10 Απρ 2016

Εκδηλώσεις για την επέτειο της δολοφονίας των Καβάζογλου και Μισιαούλη και της ιστορικής μνήμης που εκφράζουν..



Ο Καβαζογλου και ο Μισιαουλης πέθαναν σε μια σημαδιακή στιγμή – και ταυτόχρονα με την συμβολική κλίση των σωμάτων τους σαν μια τελευταία αγκαλιά των συντρόφων, σφράγισαν την συμπαραδηλωση που θα συνοδεύει την φωτογραφία που θα κωδικοποιεί την αντίσταση που εκπροσωπούσαν…



Η ιστορική στιγμή ήταν επίσης ενδιαφέρουσα. Στην κρίσιμη περίοδο μεταξύ 1964 – 68 [όταν ξεκίνησαν οι συνομιλίες, αλλα ακόμα πιο σημαντικά όταν ο Μακάριος διεκδίκησε τις εκλογές με το σύνθημα του Εφικτού, της ανεξαρτησίας] η κυπριακή κοινωνία βίωνε το τραύμα της διαίρεσης – με τους τουρκοκύπριους να είναι στους θύλακες, αλλα και την ελληνοκυπριακη κοινότητα να έχει να αντιμετωπίσει τις δικές της πιέσεις και αντιπαραθέσεις από την Αθήνα – και εσωτερικά από την ακροδεξιά, και τον Γρίβα που σαν επικεφαλής του στρατού συμπεριφερόταν σαν δυαδική εξουσία…Σε εκείνο το πλαίσιο η αριστερά και των δυο κοινοτήτων ήταν αποκλεισμένη από την εξουσία, αλλα παρέμεινε ο μόνος κοινωνικός-πολιτικός και πολιτισμικός φορέας ο οποίος κωδικοποιούσε την ιστορική κληρονομιά της διακοινοτικής, πλουραλιστικής συμβίωσης, και την έκφρασε σε ένα νεωτερικο πλαίσιο. Οι τουρκοκύπριοι αριστεροί δεν ήταν απλά αποκλεισμένοι – ζούσαν σε ένα καθεστώς "έκτακτης ανάγκης" καταπίεσης και λογοκρισίας. Ο Καβάζογλου ήταν ίσως ο μόνος τουρκοκύπριος αριστερός ηγέτης με εμβέλεια τότε. Για αυτό δολοφονήθηκε.. Ομως παρά τον αποκλεισμό της η τουρκοκυπριακή αριστερά επέμενε να υπάρχει – και να εκφράζεται έστω και συμβολικά, περιμένοντας την συγκυρία για να αναδυθεί σαν ο φορέας της ιστορικής συνειδησης..Οπως το κωδικοποίησε ένα ηλικιωμένος τουρκοκύπριος αριστερός κάθε πρωτομαγιά λ.χ. έκαναν μια συμβολική, έστω και σιωπηλη, δημόσια παρουσια..Σαν υπενθύμιση μιας ιστορικής παρουσίας που επέμενε με κυπριακό πείσμα να είναι εκει.. παρα τις συγκυρίες..



Αλλα ακόμα και στις δύσκολες συγκυρίες υπήρχε μια σοφία στην αντιμετώπιση των ισορροπιών στο συνοριακό σημείο που βρισκόταν η Κυπρος..Ο Καβαζογλου ήταν η τουρκοκυπριακή ηγετική φωνή που άρθρωνε σαφώς την θέση για ανεξαρτησια στην κοινοτητα του - μι αθεση που εκφραζε την τουρκοκυπριακη αριστερα και μετα την αυτονομη συγκροτηση της, την δεκαετια του 1970. Η ελληνοκυπριακη αριστερά τότε [με την οποία συνεργαζόταν σε μέλος του ΑΚΕΛ ο Καβαζογλου] στους δικούς της ελιγμούς επιβίωσης, και της κοινωνίας και του κινήματος, είχε υιοθετήσει στην βουλή ένα ψήφισμα που ανέφερε την "αυτοδιάθεση" [που τότε εθεωρείτο σαν παραπομπή στην "ένωση"]. Αλλα για οποίον μπορούσε να δει την συγκυρία, ήταν σαφώς μια στρατηγική κίνηση αποφυγής της διπλής ενωσης/προσαρτησης/διχοτομησης που προωθούσε το σχέδιο Ατσεσον – το οποίο εμφανίστηκε ακριβώς τότε και φαινόταν να το αποδεχόταν και η Αθήνα εν μέρει…Το ψήφισμα εγκρίθηκε στις 30 Ιουλίου ενώ ο Μακάριος στην Αθήνα κατηγορούσε για «εκτροχιασμό του κυπριακού» [μόλις είχε μάθει για τα σχέδια διαμοιρασμού της Κύπρου] προκαλώντας οξύτητα στις σχέσεις του με την ελληνική κυβέρνηση…Ο Καβαζογλου και ο Μισιαουλης καταλάβαιναν την ιστορική στιγμή και την συγκυρία..

Για αυτό επέμεναν να ρισκάρουν να μιλήσουν και την τουρκοκυπριακή κοινότητα, να κυκλοφορούν παρά τις απειλές... – γιατί πίσω και κάτω από τον επίσημο λόγο εκφράζαν την ιστορική πραγματικότητα που κωδικοποιούσε ακόμα και το ψήφισμα της βουλής όταν διατύπωνε την θέση για «ελεύθερη και αδέσμευτη» απόφαση του κυπριακού λαου..Ηταν η εποχή που οι κώδικες φράσεις αλληλοσυγκρούονταν στο επίσημο λόγο – αλλού παρέπεμπε το «αδέσμευτα» και αλλού η «ένωση»..







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου