3 Απρ 2016

Η απεργία των νοσηλευτών: το πρώτο άρωμα νίκης της αντεπίθεσης των εργαζομένων






Η δημοσιογράφος του ΡΙΚ που περιέγραφε τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στο προεδρικό και τους νοσηλευτές, αφού ανέφερε ότι οι εκπρόσωποι των νοσηλευτών έδωσαν την αναθεωρημένη τους πρόταση, ξαφνικά υπέβαλε [από κομματική ή κυβερνητική-εργοδοτική υποχρέωση] ότι οι θέσεις [που τελικά έγιναν αποδεκτές] ήταν όπως ήθελε η κυβέρνηση από την αρχή.. Ήταν ένα ψέμα, που χάθηκε στη ροή.. Άλλωστε η ανάγκη μερικών [και όχι μόνο στο κρατικό ίδρυμα] να προβάλουν την κυβερνητική θέση φαίνεται να είναι έντονη στα ηλεκτρονικά μέσα.. Στο ραδιόφωνο του Πολίτη, ο Καλατζής και η Ντζάνη ακούγονταν σαν εκπρόσωποι της ΟΕΒ…



Η πρώτη διάσταση της ταξικής αντιπαράθεσης: αναγνώριση ότι η εργατική τάξη έκανε παραχωρήσεις μέσω παγοποίησης – και όχι κατάργησης. Η επανδιεκδίκηση των δικαιωμάτων-κεκτημένων…

Η αρχική θέση της κυβέρνησης, ήταν η άρνηση να συζητήσει καν το θέμα της αναγνώρισης των πτυχίων. Ακολούθως, μετά την πρώτη εβδομάδα, 10 μέρες, και μετά την συνάντηση Άντρου Κυπριανού και Νίκου Αναστασιάδη, η κυβέρνηση φάνηκε να μετακινείται ήδη στη συζήτηση του θέματος των πτυχίων – αλλά σε ένα χρονικό πλαίσιο. Αυτό άλλωστε ήταν και η θέση των νοσηλευτών που επέμεναν ότι δεν ζητούσαν άμεση απόδοση βαθμίδων και ανάλογων αμοιβών – το θέμα ήταν κατ’αρχήν η αναγνώριση της υπόσχεσης [και με βάση την ευρωπαϊκή οδηγία] για αναβάθμιση των εκπαιδευτικών κριτηρίων [και άρα της απαιτούμενης γνώσης], και η καταγραφή και διευκρίνηση αυτής της διαδικασίας πριν χαθεί στα ό,ποια σχέδια για «αυτονόμηση» κλπ.. Με μια έννοια αυτή η διεκδίκηση ήταν ανάλογη της απαίτησης των εργαζομένων στο λιμάνι, για να περάσει από το υπουργικό τα σχέδιο των εργασιακών σχέσεων-δικαιωμάτων πριν να ψηφιστεί το νομοσχέδιο για την ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών στα λιμανι. Αφορούσε, ευρύτερα, την διαδικασία αναγνώρισης υποσχέσεων – που εφάπτεται της ευρύτερης θέσης του εργατικού κινήματος για από-παγοποιηση των παραχωρήσεων που έγιναν από το συνδικαλιστικό κίνημα όταν οι τράπεζες έσπρωξαν την χώρα στο μνημόνιο το 2012. Και σε αυτό το πλαίσιο το δεύτερο μέρος της απεργίας εστιάστηκε στην γραπτή δέσμευση της κυβερνητικής πλευράς σε χρονοδιάγραμμα, καθορισμό της αυτόνομης διαδικασίας της αναγνώρισης των σπουδών, και μια σειρά διασφαλίσεων για τους εργαζόμενους…


Σε αυτό το πλαίσιο, θα μπορούσε κάποιος να εντάξει τις κινητοποιήσεις και στο ευρύτερο κλίμα των απειλών των εργαζομένων στην ΑΗΚ για απεργία [που αναστάλθηκε μετά από παρέμβαση του κ. Αναστασιάδη και υποχωρήσεις της κυβερνητικής πλευράς – από ότι φαίνεται στο διπλό παιχνίδι που φαινόταν να προσπαθεί να παίξει ο κ. Λακκοτρύπης], αλλά και της απεργίας στα λιμάνια – όπου μια μερίδα έθεσε και το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων γενικά, αλλά το αρχικό ενιαίο ζήτημα αφορούσε τα εργάσιμα. Και έδωσε και ένα μήνυμα ότι αν και πώς προχωρήσει η διαδικασία, θα πρέπει να ξέρει ότι θα έχει να κάνει με ένα εργατικό δυναμικό που έχει και διεκδικεί τα δικαιώματα του..

Όμως, η απεργία των νοσηλευτών ήταν ευρύτερα σημαντική ακριβώς διότι λόγω της διάρκειας της, και της αρχικής σκληρής στάσης της κυβέρνησης η οποία, όπως σωστά παρατήρησε ο Καλλινίκου, φάνηκε να θέλει να τσακίσει την απεργία – για να στείλει, ενδεχομένως, ένα μήνυμα σε όλους τους εργαζόμενους. Ποιός ανόητος σκέφτηκε κάτι τέτοιο δεν είναι του παρόντος. Η ανοησία μπορεί να πήγαζε από την αίσθηση του έλεγχου στα ΜΜΕ, αλλά ίσως και από γενική υπεροψία κάτω από την πίεση του κεφαλαίου για εξυπηρετήσεις.. Και έτσι ξέχασαν σε ποιά χώρα γίνονται οι συζητήσεις και σε ποιό πολιτισμικό-πολιτικό πλαίσιο..

Η διεκδίκηση των δικαιωμάτων στη Γνώση….
Οπότε η διαμάχη παίχτηκε και θεαματικά στη δημόσια σφαίρα.. Παρά τις αρχικές διαρροές [οι γνωστές μετατοπίσεις για να δαιμονοποιηθεί η δημόσια υγειά και by association οι νοσηλευτές – «φακελάκια», «γιατροί – μίζες» κλπ] και τις μετέπειτα συσκέψεις δημοσιογράφων στο προεδρικό [όπως αποκάλυψε ο Καλλινίκου], η επίθεση των ΜΜΕ δεν φάνηκε να πιάνει τόπο.. Οι νοσηλευτές φάνηκαν να έχουν μια γοητεία που άντεχε… Η εικόνα που πρόβαλαν αφορούσε νέους ανθρώπους [και οι κινητοποιήσεις συμπαράστασης των φοιτητών πρόσθεσαν σαφώς στην εικόνα] αλλά και το ίδιο το αντικείμενο – έθεσαν στο τραπέζι ένα ζήτημα που αφορά πιεστικά πια την νέα γενιά: το αντίτιμο της μόρφωσης και των σπουδών τους.. Ήδη το θέμα πυροδοτεί νεολαιίστικα κινήματα σε Βρετανία και ΗΠΑ [και τα φαινόμενα Κόρμπυν και Σάντερς δεν είναι τυχαία – στηρίζονται σε σημαντικό βαθμό στην πανεπιστημιακή νεολαία] αλλά και στη Γαλλία, όπως φαίνεται από τις αντιδράσεις στους δρόμους για το νέο νομοσχέδιο για απολύσεις..

Η γοητευτική αντίσταση στη σαβούρα των υποβολών και των διαρροών της πλειοψηφίας των ΜΜΕ: η εργασία ως προσφορά στο κοινό καλό – τη δημόσια Υγεία..
Η κυβέρνηση προσπάθησε να εκβιάσει με αναφορές στους ασθενείς και ο Αβέρωφ φόρεσε το πρόσωπο του εκπρόσωπου του κεφαλαίου και δήλωνε περίχαρης ότι τώρα θα δίνονταν χρήματα στο ιδιωτικό τομέα – μέσω της αγοράς υπηρεσιών. Ο κατά τα άλλα, υποστηριχτής της αυστηρής λιτότητας, και της μείωσης του ελλείμματος [αυτά κατάλαβε έστω από όσα σπούδασε], ξαφνικά δεν είχε πρόβλημα με την αγορά υπηρεσιών που θα στοίχιζαν πολλαπλάσια.. Ο Αβέρωφ γοητεύεται και μόνο από την ιδέα ότι θα προσφέρει υπηρεσίες σε πλούσιους.. Σε αυτόν ταιριάζει πολύ καλύτερα η φράση που είπαν για τον Αναστασιάδη στη συζήτηση για την εισήγηση για το καθολικό κουρεμα στις 15/3/2013: «καλά αυτός μόνο πλούσιους φίλους έχει;».. Όμως, ο Αβέρωφ κόμπαζε για να προσφέρει υπηρεσίες.. Ήξερε ότι δεν θα μπορούσαν να αγοράζουν υπηρεσίες κλπ.. Ο αντίλογος των εργαζόμενων ήταν γοητευτικός και πρότυπο για τα κινήματα του μέλλοντος.. Μπροστά στους εκβιασμούς και τους ανέραστους εκπροσώπους των εργοδοτών που ξαφνικά ήθελαν να έχουν άποψη για τη δημόσια υγεία, αντιπαρέβαλαν την εικόνα της νεολαίας και των έξυπνων συνθημάτων.. Από το ιστορικό σύνθημα που κατέγραφε την κρίση στη δημόσια υγεία «όπως πάνε θα έρχεστε στα νοσοκομεία για να σας κάνουμε μάκια..», μέχρι το σκληρά ρεαλιστικό «μαζί μας γεννιέστε, στα χέρια μας πεθαίνετε», άγγιξαν το βαθύ υπόστρωμα της αλήθειας, για την δημόσια υγεία και την εργασία ως προσφορά..


Και μια ταξική στρατηγική που ήξερε πού πατά και πού πηγαίνει..
Και όταν η κυβέρνηση κωλοβαρούσε να δεσμευτεί τη δεύτερη περίοδο της αντιπαράθεσης [αφού αποδέχτηκε την αναγνώριση κατ’ αρχήν], και ανακοίνωσαν κλιμάκωση των μέτρων, φάνηκαν να έχουν την αποφασιστικότητα που αρμόζει στο δίκαιο της διεκδίκησης.. Και η κλιμάκωση δεν αφορούσε μόνο την μείωση του προσωπικού ασφαλείας, αλλά και την κινητοποίηση ευρωπαϊκών θεσμών και οργανώσεων… Η επιτυχημένη πρακτική του οικολογικού κινήματος για χρησιμοποίηση διεθνών πρακτικών [και πλαισίων – θεσμών], υιοθετήθηκε και εδώ.. Άλλωστε αυτή η πρακτική έχει μεγάλη ιστορία στο ταξικό κίνημα.. Πολλα κοινωνικά και εργατικά δικαιώματα [όπως και της ίδιας της συγκρότησης συντεχνιών] την περίοδο 1930 -60 κερδίθηκαν με συνδυασμένο [ή διασταυρωση] εσωτερικό και εξωτερικό [προς Λονδίνο] αγώνα-κινητοποιήσεων…

Η κυβέρνηση πήγε να το παίξει Αβέρωφ αρχικά.. να αγοράσει υπηρεσίες κλπ. Οπότε ο Αναστασιαδης κάτι είπε για τελεσίγραφο [άσφαιρα πυρά όμως] και τελικά η κυβέρνηση αποδέχτηκε συμφωνία… Αν υπήρχε ένα μικρό κέρδος για την κυβέρνηση ήταν ότι το θεαματικό τέλος της συμφωνίας μετά την ανακοίνωση κλιμάκωσης μέτρων – και του θεαματικού «τελεσιγράφου», ήταν ότι έγινε την ίδια μέρα που κατατέθηκε στο δικαστήριο το κατηγορητήριο για τα ΧΥΤΑ/ΧΥΤΥ – με τον Λουρουτζιάτη ως βασικό κατηγορούμενο.. Και έτσι, τα ΜΜΕ που ελέγχονται από την κυβέρνηση, είχαν τουλάχιστον, για εκείνο το βράδυ μια μετατόπιση…

Το οργανωτικό πλαίσιο των ταξικών κινητοποιήσεων στην Κύπρο σε συγκριτικό πλαίσιο
Η απεργία των νοσηλευτών κορυφώθηκε την εβδομάδα που άρχισε να αποκτούν έντονη δυναμική και οι κινητοποιήσεις, των εργαζόμενων και των νέων, στην Γαλλία. Φαινομενικά παράλληλη αγώνες-κινητοποιήσεις, αλλά με αρκετά κοινά στοιχεία. Στην Γαλλία με τις παραδόσεις των μαζικών κινητοποιήσεων που δημιουργούν ένα είδος ντε φάκτο «λαϊκής κυριαρχίας» στους δρόμους παράλληλα με την κρατική κυριαρχία, η αντιπαράθεση αφορά και πάλι την νεολαία και τις σπουδές της, αλλά και την μελλοντική της εργοδότης. Στην Κύπρο, η διεκδίκηση των εργασιακών δικαιωμάτων και της υπεράσπισης του κοινού πλούτου [όπως τη δημόσια υγεία] έχει άλλες οργανωτικές πρακτικές… Το ποσοστό των εργαζόμενων που είναι οργανωμένοι είναι συγκριτικά από τα ψηλότερα της Ευρώπης, και το γεγονός ότι υπάρχουν συντεχνίες διαφόρων παρατάξεων, δίνει ταυτόχρονα και την δυνατότητα άσκησης πολλαπλών πιέσεων προς την πολιτική ελίτ – ιδιαίτερα της δεξιάς, αφού αυτή είναι η παράταξη που εκπροσωπεί το κεφάλαιο.. ιδιαίτερα στην πρόσφατη νεοφιλελεύθερη υστερική του περίοδο.. Μια γενική απεργία στην Κύπρο μπορεί να παγώσει τα πάντα και θα έχει μια πλειοψηφική αποδοχή.. Αυτό άλλωστε το κατανοεί και η κυβέρνηση για αυτό έτρεξε αμέσως πριν καν φύγει τυπικά η τρόικα, να κλείσει συμφωνία με την ΠΑΣΥΔΥ… Και ας έβραζαν τους δημόσιους υπάλληλους τα τελευταίας 4 χρόνια σαν «χαραμοφάηες».. Ήταν και αυτό μια μετατόπιση.. Τώρα ο Αβέρωφ νοιώθει, όπως είπε, την «επίδειξη δύναμης» των εργαζομένων…

Αλλά, καθώς η εργοδοσία έχει και μια δόση θρασύτητας αυτήν την περίοδο, νιώθοντας ότι ελέγχουν πλήρως την εκτελεστική εξουσία, είναι σαφώς αναγκαίο να αναπτυχθούν μορφές αντίστασης που θα αντέχουν και στις επιθέσεις των ΜΜΕ [μιας μερίδας έστω – αλλά πλειοψηφικά στα ηλεκτρονικά μέσα ακόμα] και θα αναγκάζουν την εργοδοσία ή την εξουσία να συζητήσει και να κινηθεί στο πλαίσιο που καθορίζουν τα ιστορικά κεκτημένα της εργατικής τάξης – και της κοινωνίας ευρύτερα.. Το θράσος με το οποίο ο Αβέρωφ έτρεξε να υποβάλει νομοσχέδιο ποινικοποίησης απεργιών είναι ενδεικτικό της ενόχλησης την εργοδοσίας που έστειλαν τον υπηρέτη της να φωνάξει και να απειλήσει στο κοινοβούλιο.. Και θα δούμε, αν φτάσει σε ψηφοφορία το σχέδιο Αβέρωφ, πόσοι βουλευτές θα ψηφίσουν ΟΕΒ και υπηρεσία στον Αβέρωφ..

Όσον αφορά τα οργανωτικά, ο Αβέρωφ και οι υποβολείς του ξέρουν ότι η κυπριακή εργατική τάξη είναι αρκετά καλά οργωμένη και μπορεί να παραλύσει την χώρα.. Οπότε αναζητά ερείσματα έκτακτης ανάγκης για την τάξη που θέλει να εξυπηρετήσει…

Όμως, τώρα που τελείωσε η απεργία τίθεται και θέμα για την στάση της ΠΑΣΥΔΥ.. Η ΠΑΣΥΝΟ συνιστά μια επιτυχημένη οργανωτική αυτονόμηση. Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη στη δημόσια υπηρεσία – ανάλογες συντεχνίες υπάρχουν στις εκπαίδευση και στους ημικρατικούς.. Η ΠΑΣΥΔΥ έκανε επίδειξη δύναμης με το να κλείσει συμφωνία με την κυβέρνηση – αλλά η ΠΑΣΥΝΟ διεκδίκησε αυτόνομα.. Το θέμα που τίθεται για την ηγεσία της ΠΑΣΥΔΥ είναι αν εκπροσωπεί, όντως, όλους τους εργαζόμενους ή αν προωθεί ιδιαίτερα τα ανώτερα στρώματα στα οποία φάνηκε να ποντάρει και η κυβέρνηση για να αποφύγει οποιεσδήποτε εντάσεις.. Οι νοσηλευτές δέχτηκαν και την λάσπη, που ριχνόταν ενάντια στους δημόσιους υπάλληλους γενικά – και την απέκρουσαν εντυπωσιακά καλά, προβάλλοντας το έργο τους και την συνεισφορά τους. Και σε αυτό, είχαν σαφώς την συμπαράσταση και των νοσηλευτών της ΠΑΣΥΔΥ.. Όμως η ηγεσία της συνολικής οργάνωσης φάνηκε να σιωπά ένοχα.. Εδώ μέχρι και ΟΕΒ-ΚΕΒΕ έβγαλαν ανακοίνωση…















Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου