10 Απρ 2016

Τα μομέντα του Κυπριακού




Για να δημιουργηθεί «καλό κλίμα» στο Κυπριακό χρειάζεται κάποια προσπάθεια διαρκείας. Αυτό το καλό κλίμα διευκολύνει, κάπως, τις υπάρχουσες δικοινοτικές σχέσεις, ουσιαστικά βοηθά στην εμπέδωση εκείνων των σχέσεων που αντέχουν και στις δύσκολες εποχές. Όμως, μέχρι στιγμής, οι θερμές σχέσεις του 2002 ως 2004 δεν επανέρχονται, όπως δεν επανέρχεται και η κινηματική θέρμη του κυπροκεντρικού κινήματος στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Από την άλλη, χωρίς πολλή προσπάθεια το καλό κλίμα, υπαναχωρεί και μετατρέπεται σε ψυχρό ή και κακό. Η πρόοδος που υπήρξε, σχετικοποιείται και τα εναπομείναντα προς συμφωνία θέματα γίνονται πολύ δύσκολα σε βαθμό που μπορούν να ανατρέψουν όλη τη διαδικασία. Έτσι, ο Πολίτης στο κυριακάτικο πρωτοσέλιδό του δίνει τίτλο «Πάμε για αντίο στο μομέντουμ». Πρόκειται για ένα τίτλο που δεν τεκμηριώνεται ακριβώς από τα τρέχοντα γεγονότα, αλλά δίνει μάλλον την αίσθηση των πραγμάτων ή αφού βλέπουμε κάτι ανάλογο και σε άλλες εφημερίδες, μεταφέρει κάποιες από εκείνες τις εμπιστευτικές και κατευθυνόμενες πληροφορίες από «κυβερνητικές πηγές». Η αλήθεια είναι ότι η στήλη δεν είδε ποτέ πειστικά τεκμήρια πολιτικής για λύση, ούτε τρέχοντα ούτε προηγούμενα και αναφερόμαστε στη λογική του μομέντουμ με κάποια συγκατάβαση. Είναι όμως ενδιαφέρον το ότι ο Πολίτης βλέπει το μομέντουμ να φεύγει.



Όπως γράψαμε στο περασμένο τεύχος, η προκήρυξη αδειοδότησης για έρευνα, από πλευράς κυβέρνησης σε οικόπεδα της ΑΟΖ που φάνηκε στο παρελθόν ότι δεν αναγνωρίζονται από την Τουρκία δημιουργούσαν σημείο τριβής το οποίο σημειώθηκε μεν από τον Μουσταφά Ακιντζή, αλλά με ήπιο τόνο. Είπε συγκεκριμένα ότι είναι η ανόρυξη το πρόβλημα κι όχι η έρευνα. Εξάλλου ας θυμηθούμε ότι η Τουρκία, είχε υποστηρίξει ότι οι έρευνες της για πετρέλαιο πέρσι εκ μέρους των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή ΑΟΖ, δεν συνιστούσαν επιθετική ενέργεια και ότι πολλές χώρες δεν μοιράστηκαν την άποψη της Λευκωσίας στο ζήτημα. Δηλαδή δεν φάνηκαν να κατανοούν τον θυμό της ΚΔ στο θέμα. Όπως σημειώσαμε η κίνηση της Λευκωσίας γίνεται σε μια στιγμή στην οποία η Τουρκία αντιμετωπίζει πολλές δυσκολίες σε πολλά μέτωπα. Θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητο ότι η κυβέρνηση Αναστασιάδη θα πρέπει να πήρε κάποιο πράσινο φως από τη Δύση, με τη Ρωσία δεδομένη στο θέμα. Πιθανόν να πρόκειται για λελογισμένου πολιτικού ρίσκου απόφαση που έγινε εκεί που οι αγορές βλέπουν πιθανότητες υπόγειου πλούτου που γειτνιάζουν με το Ζορ της Αιγύπτου και δεν αφορούν στον πιο πολιτικά εκρηκτικό χώρο που προσεγγίζει το Καστελλόριζο.

Η πτώση της κυβέρνησης στα κατεχόμενα με τη διάσπαση της συμμαχίας Κόμματος Εθνικης Ενοτητας και Ρεπουμπλικανικού, φαίνεται να προκλήθηκε από την απόφαση του δεύτερου να μην υποστηρίξει το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων που προωθεί η τουρκική κυβέρνηση. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα παρά την συμβιβαστική πολιτική του στο θέμα του νερού από την Τουρκία δεν φάνηκε να αντέχει το πρόγραμμα περικοπών που θέλει να επιβάλει το οικονομικό μνημόνιο που προωθεί η τελευταία και επέλεξε την αντιπολίτευση. Είναι πολύ πιθανόν η απόφαση αυτή που λήφθηκε από τα κομματικά όργανα μέσα από τριγμούς να αντικατοπτρίζει τις κινηματικές σχέσεις του Κόμματος και να κρύβει μια νέα αναθέρμανση του κοινωνικού θερμομέτρου που μπορεί να μας εκπλήξει.



Είναι πάρα πολύ πιθανόν η δεξιά συμμαχία Εθνικού και Δημοκρατικού Κόμματος που επανέρχεται στην κυβερνητική εξουσία να έχει το ηθικό δαρμένου σκύλου παρά μιας νικηφόρας επιστροφής. Αυτό θα φανεί, βέβαια, πολύ σύντομα αν τελικά υλοποιηθεί κιόλας το δεξιό σχέδιο και δεν οδηγηθεί η κατάσταση σε νέες εκλογές. Ο φόβος της δεξιάς είναι να βρεθεί εγκλωβισμένη σε μια μέγγενη ανάμεσα στον Μουσταφά Ακιντζή και σ' ένα λαϊκό κίνημα με απαιτήσεις.



Αλλά και η Αριστερά δεν θεωρεί ότι διαθέτει κάποιο σχέδιο χρηματοδότησης των κρατικών ταμείων πέραν από τα δάνεια της Τουρκίας. Η μόνη διέξοδος η οποία μπορεί ενδεχομένως να προταθεί από την Αριστερά, είναι η λύση του Κυπριακού. Ακόμα και εδώ όμως η αγαθάρια εμπιστοσύνη που διέθετε κάποτε το τουρκοκυπριακό κίνημα στην ελληνοκυπριακή πλευρά έχει τρωθεί το 2004 τραυματικά. Πέραν όμως της πολιτικής και κοινωνικής αδράνειας που παρουσιάζει η ελληνοκυπριακή κοινότητα τις τελευταίες δεκαετίες, προστίθεται τώρα αυτός ο καταιγισμός των οικονομικών σκανδάλων που αποδεικνύονται υπαρκτά και που στην ουσία επιβεβαιώνουν την ύπαρξη και των άλλων γνωστών οικονομικών πάρε δώσε που αφορούν κιόλας σε πολιτικές επιλογές, σε αλλαγές ηγεσιών κομμάτων κλπ που πλήττουν κατ’ ευθεία την αξιοπιστία πολλών πολιτικών και κομμάτων και εν ολίγοις δημιουργούν πολιτική απελπισία και αδράνεια.



Πάντως η απόσυρση τουρκικών δυνάμεων, μικρών προς το παρόν, από την Κύπρο και τον Εβρο είναι μια ένδειξη των προτεραιοτήτων της Τουρκίας αυτή την στιγμή. Αν υπήρχε ένα στοιχειωδώς συντονισμένο δικοινοτικό κίνημα αυτή τη στιγμή με κάποια μαζικότητα και κάποια δικοινοτική εμπιστοσύνη, θα μπορούσε αυτή τη στιγμή να σηκώσει ξανά την ελπίδα του κόσμου ψηλά. Παρά τις πικρές ιστορίες και τα βαρίδια της κυπριακής εμπειρίας η εποχή μας είναι μια εποχή που κυοφορεί την εξέγερση και την κυοφορεί σε πολλά μέρη του κόσμου. Με άλλα λόγια ένα άλλο μομέντουμ είναι εφικτό. Αυτό το άλλο μομέντουμ μπορεί να συμπέσει με την προσπάθεια που πρόκειται ούτως ή άλλως να γίνει για να αντιμετωπισθεί το Κυπριακό σε σχέση με τις ευρωτουρκικές σχέσεις οι οποίες με κάποιο τρόπο θα μπουν σε ένα νέο πλαίσιο. Προς αυτή την κατεύθυνση πιέζουν οι ανάγκες της Ευρώπης και της Τουρκίας τις οποίες ειρήσθω εν παρόδω δεν υποστηρίζουμε ούτε σε σχέση με τους πρόσφυγες, ούτε σε σχέση με τους Κούρδους. Υποστηρίζουμε όμως την ειρηνική λύση του Κυπριακού, όπως άλλωστε και του προσφυγικού και του κουρδικού, στη βάση της ειρηνικής συμβίωσης των εθνών και των εθνοτήτων.



Αλλά για να μην τελειώσουμε με τη λογική του χάμπι εντ να αναφέρουμε ότι είναι εντυπωσιακή η οικονομική σύμπλευση στο νεοφιλελεύθερο δόγμα της τουρκικής, της τουρκοκυπριακής και της ελληνοκυπριακής δεξιάς σε βαθμό που μπορεί κάποιος να υποθέσει ότι στην περίπτωση που επιλέξουν να λύσουν το Κυπριακό, το Κυπριακό Κράτος που θα προκύψει να είναι ένα απλό υποχείριο της αγοράς, όπως στην ουσία είναι, δηλαδή, ήδη σε μεγάλο βαθμό. Με λύση επομένως ή χωρίς, η αντίσταση όλων ενάντια στη νέα τάξη πραγμάτων είναι προϋπόθεση για να δικαιούται η κοινωνία να ελπίζει σε ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου