17 Απρ 2016

Η προσπάθεια ποινικοποίησης των πολιτικών αντίπαλων – όταν ο σύμβουλος έκδοσης του Πολίτη, ο οποίος φερεται να συμμετείχε στην «συνομωσία της σιωπής» των τραπεζιτικών σκανδάλων [με πληρωμες διαφημιστικών πακέτων 50,000 ευρώ], κατασκευάζει κατηγορίες σε βάρος άλλων.. και ο Υπουργός εσωτερικών κατηγορεί άλλους για να μην απαντήσει επίσης στα ερωτήματα για τις δικές του σχέσεις με τον Κοκότση και άλλους εμπλεκόμενους…


Το κράτος των ημέτερων της αυταρχικής δεξιάς και το κλίμα νοσταλγίας της προ-πραξικοπηματικής περιόδου από μερικούς που δεν φαίνονταν να μπορούν, ακόμα, να συμπεριφερθούν με στοιχειώδη ισονομία σε μια δημοκρατική κοινωνία


Ένα αρχικό τεκμήριο για το πώς κατασκευάζεται η δαιμονοποιηση με την περιρρέουσα σε εκδοχή Διονυσίου…

Από σχόλιο του Δ. Διονυσίου στο facebook.[1] Όταν ο Δ. Διονυσίου, μερικές εβδομάδες πριν την κάθοδο του Λώλου, προετοίμαζε το κλίμα της δαιμονοποίησης με ψέματα/παραπλανήσεις [όπως αποδείχθηκε] και φτηνές υπερβολές..
Στις 17/4 παραδέχθηκε [προφανώς φοβούμενος αγωγή λίβελου] ότι όλα όσα διάχεε δεξιά και αριστερά σαν φήμες ήταν ψέματα – και έτσι «οι επαύλεις» «τουριστικό κατάλυμα» και οι «πισίνες» «πισίνα» ..Σαν φιλόλογος, ανάμεσα σε άλλα, ξέρει από ενικό-πληθυντικό ο σύμβουλος έκδοσης : «..παραπληροφορηθήκαμε. Το κτήμα…δεν ανήκει στον Ζαννέτο αλλά στην σύζυγο του, η οποία το κληρονόμησε από τον πατέρα της. Το κτήμα.. αγοράστηκε από τον πατέρα της κα Ζαννέτου το 1972, το οποίο στην συνέχεια η ίδια κληρονόμησε το 1991 και μαζί με το σύζυγο της.. το αξιοποίησαν ως τουριστικό κατάλυμα, για αυτόν ακριβώς τον λόγο κτίστηκε και η πισίνα..»





Απόηχοι της δεκαετίας του 1960: το κράτος και το παρακράτος της Δεξιάς  έστηνε δημοσιογραφικά θεάματα για να Μετατοπίσει την εστίαση από τις ευθύνες όσων φώναζαν
[Από το βιβλίο του Μ. Δρουσιωτη [«ΕΟΚΑ, η σκοτεινή όψη»] ο οποίος κατά την θητεία του στο προεδρικό φάνηκε να ξέρει να παίζει με αυτά τα κόλπα – τα οποία κατάγγελλε πριν..]
Το κράτος της δεξιάς και οι νοσταλγοί του: δικαιούνται άραγε οι αριστεροί να οργανώνονται, να δέχονται εισφορές [όπως και οι δεξιοί] ή πρέπει να υπάρχει καθεστώς με δυο ειδών πολιτών και οργανωμένων συνόλων  - προνομιούχων και μη;
Κατά την διάρκεια της περιόδου από τον εμφύλιο μέχρι το 1974, το «κράτος της δεξιάς» στην Ελλάδα, αλλά και τα μορφώματα που προωθούσε στην Κύπρο, διαχώριζαν τους πολίτες σε διάφορες κατηγορίες με άξονα το πόσο «ημέτερος» ήταν κάποιος με βάση δυο πόλους. Στην μια πτέρυγα ήταν οι ημέτεροι και στην άλλη «οι κομμουνιστές». Οι δεύτεροι αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, και συχνά έπρεπε να αποδείξουν το αυτονόητο – ότι δεν ήταν ένοχοι σε αυθαίρετες κατηγορίες που εκτόξευε εναντίον τους η τότε εξουσία. Μερικές άλλες φορές, η εξουσία ήταν σαφής ότι για να μπορέσει κάποιος να διεκδικήσει κάτι, έπρεπε να κάνει δήλωση ταύτισης με τη δεξιά. Η πιο κωμικοτραγική διάσταση εκείνης της περιόδου ήταν η προσπάθεια της δεξιάς [συχνά και μέσα από ενοχές] να αντιστρέψει την πραγματικότητα.

Έτσι στην Ελλάδα εκείνοι που συνεργάστηκαν με τους Ναζί κατηγορούσαν ως «προδότες» τους αριστερούς που αντιστάθηκαν ..και έτσι συγκάλυπταν για μερικά χρόνια [μέχρι το 1974] την αθλιότητά τους.. Στην Κύπρ,ο αυτή η αντίστροφη της πραγματικότητας πήρε ανάλογες μορφές. Αλλά η πιο κωμική ήταν πριν το 1974 όταν οι οπαδοί της ΕΟΚΑ Β, η οποία δολοφονούσε πολίτες και απαιτούσε επιβολή καθεστώτος στην Κύπρο όπως εκείνου της χούντας, διεκδικουσαν από την άλλη ότι δεν του φέρονταν ..δημοκρατικά… Η πρόσφατη συμπεριφορά μερίδας της κυβερνητικής παράταξης οδηγεί αναπόφευκτα στη σκέψη ότι μερικοί δεν έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν ακόμα τις παιδικές/εφηβικές εμμονές τους, με το κράτος της δεξιάς της καταγωγής τους, και την κατασκευή ανάλογων θεαμάτων.. Πως αλλιώς μπορεί να ερμηνεύσει κάποιος την στάση ατόμων με σαφείς συγκρούσεις συμφερόντων [όπως ο κ. Χάσικος] να φωνάζει, κατά τα άλλα, για άλλους και να καμώνεται ότι δεν βλέπει την δικιά του εικόνα στον καθρέφτη; Ή την ακόμα πιο κωμική εικόνα του κ. Διονυσίου του Πολίτη, που προσπαθεί να πουλήσει εικόνα διαφάνειας, ξεχνώντας ότι ο ίδιος είναι από τους τεκμηριωμένα λειτουργούς των ΜΜΕ που συμμετείχαν σε συμφωνίες χρηματόδοτησης/συναλλαγής με τράπεζες με αντίτιμο να λογοκρίνουν κείμενα/απόψεις.. Προσπάθησε, βέβαια, να λογοκρίνει την συζήτηση του θέματος - αλλά ξέρει ότι είναι γνωστό... Και χωρίς ντροπή μιλά αυτός για άλλους που δήθεν κάνουν ή έκαναν συναλλαγή. Είναι μια κωμική εικόνα που μόνο η αργή διάχυση της πληροφορίας για την ολότητα της εμποδίζει ακόμα τα τρανταχτά γέλια να σκεπάσουν τις βαρύγδουπες λέξεις που χρησιμοποιούνται για να συγκαλυφθεί αυτή η πραγματικότητα...

Τα Θεάματα μοιάζουν με μια… συνειδητή προσπάθεια να υπονομευθεί η έννοια της ισονομίας. Έτσι, αναζητούνται όσοι έκαναν χρηματική εισφορά στο ΑΚΕΛ για να κατηγορηθούν – είτε εκείνοι, είτε το κομμα.. Το ίδιο σενάριο έγινε με την Πόλα Κυπριανίδου. Και τώρα ο Πολίτης θα πληρώσει λογικά αποζημιώσεις στο δικαστήριο μετά την αποτυχία της «ανακριτικής ομάδας» που παρά τις προσπάθειες δεν βρήκε στοιχεία... Οπότε η εφημερίδα και ο σύμβουλος έκδοσης φαίνονταν να προσπαθούν να επιβάλουν ένα είδος σιωπής με απειλές για επιθέσεις μέσω του συγκεκριμένου ΜΜΕ.. Και φυσικά, στον αυταρχικό κόσμο της μεροληψίας που χαρακτηρίζει αυτές τις πρακτικές, δεν γίνονται οι ίδιες έρευνες.. και για ημετέρους.. Έτσι και αλλιώς οι κατήγοροι δεν τολμούν να δουν την εικόνα τους στον καθρέφτη…

Πέρα από τις παιδικές/εφηβικές εμμονές, ωστόσο, αυτό το οποίο έχουμε μπροστά μας φαίνεται να είναι μια σκόπιμη προσπάθεια επιστροφής στο παρελθόν με αυταρχικές σκιές… σαν απειλή και σαν τρόπου μετατόπισης ευθυνών.. Είναι για αυτόν τον λόγο που η ουδέτερη στάση, πια, απέναντι στις στημένες δίκες είναι και ένοχη αποδοχή… Διότι είναι εμφανές, πια, ότι στήνονται θεάματα. Και ναι μεν η εμμονή μερικών είναι μόνιμα η αριστερά – αλλά από την στιγμή που στήνεται ένας τέτοιος μηχανισμός αστυνόμευσης/εκφοβισμών/δαιμονοποίησης τότε η παράτυπη εξουσία θα ασκηθεί και σε άλλους.. Πριν λίγες εβδομάδες η λάσπη έφτασε και στον νεκρό Τ. Παπαδόπουλο… Αύριο μπορεί να είναι έξω από την πόρτα οποιουδήποτε.. Αύριο μπορεί να κατασκευάζει υστερίες πάλι – ενάντια σε άλλη κοινότητα κοκ.. Όταν μια δομή χειραγώγησης δεν ξηλώνεται, αλλά συντηρειται συμφεροντολογικά τότε απλώς θα απλωθεί και θα βρει τελικά και όσους την κατασκευάζουν.. Όσοι δολοφόνησαν τον Μένοικο το 1958, σε εκείνο το λιντσάρισμα της κατασκευασμένης υστερίας, δεν μπορούσαν να δουν ότι η βία που εξέφραζον θα αναπαραγόταν – και το 1974, θα ήταν και οι ίδιοι θύματα…

Σε αυτό το πλαίσιο, ποιός μπορεί πλέον να εμπιστευθεί ότι η ανακριτική ομάδα που έφτιαξε το κράτος της δεξιάς [και η οποία κατά ιδεολογική επιλογή κάνει και ανακρίσεις σε άμεση αναμετάδοση] δεν θα προσπαθήσει αύριο να ενοχοποιήσει οποιονδήποτε με το σκηνικό: καλείται ένας μάρτυρας και του υποβάλουν είτε να μαρτυρήσει εναντίον κάποιου [και να απαλλαγεί], είτε να κατηγορηθεί ο ίδιος;.. Αυτό είναι το κράτος της Μακρονήσου… Σήμερα, αυτό το κράτος φορά την κουκούλα της κατασκευής δαιμονοποίησης… Οι πρωταγωνιστές είναι γενικά οι ίδιοι.. Το ξήλωμα αυτού του δίκτυο που ξεκίνησε με τη δίκη του Ρίκκου θα είναι η στιγμή της διεύρυνσης της δημοκρατίας…

Όταν ένα σενάριο επαναλαμβάνεται δεν είναι πια τυχαίο – και απλό σύμπτωμα υστερίας: από την Δρομολαξιά στον ΣΑΠΑ οι ανακριτές και μερίδα των ΜΜΕ φαίνονται να αναζητούν κάτι που προαναγγέλεται πολιτικά.. Και το Ανώτατο αναζητά ακόμα όρια στις «δίκες δια του τύπου»; Εδώ ολόκληρες ανακριτικές ομάδες φαίνονται να συνεργάζονται με τις δίκες μέσω πρωτοσέλιδων.. Το ποτέ θα διερευνηθούν είναι το θέμα
Μερικές φορές είναι να απορείς όντως αν μερικοί έχουν γενικό πρόβλημα με την Δημοκρατία. Ο τρόπος που λειτουργεί πλέον μια μερίδα της αστυνομίας και των ανακριτικών αρχών [από τον καιρό της Δρομολαξιάς μέχρι σήμερα] είναι μια συνεχής προσπάθεια ποινικοποίησης της δράσης της αριστεράς. Και ακολουθεί συνακόλουθα μια εξίσου μεροληπτική προβολή από την πλειοψηφία των ΜΜΕ.. Σε όλες τις μέχρι τώρα υποθέσεις που έγιναν θεάματα από τα ΜΜΕ [όταν δεν βολεύει το θέμα το συγκαλύπτουν] οι κατηγορούμενοι που έρχονται από την αριστερά ήταν μειοψηφία. Και μάλιστα με αμφιλεγόμενο τρόπο συμμετοχής. Ο Β. Ζαννέτος λ.χ. καταδικάστηκε όχι γιατί πήρε ο ίδιος ή το κόμμα του χρήματα από τον Λίλλη, αλλά γιατί – όπως ισχυρίστηκε ο Λίλλης, που ήταν και η μόνη μαρτυρία - του είπε να εξοφλήσει χρέη.. Σε ποιά δημοκρατία θεωρείται αυτό ποινικό αδίκημα – και μάλιστα όταν ο δικαστής αποφάνθηκε ότι ο Λίλλης δεν έκανε παράπτωμα, αλλά ότι απλώς συμπεριφέρθηκε σαν «στυγνός επιχειρηματίας»; Ταυτόχρονα, καταδικάστηκε και ο κ. Τσουρής που ανήκει στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς γιατί έκανε εκτιμήσεις στα πλαισια της επιστήμης την οποία ξέρει και σπούδασε και θεωρείται και ειδικός στο θεμα] με τις οποίες ..δεν συμφωνούσε ο δικαστής και ο υπουργός εσωτερικών [που είχε εμφανώς άλλα απωθημένα και κίνητρα].. Έτσι ο προβλεπόμενος [για την απόφαση του – και με βάση ηχογραφημένη αναφορά στο όνομα του] δικαστής αγνόησε τους ειδικούς που κατέθεσαν και καταδίκασε ένα άτομο που δεν πήρε [ούτε καν κατηγορήθηκε επίσης] για μίζες.. Καταδικάστηκαν, και ο Ζαννέτος και ο Τσουρής, γιατί ήταν αριστεροί. Και τα ΜΜΕ έστησαν σε αυτούς – και αγνοήθηκε ότι το υποτιθέμενο δίκτυο που κανόνιζε τις διαδικασίες αποτελείτο από στελέχη της δεξιάς… Άλλης πτέρυγας από εκείνη την οποία ελέγχει ο υπουργός εσωτερικών, ο οποίος ήταν πίσω από την κατασκευή του θεάματος..

Στον ΣΑΠΑ υπήρχε κάτι ανάλογο. Ενώ τα μεγάλα ονόματα άνηκαν στο ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ, η εστίαση του Ρίκκου πήγε σε ένα αριστερό, τον Σιαηλή, για τον οποίον δεν υπήρχαν τεκμήρια – και τελικά εφαρμόστηκε το κόλπο της κλήσης κάποιου από την Ελλάδα να μαρτυρήσει με την εξής επιλογή – «είτε θα πεις ότι φταίει αυτός είτε θα σε κατηγορήσουμε».. Και πάλι τα ΜΜΕ έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν. Μόνο όταν, τελικά, απαλλάγηκαν οι ένοχοι [οι εργολάβοι που έκαναν τις υπερχρεώσεις], και διαφάνηκε η προνομιακή μεταχείριση του Βέργα, άρχισαν να ξυπνούν μερικοί για το πώς στήνονται οι δίκες..

Το πρόβλημα του ΔΗΣΥ με τα σκουπίδια: φαίνεται εδώ ένα υπόγειο κύκλωμα του ΔΗΣΥ που πάει πίσω στην εποχή Κληρίδη.. Άρα πρέπει να συγκαλυφθεί μετατοπίζοντας ευθύνες…
Και μετά φτάσαμε στο ΧΥΤΥ/ΧΥΤΑ. Εδώ, ΔΗΣΥ διαπλέκεται χοντρά.. Παρά τις προσπάθειες του προεδρικού να τον συγκαλύψει, ήδη ο δήμαρχος του κόμματος στη Λάρνακα, για τον οποίο υπήρχαν, ήδη, πολλά τεκμήρια από πριν και για άλλα θέματα, συνελήφθη. Στα ΜΜΕ επικράτησε ευγενική σιωπή για τον κομματική του θέση. Αλλά το συγκριτικό [με άλλες υποθέσεις] σκάνδαλο της σιωπής έγινε ακόμα πιο έντονο για τον κ. Κοκότση – υψηλόβαθμο στέλεχος του ΔΗΣΥ που πλήρωνε τις μίζες και που πήρε και μεγαλα κερδη. Αυτός, όχι μόνο απαλλάγηκε, αλλά και το ότι ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος του ΔΗΣΥ αποσιωποιήθηκε.. Ήταν εμφανές, για όποιον παρακολουθούσε, ότι ο ΔΗΣΥ φαινόταν να αναζητούσε, μέσω της ανακριτικής ομάδας, εναγωνίως και πάλι ένα αριστερό για να κατηγορήσει.. Και διότι, παρά την συγκάλυψη, ήταν εμφανές ότι ακόμα και όταν ήταν στην αντιπολίτευση ο ΔΗΣΥ είχε δίκτυα και κυκλωμάτων μιζών –ένα είδος αόρατου παρακράτους. Και εμφανώς, ο κ. Λώλος είχε άμεση σχέση με αυτό το κύκλωμα. Και όταν επέστρεψε στην εξουσία ο ΔΗΣΥ το 2013, η διαπλοκή διαχύθηκε προς την εξυπηρέτηση του ΔΗΣΥ. Είναι εκεί που χαλάρωσε το κλίμα ..Και πιάστηκε πολλαπλά ο Λουρουτζιάτης.. Αλλά για τον Λώλο υπήρχε και κάτι άλλο – το δίκτυο που είχε στήσει είχε μετατεθεί από τον Συλικιώτη του 2007. Και αυτό, βέβαια, του στοίχισε και δεν είχε κανένα πρόβλημα να εστιάσει όπου του υπόδειχναν… Αλλά εδώ, στο κύκλωμα του Λώλου, υπήρχε ένα ακόμα ενδιαφέρον σκάνδαλο..

Κατά τη διάρκεια της περιόδου από τον εμφύλιο μέχρι το 1974, το «κράτος της δεξιάς» στην Ελλάδα, αλλά και τα μορφώματα που προωθούσε στην Κύπρο, διαχώριζαν τους πολίτες σε διάφορες κατηγορίες με άξονα το πόσο «ημέτερος» ήταν κάποιος με βάση δυο πόλους. Στην μια πτέρυγα ήταν οι ημέτεροι και στην άλλη «οι κομμουνιστές». Οι δεύτεροι αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, και συχνά έπρεπε να αποδείξουν το αυτονόητο – ότι δεν ήταν ένοχοι σε αυθαίρετες κατηγορίες που εκτόξευε εναντίον τους η τότε εξουσία…. Η πρόσφατη συμπεριφορά μερίδας της κυβερνητικής παράταξης οδηγεί.. στη σκέψη ότι μερικοί δεν έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν ακόμα τις παιδικές/εφηβικές εμμονές τους, με το κράτος της δεξιάς της καταγωγής τους, και την κατασκευή ανάλογων θεαμάτων.. Πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνεύσει κάποιος την στάση ατόμων με σαφείς συγκρούσεις συμφερόντων [όπως ο κ. Χάσικος] να φωνάζει, κατά τα άλλα, για άλλους και να καμώνεται ότι δεν βλέπει την δική του εικόνα στον καθρέφτη; Ή την ακόμα πιο κωμική εικόνα του κ. Διονυσίου του Πολίτη, που προσπαθεί να πουλήσει εικόνα διαφάνειας, ξεχνώντας ότι ο ίδιος είναι από τους τεκμηριωμένα λειτουργούς των ΜΜΕ που συμμετείχαν σε συμφωνίες χρηματοδότησης/συναλλαγής  με τράπεζες με αντίτιμο να λογοκρίνουν κείμενα/απόψεις..


Ο κ. Χάσικος που είχε αναλάβει υπουργός εσωτερικών, φέρεται/φαίνεται να επανέφερε μέλος/η του κυκλώματος στη θέση του/ς – και μάλιστα έδωσε και προαγωγή στον κ. Πάντη που είναι τώρα κατηγορούμενος. Ο κ. Χάσικος επέμενε φορτικά το 2015, και σε κόντρα με τον Γενικό Ελεγκτή, να κλείσει συμφωνία με τον κ. Κοκότση που όπως παραδέχτηκε πλήρωνε μίζες, αλλά σαν συναγερμικός απαλλάγηκε με την μέθοδο «ο ημέτερος κατηγορούμενος μετατρέπεται σε κατήγορο»… Αν, όμως, ο κ. Πάντης έπαιρνε μίζες, και διαπραγματευόταν με τον κ. Κοκότση, τότε γιατί του έδωσε προαγωγή ο Χάσικος; Είναι αναπόφευκτη η λογική πιθανότητα ότι ο Χάσικος ήξερε για τον Κοκότση, έκλεισε συμφωνία μέσω Πάντη, και  δόθηκαν [σε ποιούς αξίζει να διερευνηθεί, αλλά εδώ το θέμα λογοκρίθηκε μυστηριωδώς] και απαραίτητες μίζες ή άλλες σχετικές συναλλαγές. Απλώς η ανακριτική ομάδα του Ιωνά, φυσικά και δεν θα άγγιζε τον Χάσικο - και τα πέριξ του.. Έπρεπε να βρουν ένα αριστερό..

Οι πρώτες διαρροές για την εστίαση στον Ζαννέτο μιλούν για μια εισφορά του Λώλου για 25,000 στο ΑΚΕΛ. Το ότι η ανακριτική ομάδα διαρρέει αυτά τα στοιχεία, είναι από μόνο του τεκμήριο για το στήσιμο της όλης διαδικασίας. Το ότι οι κατηγορίες [ενάντια σε κάποιον στην αριστερά - για τους κατασκευαστές θεαμάτων δεν έχει σημασία το άτομο, αφού σαν εκφραστές της αυταρχικής λογικής ο στόχος των κατασκευαστών είναι η δαιμονοποίηση όχι τα ατομικά ζητήματα και δικαιώματα] είχαν ήδη προαναγγελθεί από το κύκλωμα που στηρίζεται από τον Χάσικο και την εφημερίδα Πολίτης [ιδιαίτερα τον σύμβουλο έκδοσης τον κ. Διονυσίου] είναι επίσης εύκολο να τεκμηριωθεί.... Στην ύστατη αθλιότητα, ο Διονυσίου προσπαθούσε μέχρι πριν λίγες εβδομάδες να βρει ιδιοκτησιακά στοιχεία του Ζαννέτου [πριν καν φέρουν τον Λώλο για την παράσταση ανάκρισης] …για να του αποδώσουν ότι «τα πήρε» ..Και σε αυτό το κυνήγι στοιχείων από το παρακράτος, πιάστηκε και ο Διονυσίου να κυκλοφορεί παραπλανητικές φήμες ή αυτό που λέμε στην καθομιλούμενη, ψέματα. Απολογήθηκε για να αποφύγει και πάλι την δίκη για συκοφαντία.. Αλλά το ότι έψαχνε τέτοια θεάματα ο Διονυσίου είναι σαφές και τεκμηριωμένο.. Ήθελαν να κατηγορήσουν κάποιο από το ΑΚΕΛ.. Σαν μετατόπιση από τα δικά τους προφανώς… Η αθλιότητα του κ. Διονυσίου εβδομάδες πριν, είναι δύσκολη, πια, να κρυφτεί – και μετά και την δική του παραδοχή ότι όλα εκείνα ήταν παραπλάνηση…

Κατασκευάζοντας θεάματα εκβιασμού; Μα γιατί να δικαιούνται και οι αριστεροί εισφορές;  Οι δημόσιοι εκβιασμοί ενάντια στην Πόλα Κυπριανίδου και τώρα ενάντια στον Βενιζέλο Ζαννέτο… Σε τι διαφέρουν στην μεροληψία τους από το κράτος της δεξιάς πριν τό 1974;
Τελικά ακόμα και ο Διονυσίου αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι δεν υπήρχαν τεκμήρια για μίζες. Έτσι ξαναγύρισαν στο ρόλο του Ζαννέτου ως υπεύθυνος για τα οικονομικά του ΑΚΕΛ.. Είναι και αυτή μια από τις συκοφαντίες του Πολίτη που στηρίζεται στην μονομερή εστίαση και στη συνειδητή προσπάθεια να υπονομευθεί η έννοια της ισονομίας. Έτσι, αναζητούνται όσοι έκαναν χρηματική εισφορά στο ΑΚΕΛ για να κατηγορηθούν – είτε εκείνοι, είτε το κομμα.. Το ίδιο σενάριο έγινε με την Πόλα Κυπριανίδου. Και τώρα ο Πολίτης θα πληρώσει λογικά αποζημιώσεις στο δικαστήριο μετά την αποτυχία της «ανακριτικής ομάδας» που παρά τις προσπάθειες δεν βρήκε στοιχεία... Οπότε η εφημερίδα και ο σύμβουλος έκδοσης φαίνονταν να προσπαθούν να επιβάλουν ένα είδος σιωπής με απειλές για επιθέσεις μέσω του συγκεκριμένου ΜΜΕ.. Το έχουμε ζήσει κάπως αυτό το σκηνικό, με τον κ. Διονυσίου, για δημοσιεύματα της Δ.Α., τα οποία πρόβαλαν το ότι καταγράφηκε μαρτυρία στο δικαστήριο [στη δίκη της Τράπεζας Κύπρου] οτι  ο κ. Διονυσίου λογόκρινε απόψεις για να πάρει η εφημερίδα διαφημιστικό πακέτο... Θλιβερή εικόνα για ένα άτομο από το οποίο θα μπορούσες [με βάση όσα έλεγε γραπτώς προηγουμένως] να περιμένεις κάτι περισσότερο…

Όταν η ουδετερότητα είναι ανοχή στην αθλιότητα..
Τίθεται, λοιπόν, ένα ευρύτερο ερώτημα: Η δημοκρατία [ότι έχει κερδηθεί μετά από δεκαετίες – και ενάντια στα αυταρχικά κατάλοιπα των καπετανάτων και της ρουσφετολογίας του Γιωρκατζισμού] κινδυνεύει από μια αυταρχική υπότροπη. Είναι σαφές ότι στήνονται διαδικασίες που διασυνδέονται άμεσα ή έμμεσα με κύκλους διαπλεκομένων ΜΜΕ για να κατασκευάζουν δίκες πρώτα στα πρωτοσέλιδα και μετά, όταν τα καταφέρνουν, να τιμωρούν και αθώους σε μια προσπάθεια εκφοβισμού…Η αντίσταση σε αυτούς τους τραμπουκισμούς είναι απαραίτητη.. Το αν οι θεσμοί [από τον Γενικό Εισαγγελέα, στον Γενικό Ελεγκτή, και το Ανώτατο το οποίο θα πρέπει να πάρει θέση επίσης] θα αντισταθούν σε αυτήν την νέα απόπειρα υπονόμευσης της ισονομίας και της ελεύθερης έκφρασης, θα φανεί. Αλλά την δημοκρατία αυτή η κοινωνία δεν την πήρε Δώρο – την κέρδισε με τις θυσίες όσων αντιστάθηκαν. Και μερικοί από αυτούς δαιμονοποιήθηκαν επίσης. Και οι σημερινοί κατασκευαστές δικών και θεαμάτων, είναι ντε φάκτο απόγονοι όσων προσπαθούσαν να τρομοκρατήσουν κάποτε.. Θα αποτύχουν και σήμερα.. Αλλά είναι σαφές ότι είμαστε, πια, σε ένα αγώνα για υπεράσπιση και διαφύλαξη της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων.. Διότι ό,τι πέρασε η Πόλα Κυπριανίδου από τις επιθεσεις του Πολίτη φαινόταν να ήταν ένα ειδος δημόσιου εκβιασμού για 2 χρονια – για να μαρτυρήσει για ότι ήθελε ο Πολίτης. Είναι για αυτό που το νέο θύμα αυτών των εκβιασμών είναι ο κ. Ζαννέτος… Στο πρόσωπό του γίνεται επίθεση και στην ισονομία, αλλά και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια που αρνείται να υποταχθεί..

Υ.Γ. Λογικά θα έπρεπε να καταγραφεί αρχικά το λογικό ζήτημα: ότι το ΑΚΕΛ, όπως υπέδειξε στην ανακοίνωση του, δεν πρόσφερε εξυπηρέτηση στον Λώλο, αφού δεν κατάφερε να πάρει το αποχετευτικό της Λεμεσού, και ο Συλικιώτης εκτόπισε το κύκλωμα του από το υπουργείο. Αυτά τα λογικά επιχειρήματα την εποχή των κατασκευασμένων θεαμάτων είναι αυτά που θέλει να λογοκρίνει το κύκλωμα των στημένων δικών, των φημών/ψεμάτων, και της αποσπασματικής εστίασης. Θα επανέλθουμε σε αυτήν την αθλιότητα της παραγνώρισης της κοινής λογικής. Αλλά το θέμα είναι ευρύτερο και αφορά την ίδια την δημοκρατία… Και τις συμμαχίες των ανθρώπων που θα οδηγήσουν την Κύπρο στο Μέλλον.. Η μικροπρέπεια μερικών στο παρόν πρέπει να είναι ενδεικτική του ποιοί νοσταλγούν την επιστροφή στα καπετανάτα και τους Γιωρκατζισμούς.. Και είναι καιρός να αναλάβουν όλοι την ευθύνη τους – και με την απόσυρση ανοχής από αυτό το κύκλωμα… Και αυτό αφορά και τον νυν πρόεδρο, και το δικαστικό σύστημα και όσους στηρίζουν έμμεσα ή άμεσα της κατασκευή της περιρρέουσας του Πολίτη κοκ…







[1] Ολόκληρη η αναφορά στο σχόλιο βρίσκεται στο επόμενο κείμενο αυτής της έκδοση.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου