23 Μαΐ 2016

Όταν το παγκόσμιο/διεθνές είναι πια και τοπικό.. Η διαμάχη για την εμπορική συμφωνία ΗΠΑ –ΕΕ [ΤΤΙΡ] σαν αναφορά στην ευρύτερη σύγκρουση των τοπικών κοινωνιών με το [δυτικό και διεθνές χρηματιστικό] κεφάλαιο στην εποχή της πολύ-πολικότητας [ΤΤΙΡ, δημοκρατία και κινήματα]




«Οι αναλυτές κάνουν λόγο για το «διπλό εκλογικό σώμα», στο οποίο απευθύνονται οι κυβερνήσεις. Αφενός έχουν τους πληθυσμούς των χωρών τους, αφετέρου όμως έχουν την εγχώρια και διεθνή επενδυτική κοινότητα, η οποία διεξάγει ένα διαρκές «δημοψήφισμα»» γύρω από τις κυβερνητικές πολιτικές και εφόσον δεν της αρέσουν οι πολιτικές αυτές, τις εμποδίζει, ποντάροντας κόντρα στο νόμισμα της χώρας, μέσω της φυγής κεφαλαίων και άλλων μέτρων. Και το δεύτερο εκλογικό σώμα, η διεθνής επενδυτική κοινότητα, συνήθως. επικρατεί έναντι του λαού. Όχι πάντοτε, αποτελεί όμως ένα ιδιαίτερα ισχυρό παράγοντα.. Πάντως αυτή η δύναμη μπορεί να αποδειχθεί περιορισμένη.»
Νόαμ Τσόμσκι στο «Η τρομοκρατία της Δύσης», σελ. 183

«..με την υπογραφή της συμφωνίας [ΤΤΙΡ], μια χώρα θα μπορεί να σύρεται σε «ειδικό δικαστήριο», γιατί επέλεξε να αυξήσει τον κατώτατο μισθό ή γιατί αποφάσισε να «παγώσει» τα τιμολόγια του νερού ή γιατί αποφάσισε να θέσει αυστηρά όρια στην εκπομπή αερίων από τις βιομηχανίες. Με την υπογραφή της συμφωνίας, ο «νόμος του επενδύτη» και οι «κανονισμοί ασφάλειας» των πολυεθνικών» για τα τρόφιμα και τα φάρμακα, έχουν πλεονέκτημα σε σχέση με τις επιλογές ενός κράτους για την προστασία της δημόσιας υγείας και των πολιτών του.»
Hotdoc, τεύχος 101, σελ. 10

Η απόπειρα επίθεσης του δυτικού και του διεθνούς κεφαλαίου μετά τον Ψυχρό πόλεμο: η νοσταλγία της αποικιοκρατίας ως έλεγχος των μη-δυτικών αγορών, και η χρηματιστική στροφή του δυτικού κεφαλαίου
Το ζήτημα της χαλάρωσης εσωτερικών κανονισμών για να προωθηθεί το «διεθνές» ή το διμερές [λ.χ. ΕΕ Και ΗΠΑ] εμπόριο ή και διακίνηση κεφαλαίων, είναι ένα ζήτημα που προωθείτο από πριν τη δεκαετία του 1990, αλλά εκείνη την δεκαετία πήρε νέα δυναμική. Ήταν και η εποχή που ο καπιταλισμός βίωνε μια σύντομη ανάσα παντοδυναμίας μετά την πτώση/ανατροπή του σοσιαλισμού στην ανατολική Ευρώπη και στην ΕΣΣΔ, αλλά και οι ΗΠΑ φαίνονταν, όπως και η Βρετανία την δεκαετία του 1920, ως ο μόνος ηγεμόνας. Ήταν μια φευγαλέα στιγμή «μόνο-πολικότητας», όπως την αποκάλεσε από την πλευρά των υποστηριχτών των ΗΠΑ, ο Χάντιγκτον. Σε εκείνο το κλίμα η κατάργηση «εμποδίων στο εμπόριο» προωθείτο ως πανάκεια. Θα βοηθούσε, σύμφωνα με τα παραμυθία της υποτιθέμενης «ελεύθερης αγοράς», να γίνει καλύτερη κατανομή πόρων, καταμερισμός εργασίας κοκ. Αυτό που η επιφανειακή ανάλυση των «αγορών» καμωνόταν ότι δεν έβλεπε, ήταν το γεγονός ότι το ζήτημα είχε να κάνει και με την ήδη υπάρχουσα συσσώρευση κεφαλαίου – έτσι, ουσιαστικά, οι μεγάλοι κολοσσοί του κεφαλαίου ήθελαν [και θέλουν] να μπορούν να ελέγχουν τις μικρότερες αγορές – και ντε φάκτο να εμποδίσουν την ανάπτυξη μιας πραγματικά ελεύθερης αγοράς. Διότι, όπως υποστήριζαν σωστά και οι οπαδοί του μερκαντιλισμού τους προηγούμενους αιώνες, ή μη προστασία μιας μικρής τοπικής αγοράς ή μονάδων παραγωγής, απλώς θα την κάνει ευάλωτη και θα διευκολύνει την κυριαρχία των ολιγοπωλίων. Και όπως παρατήρησε και ο Αρρίγκι, η ειρωνεία του καπιταλισμού είναι ότι είναι ένα σύστημα έλεγχου των αγορών από ολιγοπώλια με την ενίσχυση κρατικών μηχανισμών – και ας πουλά ιδεολογία «ελεύθερης αγοράς». Άλλωστε είναι εκφραστικό ότι οι χώρες εκτός Δύσης που κατάφεραν να ευνοηθούν από τις διεθνείς ροές κεφαλαίων ήταν χωρίς με ισχυρή κεντρική πολιτεία, όπως η Κίνα, η οποία μπορούσε και να προστατεύει την τοπική παραγωγή και να διανέμει τον πλούτο. Σε αυτό το πλαίσιο, παρά την οπισθοχώρηση του ιστορικού κινήματος του σοσιαλισμού εκείνη τη δεκαετία, η προσπάθεια για διάχυση του ελέγχου των αγορών από το συσσωρευμένο δυτικό κεφάλαιο δεν πέρασε χωρίς αντίσταση…

Στο σχετικό ρεπορτάζ, αναφερόταν ότι πίσω από τον διακαή πόθο της Αμερικής να υπογραφεί συμφωνία με την Ευρώπη, υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. Μεγάλες τράπεζες που πρέπει να προστατευθούν από αιτήσεις ευρωπαίων επενδυτών που ισχυρίζονται ότι παραπλανήθηκαν στη διάρκεια της κρίσης χρέους… Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Ιταλία..Αναφέρθηκε, ως παράδειγμα, σε μια περίπτωση όπου μεγάλη τράπεζα, όχι αμερικανική, αλλά γερμανική, η Deutsche Bank, μηνύθηκε από επενδυτές της ιταλικής πόλης Τράνι, γιατί τους διαβεβαίωνε το 2011 πως το ιταλικό χρέος δεν είναι λόγος ανησυχίας, λίγο πριν πουλήσει το 90% των ιταλικών ομολόγων έναντι 7 δις ευρώ. Την υπόθεση διερευνά ιταλός εισαγγελέας, έγραψε το Reuters. Κι ο αμερικάνος πρέσβης φέρεται να είπε ότι, αν δεν γίνει νόμος η ΤΤΙΡ, οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, όπως και οι εταιρείες αξιολόγησης S&P, Moodys, και οι Fitch, θα είναι ευάλωτες σε μηνύσεις παραπλανηθεντων επενδυτών, όπως έγινε σε βάρος των αμερικανικών τραπεζών JPMorgan/Chase και Goldman Sachs στις ΗΠΑ. Οι τράπεζες αυτές υποχρεώθηκαν να καταβάλουν δισεκατομμύρια σε αποζημιωσεις. Η ΤΤΙΡ  αφορά επίσης, και ειδικότερα, στην πώληση πολύπλοκων επενδυτικών προϊόντων.»

Τα προβλήματα δεν αφορούσαν, άλλωστε, μόνο τη σχεδόν νέο-αποικιακή προσπάθεια επιβολής των δυτικών επιχειρήσεων σε βάρος του αναδυόμενου ακόμα τέως αποικιοκρατούμενου μη-δυτικού κόσμου. Υπήρχε και η νέα διάσταση, διευκολυνόμενη πια από την τεχνολογία, της ροής κεφαλαίων, και της αυξανόμενης μεταστροφής του δυτικού κεφαλαίου προς τα χρηματιστήρια και άντληση κερδών από την επένδυση σε νομίσματα και ανάλογα προϊόντα. Σε αυτό το πλαίσιο, μέρος από το ζητούμενο ήταν η κατάργηση  του τοπικού έλεγχου από τους πολίτες [στο βαθμό που υπήρχε είτε μέσω δημοκρατικής ψηφοφορίας, είτε μέσω καθεστώτων δεσμευμένων στην προστασία της «εθνικής κυριαρχίας». Το χρηματιστηριακό κεφάλαιο ήθελε κατάργηση ουσιαστικά της κυριαρχίας και ένα είδος παγκοσμιοποίησης όπου θα μπορούσε να δεσμεύει νομικά και τις τοπικές κοινωνίες.

Και όμως.. έστω και αν το εργατικό-σοσιαλιστικό/κομμουνιστικό κίνημα αναζητούσε τις πηγές μεταμόρφωσης του, τα πρότζεκτς του δυτικού και του διεθνούς κεφαλαίου κτύπησαν στο τοίχο των αντικρουόμενων συμφερόντων και των νέων συγκλίσεων του Κινήματος των κινημάτων…
Αυτές οι δυο διαστάσεις [η νέο-αποικιακή προσπάθεια επιβολής των δυτικών ολιγοπωλείων και η απόπειρα νέων μορφών ελέγχου από το διεθνές επενδυτικό] συνάντησε αντιστάσεις από τη δεκαετία του 1990. Αρχικά το σχέδιο επιβολής νομικής κυριαρχίας εκ μέρους του διεθνούς κεφαλαίου, η απόπειρα επιβολής της ΜΑΙ [Πολυμερούς Συμφωνίας Επενδύσεων], έγινε γνωστή και προκάλεσε μια έντονη διεθνή αντίδραση. Η ασυδοσία του κεφαλαίου των αρχών της δεκαετίας του 1990 άρχισε να αντιμετωπίζει πιέσεις, καθώς η τοπική εργατική τάξη σε διάφορες χώρες, αλλά και διάφορα κινήματα άρχισαν επίσης να συντονίζονται [και η πιο επιτυχημένη περιοχή ανατροπών τότε ήταν η Λατινική Αμερική]. Η ΜΑΙ ναυάγησε όταν αποκαλύφθηκε το σχέδιο και προκάλεσε έντονες συζητήσεις. Τελικά, η προσπάθεια δεν πέρασε και γιατί τοπικά κράτη άρχισαν να προβάλουν ενστάσεις. Και πριν καταλαγιάσει εκείνη η αντιπαράθεση, ήρθε η μαζική κινητοποίηση στο Σιάτλ των ΗΠΑ να ναυαγήσει μια ευρύτερη απόπειρα επιβολής του «διεθνούς εμπορίου» χωρίς περιορισμού. Το κίνημα στο Σιάτλ ήταν ετερόκλητο, αλλά έδειχνε τις νέες μορφές σύνθεσης των αντιστάσεων – εργατικά  συνδικάτα [που ένοιωθαν ότι οι κανόνες που επέβαλε το κεφάλαιο ως δήθεν «ελεύθερο εμπόριο» ήταν ουσιαστικά ένας μηχανισμός μείωσης των κεκτημένων των εργατικών στρωμάτων στις ανεπτυγμένες χώρες], μαζί με οικολόγους [που διαπίστωναν ότι οι νέες νομοθεσίες ουσιαστικά επέβαλαν κανόνες σε βάρος των τοπικών νομοθεσιών προστασίας του περιβάλλοντος], και μαζί με ένα ελευθεριακό νεολαιίστικο κίνημα που συνέχιζε, και διεύρυνε, την κουλτούρα της αντίστασης από την δεκαετία του 1960. Όπως, όμως, παρατήρησε και ένας έλληνας αναλυτής τότε, δεν ήταν μόνο τα συμπτώματα της αντίστασης που επανεμφανιζόταν – ήταν ταυτόχρονα και οι εσωτερικές διαμάχες ανάμεσα στα κρατικά συμφέροντα και τα συμφέροντα διαφόρων τάσεων του κεφαλαίου: «Η αποτυχία των επιδιώξεων των ΗΠΑ δεν οφείλεται μόνο στην διαφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο ζήτημα των αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων. Οφείλεται και στην «εξέγερση» της ομάδας των «λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών» απέναντι στην πρόταση σύνδεσης του διεθνούς εμπορίου με τις συνθήκες εργασίας…. Οφείλεται στην άρνηση της Ιαπωνίας για την επέκταση και αυστηρότερη εφαρμογή του «αντιντάμπιγκ».. η Αμερική, παρά την δέσποζα οικονομική θέση της στον «μεταψυχροπολεμικό κόσμο», δεν μπορεί να επιβάλει ανεμπόδιστα τα εθνικο-ιμπεριαλιστικά οικονομικά της συμφέροντα..» Χ. Γολέμης, Πολίτης, 1999, τ. 11,

Ακολούθως ήρθε η παγκόσμια κρίση και ο καπιταλισμός άρχισε, πια, να προσγειώνεται στην πραγματικότητα των προβλημάτων του. Και αν από την μια η απόπειρα επιστροφής σε ένα φαντασιακό ηγεμονικό δυτικό μοντέλο απέτυχε, παρέμεινε το δεύτερο μέρος, της διεκδίκησης εκ μέρους του αυτόνομου πια διεθνούς κεφαλαίου, ρολο, νομικου και πολιτικού, σε διάφορες χώρες. Είναι ακριβώς αυτό το πλέγμα σχέσεων που δημιουργήθηκε αρχικά στις ΗΠΑ και μετά έχει εξαχθεί διεθνώς, που κατασκεύασε αυτό το νέο μοντέλο το οποίο είδαμε και στην Ευρώπη με την κρίση του χρέους: ξαφνικά. ένας συντονισμένος πανικός [με ανακοινώσεις διαπλεκομενων με τις τράπεζες οίκων αξιολόγησης] στις «αγορές» ανέβαζε τα επιτόκια δανεισμού, και ξαφνικά χώρες ολόκληρες μάθαιναν ότι «ζούσαν πέρα από τις δυνατότητες τους» και άρα έπρεπε να υποβληθούν σε "θεραπεία", όπως χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής τις προηγούμενες δεκαετίες. Έτσι συνέβηκε και στην Ελλάδα και την Πορτογαλία…

Όταν οι ΗΠΑ ανακαλύπτουν στο Ιράκ, τη γεύση της ήττας που σέρβιραν στους Βρετανούς για το Σουέζ, το 1956
Μετά το 2000, οι ΗΠΑ έκαναν μια τελευταία απόπειρα επιβολής ενός είδος μόνο-πολικής ηγεμονίας και έχασαν δραματικά – έστω και μέσα από το τραγικό ξήλωμα μιας ολόκληρης κοινωνίας στο Ιράκ. Όμως το πλάνο της μετατροπής του Ιράκ σε ένα προτεκτοράτο μέσω του οποίου οι ΗΠΑ θα καθόριζαν και τις εξελίξεις στην περιοχή και στην τιμή της ενέργειας απέναντι στους εν δυνάμει αντίπαλους όπως η Κίνα, απέτυχε οικτρά. Οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να αποσυρθούν, το Ιράν ήταν ο μόνος κερδισμένος αν υπήρχε κερδισμένος, και η διεθνής εικόνα των ΗΠΑ τραυματίστηκε ανεπανόρθωτα – και γιατί αποδείχτηκε ψέμα η δικαιολογία για την εισβολή [άρα προκάλεσε μια σαφή κρίση νομιμοποίησης], αλλά και γιατί αποδείχτηκε ανίκανη η υποτιθέμενη υπερδύναμη να κερδίσει στον ασύμμετρο πόλεμο με τους ιρακινούς αντάρτες. Μπορούσε να προκαλέσει εμφύλιο μεταξύ τους – αλλά δεν μπορούσε να τους νικήσει.

..Και όταν ο καπιταλισμός άφησε τα αεράτα σλόγκαν της διαφήμισης και αποκάλυψε τη σήψη στο κρυμμένο πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι, με την κρίση του 2007-08, οι μηχανισμοί κατάργησης της δημοκρατίας με την  κατασκευή πανικού «των αγορών», ήρθε και στο σπίτι της Δύσης.. η τρόικα είναι η αποικιακή μορφή που επιστέφει στο εσωτερικό, πια, της Δύσης…
Ακολούθως ήρθε η παγκόσμια κρίση και ο καπιταλισμός άρχισε, πια, να προσγειώνεται στην πραγματικότητα των προβλημάτων του. Και αν από την μια η απόπειρα επιστροφής σε ένα φαντασιακό ηγεμονικό δυτικό μοντέλο απέτυχε, παρέμεινε το δεύτερο μέρος, της διεκδίκησης εκ μέρους του αυτόνομου πια διεθνούς κεφαλαίου, ρολο, νομικου και πολιτικού, σε διάφορες χώρες. Είναι ακριβώς αυτό το πλέγμα σχέσεων που δημιουργήθηκε αρχικά στις ΗΠΑ και μετά έχει εξαχθεί διεθνώς, που κατασκεύασε αυτό το νέο μοντέλο το οποίο είδαμε και στην Ευρώπη με την κρίση του χρέους: ξαφνικά. ένας συντονισμένος πανικός [με ανακοινώσεις διαπλεκομενων με τις τράπεζες οίκων αξιολόγησης] στις «αγορές» ανέβαζε τα επιτόκια δανεισμού, και ξαφνικά χώρες ολόκληρες μάθαιναν ότι «ζούσαν πέρα από τις δυνατότητες τους» και άρα έπρεπε να υποβληθούν σε "θεραπεία", όπως χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής τις προηγούμενες δεκαετίες. Έτσι συνέβηκε και στην Ελλάδα και την Πορτογαλία [οι άλλες 3 χώρες του μνημονίου είχαν τουλάχιστον τραπεζιτική κρίση]. Και αυτός ο μηχανισμός απέκτησε και την νέο-αποικιακή του μορφή με την τρόικα. Η αντίδραση, ωστόσο, του ευρωπαϊκού νότου ήταν έντονη. Και η ελληνική εμπειρία του 2015 ήταν αποκαλυπτική – αυτός ο νέος μηχανισμός έχει σαν στόχο της επιβολη και εναντια στην τοπικη δημοκρατια. Ακόμα και όταν η ελληνική κυβέρνηση εισηγείτο λογικά μέτρα, εκείνοι που είχαν κάνει τραγικά λάθη αρχικά και οδήγησαν την χώρα σε βαθύτερη κρίση επέμεναν ότι είχαν ..δίκαιο… Και επέμεναν στην συνταγή που είχαν ήδη προηγουμένως παραδεχθεί ότι ..ήταν λάθος..



Και πριν τελειώσει η κρίση, ξεκίνησε πια και ο νέος Ψυχρός Πόλεμος που απλώς σφραγίζει την πολύ-πολικότητα, πια, του παγκόσμιου συστήματος..
Αυτή η νέα κρίση νομιμοποίησης του διεθνούς κεφαλαίου, η οποία εκφράζεται και με την ευρύτερη κρίση πια της ΕΕ που ειρωνικά [ενώ ήταν και ο φορέας θεσμικής καταγραφής των «οξιών» του μεταπολεμικού και μετά 1968 κόσμου] έγινε ο φορέας επιβολής αυτού του μοντέλου κατάργησης της τοπικής δημοκρατίας στο όνομα κατασκευασμένων συνταγών μιας υποτιθέμενης «ανάλυσης αγορών», συνέπεσε από το 2014, και μια νέα επέκταση  του πολύ-πολικού κόσμου. Της ολοκληρωτικής ήττας του δυτικού ηγεμονισμού. Η ανάδυση της Κίνας, της Ρωσίας και των BRICS προκάλεσε μια νέα σειρά αντιπαραθέσεων που έχουν, πια, τα στοιχεία ενός «νέου ψυχρού πολέμου». Και οι αψιμαχίες εμφανίζονται από τη Βραζιλία [με το πραξικόπημα της που θέτει την όλη συζήτηση για τη δημοκρατία σε νέα πλαίσια και πάλι] μέχρι το πραξικόπημα στην Ουκρανία και την εξέγερση στην ανατολική περιοχή της χώρας – και την εμφάνιση των «Λαϊκών δημοκρατιών». Σε αυτό το πλαίσιο, και με φόντο το χάος στην Μέση Ανατολή, και την αντίσταση της Συρίας στον ισλαμισμό, θα πρέπει να δει κανείς τις δυο διαδικασίες που περιγράψαμε αρχικά, ως δυο μηχανισμούς που βραχυκυκλώνονται:
  1. η απόπειρα νέο-αποικιακής επιβολής [οικονομικά ή πολιτικά] δεν έχει μεν εγκαταλειφθεί, αλλά μοιάζει πια αμυντικός μηχανισμός – η Δύση [εσωτερικά βαθιά διαιρεμένη επίσης] προσπαθεί να αμυνθεί νιώθοντας την απώλεια ακόμα και του μύθου της ηγεμονίας.
  2. η απόπειρα του διεθνούς κεφαλαίου να επιβληθεί κάπως, βρίσκεται αυτή την στιγμή στο επίκεντρο. Οι μηχανισμοί που χρησιμοποιούνται είναι και οικονομικοί [εκβιασμοί εκροών κεφαλαίων, αλλά και κατασκευασμένοι πανικοί στις αγορές] όμως νομικίστικοι [ήδη έχει εφαρμοστεί εναντίον της Αργεντινής αλλά και στο εσωτερικό της Βραζιλίας].
Οι αντιστάσεις και στις δύο περιπτώσεις αποτελούνται από ένα μείγμα κρατών που δεν δέχονται κηδεμονία [η Ινδία λ.χ. έπαιξε σημαντικό ρόλο στο ναυάγιο επιβολών την δεκαετία του 1990 – χωρίς να είναι επαναστατική χώρα ή καθεστώς] και της ετερόκλητης συμμαχίας των κινημάτων. Είναι σε αυτό το πλαίσιο που πρέπει να ερμηνευθούν οι συζητήσεις για νέο πλαίσιο εμπορίου, η ΤΤΙΡ, που προσπαθούν να περάσουν [σε μυστικές διαπραγματεύσεις] οι ΗΠΑ. Οι αποκαλύψεις έγιναν από την Greenpeace, από την οικολογική πτέρυγα του πλήθους των κινημάτων, αλλά αμέσως βρήκαν ανταπόκριση από την γαλλική κυβέρνηση – που είναι υπό πίεση από ένα νέο κύμα κοινωνιών κινημάτων, και έτσι η αντίσταση στην επιβολή είναι και ένα άνοιγμα προς την πίεση του δρόμου..


Και το κεφάλαιο θέλει δικαιώματα κράτους, όπως κάθε αλλοτριωμένη μορφή που εκλαμβάνει το κατασκεύασμα ως υποκατάστατο του δημιουργού…


Τί διακυβεύεται όμως; Σαφώς αμερικανικές εταιρείες προσπαθούν να μπουν και να κυριαρχήσουν στην ευρωπαϊκή έστω αγορά – είτε συγκαλυμμένα [αν τα προϊόντα τους δεν πληρούν τα οικολογικά κριτήρια της ΕΕ] είτε διεκδικώντας ουσιαστικά το «Όνειρο» του κεφαλαίου χωρίς βάση στο χώρο, που θέλει να έχει όμως νομικό καθεστώς κράτους. Να μπορεί, δηλαδή, να παίρνει σε δικαστήρια τους πολίτες μιας χωρας, ή ακόμα και την δημοκρατική τους απόφαση σε εκλογές. Και είναι ακριβώς σε αυτό το σημείο που αξίζει να εστιάσει κάποιος – διότι το κεφάλαιο δεν κάνει πια μόνο επίθεση, αλλά βιώνει και μια ανάγκη άμυνας. Οι μηχανισμοί κατασκευής κλίματος στις αγορές [οίκοι αξιολόγησης, τράπεζες κλπ] βρίσκονται επίσης υπό πίεση πια – και απειλούνται με μαζικές αγωγές. Άρα το παλεύουν – και αυτό δείχνει το νέο επίπεδο της αντιπαράθεσης:
«Στις 7 Μάιου τα Γερμανικά Οικονομικά Νέα είχαν τίτλο «οι ΗΠΑ σχεδιάζουν μετωπική επίθεση σε ευρωπαϊκά δικαστήρια μέσω της ΤΤΙΡ». Στο σχετικό ρεπορτάζ, αναφερόταν ότι πίσω από τον διακαή πόθο της Αμερικής να υπογραφεί συμφωνία με την Ευρώπη, υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. Μεγάλες τράπεζες που πρέπει να προστατευθούν από αιτήσεις ευρωπαίων επενδυτών που ισχυρίζονται ότι παραπλανήθηκαν στη διάρκεια της κρίσης χρέους… Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Ιταλία έβγαλε την γάτα από το σακί, πιθανότητα χωρίς να έχει πρόθεση. Αναφέρθηκε, ως παράδειγμα, σε μια περίπτωση όπου μεγάλη τράπεζα, όχι αμερικανική, αλλά γερμανική, η Deutsche Bank, μηνύθηκε από επενδυτές της ιταλικής πόλης Τράνι, γιατί τους διαβεβαίωνε το 2011 πως το ιταλικό χρέος δεν είναι λόγος ανησυχίας, λίγο πριν πουλήσει το 90% των ιταλικών ομολόγων έναντι 7 δις ευρώ. Την υπόθεση διερευνά ιταλός εισαγγελέας, έγραψε το Reuters. Κι ο αμερικάνος πρέσβης φέρεται να είπε ότι, αν δεν γίνει νόμος η ΤΤΙΡ, οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, όπως και οι εταιρείες αξιολόγησης S&P, Moodys, και οι Fitch, θα είναι ευάλωτες σε μηνύσεις παραπλανηθεντων επενδυτών, όπως έγινε σε βάρος των αμερικανικών τραπεζών JPMorgan/Chase και Goldman Sachs στις ΗΠΑ. Οι τράπεζες αυτές υποχρεώθηκαν να καταβάλουν δισεκατομμύρια σε αποζημίωσεις. Η ΤΤΙΡ  αφορά επίσης, και ειδικότερα, στην πώληση πολύπλοκων επενδυτικών προϊόντων. Ένα άλλο παράδειγμα, που παρέθεσε ο συγγραφέας Eric Zuesse είναι της γερμανικής πόλης Φόρτζχαϊμ, που μήνυσε την JPMorgan στο ομοσπονδιακό δικαστήριο των ΗΠΑ και κέρδισε αποζημίωση ύψους 57 εκατ. ευρώ. Αν υπογραφεί η ΤΤΙΡ, μια μεγάλη τράπεζα, που πληρώνει αποζημίωση, μπορεί να αντεπιτεθεί μηνύοντας τους φορολογούμενους ενός κράτους, για να αποκαταστήσει την απώλεια των κερδών της.»
Ρένα Ακριτίδου,  Hotdoc, τεύχος 101, σελ. 52-53

Και σε αυτά τα πλαίσια, δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι ήδη μέσα στα πλαίσια του νέου Ψυχρού Πολέμου μια βασική διάσταση των μη δυτικών δυνάμεων [με κύριους παίκτες στην Ευρασία, τουλάχιστον, την Κίνα και την Ρωσία, αλλά και τις αναδυόμενες δυνάμεις της Ινδίας και του Ιράν] είναι η αποστασιοποίηση από το δολάριο. Και εκεί παίζεται ένα άλλο παιχνίδι των αγορών – καθώς οι ΗΠΑ νοιώθουν να απειλείται το πιο ουσιαστικό [αλλά αναπόφευκτα επίσης θνησιγενές] όπλο που τους έχει μείνει – το δολάριο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου