15 Μαΐ 2016

Η ψήφος στην Αριστερά είναι η αναγνώριση των αντιστάσεων στα δύσκολα, η κατανόηση του πώς πετυχαίνονται οι στόχοι ιστορικά, και πώς σήμερα κτίζεται το ξεπέρασμα του ελέγχου των ΜΜΕ από μερικά συμφέροντα..






Για να θυμόμαστε: Φιλελεύθερος Νοέμβριος 2012: τότε μερικοί ήταν με την τρόικα [μέχρι και στον έλεγχο του φυσικού αερίου] γιατί ήθελαν ΕΛΑ για την Λαϊκή… Σήμερα προτιμούν να μην θυμούνται τί έλεγαν τότε…

Η κυπριακή κοινωνία έζησε ακόμα μια δύσκολη εμπειρία με την τρόικα. Τα πράγματα, όμως, θα μπορούσαν να ήταν και χειρότερα. Το φθινόπωρο του 2012, όταν γίνονταν οι διαπραγματεύσεις για το μνημόνιο, η τρόικα, απαιτούσε τα πάντα – κατάργηση του 13ου μισθού, μαζικές περικοπές από το συνταξιοδοτικό ταμείο, ιδιωτικοποιήσεις, ξεπούλημα των κερδοφόρων δημόσιων οργανισμών, μέχρι ..εξωτερικό έλεγχο στο φυσικό αέριο. Η τότε κυβέρνηση αντιστάθηκε, διαπραγματεύτηκε σκληρά έστω και χωρίς τη στήριξη της πλειοψηφίας των ΜΜΕ [και κομματων], και απέφυγε τα χειρότερα. Ανάλογα έγιναν και τον Μάρτιο του 2013. Η νέα κυβέρνηση τότε εξαπάτησε τους κύπριους πολίτες και αποδέχτηκε κούρεμα καταθέσεων, αλλά και με δική της πρωτοβουλία έγινε εισηγηση για ένα κούρεμα σε όλες τις καταθέσεις [ακόμα και όσες είναι κάτω από 100,000] σε όλες τις τράπεζες. Ακολούθησε μια πραγματική έκρηξη της κοινωνίας που υποχρέωσε τη βουλή να απορρίψει εκείνη την εισήγηση – ούτε καν το κόμμα του προέδρου δεν τόλμησε να την ψηφίσει. Έτσι, το κούρεμα επικεντρώθηκε τουλάχιστον στις 2 προβληματικές τράπεζες, και στις καταθέσεις άνω των 100,000. Και πάλι η κοινωνία απέφυγε τα χειρότερα – προστάτευσε τις καταθέσεις των μεσαίων και λαϊκών στρωμάτων, και εστιάστηκε στις τράπεζες που είχαν πρόβλημα. Αν περνούσε το γενικό, κούρεμα καταθέσεων, κάθε φορά που κάποιοι τραπεζίτες θα τα έκαναν μαντάρα, θα άρπαζαν από όλες τις καταθέσεις για να καλύψουν τις ζημιές τους. Το μνημόνιο ήταν δύσκολο. Αλλά η σκληρή διαπραγμάτευση [και ίσως και να ήταν και η πιο σκληρή πραγματικά αφού έγινε κάτω όχι μόνο από εξωτερικη/διεθνη πίεση αλλα και τοπική] τον Νοέμβριο του 2012, και η λαϊκή έκρηξη του Μαρτίου του 2013 λειτουργούσε σαν μόνιμη απειλή να απορριφθούν από τη βουλή νομοσχέδια, έκανε την τρόικα πιο συγκρατημένη. Το αίσθημα που έδινε η κυβέρνηση από το 2013 ήταν ότι συχνά χρησιμοποιούσε η ίδια την τρόικα για να περάσει νομοσχέδια που ευνοούσαν και πάλιν τις τράπεζες, ή μερικούς επιχειρηματίες.

Η κυβέρνηση έχει την στήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας των ΜΜΕ – δηλαδή οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και τα μεγάλα συμφέροντα που τα επιχορηγούν θεωρούν ότι αυτή η κυβέρνηση τους εξυπηρετεί. Άλλωστε είναι ο Αβέρωφ Νεοφύτου, νυν ηγέτης αυτής του κυβερνώντος κόμματος που υμνούσε το 2010 - 2011  τους τραπεζίτες που σήμερα δικάζονται.  Και παρά όλα αυτά αντέξαμε το μνημόνιο χωρίς να ιδιωτικοποιηθούν οργανισμοί που αποδίδουν άνω των 100 εκατομμυρίων κέρδη στο δημόσιο [και καλύπτουν έξοδα που διαφορετικά θα έπρεπε να αντληθούν από φορολογία]. Μερικοί, όμως, σε αυτήν τη κυβέρνηση, παρά τις υποσχέσεις/δεσμεύσεις κλπ, κάνουν ότι μπορούν για να χαρίσουν δημόσιο πλούτο σε μερικούς ιδιώτες. Που αργότερα θα ανταμείψουν ενδεχομένως την ευκολία αυτή, αναλόγως. Η Αριστερά, αντίθετα, είναι ο στόχος των ΜΜΕ. Οι κατασκευασμένες υστερίες ξεκίνησαν από την εκμετάλλευση της έκρηξης στο Μαρι το 2011, ακριβώς ίσως και γιατί συνέπεσε με την συνειδητοποίηση του πόσο βαθιά και μεγάλα προβλήματα είχαν οι τράπεζες με την έκθεση τους στην ελληνική κρίση. Και έτσι την υπόλοιπη περίοδο εξαπολύθηκε μια σειρά εκστρατειών που φαινόταν να προσπαθεί να ενοχοποιήσει την Αριστερά και τον κόσμο της, γιατί αντιστέκονταν στις προσπάθειες συγκάλυψης των τραπεζών, επιβολής λιτότητας χωρίς να ληφθούν υπό όψιν οι κοινωνικές ανάγκες – πέρα φυσικά από τις ανάγκες των τραπεζών, κοκ…Για αυτό άλλωστε και μερικοί ακόμα και όταν η αριστερή κυβέρνηση διαπραγματευόταν θέματα όπως το φυσικό αέριο ή το συνταξιοδοτικο..εκεινοι φώναζαν γιατί επέμενε στην διαπραγμάτευση η κυβέρνηση, αντί προφανώς να αποδεχθεί τους όρους της τρόικα…

 Όλες οι παρατάξεις μπορεί να έχουν κάνει λάθη – όμως θα πρέπει να αναγνωριστεί στην κυπριακή αριστερά ότι στις δύσκολες στιγμές επέμενε στις σωστές θέσεις για τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της πλειοψηφίας. Και δικαιώθηκε. Και αν τα ΜΜΕ ψάχνουν σήμερα τρόπους για να της επιτεθούν είναι για να καθυστερήσουν την αναγνώριση των δικών τους λαθών – ή για να συγκαλύψουν τις δικές τους ευθύνες.

  • Η Aριστερά σωστά επέμενε από το 2011 ότι η αιτία της οικονομικής κρίσης πήγαζε από τον τραπεζιτικό τομέα. Αυτό είναι πια αναγνωρισμένο από όλους – το επανέλαβαν πολλές φορές και οι ξένοι και τα ίδια τα γεγονότα το επιβεβαίωσαν. Όσοι, όμως, συγκάλυπταν τις ευθύνες των τραπεζών [γιατί λ.χ. έπαιρναν επιχορηγήσεις - διαφημιστικά πακέτα για να λογοκρίνουν την κριτική] φωνάζουν σήμερα για να ξεχαστεί η ευθύνη τους. Μερικοί εμπόδισαν το 2010 την αύξηση των εσόδων τους κράτους - ενώ μετά τα αποδέχτηκαν, χειροκροτώντας, από την τρόικα. Άλλοι φώναζαν ότι  για την κρίση έφταιγαν οι πολιτικοί πρόσφυγες [μερικές εκατοντάδες άτομα!], άλλοι τα είχαν με το Δημόσιο [σήμερα που θέλουν την ψήφο των δημόσιων υπάλληλων το ξέχασαν βέβαια] κοκ. Είναι χάρη στην επιμονή της αριστεράς που έγινε σκληρή διαπραγμάτευση με την τρόικα, και αντιλήφθηκε η πλειοψηφία την προσπάθεια να της φορτώσουν την κρίση των τραπεζών τον Μάρτιο του 2013. Και αν δει κανείς το θέμα και Ιστορικά η εικόνα είναι σαφής: η κυπριακή Αριστερά σαν κίνημα έβαλε τις βάσεις για το κοινωνικό κράτος ευημερίας με τους αγώνες της δεκαετίας του 1940 – όταν άλλοι στήριζαν τους απεργοσπάστες. Μετά υιοθέτησαν τις θέσεις που αποκήρυτταν πριν σαν «κομμουνιστικές». Έτσι και σήμερα, η Αριστερά δικαιώνεται και για την ευθύνη των τραπεζών και για την επιμονή της στη διαπραγμάτευση με την τρόικα. Και οι τότε αντίπαλοι προτιμούν να ξεχνούν τί έλεγαν τότε η και πριν…
  •  
  • Αποδείχθηκε ιστορικά η Αριστερά είχε, επίσης, απόλυτα δίκαιο για το κυπριακό. Επέμενε από την αρχή της δημιουργίας της Κυπριακής Δημοκρατίας ότι έπρεπε να στηριχθεί η ανεξαρτησία και [όπως και τις προηγούμενες δεκαετίες] να επιδιωχθούν καλές σχέσεις με τους τουρκοκύπριους για να μην τους χρησιμοποιεί η Τουρκία. Σήμερα, όλοι τυλίγονται τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μερικοί ξεχνούν ότι μέχρι πριν λίγα χρόνια την ειρωνεύονταν.
  •  
  • Αν η κυπριακή οικονομία σήμερα αντέχει, αν η Κυπριακή Δημοκρατία άντεξε τις εξωτερικές πολιτικές πιέσεις στο παρελθόν, είναι γιατί η Κύπρος διατήρησε πολλαπλές/ανοικτες σχέσεις και με τη Δύση, αλά και με χώρες της Ανατολής – ιδιαίτερα τη Ρωσία που στηρίζει σήμερα και την οικονομία με του τουρισμό. Και όμως και πάλι αυτή η διεθνής πολιτική που έχει πια υιοθετηθεί και από τη δεξιά κυβέρνηση, έγινε αντικείμενο επιθέσεων  - πριν δικαιωθεί και οικονομικά και πολιτικά.
  •  
  • Αν το μέλλον της κυπριακής οικονομίας, για το επόμενο αιώνα τουλάχιστον θα βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο φυσικό αέριο, αυτό θα οφείλεται και πάλι στο ότι είναι η αριστερά που κατάφερε στις πιο δύσκολες συνθήκες το 2011 να προχωρήσει στην έρευνα-πιστοποίηση για την ύπαρξη φυσικού αερίου. Αξίζει να θυμηθεί κανείς το πώς αντέδρασαν άλλοι, όταν η Δύση απλώς τους θύμωνε  - όπως για πύραυλους που είχαν αγοράσει.

Η Αριστερά δεν είναι άτομα. Είναι ένα κίνημα, το οποίο κατάφερε ιστορικά μέσα από την συλλογικότητα του να συγκρατήσει μαζί και το όραμα μιας κοινωνίας που προστατεύει τους πολίτες της οικονομικά, μιας κοινωνίας που αποδέχεται [όπως έκανε ιστορικά η κυπριακή κοινωνία] την συνύπαρξη διαφορετικών κουλτούρων/θρησκειών/ταυτοτητων ενώ προωθεί την αυτονομία ολόκληρης της κοινωνίας στις διεθνείς σχέσεις. Και αυτές οι αρχές τις οποίες άλλοι προσπαθούν ακόμα να αντιγράψουν από το εξωτερικό για να τις καταλάβουν, γεννήθηκαν σε αυτήν την κοινωνία χωρίς να είναι ταυτισμένες με κάποιους συγκεκριμένους ηγέτες κλπ. Γεννήθηκαν σαν κυπριακή εμπειρία και είναι δείγμα του ιστορικού πλούτου αυτής της χώρας. Και στις δύσκολες στιγμές [είτε ήταν οι απεργίες του 1940, είτε ο μοναχικός αγώνας ενάντια στην προπαγάνδα των τραπεζών και των υποστηριχτών της τρόικα στα ΜΜΕ πρόσφατα, είτε η βία που αντιμετώπισε η αριστερά και στις δυο κοινότητες], η Αριστερά κατάφερε να λειτουργήσει σαν άμυνα ολόκληρης της κοινωνίας απέναντι στις [οικονομικές ή πολιτικές από το εσωτερικό ή το εξωτερικό] επιθέσεις μέχρι να περάσει ξανά η κοινωνία στην αντεπίθεση των διεκδικήσεων.

Σήμερα, η Αριστερά εκφράζει και μια επιπρόσθετη διάσταση. Είναι εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας που κατάφερε να αντισταθεί στις υστερίες των ΜΜΕ, να σταθεί όρθιο σε αυτές τις επιθέσεις – για να μπορέσει η κοινωνία στο μέλλον, να δημιουργήσει ένα δημοκρατικό πλαίσιο διάλογου – χωρίς τον έλεγχο των οικονομικών συμφερόντων που εξαγοράζουν και θέλουν να μετατρέψουν την κοινωνία σε πρόβατα που απλώς αναπαράγουν, και απαξιούν, χωρίς κατανόηση, οποιαδήποτε συμμετοχή – και μη κατανοώντας το πώς οι κοινωνικές /ιστορικές επιτυχίες βασίζονται ακριβώς στην συμμετοχή και την προώθηση της κοινωνικής αλλαγής η την υπεράσπιση δικαιωμάτων σε καιρούς δυσκολους…

Κατά συνέπεια η έκκληση για στήριξη της Αριστεράς σήμερα είναι και στάση αντίστασης σε όσους προωθούν την χειραγώγηση, αλλά και κίνηση για ολοκλήρωση των αγώνων που έχουν ήδη ξεκινήσει…


Αυτόνομοι Πολίτες

Τί ήθελε η τρόικα τότε…



Πολίτης 20/11/2012






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου