6 Μαρ 2016

«Η ημέρα της Γυναίκας» ξεκίνησε επίσης από το ταξικό κίνημα «Bread and Roses» που σήμερα θα μπορούσε να μεταφραστεί ως αγώνας ενάντια στη λιτότητα [ η συμβολική αναφορά στο «ψωμί» στα κινήματα των αρχών του 20ου αιωνα] … τα τριαντάφυλλα είναι διαχρονικά…

Από την εκδήλωση της ΠΟΓΟ και της ΠΕΟ για την ημέρα της Γυναίκας και την αντίσταση στον νεοφιλελευθερισμό



Το σύνθημα  bread and roses [ψωμί και τριαντάφυλλα] ανάγεται στη μυθολογία του εργατικού και γυναικείου κινήματος σε μια απεργία στην Μασσαχουσέτη το 1912, την οποία οργάνωσε η αναρχοσυνδικαλιστική συντεχνία Wobblies [IWW]  και στην οποία πρωτοστάτησαν οι γυναίκες, συνενώνοντας μάλιστα γυναίκες από διαφορετικές κοινότητες μεταναστών. Η απεργία απέκτησε ιστορική ποιητική διάσταση, καθώς ταυτίστηκε τόσο με τους εργατικούς αγώνες, όσο και με τους αγώνες των γυναικών [που διεκδικούσαν τότε και ισότητα στην πολιτική με εστίαση στο δικαίωμα στο ψήφο] και με το σύνθημα “we want bread but we want roses too», το οποίο ήταν αρχικά μέρος ομιλίας και ακολούθως έγινε στίχος ποιήματος..


Η 8η Μαρτίου καθιερώθηκε την ίδια περίοδο – αρχικά στις ΗΠΑ με άμεση αναφορά σε μια απεργία γυναικών το 1908 και ακολούθως υιοθετήθηκε από τη σοσιαλιστική Διεθνή που συνένωνε τα τότε εργατικά κινήματα. Η διάσκεψη της Διεθνούς το 1910 υιοθέτησε την εισήγηση, την οποία στήριξε η Κλάρα Ζετκιν μετέπειτα σημαντική μορφή στο κομμουνιστικό κίνημα. Ακολούθως, η ιστορία της διασταύρωσης του γυναικείου και του εργατικού κινήματος απέκτησε πολλαπλές και συχνά μυθολογικές – ποιητικές διαστάσεις. Ανάμεσα τους ήταν και η ποιητική αναφορά στο Bread and Roses, που έγινε σύμβολο της διασταύρωσης των δυο κινημάτων. 



 As we come marching, marching in the beauty of the day,
A million darkened kitchens, a thousand mill lofts gray,
Are touched with all the radiance that a sudden sun discloses,
For the people hear us singing: "Bread and roses! Bread and roses!"

As we come marching, marching, we battle too for men,
For they are women's children, and we mother them again.
Our lives shall not be sweated from birth until life closes;
Hearts starve as well as bodies; give us bread, but give us roses!

As we come marching, marching, unnumbered women dead
Go crying through our singing their ancient cry for bread.
Small art and love and beauty their drudging spirits knew.
Yes, it is bread we fight for—but we fight for roses, too!

As we come marching, marching, we bring the greater days.
The rising of the women means the rising of the race.
No more the drudge and idler—ten that toil where one reposes,
But a sharing of life's glories: Bread and roses!
Bread and roses!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου