15 Μαΐ 2016

Μνήμες αντίστασης και διαπραγμάτευσης: Πώς σώθηκε το ταμείο συντάξεων από την τρόικα – Ή, η λογοκριμένη, ακόμα, Ιστορία της διαπραγμάτευσης με την τρόικα. Τότε που μερικοί φώναζαν να γίνουν αποδεχτά όλα όσα ήθελε η τρόικα, ακόμα και όταν ζητούσε λόγο στο φυσικό αέριο και μαζικό κούρεμα του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων




Από το πρωτοσέλιδο του Πολίτη στις 20/11/2012 – την τελευταία εβδομάδα των διαπραγματεύσεων με την τρόικα πριν την τότε κατ’ αρχην συμφωνια/καταληξη των διαπραγματεύσεων. Όταν η πλειοψηφία των ΜΜΕ φώναζε, γιατί δεν δεχόταν η τότε κυβέρνηση του όρους της τρόικα. Ιδού, λοιπόν, οι όροι που δεν γίνονταν αποδεκτοί.. και μερικοί του αποδέχονταν.. Αλλά σήμερα είναι βολικό να  θέλουν να το ξεχνούν …



Το συνταξιοδοτικό επανήλθε μετά το τέλος του, επίσημου τουλάχιστον, μνημονίου της τρόικα, με ανάποδους όρους. Η νυν κυβέρνηση, ξαφνικά, διοχέτευσε στον τύπο ότι το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων είναι εξασφαλισμένο μέχρι το 2080[1] – κάτι το οποίο επέμενε η προηγούμενη κυβέρνηση, η οποία μάλιστα είχε περάσει και νόμο για να επιστρέφει το κράτος σταθερά μέρος του χρέους του στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Αλλά τότε ο ΔΗΣΥ ήταν αλλού. Ήθελε με κάθε τρόπο συμφωνία με την τρόικα.. πριν. Αυτό το ξέχασε ο ΔΗΣΥ, όπως ας πούμε ότι το τότε ηγέτης του εξαπέλυε απειλές και μύδρους ενάντια στον τότε πρόεδρο, τον κ. Χριστόφια, γιατί δεν δεχόταν τους πιο πάνω όρους της τρόικα. Η επιστολή του κ. Αναστασιάδη με τους μύδρους κλπ, και την παραδοχή ότι φυσικά ήξερε για τον ΕΛΑ της Λαϊκής – και ας καμωνόταν τον Μάρτιο του 2013, ότι τάχα μου δεν ήξερε – είχε δημοσιευτεί δυο μέρες πριν, στις 18/11 στον Πολίτη. Αλλά η νυν κυβέρνηση θέλει σίγουρα να ξεχάσει ότι ήταν η ίδια που προωθούσε τις πολιτικές της τρόικα..



Έτσι, σε μια σχεδόν κωμική [αν όχι προσβλητική] κίνηση, η υπουργός εργασίας ενέκρινε αύξηση… 20 ευρώ σε χαμηλοσυνταξιουχους 9 μέρες πριν τις εκλογές.. Αφού προηγήθηκαν διαμαρτυρίες για περικοπές. Και όμως, είναι ο νυν ηγέτης του ΔΗΣΥ, ο κ. Αβέρωφ Νεοφύτου, που πρώτος χρησιμοποίησε τον όρο «τσεκκούθκια» [σαφώς υποτιμητικά, αν όχι και ρατσιστικά για τους μη προνομιούχους] για τις παροχές στους συνταξιούχους από τον προηγούμενη κυβέρνηση. Τώρα, με την αύξηση των 20 ευρώ, που είχε μπροστά του μια εξόφθαλμη υπόθεση προεκλογικής απόπειρας εξαγοράς και χρησιμοποίησης δημόσιου χρήματος πολιτικάντικα, έκανε ότι έβλεπε αλλού.. Η ασυνέπεια [άλλα λέμε σήμερα, άλλα λέμε αύριο αναλόγως συμφέροντος και ακροατηρίου] είναι ευρύτερο χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου πολιτικού..



Η πραγματικότητα του τί ζητούσε η τρόικα μέχρι και την τελευταία εβδομάδα

Ας δούμε, όμως, τί ζητούσε τότε η τρόικα με τη λίστα του Πολίτη.



1. Η τρόικα ήθελε έλεγχο και δέσμευση του φυσικού αερίου στους ξένους. Πρώτα από όλα ήθελε έλεγχο του φυσικού αερίου. Ουσιαστικά, [υπήρχε ανάλογο δημοσίευμα και στο Φιλελεύθερο] η τρόικα ήθελε να δεσμεύσει το φυσικό αέριο για την πληρωμή του δημόσιου χρέους – προς τους θεσμούς που εκπροσωπούσε δηλαδή. Και συνειρμικά ή μη, όπως μπορεί να δει κανείς και στο ίδιο το πρωτοσέλιδο, την ίδια περίοδο οι αμερικανοί, ήταν στην Άγκυρα, συζητώντας για το φυσικό αέριο της περιοχής.. και το δικό μας.. Τελικά, το κρατήσαμε το φυσικό αέριο και ας φώναζαν μερικοί…



Έτσι, σε μια σχεδόν κωμική [αν όχι προσβλητική] κίνηση, η υπουργός εργασίας ενέκρινε αύξηση… 20 ευρώ σε χαμηλοσυνταξιουχους 9 μέρες πριν τις εκλογές.. Αφού προηγήθηκαν διαμαρτυρίες για περικοπές. Και όμως, είναι ο νυν ηγέτης του ΔΗΣΥ, ο κ. Αβέρωφ Νεοφύτου, που πρώτος χρησιμοποίησε τον όρο «τσεκκούθκια» [σαφώς υποτιμητικά, αν όχι και ρατσιστικά για τους μη προνομιούχους] για τις παροχές στους συνταξιούχους από τον προηγούμενη κυβέρνηση. Τώρα, με την αύξηση των 20 ευρώ, που είχε μπροστά του μια εξόφθαλμη υπόθεση προεκλογικής απόπειρας εξαγοράς και χρησιμοποίησης δημόσιου χρήματος πολιτικάντικα, έκανε ότι έβλεπε αλλού.. Η ασυνέπεια [άλλα λέμε σήμερα, άλλα λέμε αύριο αναλόγως συμφέροντος και ακροατηρίου] είναι ευρύτερο χαρακτηριστικό



2. Η τρόικα ήθελε να χρεοκοπήσει το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων με τη διαγραφή του χρέους του κράτους, και μετά να επιβάλει οριζόντιες περικοπές στις συντάξεις… Η επόμενη σημαντική διάσταση είναι τα σημεία 4 και 5. Με το 4, ουσιαστικά, το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων θα χρεοκοπούσε. Αφού το κράτος δανείζεται από το ταμείο, αν το χρέος του κράτους προς το ταμείο διαγραφόταν, τότε το ταμείο θα είχε ελλείμματα. Και άρα θα έπρεπε να γίνουν περικοπές στις συντάξεις. Θα πρέπει εδώ να θυμόμαστε ότι ο λόγος που θα διαγραφόταν το χρέος θα ήταν για να μην αυξηθεί το δημόσιο χρέος λόγω των αναγκών που προκάλεσε η τραπεζιτική κρίση. Δηλαδή, θα πληρωνόταν η ζημιά των τραπεζών με περικοπές από τις συντάξεις. Και το σκηνικό γίνεται ακόμα πιο αισχρό [και για την τρόικα και όσους την υποστήριζαν] καθώς στο σημείο 5, η τρόικα επιμένει να σταματήσει και η σταθερή πληρωμή μέρους του κρατικού χρέους στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων [για να σιγουρευτεί προφανώς ότι θα χρεοκοπούσε το ταμείο, για να έρθει μετά να επιβάλει περικοπές]. Και αν αυτά συνδεθούν με το 7 [την μόνιμη διαμάχη τρόικας - αριστερής κυβέρνησης με την πρώτη να επιμένει σε οριζόντιες περικοπές και τη δεύτερη σε κάθετες για να πληρώνουν περισσότερα οι πλούσιοι και να προστατεύονται οι αδύναμοι] τότε φαίνεται ότι ουσιαστικά η τρόικα προσπαθούσε να οδηγήσει το ταμείο συντάξεων στη χρεοκοπία και μετά να απαιτεί [όπως στην Ελλάδα] περικοπές από όλους και οριζόντια..



3. Το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου σαν μηχανισμός μόνιμων ελλειμμάτων, έτσι ώστε η χώρα να επιβάλει και άλλη λιτότητα και να βρίσκεται μόνιμα σε εξάρτηση. Το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων [σημείο 3] ήταν έντονο θέμα στις διαπραγματεύσεις – και πάλι έβρισκε σε συμμαχία μερίδα της εσωτερικής αντιπολίτευσης και της τρόικας. Τελικά, υποχώρησε και σε αυτό η τρόικα και δέχθηκε να αναβληθεί τα θέμα με άξονα το πόσο θα είναι το δημόσιο χρέος. Η νέα κυβέρνηση του 2013 προσπάθησε να ξαναβάλει τις ιδιωτικοποιήσεις στο μνημόνιο, αλλά τελικά οι κοινωνικές αντιστάσεις το απέτρεψαν - άλλωστε ούτε οι μάζες της δεξιάς φάνηκαν να πείθονται [έστω και πλειοψηφικά] από το μαθηματικά κωμικό επιχείρημα ότι άμα πουληθούν οργανισμοί που δίνουν εισοδήματα άνω των 100 εκατομμυρίων τον χρόνο, θα είναι καλύτερα μετά, όταν θα πρέπει να φορολογεί το κράτος για να βρίσκει εκείνα τα χρήματα, τα οποία έπαιρνε ως κέρδη των ημικρατικών.



Η ταξική διάσταση της διαπραγμάτευσης: πρέπει να προστατεύονται οι αδύναμοι; Η ταξική διάσταση της διαπραγμάτευσης με την αριστερή κυβέρνηση να επιμένει στις κάθετες περικοπές για να προστατευθούν οι αδύναμοι και να πληρώσουν όσοι έχουν δυνατότητα [όπως έγινε τελικά ντε  φάκτο και με το κούρεμα που επικράτησε μετά τη λαϊκή οργή για το καθολικό κούρεμα] φαίνεται στα σημεία 6,7,8. Στο 6 η τρόικα επέμενε να φορολογήσει και τους πιο φτωχούς, στο 7 επέμενε στις οριζόντιες περικοπές και στο 8 στην έστω και εν μέρει κατάργηση της ΑΤΑ [επιστροφή με τη μισή μορφή].









Αφού το κράτος δανείζεται από το ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, αν το χρέος του κράτους προς το ταμείο διαγραφόταν, τότε το ταμείο θα είχε ελλείμματα. Και άρα θα έπρεπε να γίνουν περικοπές στις συντάξεις. Θα πρέπει εδώ να θυμόμαστε ότι ο λόγος που θα διαγραφόταν το χρέος, θα ήταν για να μην αυξηθεί το δημόσιο χρέος λόγω των αναγκών που προκάλεσε η τραπεζιτική κρίση. Δηλαδή, θα πληρωνόταν η ζημιά των τραπεζών με περικοπές από τις συντάξεις. Και το σκηνικό γίνεται ακόμα πιο αισχρό [και για την τρόικα και όσους την υποστήριζαν] καθώς στο σημείο 5, η τρόικα επιμένει να σταματήσει και η σταθερή πληρωμή μέρους του κρατικού χρέους στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων... Και αν αυτά συνδεθούν με το 7 [την μόνιμη διαμάχη τρόικας - αριστερής κυβέρνησης με την πρώτη να επιμένει σε οριζόντιες περικοπές και τη δεύτερη σε κάθετες για να πληρώνουν περισσότερα οι πλούσιοι και να προστατεύονται οι αδύναμοι] τότε φαίνεται ότι, ουσιαστικά, η τρόικα προσπαθούσε να οδηγήσει το ταμείο συντάξεων στη χρεοκοπία και μετά να απαιτεί ..περικοπές από όλους και οριζόντια..



Η ιστορική αλήθεια για την τραπεζιτική – οικονομική κρίση: είναι και θέμα δημοκρατίας, αλλά είναι και θέμα κατανόησης και υπεράσπισης συμφερόντων: πώς η κυπριακή κοινωνία κατανόησε, παρά την σχεδόν ολική επίθεση προπαγάνδας των ΜΜΕ, ότι η κρίση ήταν τραπεζιτική… Και πως αντέδρασε την κατάλληλη στιγμή…

Γιατί αξίζει να δει κανείς το τί γινόταν και τι παιζόταν τότε με την τρόικα; Εν μέρει γιατί η αποκατάσταση της αλήθειας βοηθά στο να μην υπάρχει χειραγώγηση και να λειτουργεί η δημοκρατία με ισόμερη πληροφόρηση – αλλά ακόμα περισσότερο γιατί η λογοκρισία και η παραπλάνηση δεν είναι τυχαία συμπτώματα: οργανώνονται και προωθούνται από μερικούς που έχουν συγκεκριμένα συμφέροντα. Η κυπριακή κοινωνία έζησε από το 2010 τουλάχιστον μια έντονη διαμάχη – από την μια ήταν αυτοί που προσπαθούσαν να λογοκρίνουν την ευθύνη των τραπεζών [και των επεκτάσεων τους στο εξωτερικό ή των σκανδάλων τους] για την εμφάνιση της οικονομικής κρίσης στην Κύπρο, και από την άλλη όσοι επέμεναν σε αυτήν την ευθύνη - και κατά συνέπεια στο ότι έπρεπε να υπάρχουν όρια στο κόστος που θα αναλάμβανε η κοινωνία [μέσω λιτότητας, χρέους ή ξεπουλήματος δημόσιου πλούτου ή δικαιωμάτων] για την κοινωνικοποίηση της ζημιάς των τραπεζών. Η κυπριακή κοινωνία δέχτηκε μια μεγάλη επίθεση από την πλειοψηφία των ΜΜΕ που θα πρέπει κάποτε να λογοδοτήσουν και για τις σιωπές και για τις παραπλανήσεις τους.



Αλλά άντεξε η κοινωνία, όπως φάνηκε και τον Μάρτιο του 2013 – όταν το βαθύ κατεστημένο της διαπλοκής πολιτικων-τραπεζων-ΜΜΕ προσπάθησε να επιβάλει ένα καθολικό κούρεμα καταθέσεων [σε όλες τις τράπεζες συγκαλύπτοντας τις δυο ένοχες τράπεζες, Λαϊκή και Κύπρου, αλλά και σε όλες τις καταθέσεις – και εκείνες κάτω των 100,000] τότε η κοινωνική αντίδραση έφερε στην επιφάνεια το γεγονός, ότι είχε πια δημιουργηθεί και ένα υπόστρωμα αντίστασης που καταλάβαινε. Και κατάλαβε ότι το καθολικό κούρεμα ήταν η τελευταία μεγάλη προσπάθεια να φορτωθούν σε όλους οι ευθύνες και οι ζημιές των τραπεζών. Και αποτράπηκε – ούτε καν το κυβερνητικό κόμμα δεν τόλμησε να το ψηφίσει τελικά. Το ότι δεν συζητείται ανοιχτά ακόμα εκείνη η επιτυχία της κοινωνίας ενάντια στην προσπάθεια επιβολής,  όχι απλώς μιας αδικίας, αλλά και ενός σχεδίου που θα άνοιγε για πάντα την πόρτα στην κάλυψη των ζημιών των τραπεζιτών από την κοινωνία ολόκληρη μέσω όλων των καταθέσεων, είναι μέρος των ενοχών όσων διατηρούν ακόμα έλεγχο στην επίσημη Δημόσια σφαίρα. Αλλά σαφώς η κατανόηση της ευθύνης των τραπεζών έχει γίνει πια καθολικά αποδεχτή – απλώς όσοι συγκάλυπταν προσπαθούν να μην το θυμούνται και να μην εστιάζεται η συζήτηση σε εκείνη την περίοδο.



Ο μύθος του ΕΛΑ σαν το τελευταίο ψέμα της προσπάθειας συγκάλυψης των ενοχών [και μετατόπισης ευθυνών] μετά το φιάσκο της εξουσίας τον Μάρτιο του 2013


Ανάλογη είναι και η κατάσταση με την τρόικα και τις διαπραγματεύσεις. Η τρόικα είχε έρθει τον Ιούλιο του 2012 αρχικά – αμέσως μετά την λήξη της ημερομηνίας ανακεφαλαιοποιησης των τραπεζών [στις 30 Ιουνίου 2012] όταν είχε γίνει πια σαφες ότι η Λαϊκή και η Τράπεζα Κύπρου χρειάζονταν κρατική στήριξη. Ακόμα και αν αυτό είναι σαφές μερικοί προσπαθούν ακόμα να το λογοκρίνουν. Ενδεικτικό είναι τα ψέματα για την αύξηση του ΕΛΑ. Όταν τελικά έκλεισε η Λαϊκή [και λόγω της ανόητης κίνησης της κυβέρνησης να αποδεχτεί το κούρεμα χωρίς να επιμείνει στη συμφωνία του Νοεμβρίου του 2012], η βιομηχανία χειραγώγησης στα ΜΜΕ προσπάθησε χωρίς ντροπή να υποβάλει ότι ο ΕΛΑ αυξήθηκε γιατί καθυστερούσε η διαπραγμάτευση με την τρόικα, ή ακόμα πιο φαιδρά, η χωρίς ντροπή, ότι αυξήθηκε γιατί η τότε κυβέρνηση δεν υπέγραφε το μνημόνιο. Το ότι η τότε κυβέρνηση έκανε μια σκληρή διαπραγμάτευση, αλλά τελικά είναι η τρόικα που δεν υπέγραφε για να ..υπογράψει η νέα κυβέρνηση ήταν φυσικά γνωστό.




Όπως γνωστό σε όσους κατασκεύαζαν την παραπλάνηση με ξεκάθαρα ψέματα, ήταν και το γεγονός ότι ο ΕΛΑ είχε αρχίσει να αυξάνεται από τον Σεπτέμβριο του 2011 [επί Αθανάσιου Ορφανίδη] και κορυφώθηκε στις αρχές Ιουλίου του 2012, όταν δηλαδή έγινε φανερό ότι οι 2 τράπεζες είχαν ανάγκη στήριξης – και ο ΕΛΑ ήταν η στήριξη τους από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Μέρος της κωμωδίας της ασυναρτησίας του δημόσιου λόγου της τότε αντιπολίτευσης ήταν ότι, ενώ ήθελε την τρόικα, ακριβώς και για να συνεχίσει να υπάρχει ο ΕΛΑ, μετά καμωνόταν ότι ανακάλυψε ξαφνικά τον Μάρτιο του ..2013 ότι υπήρχε ένα φρούτο που λεγόταν ΕΛΑ…. Ιδού ο πίνακας της αύξησης του ΕΛΑ που τεκμηριώνει και το γεγονός ότι η διαπραγμάτευση Ιουλίου – Νοέμβριου οδηγούσε απλώς σε διακυμάνσεις γύρω από το πιο ψηλό ποσοστό των αρχών Ιουλίου που ήταν 9,82 δις. Ανοδική διακύμανση υπήρχε τέλος Σεπτεμβρίου και κατά την διαπραγμάτευση του Νοεμβρίου λόγω εκροής κεφαλαίων [και αξίζει να διερευνηθεί αν ήταν ξένοι ή κύπριοι που έκαναν εκροές] αλλά τελικά η διακύμανση ήταν ελάχιστη – από τα 9.82 στο 9.5 [προς τα κάτω] και 9.9 [προς τα πάνω].. Μείωση, δηλαδή, 0.3 δις και άνοδος γύρω στο 0.1 δις [0.08 στο 9.9 και 1.3 στο 9.95 δις]. Και αντίθετα από το παραμύθι η προεκλογική περίοδος δεν είχε καμία επίδραση – αντίθετα ο ΕΛΑ μειώθηκε σε 9.1. δις μέχρι τις αρχές Μαρτίου.



Τα 3 στάδια της διαπραγμάτευσης με την τρόικα – τί προσπαθούν μερικοί να ξεχάσουν: η τρόικα ξεκίνησε με απαιτήσεις για τον 13ο μισθό και επέμενε στις διεκδικήσεις ταξικών περικοπών, χρεοκοπίας του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων, και υφαρπαγής του δημόσιου πλούτου μέχρι το τέλος

Οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα ξεκίνησαν τον Ιούλιο, αλλά σε εκείνη τη φάση η τρόικα το έπαιζε εκσυγχρονιστική. Οι πιέσεις ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο – τότε η τρόικα άρχισε να απαιτεί μαζικές περικοπές. Και μέρος της εκστρατείας ήταν και η πειθήνια στάση πολλών ΜΜΕ. Ο Πολίτης της Κυριακής λ.χ. διαμαρτυρόταν γιατί είχε άρχισε να γίνεται συζήτηση για τα σκάνδαλα των τραπεζών – είχε αρκετούς να συγκαλύψει η εφημερίδα φαίνεται.. Η τρόικα και τα ΜΜΕ τότε εστίαζαν στις περικοπές του Δημόσιου – που [σαν περικοπές μισθών] θα μεταφέρονταν και στον ιδιωτικό τομέα. Και αυτό, βέβαια, ήταν και ο στόχος της ΟΕΒ - ΚΕΒΕ που φαίνονταν εκείνες τις μέρες να καθορίζουν την ηγεμονική δημόσια ρητορική. Μέρος της επίθεσης ήταν και ο 13ος μισθός. Αυτό αποτράπηκε. Αλλά τον Νοέμβριο που έγινε η τρίτη φάση της διαπραγμάτευσης, η τρόικα επέμενε σε μια ολόκληρη σειρά ζητημάτων, όπως φαίνεται και πιο πάνω. Η τρόικα,ομως, [και ενδεχομένως όσοι τοπικοί σύμβουλοι και συνεργάτες υπέβαλαν μέσω τρόικας αιτήματα] τελικά απέτυχε στις βασικές της διεκδικήσεις. Και αν σώθηκαν μια σειρά από κεκτημένα των εργαζόμενων [όπως έγινε με την παγοποίηση αντί την κατάργηση δικαιωμάτων] η της κοινωνίας ολόκληρης [όπως με τη διατήρηση του ελέγχου του φυσικού αερίου σε κυπριακά χέρια] ή την προστασία του συνταξιοδοτικού κοκ, αυτά είναι μέρος των επιτυχιών της αντίστασης. Η κυπριακή διαπραγμάτευση τότε ήταν επιτυχημένη - με δεδομένη την τραπεζιτική κρίση και την απειλή διακοπής ρευστότητας [η απειλή υπήρχε προς την Κύπρο από τα τέλη Ιουνίου 2012 και εφαρμόστηκε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 2015]. Και το μέγεθος μιας επιτυχίας κρίνεται συγκριτικά, αλλά και στο πλαίσιο του. Και σαφώς η Κύπρος κατάφερε να διασώσει περισσότερα. Όπως λ.χ. η μη ιδιωτικοποίηση των δύο μεγάλων κερδοφόρων ημικρατικών. Και εκεί φάνηκε σαφώς το πώς η νυν κυβέρνηση, ουσιαστικά, ήθελε την τρόικα σαν εξωτερικό επιτηρητή για να επιβάλει ιδιωτικά συμφέροντα. Τα ίδια προσπάθησε να κάνει και όταν εκλεγηκε. Έτσι, χρησιμοποίησε την τρόικα και μετά τον Μάρτιο του 2013 για να προωθήσει ιδιωτικά ή ημέτερα συμφέροντα. Με αυτήν την έννοια, η λαϊκή αντίδραση τον Μάρτιο του 2013 έδωσε τη λύση με το κλείσιμο της Λαϊκής [που κανονικά, αν δεν υπήρχαν τα τζάκια της Λευκωσίας με τη διαπλοκή και την ευνοιοκρατία τους, θα έπρεπε να είχε γίνει συγχώνευση των δυο τραπεζών] αλλά η αντίσταση προηγουμένως και η διαπραγμάτευση απέτρεψε την μεταφορά του κόστους των τραπεζών σε βάθος χρόνου – όπως θα γινόταν αν περνούσε η επιμονή της τρόικα για το συνταξιοδοτικό ή το φυσικό αέριο κλπ.

Ένα ενδιαφέρον πρωτοσέλιδο που μερικοί θέλουν να ξεχνούν: τί απαιτούσε η τρόικα,το κυπριακό φυσικό αέριο.. και στην Τουρκία… ενώ στην Πάφο…

Στο κυρίως θέμα οι απαιτήσεις της τρόικα.. Κάτω δεξιά «το φυσικό αέριο πήγε στην Άγκυρα» με σύσκεψη στην οποία συμμετείχε και αμερικάνος πρέσβης στην Λευκωσία.. και πάνω δεξιά πως ο Βέργας, που θα γινόταν θέαμα μετά,  ήταν τότε ο αγαπητός της προεκλογικής συμμαχίας ΔΗΣΥ – ΔΗΚΟ και για χατίρι του επέβαλλαν πειθαρχία σε τοπικά στελέχη… Μετά μερικοί έκαναν delete  την μνήμη προφανώς.. Αλλά τα «γραπτά μένουν»… J

Στο κυρίως θέμα οι απαιτήσεις της τρόικα.. Κάτω δεξιά «το φυσικό αέριο πήγε στην Άγκυρα» με σύσκεψη στην οποία συμμετείχε και αμερικάνος πρέσβης στην Λευκωσία.. και πάνω δεξιά πως ο Βέργας, που θα γινόταν θέαμα μετά,  ήταν τότε ο αγαπητός της προεκλογικής συμμαχίας ΔΗΣΥ – ΔΗΚΟ και για χατίρι του επέβαλλαν πειθαρχία σε τοπικά στελέχη… Μετά μερικοί έκαναν delete  την μνήμη προφανώς.. Αλλά τα «γραπτά μένουν»… J






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου