γεωργιάδης, ως συνήθως, προσπάθησε να μεταφέρει αλλού τις ευθύνες του.. αλλά το κλίμα ήταν σαφές και στο κυβερνητικό κόμμα για το κόστος της αντιπαράθεσης με την ΠΑΣΥΝΟ..


«Ο ΥΠΟΙΚ δήλωσε μόλις πρόσφατα στο ΡΙΚ πως τα στοιχεία δόθηκαν στο Υπουργείο του από το Υπουργείο Υγείας, με τον ίδιο να υποστηρίζει πως βάσει στοιχείων που έλαβε, δεν υπήρχε υποστελέχωση. Πάντως, στο να επανέλθει με δριμύτητα το όλο θέμα στην επικαιρότητα φαίνεται, όπως αναφέρουν πολιτικές πηγές, ότι προκύπτει από το γεγονός ότι ο ΔΗΣΥ, μετά από την στάση που κράτησε απέναντι στους εμπλεκόμενους φορείς, είχε δεχτεί εκλογικό πλήγμα…»


Η ιστορική νίκη της ΠΑΣΥΝΟ
Αυτό που ουσιαστικά συνέβηκε, είναι ότι ο Αναστασιάδης, πιο έμπειρος από τον προεδρικό περίγυρο που απλώς φυτοζωεί λόγω της προστασίας από τα ΜΜΕ, αντιλήφθηκε το μπούμερανγκ που προκάλεσε η επιλογή της σύγκρουσης με την ΠΑΣΥΝΟ, τον τομέα της δημόσιας υγείας γενικότερα, αλλά και το υπόστρωμα της ταξικής υπεροψίας δηλώσεων ότι όσοι δεν έχουν χρήματα, θα πρέπει να αγοράζουν φάρμακα ανάλογα με το εισόδημα τους και όχι με τις ανάγκες τους κοκ. Διότι η ΠΑΣΥΝΟ μπορεί να διεκδικούσε συγκεκριμένα αιτήματα για τον κλάδο τους, αλλά η απεργία τους και οι κινητοποιήσεις επικαλούνταν μια ευρύτερη ρητορική και έκκληση για το «κοινό καλό» -  έβαλαν στο τραπέζι το ευρύτερο πρόβλημα της δημόσιας υγείας, ως μέρος των κοινών και όχι απλώς ως ζήτημα διεκδικήσεων ενός κλάδου κλπ. Το ευρύτερο θέμα ετίθετο φυσικά και πιο πριν, αλλά το κυβερνητικό επιτελείο το υποβάθμιζε επικοινωνιακά μέσω των δικτύων του στην πλειοψηφία των ΜΜΕ. Αφήνοντας και υπονοούμενα για τους γιατρούς κοκ.. Και ξαφνικά, η απεργία με το «Ανοχή τέλος» άγγιξε ένα ευαίσθητο νεύρο που δεν μπόρεσε το επιτελείο του προεδρικού να ελέγξει. Και μέχρι και δημοσιογράφοι που κλήθηκαν για ψηστήρι στο προεδρικό [όπως φάνηκε από τις αποκαλύψεις Καλλινίκου] θεώρησαν την όλη στρατηγική της κυβέρνησης απαράδεκτη.

Σε αυτό το πλαίσιο, η απεργία της ΠΑΣΥΝΟ, η στρατηγική της, και ο επικοινωνιακός της πλουραλισμός μπορεί άμεσα να αποκόμισε μικρά κέρδη και πολλές υποσχέσεις, αλλά άφησε υπόγεια μια δυναμική, με την εστίαση της στο κοινό καλό, την δημόσια υγεία, που εξαργυρώνεται τώρα. Είναι, λοιπόν, ενδεικτική εκείνη η απεργία των κινητοποιήσεων του μέλλοντος.

Το ΓεΣΥ: Η αθλιότητα της κοροϊδίας από την τρόικα που δεν μπορούσε να κάνει μια πρόσθεση κόστους και εσόδων, και η ταξική διαφοροποίηση όσων ήθελαν/θέλουν να φορτώσουν στο δημόσιο το κόστος των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών …
Η άλλη παράμετρος είναι, φυσικά, το ΓεΣΥ. Αυτό μπορεί να ψηφίστηκε από το 2001, και σε νέα εκδοχή το 2007, αλλα ειναι σαφές ότι είναι πολυέξοδο. Και το ότι η τρόικα, χωρίς ντροπή, το συμπεριέλαβε στο πρόγραμμα της, δείχνει και το μέγεθος της υπεροψία με την οποία αντιμετώπιζε τους κύπριους ως ιθαγενείς. Λες και δεν μπορούσαν να κάνουν μια απλή πρόσθεση και να κατανοήσουν ότι με τόση λιτότητα θα ήταν τυχεροί να διατηρήσουν τις ήδη υπάρχουσες δομές δημόσιας υγείας, όχι να τις επεκτείνουν. Και στο μνημόνιο του Νοέμβριου του 2012, μπορεί να πει κάποιος ότι επέμενε η τότε αριστερή κυβέρνηση ως αντιστάθμισμα της λιτότητας. Αλλά στην εκδοχή που πέρασε μετά την αποτυχία επιβολής καθολικού κουρέματος τον Μάρτιο του 2013, η νέα, και νεοφιλεύθερης κατεύθυνσης, κυβέρνηση σαφώς δεν είχε καμία πρόθεση να το εφαρμόσει ως Γενικό σχέδιο για τον πληθυσμό. Έτσι, ο Χ. Γεωργιάδης έκανε περικοπές από όπου έβρισκε για να αποδεικνύει ότι ήταν πειθήνιος στην τρόικα. Και έτσι, με βάση τους υπολογισμούς της αντιπολίτευσης αύξησε και τις αναγκαίες [υπό το μνημόνιο] περικοπές.

Υπήρχε όμως και μια άλλη διάσταση. Η νυν κυβέρνηση [και σε αυτό η εμπλοκή – η και η κατανόηση της προοπτικής εκ μέρους του Αναστασιάδη, που θέλει σαφώς να το παίζει, έστω και πολιτικάντικα, φιλολαϊκός, δεν είναι σίγουρη] χρησιμοποίησε το μνημόνιο για να ενισχύσει τα πιο πλούσια στρώματα. Στην αφελή διατύπωση του κ. Χάσικου, αυτό γινόταν για να.. δημιουργήσουν θέσεις εργασίας. Στον κόσμο των Χ. Γεωργιάδη, Α. Νεοφύτου και Κ. Πετρίδη αυτή η προσπάθεια είχε ως στόχο να δημιουργήσει ένα ευνοϊκό κλίμα [για τους ίδιους ως άτομα, αλλά και για το κόμμα και την κυβέρνηση] ανάμεσα σε αυτά τα εύπορα στρώματα [η ευνοιοκρατία για τον Σιακόλα λ.χ. θα παραμείνει μνημειώδης – λες και ήταν αυτός ο πρόεδρος] αλλά και να καλλιεργηθεί ένα είδος «πειθαρχίας» ανάμεσα στους εργαζόμενους. Και αυτό αφορούσε και τους δεξιούς εργαζόμενους. Ήταν μια ιδιοτελής, αλλά και ταξική στρατηγική. Σε αυτό το πλαίσιο, το ΓεΣΥ μπορεί να εμφανιζόταν πολυέξοδο, αλλά στο ευρύτερο πλάνο αυτής της ομάδας [και των συμφεροντων της μειοψηφίας την οποια προσπαθεί να εξυπηρετήσει] ο στόχος ήταν να εμπλακούν και οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Με αυτόν τον τρόπο, το δημόσιο ταμείο θα ήταν ανοιχτό, πια, για τους ημέτερους – στις τράπεζες, και στον «επιχειρηματικό κόσμο». Και έτσι, στην επόμενη κρίση που θα προκαλούσε είτε το σύστημα, είτε η ανικανότητα της κυπριακής αστικής τάξης, θα είχαν και πιο άμεση πρόσβαση στο «δημόσιο ταμείο».. Είναι και αυτή η διαμάχη που προκάλεσε και τις αλλεπάλληλες αλλαγές υπουργών. Και σε αυτό το πλαίσιο, οι δημοσιογράφοι που λειτουργούν και ως φερέφωνα των ιδιωτικών συμφερόντων, είναι εύκολο να διαγνωστούν.. Μετά τη ρεαλιστική αναφορά στο κόστος, ξαφνικά αρχίζουν τα κλισέ της ρητορικής του Αβέρωφ κοκ ενάντια στους γιατρούς, τα διαπλεκομενα συμφέροντα – αλλά αναφέρονται μόνο στο δημόσιο. Και πίσω από την απόπειρα δαιμονοποίησης [όπως φάνηκε και τα προηγούμενα  7 χρόνια, όπου η απόπειρα δαιμονοποίησης του δημοσίου ήταν η επιφάνεια της συγκάλυψης των τραπεζών - με τυπικό παράδειγμα αυτής της ρητορικής, την εφημερίδα Πολίτης], είναι η προώθηση των ιδιωτικών συμφερόντων. Είτε μεγάλο-κλινικών, είτε ασφαλιστικών ταμείων. Ο Αβέρωφ στην μακάρια αφέλεια της έπαρσής του, εμοιαζε να ομολογει ότι ήθελε να οδηγηθει η δημοσια υγεία στη συρρίκνωση για να πληρώνει το δημόσιο τις ιδιωτικές κλινικές. Ήταν και αυτή η διάσταση μέρος της αντιπαράθεσης. Να οδηγηθούν οι φτωχοί στην ελλειμματική δημόσια υγεία  - ακούστηκε και το ο καθένας να έχει τα φάρμακα που του/της επιτρέπει η οικονομική του/της κατάσταση. Οπότε η οργή ήταν διάχυτη – έστω και αν στα πειθήνια ΜΜΕ φαινόταν ως απλή επιφανειακή ταραχή. Ήταν βαθιά. Και ο Αναστασιάδης το κατάλαβε τουλάχιστον…

Ήταν και αυτή η διάσταση μέρος της αντιπαράθεσης. Να οδηγηθούν οι φτωχοί στην ελλειμματική δημόσια υγεία  - ακούστηκε και το ο καθένας να έχει τα φάρμακα που του/της επιτρέπει η οικονομική του/της κατάσταση. Οπότε η οργή ήταν διάχυτη – έστω και αν στα πειθήνια ΜΜΕ φαινόταν ως απλή επιφανειακή ταραχή. Ήταν βαθιά. Και ο Αναστασιάδης το κατάλαβε τουλάχιστον…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου