17 Απρ 2016

Οι ανιστόρητες αναλύσεις για την επέτειο της 1ης Απρίλη.


Γιώργος Κουμουλλής

Οικονομολόγος, κοινωνικός επιστήμονας



Όπως σε κάθε επέτειο της 1ης Απριλίου, έτσι και φέτος, ακούσαμε το ίδιο τροπάριο από πολιτικούς: ότι, δηλαδή, οφείλουμε την ανεξαρτησία μας στον αγώνα της ΕΟΚΑ. Ας θυμηθούμε το γνωστό τροπάριο που φέτος απήγγειλε ο αναπληρωτής πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Κωστής Ευσταθίου: «Εάν υπάρχουν σήμερα προεδρικοί και υπουργικοί θώκοι, αν υπάρχει Βουλή, βουλευτές, επίσημοι αρμόδιοι, αυτό το οφείλουμε στην Κυπριακή Δημοκρατία και αυτούς που θυσίασαν τη ζωή τους, τους μάρτυρες, τους ήρωες μας, τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ».

Οι πολιτικοί που επαναλαμβάνουν σε κάθε εθνική επέτειο κάτι που κι αυτοί οι ίδιοι δεν γνωρίζουν καλά-καλά το περιεχόμενο δεν είναι τίποτα άλλο από παπαγαλάκια. Θυμίζουν το δημοφιλές ποίημα «Ο παπαγάλος» του Ζαχαρία Παπαντωνίου που τόσο αγαπήσαμε στο δημοτικό σχολείο. Όταν ο παπαγάλος έμαθε τη λέξη «καλησπέρα» εντυπωσίασε με την ανθρωπολαλιά του όλα τα πουλιά πού πείσθηκαν ότι πρέπει να ήταν βαθύς γνώστης της ελληνικής γλώσσας. Τον προσκαλέσανε, λοιπόν, σ’ ένα συνέδριο για να εκφέρει το λόγο και να ξεδιπλώσει την απαράμιλλη σοφία του. Ο παπαγάλος έβαλε τη καλή του ζακέτα, το παπιγιόν του, γυάλισε τα φτερά του, πήρε πόζα προφεσόρου και περισπούδαστου και ετοιμάστηκε να εκφέρει το λόγο του. Η αγωνία του ακροατηρίου στο ζενίθ. Υποκλινόμενος στους διάφορους φτερωτούς προέδρους λέει «καλησπέρα». Μετά, υποκλινόμενος στο υπόλοιπο ακροατήριο πάλι λέει «καλησπέρα». Οι σύνεδροι του λένε¨(ο τελευταίος στίχος του ποιήματος)

«-Κυρ-παπαγάλε, θα ‘χουμε την τύχη

ν’ ακούσουμε τι λες και παραπέρα;»

Ο παπαγάλος βήχει, ξεροβήχει…

-μα τι να πει; Ξανάπε: Καλησπέρα!»

Αν αντικαταστήσουμε το παπαγάλο με τους κομματικούς εκπροσώπους με τις αποστηθισμένες ανακοινώσεις τους, τα φτερωτά με τα «εθνικά» συνέδρια και τα πουλιά με τους αδαείς της κυπριακής κοινωνίας τότε θα απολαύσουμε πιο πολύ το ποίημα του Παπαντωνίου

Επ’ ουδενί λόγω η ΕΟΚΑ σκόπευε να ιδρυθεί ένα ανεξάρτητο κράτος και να έχουμε προεδρικούς και υπουργικούς θώκους, βουλευτές, και άλλους επίσημους αρμόδιους όπως καυχούνται οι πολιτικοί μας. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ μπορεί να συνοψισθεί στο σλόγκαν «ένωσις και μόνο ένωσις». Με άλλα λόγια, η ΕΟΚΑ στόχευε να μετατρέψει τη Κύπρο από βρετανική αποικία σε περιφέρεια (ή νομό όπως λεγόταν παλαιότερα) της Ελλάδας. Αν επιτύγχανε το στόχο της, δεν θα είχαμε Πρόεδρο αλλά ένα Περιφερειάρχη και αντί υπουργικό θα είχαμε περιφερειακό συμβούλιο. Λογικά- εύχομαι να έχει μείνει κάποιο ίχνος λογικής σ΄αυτό τον τόπο- αν πρέπει να εκφράζουμε σε κάποιους την ευγνωμοσύνη μας για το γεγονός ότι σήμερα πολλοί από εμάς έχουν αποκτήσει προεδρικούς και υπουργικούς θώκους, βουλευτικές έδρες με παχουλούς μισθούς και αίγλη, τότε αυτοί πρέπει να είναι οι Άγγλοι διότι αυτοί απέρριψαν το αίτημα μας για ένωση και είναι ακριβώς λόγω αυτής της απόρριψης που υπάρχει σήμερα η Κυπριακη Δημοκρατία, έστω και κολοβωμένη. Αυτό το συμπέρασμα μπορεί να ηχεί παράδοξο, αλλά είναι, εντούτοις, πάρα πολύ αληθινό.

Η Εθναρχία και η «Εθνικόφρων Παράταξις» (ένα από τα δύο πολιτικά στρατόπεδα πριν την ανεξαρτησία) που εκκόλαψαν και έθρεψαν την ΕΟΚΑ ποτέ δεν οραματίστηκαν την ίδρυση μιας Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό αποδεικνύεται από την απόρριψη μιας χρυσής και ανεπανάληπτης ευκαιρίας για να αποκτήσουμε μια γνήσια ανεξαρτησία χωρίς να χυθεί ούτε μια σταγόνα αίματος που παρουσιάσθηκε το 1948 με τη Διασκεπτική. Υπό τη επίβλεψη του τότε κυβερνήτη Γουίνστερ εκπονήθηκε ένα Σύνταγμα που εξασφάλιζε τη συμμετοχή του λαού στην διαχείριση των εσωτερικών υποθέσεων, λαμβανομένων υπόψη των συμφερόντων των μειονοτήτων. Η Βουλή θα είχε 22 μέλη- 18 Ελληνοκύπριους και 4 Τουρκοκύπριους. Οι τελευταίοι θα συνέθεταν το 18% (4/22) των βουλευτών (που ήταν ακριβώς το ποσοστό του Τ/κ πληθυσμού) και δεν προέβλεπε ούτε χωριστές πλειοψηφίες, ούτε βέτο. Οι Τουρκοκύπριοι αναγνωρίζονταν απλώς ως μια μειονότητα. Ομολογουμένως, ήταν ένα Σύνταγμα με περιορισμένη αυτοκυβέρνηση μια και η εκτελεστική εξουσία θα διατηρείτο από Άγγλο κυβερνήτη. Όμως, αν λάβει κανείς υπόψη ότι η Βρετανική αυτοκρατορία σειότανε εκ θεμελίων, υπήρχε η δυναμική σε σύντομο χρονικό διάστημα να μετατρεπόταν το Σύνταγμα στα μέτρα ενός πλήρους ανεξάρτητου κράτους όπως συνέβη με τη Μάλτα, το Μπαχρέιν κι άλλες πρώην Βρετανικές αποικίες. Το Σύνταγμα το ενέκριναν οι Τ/κ αλλά απορρίφθηκε από την Εθναρχία και την «Εθνικόφρονα Παράταξη» που απαιτούσε ένωση και μόνο ένωση. Η άλλη πολιτική δύναμη, η «Παράταξη Εθνικής Συνεργασίας» που αποτελείτο από το ΑΚΕΛ και τους διανοούμενους ενώ αρχικά έδειξε πρόθεση αποδοχής του σχεδίου στο τέλος το απέρριψε για χάρη της ένωσης παρά τη σθεναρή διαφωνία του Πλουτή Σέρβα.

Η κουλτούρα των πανηγυρικών στις εθνικές επετείους κάνει μεγάλη ζημιά διότι αποκλείει την οποιανδήποτε αυτοκριτική ενώ κάνει τον πολίτη να είναι ένα πλάσμα άκριτο, άβουλο, φανατικό, άλαλο, δουλικό, ένα υποζύγιο. Πρώτος εγώ υποκλίνομαι στους ήρωες της ΕΟΚΑ που με την αυτοθυσία τους μας δίδαξαν πως μεγαλύτερο αγαθό από το αγαθό της ελευθερίας δεν υπάρχει. Ταυτόχρονα, όμως, τα δεινά που επεσώρευσε η δράση της ΕΟΚΑ δεν μπορούμε να τα παραβλέψουμε: μεταξύ άλλων, κατέστρεψε την μακραίωνη φιλία μεταξύ Ε/κ και Τ/κ, συνέτεινε στον αφανισμό του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης και, από αδήριτη ανάγκη λόγω του αδιεξόδου του αγώνα, υπογράψαμε τις Συμφωνίες Λονδίνου-Ζυρίχης για να εγκατασταθεί ο Τούρκικος στρατός στη Κύπρο, να έχει η Τουρκία λόγο για αλλαγές του Κυπριακού Συντάγματος και να επεμβαίνει στρατιωτικά όταν και εφόσον το κρίνει επιβεβλημένο. Υπό το φως αυτών των διαπιστώσεων, θα πρέπει να προβληματίσει όλους αν δικαιολογούνται όλοι αυτοί οι φανφαρονισμοί κάθε 1η Απριλίου.



















Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου