3 Απρ 2016

Ο θεαματικός διαχωρισμός απόψεων και πολιτικής ψήφου: η περίπτωση των ΗΠΑ όπου η πλειοψηφία υποστηρίζει αριστερές θέσεις για την οικονομία, την εξωτερική πολιτική ή τις πολιτισμικές διαμάχες για την ταυτότητα, αλλά εγκλωβιζόταν στο στημένο από τα ΜΜΕ ηγεμονικό θεαματικό «διάλογο» και ψήφιζε ενάντια στις.. δικές της απόψεις..



Οι πρόσφατες εκπλήξεις και σε εκλογικές αναμετρήσεις [όπως στην μνημονιακή ευρωπαϊκή περιφέρεια] αλλά και τις εκλογές για την ηγεσία του Εργατικού κόμματος στη Βρετανία, ή η εντυπωσιακή πορεία του Σάντερς στις ΗΠΑ, δείχνουν μια υπόγεια τάση σε πολλές κοινωνίες, η οποία ξαφνικά φαίνεται να αναδύεται και να αποκτά μορφή.. Το «απρόσμενο» αυτών των τάσεων για τον επίσημο λόγο συχνά έχει να κάνει και με το πώς λειτουργεί ο ηγεμονικός λόγος για να λογοκρίνει απόψεις: διαχωρίζει τις θέσεις για συγκεκριμένα ζητήματα από την συνολική άποψη [ιδιαίτερα με φόντο τις εκλογές] για να μπορεί να χειραγωγεί μερίδες του πληθυσμού με αποσπασματικά θέματα η μετατοπίσεις έμφασης. Το ακόλουθο κείμενο καταγράφει πώς ακριβώς φαίνεται να λειτουργούσε το σκηνικό στον αμερικανικό δημόσιο λόγο τις τελευταίες δεκαετίες – και εξηγεί γιατί εμφανίζονται πια τόσο έντονα στα σημεία κρίσης.. Ο ηγεμονικός λόγος στις ΗΠΑ κωδικοποιούσε την συνολική στάση για ζητήματα με τα οποία συμφωνούσε η πλειοψηφία [για την ανάγκη παρέμβασης του κράτους υπέρ της ισότητας ή3 της στήριξης της κοινωνίας κλπ] ως «ακραίες», και πρόβαλε ως αποδεκτό ένα μοντέλο επιλογών, όπου η πλειοψηφία ταυτιζόταν με τον όρο «συντηρητικός» - έστω και αν αυτό ήταν ενάντια στις θέσεις που τα ίδια άτομα υποστήριζαν για την οικονομία ή άλλους τομείς… Οι πολίτες αφήνονταν να εκφράσουν τις απόψεις τους στις δημοσκοπήσεις, και μετά το ηγεμονικό πλαίσιο επιβαλλόταν μέσω των ΜΜΕ σαν μια επιλογή ανάμεσα σε δυο παραλλαγές το ίδιου. Και οι συντηρητικοί [και το κεφάλαιο] προωθούσαν τις πολιτικές που δεν ήθελε η πλειοψηφία, κατασκευάζοντας υστερίες μετατόπισης σε μια σειρά θεμάτων [Ο πατέρας Μπους κέρδισε τις εκλογές του 1988 με μια διαφήμιση δαιμονοποίησης των μαύρων κατάδικων, ενώ ο υιός Μπους το 2004 κέρδισε ανάλογα με μια εκστρατεία δαιμονοποίησης του συμφώνου συμβίωσης/γάμου ομοφυλοφίλων]…

Αυτό το μοντέλο διαχωρισμού απόψεων από την συνολική θέση, που προωθούν τα ΜΜΕ στις εκλογές χρησιμοποιήθηκε και στην Κύπρο την περίοδο πριν και μετά την τρόικα.. Έτσι, ενώ οι δημοσκοπήσεις από το 2010 [και το 2011 και το 2012] έδειχναν ότι η πλειοψηφία σύμφωνους με τις θέσεις της αριστεράς για αντίσταση στις ιδιωτικοποιήσεις, διαφύλαξη εργατικών δικαιωμάτων [όπως  13Ος, η ΑΤΑ, οι συλλογικές συμβάσεις κοκ] για φορολόγηση του πλούτου κλπ, εντούτοις εξαπολύθηκε μια εκστρατεία δαιμονοποίησης της αριστεράς – και στήριξης της λιτότητας [η οποία ονομάζονται για ευφημισμό «μέτρα», λες και τα άλλα μέτρα που λαμβάνονταν δεν ήταν μέτρα]… Και όμως, η υπόγεια καταγραφή εμφανίστηκε δυναμικά τον Μάρτιο του 2013, αποτρέποντας το καθολικό κούρεμα.. Και ακολούθως παρά την μονοδιάστατη χορωδία του 90% των ΜΜΕ το 2013 και 2014 η κοινωνια επέμενε πια να θεωρεί σαν πρωταρχικά υπεύθυνη για την κρίση, την πραγματική αιτία – τον τραπεζιτικό τομέα…

Το ακόλουθο κείμενο ξεκίνησε ως προσπάθεια ερμηνείας του φαινομένου Σάντερς…
«Ο θυμός είναι πραγματικός, δικαιολογημένος και ορθολογικός. Τί θέλουν οι αμερικανοί; Ένα δείγμα από τις δημοσκοπήσεις της κοινής γνώμης:

Υποστήριξη στην αύξηση του κατώτατου μισθού: 70%
Υποστήριξη για δωρεάν εκπαίδευση σε δημόσια κολέγια: 55%
Υποστήριξη για αντιμετώπιση «τώρα» του χάσματος ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς: 65%
Υποστήριξη για αύξηση των φόρων σε ανθρώπους που κερδίζουν πάνω από ένα εκατομμύριο τον χρόνο: 68%
Υποστήριξη για πρόγραμμα Δημόσιας Υγείας για όλους: 58%
Υποστήριξη για την διπλωματική συμφωνία Ιράν – ΗΠΑ: 55%.
Υποστήριξη για το δικαίωμα σε νόμιμη έκτρωση [συμπεριλαμβανόμενων και «ειδικών περιστάσεων»]: 75%

Διαφωνία με την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου για την υπόθεση Citizens United που επιτρέπει τον κατακλυσμό της πολιτικής διαδικασίας [και των εκλογών] με χρηματοδότηση από μεγάλες επιχειρήσεις χωρίς όριο: 78%

Παρά το ότι υπάρχει μια πλειοψηφία που περιγράφει τον εαυτό της σαν συντηρητικό, η πλειοψηφία των αμερικανών ανήκουν στην ουσία στη κεντροαριστερά [με ευρωπαϊκούς όρους – η liberal center [φιλελεύθερο κέντρο] με αμερικανικούς] – το οποίο στον αμερικανικό δημόσιο λόγο ονομάζεται προοδευτικό, η άκρο-αριστερό, η «σοσιαλιστικό». Όπως καταγράφεται σε ένα ακαδημαϊκό κείμενο των Christopher Ellis και James A. Stimson

«όταν ερωτηθούν για συγκεκριμένα κυβερνητικά προγράμματα και κοινωνικούς στόχους, το αμερικανικό κοινό γενικά θέλει την κυβέρνηση να κάνει περισσότερα, να ξοδεύει περισσότερο, και να ανακατανέμει το εισόδημα πιο ενεργητικά. Αλλά την ίδια στιγμή οι πολίτες είναι πολύ πιο πιθανό να ταυτίζονται με την έννοια του συντηρητικού αντί του φιλελευθέρου [liberal]. Το αμερικανικό κοινό, με άλλα λόγια, θέλει λύσεις στα κοινωνικά προβλήματα, με βάση κυβερνητικά προγράμματα και λύσεις, αλλά ταυτίζεται με μια ιδεολογική ταμπέλα που απορρίπτει αυτές τις λύσεις..

Εάν προσπαθήσουμε να εκτιμήσουμε που βρίσκεται το πολιτικό κέντρο του πολιτικού φάσματος, με βάση τί υποστηρίζουν οι αμερικανοί στα περισσότερα θέματα, θα ανακαλύψουμε ότι είναι ο Μπέρνι Σάντερς που βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο αυτού του φάσματος. Και συνυπαγεται ότι η Χ. Κλίντον και σίγουρα όλοι οι ρεπουμπλικάνοι υποψήφιοι τοποθετούνται στα δεξιά των απόψεων του πληθυσμού. Κατά συνέπεια η πολιτική συζήτηση «ανάμεσα στα δυο κόμματα» [bipartisan debate] δεν αντικατοπτρίζει τί περιμένουν οι αμερικανοί από ένα υποψήφιο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου