29 Μαΐ 2016

Αριστερές φωνές μετεκλογικά: αποσπάσματα από την εναλλακτική Δημόσια Σφαίρα της Αριστεράς και των Κινηματων..του Χώρου..


«Ας αναλάβει και η θάλασσα, επιτέλους, τις ευθύνες της..»

Τ. Χατζηγεωργιου



Συζητήσεις στον χώρο αυτών που ψήφισαν…
το ΑΚΕΛ…
[Από την συζήτηση στο blog Anef orion]

Απολλωνας: Τώρα έχουν γνωστεί τα τελικά αποτελέσματα και μπορούν πλέον να γίνουν κάποια ασφαλή σχόλια. Το αποτέλεσμα του ΑΚΕΛ είναι σίγουρα αποτυχία, αλλά εγώ προσωπικά, με βάση το τι είσπραττα από τον κοινωνικό και επαγγελματικό μου περίγυρο, το περίμενα ακόμα πιο χαμηλό. Οι λόγοι λίγο πολύ είναι γνωστοί. Πληρώνει το τίμημα των δικών του αδυναμιών σε ιδεολογικό και επικοινωνιακό επίπεδο, την εμπλοκή του ονόματος του σε θέματα διαφθοράς (έστω και αν παρουσιάζονταν στρεβλά και παραποιημένα για να στηριχτεί το "όλοι είναι το ίδιο" που βόλευε το Συναγερμό), των κατασκευασμένων υστεριών των προηγούμενων χρόνων, ίσως και των προβλημάτων στην Ομόνοια. Το σίγουρο είναι ότι χρειάζεται σημαντική ανανέωση και αναθεώρηση τρόπου λειτουργίας σε πολλά επίπεδα.

Απο κει και πέρα, συνέβη ό,τι μπορεί να αναμένεις από μια κοινωνία σαν τη δική μας. Μια κοινωνία των χειραγωγημένων μαζών, των ανέξοδων και απροβλημάτιστων συμπερασμάτων, των εύκολων εντυπώσεων κλπ, των κατόχων μεταπτυχιακών και διδακτορικών αλλά με ιδεολογικοπολιτική κατάρτιση νηπίου. Ο ΔΗΣΥ να έχει πληρώσει και αυτός τίμημα, αλλά με τη βοήθεια των ΜΜΕ του να το προσπερνά ανώδυνα και να ... παρουσιάζεται θριαμβευτής, το ΔΗΚΟ να επιβεβαιώνει ότι μόνο αυτό και οι κατσαρίδες μπορούν να επιβιώσουν μιας πυρηνικής καταστροφής, η ΕΔΕΚ... μα υπάρχει ακόμα; Ο Λιλήκας να επιβιώνει κι αυτός ως ο μεγαλύτερος πολιτικός τυχοδιώκτης μετά το Λυσσαρίδη. Και το χειρότερο κατάντημα. Το ΕΛΑΜ και η Θεοχάρους στη Βουλή. Εδώ είναι που πραγματικά κρίνεται αυτή η κοινωνία.


BloggerΟ/Η Anef_Oriwn
Φίλε Απόλλωνα,
Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τα όσα γράφεις….
Για την ώρα θα σημειώσω ΜΟΝΟ δύο πράματα:
1. Πρώτον, μέχρι πριν καμιά 10ριά μέρες [και κυρίως λόγω του ότι για επαγγελματικούς λόγους είμαι μακριά «από τον κοινωνικό (και τον ευρύτερο οικογενειακό) μου περίγυρο» και λόγω του ότι αντλούσαν συμπεράσματα από ένα στενό κύκλο] πίστευαν ότι το ΑΚΕΛ θα κυμαινόταν γύρω στο 28%. Αυτό μάλιστα κατάθεσα και στην πρώτη προεκλογική ΜΟΥ ανάρτηση – δηλ. την ανάρτηση ΜΟΥ με αρ. 5/2016 – link:

 http://aneforiwn.blogspot.com.cy/2016/05/52016-2016.html. Τις τελευταίες 10 μέρες όμως, έγινα κοινωνός, σε διάφορες περιπτώσεις, σκέψεων και αποφάσεων παραδοσιακών αριστερών ψηφοφόρων για αποχή - να μην πανε να ψηφίσουν. Οι λόγοι που πρόβαλλαν συνήθως ήταν απολίτικοι [χωρίς ουσιαστικό αριστερό πολιτικό και ιδεολογικό περιεχόμενο], αλλά και αντιφατικοί, όμως αυτό το πρόβλημα δεν μπορούσε, δυστυχώς, να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά την υστάτη. Αν πρόσεξες στην παρούσα ανάρτηση ΜΟΥ απέφυγα να κάνω προβλέψεις για τα ποσοστά του ΑΚΕΛ...

2. Δεύτερον, έκπληξη για ΜΕΝΑ ήταν η είσοδος του ΕΛΑΜ στη Βουλή. Δεν το υπολόγιζα πέραν του 1,5%! Πίστευα ότι άλλοι χώροι του (εθνικιστικού) Κέντρου [όπως το κόμμα της Θεοχάρενας] κάλυπταν πλέον τους όποιους ακροδεξιούς ψηφοφόρους...


BloggerΟ/Η Σολιάτης είπε...
… Εδώ και μερικά χρόνια φοβόμουν αυτό που έγινε χτες. Διότι διαπιστωνα πως πολλοί ψηφοφόροι του ΑΚΕΛ ψήφισαν το κόμμα από συνήθεια, είχαν απλά τη ταμπέλα του αριστερού χωρίς να γνωρίζουν ή να συνειδητοποιούν βασικές αρχές της ιδεολογίας ή των πολιτικών του ΑΚΕΛ. Αρκετοί ήταν στον χώρο του ΑΚΕΛ περιμένοντας κάποιο όφελος. Ήταν θέμα χρόνου να παρασυρθούν από την αστική προπαγάνδα και τις εθνικιστικές και εκκλησιαστικές αρλούμπες.

Blogger BloggerΟ/Η Anef_Oriwn είπε...
Ορίστε κι εδώ [μια πολύ ενδιαφέρουσα [και ορθότατη κατ’ ΕΜΕΝΑ] τοποθέτηση του φίλου του Aceras [link: http://newgreekcypriot.blogspot.com.cy/2016/05/blog-post.html?showComment=1464008024373#c3656747598191164367]:
«… ο καπιταλισμός εκατάντησεν τον κόσμο μιαν κοινωνίαν αρφαλιών πάνω σε παραμελημένα τζιαι δυστυχισμένα σώματα. Εμίλησα με δεκάδες δυσαρεστημένους ψηφοφόρους που κλαψουρίζουν που δεν τους είδεν κανένας μετά την κρίσην. Κάμνει επίθεσην ο καπιταλισμός, θερκέφκει η κρίση τζιαι το απολίτικον αρφάλιν έχει παράπονον που δεν επήεν κανένας έσσω του να του κάμει προσωπικήν διαχείρησην του προβλήματος του. Πρέπει να μάθουμεν τον κόσμο να μην περιμένει προσωπικήν επίλυση του προβλήματος του. Δεν μπορεί να διαλύει ο συναγερμός την υγείαν κόφκωντας 300 εκ, να γίνουνται ουρές 2500 άτομα με καταρράχτην τζιαι ο αριστερός να καρτερά που την αριστερά να πάει να γλύψει κανένα νοσοκόμο δικό μας να περάσει μπροστά στην λίστα αναμονής. Αυτόν τον λούμπεν φτωχόν τζιαι αμόρφωτον που δεν εκατάλαβεν ότι δεν μπορεί ο αριστερός βουλευτής να πάει να κόψει άλλον άρρωστον για να περάσει τζιείνος μπροστά, πως τον μορφώννεις, πως τον κάμνεις άθρωπον;»




Ανάλυση από το Γρανάζι – με θέση για αποχή προεκλογικά

Η εκλογή της συμμαχίας του Λιλλίκα, του μορφώματος της Θεοχάρους και του ΕΛΑΜ στη βουλή παρά την αύξηση του εκλογικού μέτρου, εδραιώνουν ως καίριο πεδίο ζυμώσεων στη κεντρική πολιτική σκηνή τις διεργασίες ανασύνταξης του δεξιού-απορριπτικού στρατοπέδου. Στη νέα οκτακομματική βουλή και υπό τη σκέπη της απόρριψης της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας η σκοτεινή παλέτα των δεξιών πολιτικών εκπροσωπείται πλέον ολόκληρη: Από τους φασίστες του ΕΛΑΜ και τη λαϊκή ακροδεξιά της Θεοχάρους μέχρι τη νεοφιλελεύθερη ή/και εθνικιστική παραδοσιακή δεξιά των ΔΗΣΥ, συμμαχίας πολιτών και ΔΗΚΟ

Εν μέσω σκανδάλων (που όμως επιλεκτικά αποκαλύπτονται και προωθούνται στη δικαιοσύνη), καχυποψίας-αβεβαιότητας ως προς τη διαδικασία «επίλυσης» του κυπριακού από τα πάνω (η οποία διαδικασία όμως συνεχίζεται χωρίς να έχει ξεφουσκώσει), ατροφικής οικονομικής λειτουργίας (χωρίς ωστόσο άμεσα ορατό τον κίνδυνο χρεοκοπίας) και δυστυχώς έλλειψης αξιόπιστων αριστερών εναλλακτικών, η περίοδος που διανύουμε εγκυμονεί κινδύνους. Δίνει περιθώρια επιβίωσης στις κυρίαρχες κομματικές δυνάμεις, που είδαν τα ποσοστά τους να συμπιέζονται, αλλά όχι να εξανεμίζονται. Ταυτόχρονα όμως αποτυπώνεται με σαφήνεια μια αργή στροφή του εκλογικού σώματος σε συντηρητικότερες θέσεις και πολιτικές. Και είναι αναμενόμενη μια τέτοια στροφή καθώς χιλιάδες προοδευτικοί και αριστεροί άνθρωποι του νησιού βρέθηκαν μπροστά σε αδιέξοδο σε αυτές τις εκλογές.

Η διαμόρφωση πολυκομματικότερης, πλην όμως συντηρητικότερης βουλής, πατάει σε ευρύτερες κοινωνικές ζυμώσεις. Στο πλαίσιο που περιγράφηκε παραπάνω, οι ζυμώσεις αυτές αναπόφευκτα περιορίζονται σε αναζήτηση «αξιοπιστίας» προσώπων και σχηματισμών, παρά το γεγονός ότι οι θέσεις και η πολιτική διαδρομή των νεοεισερχόμενων στο κοινοβούλιο βρίσκονται σε τρανταχτή αντίθεση με τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας και των λαϊκών στρωμάτων.
Το κοινωνικό και εργατικό κίνημα της τελευταίας περιόδου, παρά τις λαμπρές στιγμές του, δεν κατάφερε να γίνει καταλύτης αριστερών εξελίξεων. Το καθεστώς απαξίωσης της πολιτικής που επιβλήθηκε από όλο το φάσμα των πολιτικών κομμάτων -δυστυχώς και λόγω της αδράνειας της ηγεσίας του ΑΚΕΛ- πέτυχε να περιορίσει τη δυναμική σημαντικών αγώνων των τελευταίων δύο χρόνων, σε αυτήν επιμέρους κινημάτων διαμαρτυρίας.

Στο 33% του κόσμου που δεν ψήφισε σε αυτές τις εκλογές, περιλαμβάνεται ένας μεγάλος αριθμός αγωνιστριών και αγωνιστών, εργαζόμενων και νέων που η σύνδεση μαζί τους παραμένει κεντρικό ζητούμενο για την αριστερά και την προοπτική ανασύνταξης των δυνάμεών της. Τους ανθρώπους αυτούς η αντικαπιταλιστική αριστερά έχει υποχρέωση να τους απλώσει το χέρι και να αναζητήσει τρόπους διασύνδεσης μαζί τους

Παρ’ όλη την απουσία εκλογικής έκφρασης της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, χρειάζεται να απαντηθεί η είσοδος του ΕΛΑΜ στη βουλή. Στις νέες συνθήκες η αντιφασιστική πάλη είναι ζήτημα ζωτικής σημασίας. Και μπορεί να είναι αποτελεσματική μόνο μέσα από ευρεία, ενιαιομετωπική δράση των συλλογικοτήτων και των αγωνιστών/στριών που παλεύουν για μια κοινωνία χωρίς φασίστες, μισαλλοδοξία και ρατσισμό. Το επόμενο διάστημα χρειάζεται να παρθούν πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση. Η σιωπή που ακολούθησε τα εκλογικά αποτελέσματα σε σχέση με το ελαμ τόσο από τα κορυφαία στελέχη του ΑΚΕΛ όσο και από τα ΜΜΕ και τα υπόλοιπα κόμματα, δίνει αβάντα στους φασίστες να αλωνίζουν ανενόχλητοι. Κι επειδή το έργο το έχουμε ξαναδεί όχι μόνο στην Ελλάδα πρόσφατα, αλλά και εδώ (όχι και πολύ) παλιότερα -με πρωταγωνιστή την αλήστου μνήμης εοκα β- δεν πρέπει να επιτρέψουμε να επαναληφθεί.

Τα συμπεράσματα των βουλευτικών εκλογών της 22ης Μάη πρέπει να αποτελέσουν την ύστατη αυτή στιγμή αφορμή και αιτία συντροφικού διαλόγου για το που βαδίζει η αριστερά με στόχο τη λήψη αποφάσεων για τους τρόπους αντεπίθεσης μας. Άμεσα.

Από την πλευρά μας ξεκινάμε έναν κύκλο επαφών για την οργάνωση της δράσης όχι μόνο στο αντιφασιστικό μέτωπο αλλά και σε όλα τα μέτωπα με κέντρο τα εργασιακά. Άλλωστε, όπως έλεγαν οι παλιοί που και μάχες έδωσαν και τις κέρδισαν “φασισμός είναι ο καπιταλισμός σε παρακμή” και είμαστε χιλιάδες αυτοί που δεν σκοπεύουμε να τον αφήσουμε να μας παρασύρει.

 
Απολογισμός από οπτική που  βλέπει και τον κεντροαριστερό χώρο

Ioannis Tirkides
Ο απολογισμός των εκλογών της Κυριακής σε αριθμούς είναι περίπου ο εξής: α) μετακινήθηκαν 9 έδρες αν συμπεριλάβουμε και το ΕΥΡΩΚΟ του 2011, β) έφυγαν από ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΕΔΕΚ και ΕΥΡΩΚΟ, γ) και πήγαν ΣΥΜΜΑΧΙΑ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ και ΕΛΑΜ, δ) ο ενδιάμεσος κεντρώος και κεντροαριστερός χώρος που αποτελείται από ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΣΥΜΜΑΧΙΑ και ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ αύξησε τις έδρες του από 15 σε 17 και τα ποσοστά ψήφων κατά 4,6 ποσοστιαίες μονάδες στο 31 ½ %, ε) τα κόμματα στη Βουλή αυξήθηκαν από 6 σε 8, στ') Η αποχή αυξήθηκε από 24% σε 35%.

Αν ο ενδιάμεσος κεντρώος και κεντροαριστερός χώρος ήταν ένα συμπαγές κόμμα θα ήταν πρώτο και θα έπαιρνε 18 με 19 έδρες.
Τα συμπεράσματα, ας πούμε τα πρώτα για να έχουμε να λέμε, είναι τα εξής: 1) η περισσότερο κατακερματισμένη βουλή χρειάζεται περισσότερη συνοχή για να μπορεί να λειτουργεί αποτελεσματικά κάτι που προϋποθέτει περισσότερη διαβούλευση και καλή θέληση, ίσως αυτό να προστάζει εν τη σοφία του ο λαός, 2) ο ενδιάμεσος κεντρώος και κεντροαριστερός χώρος αποκτά νέα δυναμική και προοπτική αν καταφέρει να κτίσει στις συγκλίσεις, για να διεκδικήσει μεγαλύτερο μερίδιο εξουσίας, 3) τα δύο μεγάλα κόμματα ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ αποδοκιμάστηκαν σαφώς, και καλούνται να τροχοδρομήσουν αλλαγές, περιλαμβανομένων και εκλογικών συνεδρίων, για να μπορέσουν να ανακτήσουν χαμένο έδαφος.
Ιδού λοιπόν, εκεί που λέγαμε ότι στο Νησί των Αγίων τίποτα δεν αλλάζει, έπεσε ο ουρανός … ακόμα και ο Σιζόπουλος, αντί να ψάχνει το ‘βασιλιά’ από την πίσω πόρτα, θα έχει να ασχολείται με περισσότερο υπαρξιακά ζητήματα, πια. Έχει και ο Θεός χιούμορ δεν είναι;

Αποψη και από τον εξωθεσμικό χώρο – με αφορμή το κείμενο για την αποχή και την ψήφο στο ΕΛΑΜ στο προηγούμενο τεύχος

μιστερμαξ
Γειά σου Σκούλλε Κυθρεώτη,
Θα ήθελα να καταθέσω τις δικές μου σκέψεις για το ελαμ. Δεν εχω ιστολόγιο, ομως και σαν τυπικός παρασιτικός οργανισμός γράφω σε τοίχους άλλων, ελπίζοντας να έχουν αυτιά.
Το ελαμ μπήκε στην βουλή γιατί η κυρίαρχη φιλελέ εκδοχή του καπιταλισμου αρχισε να μπάζει νερά. Δεν παράγει πλέον ευημερία και ασφάλεια οπως πιο παλιά. Που και πάλι δεν ηταν ευημερία ακριβώς, αλλά ηταν καλυτερα απο τώρα.

Πάρήγαγε και κάτι άλλο το πολίτευμα μας. Κωλοπαιδαροσύνη. Εγωϊσμο ενός παράξενου στύλ. Όχι τον εγωϊσμο του «θελω να κανω καλύτερο τον κόσμο για να ζήσω καλύτερα εγω και τα παιδια μου», οχι τον εγωϊσμο του «θελω να αυτοβελτιωθώ σαν άνθρωπος» αλλά τον εγωϊσμο του «θελω να γινω στρατιώτης σε ενα συνολο το οποίο θα γμει και θα δέρνει». Είναι και αυτό εγωισμός, κακός εγωισμός γιατι στο τελος ολος ο κοσμος θα καταλήξει γμμενος και δερμένος.

Λοιπον, τα λυμματα φύγανε και εμφανίζεται σιγα σιγα η λασπη στον πάτο του βουρκου. Ακούω διαφορους να λενε για τις ευθυνες των πολιτικών κομμάτων, της αποχης και αλλα τετριμμένα, αλλά είναι μάλλον αναπόδραστη συνέπεια του τρόπου που λειτουργούμε σαν κοινωνία. Δεν ευθύνονται μικρολαθάκια και λαθος τακτικισμοι για τις γεωλογικού τυπου αναταράξεις που προκύπτουν, ουτε υπάρχουν «σωστά μετρα» που θα ανακόψουν την πορεία τους προς την ενδυνάμωση.

Ωστόσο δεν θελω να είμαι άδικος. Το ελαμ εκαμε πολλά καλή δουλειά να προπαγανδίσει τις ιδέες του. Εχει άτομα ταγμένα που ζουν και αναπνέουν απο την βρώμα του. Σαν ….νεοφώτιστοι χριστιανοι με ζήλο διαδίδουν τις μλκιες τους. Πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε αυτό.

Και στον αντίποδα, το αντιφασιστικό κίνημα τί κάνει; Που δεν μπορεί να οργανώσει 5 διαδοχικές εκδηλώσεις; που δεν μπορεί να δώσει μια διαφορετική προοπτική και εμπνευση στην κοινωνια; που όλα είναι αρπα κόλλα;

Δεν με ενοχλεί τόσο η ανοδος του ελαμ αλλά η δική μας απραξία. Δεν με ενοχλεί να χάσω αλλά να μην αγωνιστώ. Και δυστυχώς θα χάσουμε χωρις να αγωνιστούμε.
Σε ευχαριστώ για την φιλοξενία. Φιλ φρι ττου ντισαγκρι.

Μαξ
Μια ευρύτερη συζήτηση υπάρχει εδώ
…………………………

Από/για τον ευρύτερο αριστερό χώρο…
Maria Christou Milioti
Μολις παρακολουθησα μια συζητηση σε σελιδα (αγνωστου μου ) συναγερμικου…. Εριξα και μια ματια στην σελιδα να δω τι περιπου ελεγε για την "επικαιροτητα. Ειδα την πχιοτητα των σκεψεων και του σχολιασμου.
Ενα εχω να δηλωσω. Αν το ακελ δεν αποφασισει να επιτεθει ως οφειλει, με ολους τους τροπους τοσο κοινοβουλευτικα, οσο και ταξικα αλλα και κινηματικα σε αυτη την κυβερνηση, απλα θα της επιτεθει ο κοσμος!! Αλλα πριν της επιτεθει θα περασει απο την Εζεκια Παπαιωννου να ζητησει εξηγησεις και καλα θα κανει.
Οταν δινεται ενας αγωνας ειμαστε διπλα στον αγωνα. Δωστε αγωνες, θα ειμαστε εκει.
Οταν δινονται μονο δικαιολογιες δεν μπορουμε να ειμαστε μαζι στις δικαιολογιες.
Το παραμυθι ετελειωσεν. Η επαρση τους, η αναιδεια τους, ο φασισμος τους, ο ελιτισμος τους δεν εχουν οριο. Και ειναι ολοι ιδιοι παπαγαλοι. Χυδαιοι παπαγαλοι.
Η θα πραξετε το σωστο, ή θα αφησετε τον κοσμο να αυτο-οργανωθει τζαι οποιον παρει ο χαρος!
Τελια και παυλα!








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου