23 Μαΐ 2016

Μνήμες ρουσφετολογίας ή πως οι «νεοφιλελεύθεροι», σαν φερέφωνα [;] της τρόικα και όχι μόνο, διορίζονται στο Δημόσιο, χωρίς να υπάρχει ανάγκη; Όταν ο Δ. Γεωργιάδης, όχι μόνο εξακολουθεί να σπαταλά δημόσιο χρήμα με τον χωρίς λόγο διορισμό του, αλλά προβαίνει και ..σε συστάσεις …ξεχνώντας ότι το 2012 φώναζε να διαγραφεί μέχρι και το χρέος του κράτους στο ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων..Και να δείτε που θα θέλει και σύνταξη στο τέλος..


Όταν ο συντάκτης του Πολίτη που φαίνεται να βολεύτηκε στο δημόσιο.. ανησυχεί…
Την περασμένη εβδομάδα, ένα άτομο που φαίνεται να εκπροσωπεί σήμερα το σύνδρομο του ρουσφετολογικού διορισμού, χωρίς ανοιχτές [άρα αξιοκρατικές] διαδικασίες, [με βασικό κριτήριο, από ότι φαίνεται, αφού δεν υπάρχουν αλλα στοιχεία, το ότι είναι ημέτερος του εκδότη του Πολίτη] έβγαλε μια ακόμα ανακοίνωση – ως πρόεδρος μια καρέκλας που ονομάζεται δημόσιο-οικονομικό συμβούλιο. Ανάλογη με εκείνα που έγραφε, όταν ήταν υπεύθυνος του οικονομικού στο Πολίτη. Ανακοίνωσε, λοιπόν, ο κ. Γεωργιάδης ότι ανησυχεί γιατί δεν "προχωρούν οι μεταρρυθμίσεις" όπως ονομάζουν, όσοι θέλουν να χαρίσουν το δημόσιο πλούτο σε

[ημέτερους;] ιδιώτες, τις ιδιωτικοποιήσεις. Το ότι η στέρηση 100 εκατομμυρίων από τα κέρδη των ημικρατικών θα δημιουργήσει ένα κενό στα δημόσιο-οικονομικά που θα πρέπει να καλυφθεί με φορολογίες ή περικοπές, είναι κάτι που μερικοί λογιστές δεν φαίνεται να μπορούν να δουν – ή απλώς καμώνονται ότι δεν βλέπουν αν θέλουν να εξυπηρετήσουν μια ρητορική με τα αντίστοιχα οφέλη.

Ανησυχεί για σπατάλες αλλα ποτέ δεν απόρησε για τον δικό του διορισμό σε μια εποχή περικοπών…
 Και κατά τα αλλα, ανησυχεί, λέει, και για κίνδυνους στα δημόσιο-οικονομικά. Φυσικά, ο κ. Γεωργιάδης δεν φαίνεται να έχει τη δυνατότητα να δει την θέση του στον καθρέφτη. Διότι ο δικός του διορισμός είναι σαφέστατα μια σπάταλη. Σε μια εποχή που η τρόικα, την οποία τόσο στήριζε ως δημοσιογράφος ο κ. Γεωργιάδης, επέμενε να γίνουν περικοπές στον αριθμό των δημόσιων υπάλληλων και η κυβέρνηση έκοβε ακόμα και από το υστέρημα των πιο φτωχών ή επέβαλλε τιμή στα εισιτήρια λεωφορείων  για τους μαθητές, η πρόσληψη του κ. Γεωργιάδη ήταν σαφώς μια πρόκληση.  Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, δεν προηγήθηκε καμία ανακοίνωση για να γίνει κάποιος διαγωνισμός πρόσληψης. Προσλήφθηκε, η καλύτερα διορίστηκε, από ότι φαίνεται [και αν υπάρχουν αλλα στοιχεία να δημοσιοποιηθούν], γιατί ήταν ημέτερος του εκδότη του Πολίτη, που είναι εφημερίδα που στήριξε τον Αναστασιάδη και το ΔΗΣΥ. Η πρόσληψη ήταν περιττή, αφού ήδη λειτουργούσε στο υπουργείο οικονομικών μονάδα παρακολούθησης του Δημόσιου χρέους. Ο κ. Γεωργιάδης είναι σαφώς ένα περιττό άσκοπο έξοδο στο δημόσιο. Και αν ο ίδιος είχε ευθιξία δεν θα διεκδικούσε καν την θέση – όχι να έχει διοριστεί από ότι φαίνεται με βάση τις διασυνδέσεις του ίδιου και του τέως εργοδότη του. Ανήκει, προφανώς σε εκείνη την ομάδα των «πολιτικών», που φωνάζουν για κάτι, και μόλις τους διορίσουν κάπου, κάνουν ότι δεν βλέπουν τις αντιφάσεις. Ο κ. Γεωργιάδης φώναζε για το σπάταλο κράτος και τώρα εκπροσωπεί ο ίδιος την σπατάλη.

Και μια υπενθύμιση για το τι διεκδικούσε ο κ. Γεωργιαδης όταν η χώρα η οποία τον πληρώνει κινδύνευε να βρεθεί με ελλειμματικό ταμείο συντάξεων..
Την περασμένη εβδομάδα, είχαμε δημοσιεύσει ένα πρωτοσέλιδο του Πολίτη για το ποιά θέματα ήταν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης με την τρόικα τον Νοέμβριο του 2012 – μέρες μόλις πριν κλείσει η συμφωνία. Τότε η τρόικα ήθελε και διαγραφή του χρέους του κράτους στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων και τερματισμό της διαδικασίας [που είχε ψηφίσει η βουλή] για τακτική επιστροφή χρημάτων στο ταμείο. Σήμερα, που ακόμα και αυτή η κυβέρνηση που εκλιπαρούσε την τρόικα, παίζοντας το νεοφιλελεύθερη [παίζοντας το διότι επί της ουσίας ποτέ δεν έπαψε να είναι μια απλώς πελατειακή συνομοταξία, όπως άλλωστε καταδεικνύει και η περίπτωση Γεωργιάδη] δίνει ψίχουλα αύξησης στις συντάξεις, σε μια χυδαία απόπειρα εξαγοράς ψήφων, πολλοί κάνουν ότι ξεχνούν τί διαπραγμάτευση που έγινε τότε – για να σωθούν τόσα και τόσα που μερικοί ήθελαν να τα δώσουν στην τρόικα για να συνεχίζει να παίρνει ΕΛΑ η Λαϊκή. Αυτό ήταν το θέμα και μόνο το ψέμα μπορεί να το αρνηθεί πια. Όμως, ο κ. Γεωργιάδης δεν σιωπά απλώς σήμερα – και μάλιστα θα έχει και το θράσος να πάρει και σύνταξη και να απαιτεί και ψηλή σύνταξη – αλλά τότε κτυπιόταν στηρίζοντας την απόπειρα της τρόικα να δώσει το χρέος του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων στα αντίτιμο για να επιχορηγηθούν οι τράπεζες…


Ιδού, λοιπόν, τί έγραφε την επομένη, καθώς η τότε κυβέρνηση επέμενε να μην δέχεται τους όρους και τις απαιτήσεις της τρόικα…


Αυτό το κλαψουρίσματα του κ. Γεωργιάδη, γιατί άκουγε και η τρόικα την επιμονή να μη χαριστεί το ταμείο κοινωνικών συντάξεων, είναι εισαγωγή στο κείμενό του, όπου αποκαλεί στην αντίσταση στη διαγραφή του χρέους ως «κόκκινο λαϊκισμό»… Και σαν τους πειθήνιους ιθαγενείς που θα ήθελαν να γίνουν σερ, αλλά νοιώθουν αυτό το απύθμενο κενό της κατωτερότητας απέναντι στους ανώτερους, φωνάζει γιατί ..μας ακούνε..  Το κείμενο του είναι ένα απλοϊκό, σχεδόν μαθητικό κείμενο λογιστικής, όπου χωρίς ντροπή δηλώνει ότι λίγο πολύ "και τι έγινε;" αν διαγράφει το χρέος, αφού είναι όλα ανήκουν σε κοινές τσεπες..Η πιο απλίκα σε μια τσέπη.. Η όλη θεσμική διάσταση του δημοσίου και των υποχρεώσεών του – αλλά και των προσπαθειών μερικών να παραβιάσουν αυτά τα πλαίσια [όπως ακριβώς έκανε η τρόικα αλλού με λιγότερο επίμονους ντόπιους διαπραγματευτές] μετατρέπονται σε αόρατα στοιχεία. Απλώς δεν ξέρει. Ή απλώς προσπαθεί να εξαπατήσει. Διότι πρέπει να είναι κανείς πολύ άσχετος για να μην βλέπει ότι η διαγραφή του χρέους θα οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στην απαίτηση [από τύπους σαν το Γεωργιάδη] για περικοπές συντάξεων.
Και για να μην υπάρχει αμφιβολία για την στήριξη του στη διαγραφή του χρέους, ιδού και η κατάληξη της φαιδρής απόπειρας



Έτσι, αφού ξεκίνησε "με το τί έγινε", "μια τσέπη είναι", κατέληξε και στο «μείωση ωφελημάτων»…Ακριβώς το ανάποδο που πηγάζει από το "και τί έγινε" και φυσικά το αντίθετο από ότι  θέλει για τον εαυτό του – αυτός ο τύπος, πήγε στο δημόσιο εν μέσω τρόικας. Άρα, ανήκει σε αυτούς που κέρδισαν από τη ζημιά των υπολοίπων. Κάτι όπως τους τραπεζίτες με τα ομόλογα;

Μια νεα εκδοχή της εποχής των «διορισμένων» της αποικιοκρατίας…Η αντίφαση ενός υποτιθέμενου λόγου που κάνει κριτική στο δημόσιο, για να διοριστεί ο ίδιος εκεί..
Και η τελική κατάληξη είναι γραφική. Αν επιμένουμε θα θυμώσει η τρόικα και θα γίνει αυστηρή.. Τέτοια κείμενα δουλοπρέπειας πρέπει να διαφυλάσσονται για να τα θυμόμαστε. Και γιατί τελικά η τρόικα τότε υποχώρησε [ως τεκμήριο της ασχετοσύνης του ως "αναλυτής" αν μπορεί να ονομαστεί έτσι η απόπειρα κερδοσκοπικής αναζήτηση δημόσιου επαγγέλματος – και αντίθετα, η τρόικα είχε απαιτήσεις το Μάρτιο [με τον ίδιο ΕΛΑ όπως τον Νοέμβριο] όταν άρχισαν οι νέοι κυβερνώντες να συμπεριφέρονται σαν …Γεωργιάδης.. Και το θέμα δεν είνα μόνο η διάψευση. Το θέμα είναι και η αντίφαση του ατόμου που φωνάζει να δεχτούν οι άλλοι περικοπές – και ο ίδιος τρέχει να πάρει καρέκλα με το πάθος των πελατειακών σχέσεων της δεκαετία του 1920. Όταν κάποιοι το έπαιζαν ενωτικοί και μόλις τους έριζαν οι Βρετανοί ένα κοκαλάκι διορισμού στην αποικιακή διοίκηση ξεχνούσαν και τις κραυγές για αποχή και μη συνεργασία, και έτρεχαν να γίνουν υπηρέτες των ..σερ.. κοκ.. Όπως και ο Γεωργιάδης σήμερα: για να έχει θέση στο δημόσιο το οποίο έβριζε προηγουμένως…. Αυτό είναι και κωμικό – αλλά και ένδειξη ήθους το οποίο πρέπει να θυμόμαστε για το ποιοί ήταν οι τοπικοί εκπρόσωποι της τρόικα ακόμα και όταν ήθελε λόγο στο φυσικό αέριο, ακόμα και όταν ήθελε να κόψει τις συντάξεις.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου