23 Μαΐ 2016

Μνήμες ρητορικών παραπλάνησης: πως προσπάθησαν μερικοί να εξυπηρετήσουν τις τράπεζες.. Όταν ο κύριος Μ. Σαρρής παραπλανεί.. ή πώς οι ενοχές ενός ατόμου για τις προσωπικές του ευθύνες για την κρίση, αλλά και για την απόπειρα εξαπάτησης του κοινού, εκφράζονται με κωμικές σιωπές …και μόνιμες παραπλανήσεις..





Τί δεν θέλει να θυμάται ο κ. Σαρρης..
Ίσως και στα πλαίσια της προεκλογικής εκστρατείας, ο κ. Μ. Σαρρής δημοσιοποίησε ένα κείμενο,[1] όπου [και τί άλλο του έμεινε να πει έτσι και αλλιώς] επέμενε ότι το καθολικό κούρεμα ήταν.. καλή επιλογή. Κατ’ αρχήν, θα πρέπει να τοποθετηθεί το πλαίσιο του ποιός είναι ο κ. Σαρρής. Είναι, κατ’ αρχήν, το άτομο το οποίο φέρεται να είχε εισηγηθει τον κ. Ορφανίδη ως επικεφαλής της Κεντρικής.[2] Με αυτήν την εμπλοκή και μόνο, είναι εμφανές ότι ο κ. Σαρρής θα ήθελε να μετατοπίσει την ευθύνη όσο πιο μακρυά γίνεται από το τραπεζιτικό σύστημα και τις ευθύνες του τότε απόλυτα αρμόδιου για την εποπτεία, του κ. Ορφανίδη. Δυστυχώς για τον ίδιο, οι ευθύνες του είναι χειρότερες. Ο κ. Σαρρής τοποθετήθηκε επικεφαλής της Λαϊκής από τον κ. Ορφανίδη το 2011. Η Λαϊκή ξεκίνησε να παίρνει ΕΛΑ από τον Σεπτεμβριο του 2011. Άρα ο κ. Σαρρής ήξερε πολύ καλά ότι ο ΕΛΑ δεν ξεκίνησε επί Δημητριάδη, όπως φώναζαν τα ΜΜΕ της κυβέρνησης της δεξιάς [για να απαλλάξουν και τον ίδιο], και φυσικά, δεν αυξήθηκε κατά την προεκλογική περίοδο πριν την εκλογή Αναστασιάδη. Άκουγε εκείνα τα ψέματα ο κ. Σαρρής, ήξερε, αλλά σιωπούσε ένοχα. Άρα η φερεγγυότητα του είναι κοντά στο μηδέν. Έχει αποδειχθεί ότι δεν λέει την αλήθεια και σίγουρα δεν είναι ειλικρινής.

Όταν, τελικά, αντικαταστάθηκε [από την Λαικη] ο κ. Σαρρής το καλοκαίρι του 2012, ενώ η τράπεζα την οποία επόπτευε οδήγησε τη χώρα στην τρόικα και το μνημόνιο, είχε κατηγορηθεί ότι ήταν επικεφαλής της Λαϊκής, ενώ είχε συμφέροντα σε εταιρείες που είχαν δάνεια στην τράπεζα. Σύγκρουση συμφερόντων. Ο κ. Σαρρής δεν απάντησε ποτέ πειστικά σε εκείνα τα δεδομένα. Και αφού τίθενται θέματα τέτοιου είδους για άλλους [όπως ο κ. Αριστοδήμου] αναμένουμε να δούμε πότε θα διερευνηθεί και ο κ. Σαρρής.

Όταν είσαι επικεφαλής της Λαϊκής και κάνεις μετά ότι δεν ξέρεις πόσος ήταν ο ΕΛΑ…
Αλλά η εμπλοκή του είναι δυστυχώς ακόμα χειρότερη. Ο κ. Σαρρής ήταν επικεφαλής της Λαϊκής, όταν ήταν πλέον εμφανές ότι θα χρειάζονταν κρατική στήριξη – αλλά τόσο ο ίδιος, όσο και ο φίλος του, ο κ. Ορφανίδης το απέκρυπταν από το κοινό, και απλώς έφεραν το δημόσιο μπροστά σε τετελεσμένα. Και απαιτούσαν μετά να πληρώσει το κοινό τις ζημιές – αυτό ήταν η λιτότητα που ήθελαν φορτικά τότε, τον Μάιο του 2012.

Τελικά, ο κ. Σαρρής, αφού πέρασε από τη Λαϊκή, και δεν κατάφερε τίποτα αν δεν τα έκανε χειρότερα από ότι παρέλαβε, βρέθηκε, ως επίλεκτος του τραπεζιτικού κεφαλαίου υπουργός της κυβέρνησης Αναστασιάδη. Αυτός διαπραγματεύτηκε το μνημόνιο, το οποίο συζητητείτο από τις 4 Μαρτίου. Έγιναν οι γνωστές εκροές. Ετοιμάστηκε μέχρι και νομοσχέδιο. Και ο Σαρρής ακόμα και σήμερα επιμένει να μην λέει την αλήθεια.

Διότι με βάση όλα τα διαθέσιμα τεκμήρια συμμετείχε εν γνώσει του σε μια εξαπάτηση του κοινού - την στιγμή που ο πρόεδρος έλεγε ότι δεν θα γίνει κούρεμα, εκείνος το διαπραγματευόταν. Και όχι μόνο αυτό – αλλά και διαπραγματευόταν ένα καθολικό κούρεμα [όλων των τραπεζών, και όλων των καταθέσεων και κάτω από 100,000] για ένα απλό λόγο, όπως φαίνεται – ήθελε να εξυπηρετήσει τους μερικούς [φίλους του;] στο χώρο του κεφαλαίου.

Αποκωδικοποιώντας τις σιωπές και τις παραπλανήσεις σε ένα ενδεικτικό κείμενο…
Ιδού, λοιπόν, αυτή η θλιβερή εικόνα με τα δικά του λόγια και σιωπές….

Το Μάιο του 2011 η Κύπρος έχασε την πρόσβαση στις διεθνές αγορές κρατικών ομολόγων για κάλυψη των δανειακών της αναγκών[σιωπή και παραπλανηση/ψέμα πρώτο – αποφεύγει επιμελώς, κάτι που είναι σαφώς γνωστό και από τις ανακοινώσεις των οίκων αξιολόγησης: η άνοδος των επιτοκίων δανεισμού, και άρα ο "αποκλεισμός από τις αγορές", οφειλόταν στην «έκθεση των κυπριακών τραπεζών στην ελληνική κρίση». Αυτή η παραδοχή [ενός γεγονότος] αποφεύγεται για να καλυφθεί εν μέρει ο Ορφανιδης που επίσης επέμενε να μην βλέπει την δουλειά του  - την εποπτεία των τραπεζών – αλλα και τα συμφέροντα στην Λαϊκή που φαίνεται να ανέλαβε να προστατεύσει ο κ. Σαρρης].
 Η μοναδική ορθολογική επιλογή κατά την περίοδο που ακολούθησε ήταν η προσφυγή για βοήθεια από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης στη βάση ενός σχετικά ήπιου προγράμματος προσαρμογής [νέο πιο κραυγαλέα παραπλάνηση. Γιατί θα ήταν «ήπιο» ένα μνημόνιο το 2011 όταν όλα τα μνημόνια εκείνης της περιόδου ήταν σκληρά; Αντίθετα τα πιο «χαλαρά» μνημόνια εμφανίστηκαν μετά το καλοκαίρι του 2012 όταν ο Ντραγκι είπε και την περίφημη φράση «whatever it takes” για να σωθεί το ευρω..Και όντως το μνημόνιο που διαπραγματεύτηκε η κυβέρνηση το Νοέμβριο του 2012 ήταν πιο ήπιο, από αυτό που τελικά αποδέχτηκε η μη διαπραγμάτευση του κ. Σαρρη το Μάρτιο του 2013].
Αντ΄ αυτού, παρόλες τις επανειλημμένες εκκλήσεις τόσο από την Ευρώπη όσο και από το εσωτερικό, εξασφαλίσαμε δάνειο από την Ρωσία που επέτρεψε τη συνέχιση της λανθασμένης δημοσιονομικής πολιτικής [εδώ ο Σαρρης κάνει και ένα ύπουλο κόλπο παραπλάνησης. Αφού λογόκρινε την ευθύνη των τραπεζών για τον «αποκλεισμό από τις αγορές», και αφού λέει ψέματα για δήθεν «ήπιο μνημόνιο», ρίχνει ξαφνικά την θέση για «λανθασμένες δημοσιοοικονομικες πολιτικές’. Που ήταν όμως «λανθασμένες» εκείνες οι πολιτικές όταν μέχρι και το 2011 το έλλειμμα μειονταν και το δημόσιο χρέος ήταν μόλις 70%. Ο Σαρρης παραπλανεί σκόπιμα, και θα μπορούσε κάποιος να πει ότι λέει και ψέματα εν γνώσει του, αφού σαν οικονομολόγος ξέρει πολύ καλά ότι δεν αναφέρει τα δεδομένα με στόχο την παραπλάνηση – θα ήθελε να πει ουσιαστικά, «έπρεπε να μαζεύουμε λεφτά για να πληρωθούν οι ζημιές των τραπεζών και όχι να σκεφτόμαστε την κοινωνία». Αλλα δεν τολμά να το πει, οπότε παραπλανεί με το να ρίχνει το «δημοσιοοικονομικο» χωρίς στοιχεία – και να του αποδίδει μέσα από τις προηγούμενες παραπλανήσεις, την ευθύνη για την κρίση των τραπεζών. Με δεδομένη την δική του ευθύνη και εμπλοκή οι παραπλανήσεις του θέτουν και θέμα σοβαρότητας του λόγου του].
Παράλληλα με τις χαμένες ευκαιρίες [κτίζοντας μύθους στις παραπλανήσεις] προσφυγής στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης κατά τους προηγούμενους 18 μήνες, υπήρξε σημαντική αύξηση των αναγκών μας [ το «εμεις/μας» εδώ ταυτίζει την κοινωνία με τις ανάγκες της Λαϊκής βασικά] για χρηματοδότηση, λόγω της επιδείνωσης της κατάστασης του τραπεζικού μας [να τα και πάλιν – «εμείς» και ο Σαρρης με τις εταιρείες στις οποίες συμμετείχε και οι φίλοι του με τα κέρδη των εκατομμυρίων, είμαστε ένα;] συστήματος, και έτσι η Κύπρος βρέθηκε στο Eurogroup των 15 και 16 Μαρτίου, 2013 ενώπιον δυσμενέστατων επιλογών, έχοντας απολέσει μεγάλο μέρος της αξιοπιστίας της και της διαπραγματευτικής της δύναμης [εδώ η παραπλάνηση πάει σύννεφο –  χωρίς ντροπή δεν ομολογεί και πάλιν ότι ηξερε για το κούρεμα και ότι συμμετείχε στην εξαπάτηση το κοινού. Πουθενά επίσης δεν αναφέρει την θητεία του στην Λαϊκή – και τις ευθύνες του για τα τότε ψέματα/παραπλανησεις ότι «όλα πήγαιναν καλά»].  Ενώ προϋπήρχαν σχετικές φήμες, ανεπίσημες τοποθετήσεις, και δημοσιεύματα για πιθανό κούρεμα καταθέσεων, η πρόταση [και βολικά φυσικά δεν λέει ότι την εισήγηση για καθολικό κούρεμα την στήριξε η κυπριακή αντιπροσωπεία σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες] μπήκε για πρώτη φορά επίσημα στο τραπέζι στα αρχικά στάδια της συνάντησης του Eurogroup. Ακολούθησε συζήτηση γύρω από τις δύο προτάσεις που βρίσκονταν ενώπιον του Eurogroup για την αντιμετώπιση του προβλήματος στο τραπεζικό τομέα και κατ΄ επέκταση του δημοσίου χρέους της Κύπρου [και πάλιν παραπλάνηση – το δημόσιο χρέος ανέβηκε από το 71% στο 85% λόγω των τραπεζών – και ιδιαίτερα της Λαϊκής].

Μετά ο κ. Σαρρής, για όποιον τον πιστεύει ακόμα, ισχυρίζεται ότι ήταν το ΔΝΤ που επέμενε σε κούρεμα [άρα να ρωτήσουμε και τον Αβέρωφ που πήγε τότε Νέα Υόρκη;] και προχωρεί ακάθεκτος στην παραπλάνηση [και εδώ, μάλιστα, ομολογεί και πώς σκόπευαν να ξεγελάσουν το κοινό – απλώς φαίνεται ότι ακόμα δεν κατάλαβε πόσο διάτρητη ήταν η παραπλάνηση: αφού συμφώνησαν για καθολικό κούρεμα, θα το βάφτιζαν, λέει, «φόρο» [όπως ήταν και το νομοσχέδιο που ετοιμαζόταν από το υπουργείο του, αλλά φυσικά ο Σαρρής στις μόνιμες υπεκφυγές και προσπάθειες να αποφυγή την ευθύνη, δεν παραδέχθηκε ότι το ήξερε].. και έτσι λέει ..δεν θα επηρεάζονταν η νομοθεσία για προστασία καταθέσεων. Τί να πει κανείς για αυτήν την κατάντια και γελοιότητα; Θα καταργούσαν την ευρωπαϊκή οδηγία για προστασία των καταθέσεων κάτω από 100,000, με το να την ονομάσουν «φόρο» !!! [πιο κάτω θα παραδεχτεί ότι αυτή η ανόητη ιδέα δεν έγινε αποδεχτή πουθενά στην Ευρώπη ή παγκόσμια – και φυσικά ούτε στην Κύπρο].. Είναι να απορεί κανείς αν ο κ. Σαρρής πραγματικά δεν καταλαβαίνει ότι είναι γελοίο να λέει στον κόσμο ότι σκόπευε να τους ξεγελάσει με τέτοιο τρόπο. Ή μήπως είναι και πάλι το σύνδρομο του ιθαγενή που ήθελε να γίνει …σερ ..Και ο καημένος ο κ. Σαρρής νόμιζε ότι έγινε ..σερ, και έτσι μπορεί να λέει ότι πατάτα του κατεβεί, και να γίνεται πιστευτός; Αυτά είναι τα φρούτα που μας έστειλαν πίσω οι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί…

Και όλα αυτά γιατί; «Θα επηρέαζε μεν το σύνολο των καταθετών αλλά σε πολύ μικρότερο βαθμό από ότι τελικά έγινε για τους καταθέτες των δύο μεγάλων τραπεζών.» Το καθολικό κούρεμα θα απάλλασσε τους μεγαλοκαταθέτες των δυο τραπεζών. Αυτό εννοεί ο Σαρρής. Και πιο κάτω είναι και πιο σαφής, όταν ομολογεί ότι δεν έγινε αποδεκτή ούτε στην Ευρώπη η βλακώδης ιδέα ότι αν ονομαζόταν φόρος το κούρεμα, δεν θα ήταν κούρεμα:
«Συζητήθηκε η ανάγκη εξεύρεσης ισορροπίας μεταξύ της προστασίας των μικρών καταθετών και της δυσανάλογης επιβάρυνσης των καταθετών με ψηλές καταθέσεις
Αυτό έκαιγε τον κ. Σαρρή από την αρχή και για αυτό όλα ήταν ψέματα για το πώς εμφανίστηκε η κρίση, και οι σιωπές για την θέση του στην Λαϊκή κοκ. Γιατί ήθελε να προστατεύσει του «καταθέτες με ψηλές καταθέσεις»… Φίλοι και γνωστοί;…

Και φυσικά, δεν είχε το θάρρος να το παραδεχτεί…
Αυτός είναι ο κ. Σαρρής… Του οποίου οι ευθύνες κάποτε θα πρέπει να διερευνηθούν…

Είναι να απορεί κανείς αν ο κ. Σαρρής πραγματικά δεν καταλαβαίνει ότι είναι γελοίο να λέει στον κόσμο ότι σκόπευε να τους ξεγελάσει με τέτοιο τρόπο. Ή μήπως είναι και πάλι το σύνδρομο του ιθαγενή που ήθελε να γίνει …σερ ..Και ο καημένος ο κ. Σαρρής νόμιζε ότι έγινε ..σερ, και έτσι μπορεί να λέει ότι πατάτα του κατεβεί, και να γίνεται πιστευτός;…… Το καθολικό κούρεμα θα απάλλασσε τους μεγαλοκαταθέτες των δυο τραπεζών. Αυτό εννοεί ο Σαρρής. Και πιο κάτω είναι και πιο σαφής, όταν ομολογεί ότι δεν έγινε αποδεκτή ούτε στην Ευρώπη….«Συζητήθηκε η ανάγκη εξεύρεσης ισορροπίας μεταξύ της προστασίας των μικρών καταθετών και της δυσανάλογης επιβάρυνσης των καταθετών με ψηλές καταθέσεις



[2] «..ο πρόεδρος [ο Τασσος Παπαδόπουλος] κατέληξε στον Αθανάσιο Ορφανιδη ο οποίος ήταν προσωπική επιλογή του Μιχάλη Σαρρη», σελ. 36. Στο «Οικονομία στην Πολιτική, Πολιτική στην Οικονομία», Χ. Σταυρακη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου