17 Απρ 2016

Οι εξελίξεις στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα: η κοινή εμπειρία της αριστεράς και στις δυο κοινότητες όσον αφορά στην αντίσταση στην εξάρτηση και τον «κοινό πλούτο», οι προοπτικές του Κυπριακού, και η συγκυρία/ευκαιρία των κυπρίων να αποκτήσουν πρωταγωνιστικό ρόλο και απέναντι στην Τουρκία και απέναντι στην ΕΕ



Τα κοινά της αριστεράς και της δεξιάς και στις δυο κοινότητες: η αριστερή ευαισθησία για το δημόσιο πλούτο και η δεξιά εμμονή με την εξάρτηση

Το σκηνικό στην τουρκοκυπριακή κοινότητα φαίνεται να αλλάζει. Όπως παρατηρεί και ο Ν. Μούδουρου στο κείμενο που ακολουθεί, τίθενται και ζητήματα που αφορούν το κυπριακό, αλλά και ζητήματα που αφορούν την πολιτική εξέλιξη στην ίδια την κοινότητα. Είναι σαφές ότι το καθεστώς Ερντογάν εφάρμοσε μια διαδικασία εκβιασμού και οικονομικής ασφυξίας για να περάσει το δικό του. Και σε αυτό η τουρκοκυπριακή αριστερά βρέθηκε σε ανάλογο καθεστώς πιέσεων, όπως η ελληνοκυπριακη αριστερά το 2012 όταν διαπραγματευόταν με την τρόικα – και η ελληνική αριστερά το 2015, όταν η τρόικα προσπαθούσε να εκβιάσει το καλοκαίρι του 2015. Σε αυτό το σημείο, αξίζει αρχικά να καταγραφεί η σημαντική αντίσταση της κυπριακής αριστεράς ως σύνολο. Όπως και η ελληνοκυπριακή αριστερά διέψευσε όσους έλπιζαν ότι με το να την αφήσουν να ανέβει στην εξουσία, θα γινόταν μέρος του κατεστημένου [και θα συγκάλυπτε λ.χ. τις τράπεζες και τις ευθύνες τους ή θα αποδεχόταν το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου] έτσι και όσοι έλπιζαν ότι η άνοδος της τουρκοκυπριακής αριστεράς, με κάποια στήριξη από τον Ερντογάν αρχικά, θα την μετέτρεπε σε όργανο της Τουρκίας, διαψεύστηκαν. Στην περίπτωση της τουρκοκυπριακής κοινότητας υπήρχε μια αφής πίεση από κάτω για μη υποχώρηση στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων που έκανε το ρεπουμπλικανικό κόμμα να μην δεχθεί συμβιβασμό. Τελικά, οι ιδιωτικοποιήσεις φαίνεται να είναι ένας κοινός παρονομαστής τόσο της πίεσης από την Τουρκία όσο και της πίεσης από την τρόικα δυτικά. Ο στόχος είναι μάλλον εμφανής – μια προσπάθεια να αφαιρεθεί από τους κύπριους ο έλεγχος του πολύτιμου [γεωπολιτικά και οικονομικά] χώρου.. Το ότι μερίδα της δεξιάς και στις δυο κοινότητες είναι ένθερμη στην στήριξη της ξένης εξάρτησης – ακόμα και της εξάρτησης από εθνικούς εχθρούς με βάση την φρασεολογία της, είναι κατανοητό. Οι γελοίες αντιφάσεις του Κουτσοκούμνη είναι εκφραστικές – πούλησε ταύτιση στο εξωτερικό και στο εσωτερικό προσπάθησε να υπερασπιστεί τον ρόλο του με ένα ρατσιστικό ντελίριο για ανωτερότητα και κατώτερους τούρκους… Η ηγεσία της δεξιάς θέλει εξωτερική επιτήρηση για να μπορεί να διοικεί – αφού οι θέσεις της δεν είναι δημοφιλείς..



Οι ασταθείς ισορροπίες του κυπριακού – με την πόρτα μισάνοιχτη

Όσον αφορά το κυπριακό οι εξελίξεις είναι ανοιχτές. Τις διαπραγματεύσεις τις κάνει ο Ακιντζή, ο οποίος εκλέγηκε από αριστερό ρεύμα, άρα θέληση για διαδικασία λύσης θα υπάρχει. Ο Ερντογάν, από την άλλη, θα μπορούσε επίσης να προωθήσει μια κάποια μορφή λύσης για να αποκτήσει κάποια πρόσβαση στην Δύση σε μια συγκυρία που δεν τον ευνοεί. Όμως και λόγω πιέσεων είναι απρόβλεπτος. Θα μπορούσε κάλλιστα να πει κανείς ότι ο Ερντογάν θα διαπραγματευτεί την Κύπρο με την ΕΕ, για δικό του συμφέρον. Και σαφώς αυτό δεν πρόκειται να του αποδώσει εύνοια ανάμεσα στους τουρκοκύπριους – αλλά αυτή την στιγμή έχει την δύναμη της οικονομικής εξουσίας. Ωστόσο ο Ερντογάν φαίνεται να ελέγχει το Κόμμα Εθνικής Ενότητας, αλλά τόσο οΈρογλου [που θεωρείται ότι είναι πίσω από του 4 ανεξάρτητους βουλευτές] όσο και Σ. Ντεντκάς δεν είναι σταθεροί σύμμαχοι είτε του Ερντογάν, είτε της Τουρκίας. Είναι επιρρεπείς, ο καθένας από την οπτική του, και σε ιδιαίτερα τουρκοκυπριακά συμφέροντα.. Άρα και  η νέα κεντροδεξιά κυβέρνηση είναι επιρρεπής στην αστάθεια.. Το κόμμα – Κίνημα του Οζερσάι φαίνεται να πηγαίνει καλά στις δημοσκοπήσεις. Φαίνεται να ευνοείται τώρα, όπως πριν ευνοήθηκε ο Ακιντζή, από ένα κλίμα ρευστότητας στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Το τί θα εκφράσει ο Οζερσάι είναι ανοιχτό – ήταν διαπραγματευτής του Έρογλου, αλλά έχει ανοιχτή πόρτα στα υπόγεια ρεύματα της κοινότητας.. Αυτό σημαίνει ότι το ρεύμα που έχει, όσο έχει, μπορεί να είναι και εύκολα ευμετάβλητο, αν διαφανεί ότι πίσω από το «νέο» είναι απλώς εικόνες του παλιού – ή ακόμα χειρότερα η εικόνα του Ερντογάν με κάποια τοπικό touch




Βίοι παράλληλοι: Από τις ελληνοκυπριακες κινητοποιήσεις ενάντια στα νεοφιλελεύθερα μνημόνια





Η τουρκοκυπριακή δυναμική του δρόμου σαν εναλλακτική ηγεμονία

Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο θα πρέπει να αναμένει κανείς την στάση του «δρόμου».. Η τουρκοκυπριακή κοινότητα εκτός από μια ρευστότητα, έχει αποκτήσει και ένα είδος ηγεμονίας από τα κάτω που διαπλέκει τις οικονομικές διεκδικήσεις με τον κυπροκεντρισμό…. Η αδυναμία της τουρκοκυπριακής αριστεράς ιστορικά μέχρι το 2003 ήταν ότι εξέφρασε μια θέση χωρίς εξωτερική στήριξη.. Η εμπλοκή της ΕΕ έδωσε στην τουρκοκυπριακή αριστερά ένα άλλο πόλο τον οποίο μπορούσε να επικαλείται ρητορικά απέναντι στην Τουρκία [και ίσως  αυτό να είναι και εκφραστικό -παρά τα ρατσιστικό υπονοούμενο- της αλλαγής τίτλου της εφημερίδας «Ευρώπη» σε «Αφρίκα»].. Και σε αυτόν τον χώρο αναδύθηκε η ηγεμονία από τα κάτω… Η οποία εστιάζει περισσότερο στη λύση του κυπριακού σαν προοπτική – αντίβαρο τις τούρκικες πιέσεις.. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό, όπως το κατέγραψε και ο Ν. Μούδουρος σε ιστορικό του σημείωμα, ότι οι αντιστάσεις των τουρκοκύπριων [και η διασταύρωση οικονομικών και θεμάτων ταυτότητας] ξεκινά από το 1983, όταν η εθνική ρητορική της Τουρκίας άρχισε επίσης να διαπλέκεται με την ρητορικη του νεοφιλελευθερισμού…



Οι συγκλίσεις και το ξεπέρασμα της εξάρτησης μέσα από εσωτερικές συμμαχίες αμοιβαίων συμφερόντων…

Σε αυτό το πλαίσιο, και οι δυο κοινότητες σε αυτήν την συγκυρία έχουν κοινά συμφέροντα απέναντι στους ξένους – με τη διαφορά, βέβαια, ότι υπάρχουν στρώματα και ελίτ που θέλουν την εξάρτηση.. Οι τουρκοκύπριοι χρειάζονται ένα άλλο πόλο για να αποστασιοποιηθούν από την Τουρκία. Αν οι ελληνοκυπριακή κοινότητα δεν δει αυτήν την ευκαιρία, θα έχει χάσει ένα ιστορικό τραίνο. Διότι αν τελικά δεν προχωρήσει μια ρεαλιστική [και για τις δυο πλευρές λύση] τότε η ΕΕ θα γίνει ο ντε φάκτο εγγυητής των τουρκοκυπρίων – και οι ελληνοκύπριοι θα έχουν χάσει την ευκαιρία να δημιουργήσουν, έστω και δύσκολα ένα μπλοκ με τους τουρκοκύπριους, το οποίο να διαπραγματεύεται και με την Τουρκία, αλλά και με την ΕΕ.. Διότι η τρόικα ήταν απλώς ένα δείγμα εξάρτησης… Και σε αυτήν την συγκυρία, με την Κύπρο  ως χώρος συμβίωσης σε μια εμπόλεμη περιοχή, και με την προοπτική του φυσικού αερίου οικονομικά, οι κάτοικοι της Κύπρου ίσως να είναι καιρός να σκεφτούν ότι μπορούν να είναι πρωταγωνιστές, αντί απλώς αποσπασματικοί παίκτες επί μέρους συμφερόντων… Σε αυτό το πλαίσιο, οι στρατηγικές συμμαχίες της αριστεράς, αλλά και των κινημάτων για την επανένωση, αλλά και την αντίσταση στην εξάρτηση, θα πρέπει να αναζητήσουν και συμμαχίες στους κεντρώους χώρους, αφού η στρατηγική μερίδας της δεξιάς [και στις δυο κοινότητες] είναι η εξάρτηση. Και η εξάρτηση είναι απλώς η σίγουρη συνταγή για την επόμενη έκρηξη – είτε πολιτική, είτε οικονομική..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου