27 Μαρ 2016

Τελικά εκτός από τα «εκατομμύρια των σοσιαλιστών» στις ΗΠΑ, έχουμε τώρα και ταξικό πόλεμο και στα δυο κόμματα; Τί είναι και τί εκφράζει ο Ν. Τραμπ







«..η θρησκεία είναι ο αναστεναγμός της καταπιεσμένης υπαρξης.. η καρδιά ενός άκαρδου κόσμου..» Κ. Μαρξ για την θρησκεία ως, μορφή έκφρασης πραγματικών δυναμικών μέσα από μετατοπίσεις σε μυστικιστικές παραπομπές..



«Έλα τώρα, το ξέρετε.. Αυτή δεν είναι μια πολιτική προεκλογική εκστρατεία  μεταξύ των δυο κομμάτων.. είναι μια ταξική διαμάχη.. το οποίο εξηγεί γιατί μερικοί δεν μπορούν να αποφασίσουν ανάμεσα στο Σάντρερς και τον Τραμπ..» BBC[1]



Μια όντως παράδοξη προεκλογική εκστρατεία, όπου η ηγεμονική συναίνεση δεν καταφέρνει να λογοκρίνει.. Ο Σάντερς κερδίζει ακόμα και καταγράφει τη διάχυση του μηνύματος της «πολιτικής επανάστασης», ενώ ο Τραμπ προκαλεί το ρεπουμπλικανικό –συντηρητικό κατεστημένο παίζοντας και στρατηγικά

Στα μεσα αυτης της εβδομάδα ο Μ. Σάντερς κατάφερε να κερδίσει δυο ακόμα πολιτείες [Γιούτα και Αϊντάχο] αλλά η Χίλαρυ Κλίντον κέρδισε την Αριζόνα – η οποία έχει περισσότερους εκλέκτορες. Και ακολουθησε μια σαρωτικη νικη του Σαντερς σε 3 ακομα πολιτειες το Σαββατο [Washington, Alaska, Hawaii]. Η τάση είναι σαφής: ο Μπέρνι εξακολουθεί να έχει μια εντυπωσιακή δυναμική, αλλά η Κλίντον έχει μια στρατηγική να πάρει τους εκλέκτορες που χρειάζεται με τη βοήθεια της κομματικής μηχανής των Δημοκρατικών. Το αν όμως αυτό το πλήθος, και ιδιαίτερα η νεολαία [το «προλεταριάτο της κοινωνίας της γνώσης»] θα ταυτιστεί με την Χίλαρυ είναι άλλο θέμα. Διότι η Χίλαρυ προσπαθεί να προωθήσει μεν την εικόνα του «ήρθε η ώρα και για γυναίκα πρόεδρο» μαζί με ένα αμάλγαμα θέσεων του δημοκρατικού κόμματος [και αυξανόμενα αντιγράφει πια και τον Σάντερς], αλλά το ταξικό στοιχείο που αφυπνίζει και αναδεικνύει η εκστρατεία του Σάντερς, έχει και το αντίστοιχο του στην εκστρατεία του Ν. Τραμπ στους ρεπουμπλικάνους.



«Πολλοί από τους πλούσιους των Hamptons είναι ρεπουμπλικάνοι, αλλά μισούν τον Τραμπ.. Αλλά οι άνθρωποι που δουλεύουν για αυτούς τους «παραφουσκωμένους» του κατεστημένου, γουστάρουν τον Τραμπ, τον γουστάρουν πολύ. Θέλετε να μάθετε γιατί; Γιατί μετά από δεκαετίες υποσχέσεων και οικονομικών θεωριών που μοιάζουν με θέατρο kabuki, κατάλαβαν ότι το μόνο πράγμα που θα κάνει trickle down… για να φτάσει σε αυτούς σαν είδος πλούτου, θα είναι κάτι από καμία σπασμένη σωλήνα μετά από ένα χειμερινό παγετώνα σε ένα από τα καλοκαιρινά σπίτια των «παραφουσκωμένων», όταν θα καλέσουν, αυτούς του εργαζόμενους, να φτιάξουν τις σωλήνες και τα αποχετευτικά.»



Ο Τραμπ μπορεί να έχει τα λεφτά που μπορεί να μαζέψει η Χίλαρυ από πλούσιους, και έχει επίσης και μια στρατηγική να κερδίσει σε βασικές πολιτείες [αντί να τον ενδιαφέρει να απλώσει το μήνυμα της «πολιτικής επανάστασης» όπως ο Σάντερς, σε όλα τα πλάτη και μήκη των ΗΠΑ] αλλά είναι και αυτός ενάντια στο κομματικό κατεστημένο του χώρου από τον οποίο διεκδικεί υποψηφιότητα. Και καθώς η υποψηφιότητα του φαίνεται, πια, να έχει σοβαρές πιθανότητες να αναδειχθεί [παρά τις αντιδράσεις από την κομματική μηχανή, αλλά και το συντηρητικό κατεστημένο των ρεπουμπλικάνων] έχουν αρχίσει και πιο νηφάλιες αναλύσεις, για αυτό που μπορεί να ονομαστεί «το φαινόμενο Τραμπ»..



..και ξαφνικά άρχισαν όλοι να μιλούν για την ταξική πάλη στις …ΗΠΑ

Τρία κείμενα τις τελευταίες εβδομάδες εστιάζουν σε μια υπόγεια αλλά σαφή διάσταση της εκστρατείας του Τραμπ – την ταξική διάσταση της. Το πρώτο από την αριστερίζουσα Village Voice της Νέας Υόρκης με τίτλο «οι μάζες εξεγείρονται» [the masses are rebelling],[2]  το άλλο από τους  Financial Times με τίτλο «ο νέος ταξικός πόλεμος στην Αμερική» [the new class warfare in America],[3] και ακόμα πιο πρόσφατα το BBC είχε τη δική του αναφορά με τίτλο «Το κόμμα του προστατευτισμού υπό τον Τραμπ» [the Tramp Protectionist Party][4].. Και στα 3 κείμενα η έμφαση είναι σαφής: πέρα από τα θεαματικά σκηνικά της προεκλογικής του Τραμπ, κάτω στη βάση του Ρεπουπλικανικού κόμματος, ο εκατομμυριούχος υποψήφιος ασκεί μια ταξική γοητεία – και προκαλεί ένα ανάλογο μίσος.. Η γοητεία εστιάζεται στους ψηφοφόρους του Ρεπουμπλικανικού κόμματος που έρχονται από την εργατική τάξη, από την λευκή εργατική τάξη, και οι οποίοι βλέπουν στην υποψηφιότητά του όχι μόνο ένα τρόπο εκδίκησης ενάντια στην ηγεσία του χώρου τους [που νοιώθουν ότι τους ξεγέλασε για δεκαετίες], αλλά είναι παραδόξως [;] και μια οργισμένη αντίδραση στις ψεύτικες υποσχέσεις του νεοφιλελευθερισμού από τον καιρό του Ρέιγκαν που υποσχόταν ότι η αγορά και οι παροχές στους πλούσιους θα ευνοούσαν τελικά και τα λαϊκά στρώματα με το trickle down του πλούτου.. Και για πρώτη φορά αυτή η οργισμένη λαϊκή βάση των ρεπουμπλικάνων [που μπορεί να επεκταθεί και στη βάση των δημοκρατικών] δεν εστιάζει στα κλασικά θέματα του πολιτισμικού συντηρητισμού, αλλά σε σαφή οικονομικά θέματα…



Για την αμερικανική αριστερά, βέβαια, ο Τραμπ είναι αντίστοιχος του Ρέιγκαν – αλλά το περιεχόμενο της θεαματικής του «γοητείας» έχει κάτι από τον «αναστεναγμό της καταπιεσμένης ύπαρξης» που απέδιδε ο Μαρξ στη θρησκεία: «Το τί υποφέρει ο άνθρωπος στην θρησκεία είναι ταυτόχρονα και η έκφραση του τί υποφέρει στην πραγματικότητα και μια διαμαρτυρία για αυτό το μαρτύριο…» ..Και για τη σημερινή συγκυρία ίσως να είναι και ένδειξη του βαθύτερου ταξικού χάσματος που αναδύεται πια και στις ΗΠΑ..



Το θέαμα της υποψηφιότητας Τραμπ ως αντί-θέαμα

Το ότι ένας εκατομμυριούχος, ο οποίος επιδεικνύει προκλητικά τον πλούτο που απέκτησε, ως ένδειξη ότι μπορεί να είναι επιτυχημένος πρόεδρος, αφού «τα καταφέρνει» και είναι «decision maker», είναι εν μέρει ενδεικτικό του θεάματος ως μορφή μετατόπιση της πραγματικής συζήτησης. Το πώς έκανε τα χρήματά του ο Τραμπ μετατοπίζεται στο ότι «αφού όλοι το κάνουν, τουλάχιστον αυτός το λέει, και μπορεί», αντί στην ίδια την κριτική της διαδικασίας συσσώρευσης του κεφαλαίου. Όμως ο Τραμπ δεν πουλά τον εαυτό του απλώς ως πλούσιο. Αντίθετα, αυτό είναι σύμπτωμα. Είναι προκλητικός, φαίνεται να παραβιάζει τους κανόνες της, καθώς πρέπει δημόσιας συζήτησης – βγάζει στην επιφάνεια την αισθητική της πρόκλησης που έχει κάτι το ..πληβειο.. Σπάζει τουλάχιστον στο επιφανειακό επίπεδο της αισθητικής την εικόνα της συναίνεσης.



Όμως, οι κινήσεις του είναι σαφώς στρατηγικές. Είναι ένα παίκτης του θεάματος που φέρνει στην επιφάνεια, προσεκτικά διάφορα απωθημένα, και τα χειρίζεται με ένα τρόπο που δείχνει μια στρατηγική εστίασης σε επιλεγμένα ακροατήρια, τα οποία αντιμετωπίζει ακριβώς όπως ένας επιχειρηματίας αντιμετωπίζει διαφορετικές «αγορές».. Ξεκίνησε μια εκστρατεία στον συντηρητικό χώρο παρά τα ότι, όπως παρατηρεί από την αρχή η ανταπόκριση του BBC, η όλη του πορεία μπορεί να χαρακτηρισθεί σαν πιο πολύ «δημοκρατική», αντί «ρεπουμπλικανική». Αλλά στο χώρο των δημοκρατικών δεν υπήρχε άνοιγμα, οπότε εστίασε εκεί που βρήκε «market niche» -στους ρεπουμπλικάνους. Επέλεξε να οικοδομήσει την αρχική του εκστρατεία στην «λευκή ανασφάλεια», πουλώντας ρατσισμό ενάντια στην μετανάστευση από την λατινική Αμερική. Η ηγεσία των ρεπουμπλικάνων που βλέπει την ανερχόμενη ισπανόφωνη κοινότητα να αναδεικνύει δημοκρατικούς προέδρους πανικοβλήθηκε. Ο Τραμπ, όμως, κατάφερε να βρει μια βάση σε εκείνη την οργισμένη κοινότητα που νοιώθει ότι οι λευκοί θα γίνουν σύντομα μειοψηφία, ότι χάνουν την χώρα τους κοκ. Είναι ένα σταθερό μπλοκ των συντηρητικων ψηφοφόρων το οποίο ανέδειξε ο Τραμπ. Έξυπνα – διότι με αυτήν την στρατηγική, απέφυγε αναφορά στην αφρό-αμερικανική κοινότητα που θα τον οδηγούσε σε σύγκρουση με το «ιερό» της παραβίασης του σεβασμού απέναντι στην κοινότητα που καταξιώθηκε, πια, με την εκλογή Ομπαμα. Αντίθετα οι ισπανόφωνοι, ήταν χαμένοι ψήφοι στο εσωτερικό του ρεπουμπλικανικού κόμματος για τον Τραμπ, αφού υπήρχαν ήδη άλλοι υποψήφιοι από εκείνη την κοινότητα. Και ο Τραμπ ουσιαστικά δεν ενδιαφέρεται για τον ρατσισμό αυτόν καθ’ αυτό – τον πουλά ως δόλωμα. Η εστίαση στην μετανάστευση του επέτρεπε να ανοίξει ένα θέμα που είναι το βασικό υπόστρωμα της εκστρατείας του – και μιλά και σε ένα ευρύτερο κοινό. Όσο και να μην ακούγεται στον απόηχο των θεαμάτων που κατασκευάζει, ο Τραμπ είναι κήρυκας ενάντια στο ελεύθερο εμπόριο [και το μήνυμα του φτάνει προφανώς εκεί που θέλει], ενάντια στις συμφωνίες για μείωση των δασμών κοκ. Ανοίγει με αυτήν την έννοια την πόρτα στη βασική δυσφορία των εργατικής τάξης στις ΗΠΑ – ότι οι εισαγωγές και η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων μειώνει τις θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ..



Ιδού μια καλύτερη εξήγηση για τί πραγματικά συμβαίνει. Το 2000, 33% των αμερικανών περίγραφαν τον εαυτό τους σαν ανήκοντες στην εργατική τάξη σύμφωνα με δημοσκόπηση του Γκάλοπ. Το 2015, το ποσοστό ανέβηκε στο 48%. Αντί να πεθαίνει η εργατική τάξη αποτελεί σήμερα το μισό πληθυσμό σύμφωνα με την αυτό-αντίληψη των ίδιων των ανθρώπων. Αυτές οι στατιστικές ίσως να είναι πολύ πιο σημαντικές από αριθμητικές στατιστικές για το μέσο εισόδημα και την ανισότητα.. Εκφράζουν ένα αίσθημα αποκλεισμού από τα οφέλη της ανάπτυξης.. είναι ένα πολύ μη-αμερικανικό αίσθημα..»



Ο Τραμπ ξαναμοιράζει την τράπουλα των εκλογικών μπλοκ, και αναδεικνύει την υπόγεια οργή της λευκής εργατικής τάξης που ξεγελασε ο ρηγκανισμός και η σύζευξη νεοφιλελεύθερης και συντηρητικής ρητορικής ως μετατόπιση

Και αυτό είναι γενικότερα το βασικό του μοτίβο – για να κάνει τις ΗΠΑ «μεγάλη και πάλι» [παίζοντας με το εθνικό μύθο της απώλειας δύναμης από αδύναμους ηγέτες] ο Τραμπ συνδυάζει την ανασφάλεια μερίδας της λευκής κοινότητας με τη δυσφορία της εργατικής τάξης και το αίσθημα απώλειας ρόλου και δύναμης παγκόσμια. Αυτό το κοκτέιλ του επιτρέπει να κινείται σχεδόν άνετα σε ένα χώρο με θέσεις που για άλλους θα ακούονταν αντιφατικές.  Υπόσχεται ότι θα «ξανακάνει τις ΗΠΑ μεγάλη δύναμη», αλλά ταυτόχρονα σκιαγραφεί μια εικόνα παρακμής στην οποία η μόνη απάντηση είναι ένας κύμα προστατευτισμού.. Αυτό, όμως, προκαλεί σοκ στο κατεστημένο και τους χρηματοδότες της συντηρητικής δεξιάς που κυριαρχεί στο ρεπουμπλικανικό κόμμα, και την οποία επιχορηγούν για δεκαετίες ιδρύματα με στόχο τη χειραγώγηση των μαζών σε θέσεις που θα μισούν από την μια τους φιλελευθέρους, και θα υποστηρίζουν χωρίς να σκέφτονται, από την άλλη, θέσεις ενάντια στα οικονομικά τους συμφέροντα [όπως η μείωση της φορολόγησης για του πλούσιους, η απόλυτη ελευθερία στην διακίνηση κεφαλαίων κοκ]. Ο Τραμπ δεν φέρνει στην επιφάνεια μόνο το τέρας του ρατσισμού – αλλά και της ταξικής οργής.. Με την άνεση του "όλα επιτρέπονται" που χαρακτηρίζει το δημόσιο λόγο του υπόσχεται ότι, όχι μόνο θα αυξήσει την φορολογία στον πλούτο [λέγοντας μάλιστα ότι για τον ίδιο αυτό θα σήμαινε την απώλεια μιας «περιουσίας» για να τονίσει την διαφοροποίησή του] αλλά υπόσχεται με σθένος ότι θα προστατεύσει το κοινωνικό κράτος, τις κοινωνικές ασφαλίσεις, τις παροχές δημόσιας υγείας για όσους έχουν ανάγκη κοκ.. Αυτά ακριβώς τα οποία θέλει να ιδιωτικοποιήσει ή καταργήσει το κεφάλαιο το οποίο επιχορηγεί το ρεπουμπλικανικό κόμμα..



Αν προσθέσει κανείς και την μετατόπιση που συντελείται στο ιδεολογικό πλαίσιο που οικοδομήθηκε επί Ρέιγκαν, τότε η οργή του ρεπουμπλικανικού, αλλά και το χρηματοδοτικού κατεστημένου πρέπει να είναι σαφής. Το θέμα της διακοπής της κύησης αναδύθηκε, μαζί με τον σεξουαλικό πουριτανισμό ως άξονες της πολιτισμικής αντεπανάστασης [ενάντια στο πνεύμα της δεκαετίας του 1960] με στόχο να «φέρει στην πολιτική» θρησκευόμενα στρώματα, τα οποία να ψηφίζουν με βασικό κίνητρο μόνο αυτά τα θέματα – και παραβλέποντας οποιαδήποτε οικονομικές ή άλλες διαστάσεις. Ο Τραμπ δήλωνε χωρίς σθένος ότι είναι μεν ενάντια στην διακοπή της κύησης [ή μάλλον δεν είναι υπέρ] αλλά ταυτόχρονα δηλώνει ότι ο οικογενειακός προγραμματισμός [planned parenthood - ένα σχετικό ομοσπονδιακό πρόγραμμα το οποίο οι συντηρητικοί θέλουν να εξαφανίσουν στο αγώνα τους ενάντια στην διακοπή της κύησης/δικαίωμα στην επιλογή] έχει κάνει «υπέροχα πράγματα». Και η ίδια η ζωή του Τραμπ [με γάμους, διαζύγια κοκ, σαφώς δεν είναι πρότυπο για την «χριστιανική δεξιά»..



Ακόμα και στην εξωτερική πολιτική.. κάτι δεν πείθει από το ηγεμονικό κοκτέιλ των κλισέ που αναπαράγονται..

Αλλά και στην εξωτερική πολιτική οι θέσεις του κάτω από τις θεαματικές δηλώσεις είναι.. τουλάχιστον αμφιλεγόμενες. Αν και συνεπής με την όλη εικόνα του. Ρίχνει προκλητικές ατάκες για τους μουσουλμάνους μετανάστες [και έτσι σταδιακά μετατοπίζει τον εχθρό Άλλο από τους ισπανόφωνους] αλλά οι πιο ειδικές του δηλώσεις για την Μέση Ανατολή, προκάλεσαν πανικό στο ισραηλιτικό λόμπι. Σε ανύποπτο χρόνο δήλωσε ότι θα «είναι ουδέτερος στη διαμάχη ισραηλιτών και παλαιστίνιων», ποντάροντας εμφανώς στην αναδυόμενη δυσφορία για τον ρόλο του ισραηλιτικού λόμπι ανάμεσα στη λαϊκή βάση της συντηρητικής δεξιάς. Πρόσφατα, έκανε μια κίνηση προς το λόμπι με μια φανταχτερή δήλωση ότι θα μετακινήσει την πρωτεύουσα του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ.. Αλλά ήταν και μια δήλωση μπροστά σε εκπρόσωπους του Λόμπι.. Ευρύτερα ο Τραμπ φαίνεται να ήταν ενάντια στις παρεμβάσεις στη Μέση Ανατολή με μια ξεκάθαρα ορθολογική θέση – «από τότε που ανατρέψαμε τον Σαντάμ και τον Καντάφι, ευνοήθηκαν οι ισλαμιστές. Έπρεπε να τους αφήσουμε εκεί να εμποδίζουν τους ισλαμιστές.» Το ότι αυτά λέγονται σε συντηρητικο ακροατήριο, είναι και μια μικρή επανάσταση. Όπως και το γεγονός ότι και πάλι ορθολογικά, ο Τραμπ δήλωσε από το περασμένο φθινόπωρο ότι δεν έβλεπε κανένα πρόβλημα με την επέμβαση της Ρωσίας στη Συρία. Αντίθετα. είναι και ο μόνος αμερικανός πολιτικός που εκφράστηκε δημόσια με θετικά σχόλια για τον Πούτιν.. Πρόσφατα μάλιστα έθεσε και θέμα ΝΑΤΟ – αποκαλώντας τον οργανισμό του παρελθόντος και ότι οι ΗΠΑ ξοδεύουν πολλά για αυτόν τον οργανισμό..   Όσο για την Ουκρανία, η στάση του ήταν ότι θα έπρεπε να αναλάβει το θέμα, λίγο πολύ, η Γερμανία…



Η επιστροφή του μίσους των συντηρητικών για την εργατική τάξη: οι αγαπημένοι ψηφοφόροι του Ρέιγκαν, είναι δυσλειτουργικοί και επικίνδυνοι τώρα;

Το τί θα κάνει ο Τραμπ αν εκλεγεί είναι, βέβαια, δύσκολο να προβλεφθεί, αφού εκπροσωπεί ουσιαστικά τον εαυτό του – ως τον πρόεδρο που θα παίρνει αποφάσεις. Αλλά η ικανότητα του να διαμορφώσει ένα πλειοψηφικό ρεύμα έχει να κάνει με το γεγονός ότι υπάρχουν υπόγεια ρεύματα τα οποία κατάφερε να συνδέσει στην επιφάνεια. Και όντως αποτελεί, πια, ένα είδος σεισμικής μετατόπισης στο χώρο της δεξιάς – και του κεφαλαίου που στηρίζει την σύζευξη νεοφιλελευθερισμού και θρησκόληπτου συντηριτισμού.. Στο κείμενο των Financial Times αναφέρεται ενδεικτικά ένα κείμενο από ένα συντηρητικό διανοούμενο που έχει επιστρατευθεί ενάντια στον Τραμπ, τον Κ. Williamson. Ο λόγος του [σε ένα κείμενο που έχει διαβαστεί-συζητηθεί εκτενώς, όπως παρατηρεί το κείμενο των Financial Times] είναι ενδεικτικός του φόβου που προκαλεί ακριβώς αυτή η μετατόπιση και η νέα στάση της εργατικής τάξης:



«Η αλήθεια είναι ότι αυτές οι δυσλειτουργικές κοινότητες, με τάση προς την κάτω πλευρά της κοινωνικής ιεραρχίας, αξίζει να πεθάνουν… Οικονομικά είναι αρνητικά περιουσιακά στοιχεία. Ηθικά δεν μπορεί κανένας να τους υπερασπιστεί… η λευκή αμερικανική underclass είναι αιχμάλωτη σε μια κατάσταση εγωιστικής κουλτούρας κακίας της οποία τα βασικά προϊόντα είναι μιζέρια και χρησιμοποιημένες βελόνες ηρωίνης. Οι ομιλίες του Ν. Τραμπ τους κάνουν να νοιώθουν ωραία. Το ίδιο και το OxyContin

Αυτό το μίσος κατευθύνεται στους βασικούς ψηφοφόρους που στήριξαν τον νεοφιλευθερισμο για δεκαετίες – τα λαϊκά στρώματα των ρεπουμπλικάνων και  των «Reagan democrats».. Σήμερα είναι άχρηστοι.. και επικίνδυνοι, για τους ιδεολόγους του συντηρητικού λόγου.. Η ρητορική τους προσπαθεί να εμφανίσει ξαφνικά το θέμα, της οπισθοδρόμησης όσον αφορά τις αξίες, λες και δεν είναι οι ρεπουμπλικάνοι το κόμμα που για 30 χρόνια στηρίζει προεκλογικές εκστρατεία σε αυτά.



«Τον περασμένο Σεπτέμβριο ο Τραμπ ανακοίνωσε ένα νέο φορολογικό σχέδιο με βάση το οποίο θα αυξηθεί η φορολόγηση του πλούτου. Κάτι τέτοιο μέχρι τώρα θα ήταν αρκετό να αποκλείσει κάποιον από τις προκριματικές των ρεπουμπλικάνων… [επίσης] δεν είναι «γεράκι του ελλείμματος» [δηλαδή να επιμένει ότι το χαμηλό έλλειμμα είναι ένδειξη σωστής οικονομικής πολιτικής] και έχει υποσχεθεί να προστατεύσει προγράμματα όπως η κοινωνική ασφάλιση/συντάξεις και το Medicare. Όταν σκεφτεί κανείς ότι ο περιορισμός του ελλείμματος ήταν σχεδόν το τεστ αποδοχής για ένα «πραγματικό συντηρητικό» το 2012 [και μετά το θέαμα του Tea Party  στις εκλογές του 2010] η θέση του κ. Τραμπ είναι πραγματικά εντυπωσιακή.»



..Και ξαφνικά ο φόβος της ταξικής συνείδησης… Δεν χρειάζεται μετεωρολόγος, για να σου πει που φυσά ο άνεμος, όταν 50% των αμερικανών ταυτίζονται ξανά με την εργατική τάξη…

 Όμως, όπως παρατηρεί το κείμενο των financial times στην κατάληξη του, το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Πέρα από την ξαφνική "ηθικιστική", δήθεν, έκρηξη της συντηρητικής σκέψης υπάρχει, όπως σημειώνεται στο κείμενο, και μια «οικονομική πραγματικότητα» που οδηγεί σε μια υπόγεια οργή, καθώς εκατομμύρια άνθρωποι νοιώθουν να περιθωριοποιούνται από δυναμικές που δεν κατανοούν – και τις μεταφράζουν όπως μπορούν: φταίνε αυτοί που υποβάθμισαν την χώρα, φταίει εκείνο το άλλο… Αλλά υπάρχει και μια πραγματικότητα που οι συντηρητικοί τρέμουν όντως – γιατί ακριβώς εκφράζει και την ίδια τάση στο δημοκρατικό κόμμα:



«Οι δημογραφικές τάσεις [όσον αφορά λ.χ. το πόσο ποσοστό των ΗΠΑ εκφράζει η λευκή εργατική τάξη] δεν είναι μοίρα. Ιδού μια καλύτερη εξήγηση για τί πραγματικά συμβαίνει. Το 2000, 33% των αμερικανών περίγραφαν τον εαυτό τους σαν ανήκοντες στην εργατική τάξη σύμφωνα με δημοσκόπηση του Γκάλοπ. Το 2015, το ποσοστό ανέβηκε στο 48%. Αντί να πεθαίνει η εργατική τάξη αποτελεί σήμερα το μισό πληθυσμό σύμφωνα με την αυτό-αντίληψη των ίδιων των ανθρώπων. Αυτές οι στατιστικές ίσως να είναι πολύ πιο σημαντικές από αριθμητικές στατιστικές για το μέσο εισόδημα και την ανισότητα.. Εκφράζουν ένα αίσθημα αποκλεισμού από τα οφέλη της ανάπτυξης.. είναι ένα πολύ μη-αμερικανικό αίσθημα..»

Αλλά είναι πια και μέρος της αμερικανικής συνείδησης όπως δείχνουν αυτές οι εκλογές.



Στο κείμενο του Village Voice αυτό το αίσθημα της ταξικής συνείδησης είναι και ιστορικό.. Περιγράφοντας γιατί τα λαϊκά στρώματα μια περιοχής της Νέας Υόρκης [που ψηφίζει ρεπουμπλικάνους] λατρεύουν τον Τραμπ, κάνει μια ενδιαφέρουσα αναλογία της ιστορικής υπόσχεσης με την εργατική πραγματικότητα: [5]

«Πολλοί από τους πλούσιους των Hamptons είναι ρεπουμπλικάνοι, αλλά μισούν τον Τραμπ.. Αλλά οι άνθρωποι που δουλεύουν για αυτούς τους «παραφουσκωμένους» του κατεστημένου, γουστάρουν τον Τραμπ, τον γουστάρουν πολύ. Θέλετε να μάθετε γιατί; Γιατί μετά από δεκαετίες υποσχέσεων και οικονομικών θεωριών που μοιάζουν με θέατρο kabuki, κατάλαβαν ότι το μόνο πράγμα που θα κάνει trickle down ["Θα πέσουν σιγά σιγά σταγόνες προς τα κάτω" σύμφωνα με την υπόσχεση του Ρέιγκαν και των νεοφιλελεύθερων της δεκαετίας του 1980] για να φτάσει σε αυτούς σαν είδος πλούτου, θα είναι κάτι από καμία σπασμένη σωλήνα μετά από ένα χειμερινό παγετώνα σε ένα από τα καλοκαιρινά σπίτια των «παραφουσκωμένων», όταν θα καλέσουν, αυτούς του εργαζόμενους, να φτιάξουν τις σωλήνες και τα αποχετευτικά.»



Και τους αρέσει ο Τραμπ, γιατί λέει πράγματα που οι ρεπουπλικανοι δεν έλεγαν για δεκαετίες – και τώρα η αναδυόμενη εργατική ταξική συνείδηση τα θέλει:[6]

«Στους τύπους που εργάζονται αρέσει ο Τραμ γιατί είναι ο μόνος υποψήφιος απ’ τους ρεπουμπλικάνους που δεν πρόκειται να αγγίξει τις κοινωνικές ασφαλίσεις ή το medicare – προγράμματα τα οποία ξέρουν ότι δουλεύουν γιατί είδαν τους γονιούς τους να ωφελούνται από αυτά. Τους αρέσει γιατί έστω και αν είναι ένα βρομισμένα πλούσιος τύπος και αυτός [και ξέρουν πολύ τί τύποι είναι αυτοί οι πλούσιοι], είναι ενάντια σε εμπορικές συμφωνίες και τις περικοπές φόρων για τους πλούσιους που έχουν κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους εργαζόμενους, έξω φρένων, και, ναι, φτωχότερους..»



Οι κεντροαριστερές κεϋνσιανές θέσεις του Τραμπ για την οικονομία – και η εντυπωσιακή αποδοχή τους από την βάση ενός κόμματος του οποίου το κατεστημένο και οι χρηματοδότες μέχρι τώρα απαγόρευε ακόμα και την άρθρωση τέτοιων ιδεών : προστασία του κοινωνικού κράτους, φορολόγηση του πλούτου και δημιουργία θέσεων εργασίας

Ανάλογα καταγράφει και το κείμενο του BBC το οποίο περιγράφει με λεπτομέρεια της θέσεις του Τραμπ:[7]

«Τον περασμένο Σεπτέμβριο ο Τραμπ ανακοίνωσε ένα νέο φορολογικό σχέδιο με βάση το οποίο θα αυξηθεί η φορολόγηση του πλούτου. Κάτι τέτοιο μέχρι τώρα θα ήταν αρκετό να αποκλείσει κάποιον από τις προκριματικές των ρεπουμπλικάνων… [επίσης] δεν είναι «γεράκι του ελλείμματος» [δηλαδή να επιμένει ότι το χαμηλό έλλειμμα είναι ένδειξη σωστής οικονομικής πολιτικής] και έχει υποσχεθεί να προστατεύσει προγράμματα όπως η κοινωνική ασφάλιση/συντάξεις και το Medicare. Όταν σκεφτεί κανείς ότι ο περιορισμός του ελλείμματος ήταν σχεδόν το τεστ αποδοχής για ένα «πραγματικό συντηρητικό» το 2012 [και μετά το θέαμα του Tea Party  στις εκλογές του 2010] η θέση του κ. Τραμπ είναι πραγματικά εντυπωσιακή.»



..Και ίσως όλα αυτά να μην είναι προϊόν του θεάματος, αλλά αντίθετα το θέαμα να εκφράζει, όπως και η θρησκεία, την πραγματικότητα έστω και με διαθλασμένη αναπαράσταση..

Και το κείμενο του BBC φαίνεται επίσης να ανακαλύπτει την βαθιά ταξική πραγματικότητα που οδηγεί σε αυτές τις εντυπωσιακές μετατοπίσεις – στο κείμενο μάλιστα οι οικονομικές του θέσεις παρομοιάζονται με αυτές του εργατικού κόμματος της Βρετανίας της δεκαετία του 1980.[8]

«Στις πολιτειες που έχει κερδίσει ο Ν. Τραμπ αντλεί μια σαφή πλειοψηφία από τους λευκούς άντρες της εργατικής τάξης. Άνθρωποι χωρίς τριτοβάθμια εκπαίδευση που νοιώθουν ότι οι οικονομικές πολιτικές του ελεύθερου εμπορίου και των χαμηλών φορών για τους πλούσιους δεν τους έχουν βοηθήσει. Και έχουν δίκαιο. Οι μισθοί στον βιομηχανικό τομέα στις ΗΠΑ είναι σχεδόν στάσιμοι από την δεκαετία του 1970. Αν είσαι ένας 55χρονος εργαζόμενος στη βιομηχανία αυτοκινήτων και έχασες τη δουλειά σου από ένα μετανάστη ή – και αυτό δεν είναι καθόλου απίθανο πια – από ένα ρομπότ, δεν νοιώθεις απλώς ότι έχεις μείνει πίσω από τις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης και των χαμηλών φορών, έχεις μείνει πραγματικά πίσω.. Οι οικονομικές πολιτικές των ρεπουμπλικάνων για τις τελευταίες δυο δεκαετίες δεν έχουν βοηθήσει την εργατική τάξη να προσαρμοστεί στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία και την τεχνολογική επανάσταση.»





[3] 20/3/2016,  Edward Luce, The New Class Warfare in America
[5] But the people who work for Establishment Swells in the Hamptons, they like Mr. Trump a lot. You want to know why? Because after decades of promises and kabuki economics, they've figured out that the only trickle that's ever reached them has been from a busted pipe after a winter freeze at one of the Swells' summer houses, when they were called in to clean up the mess.
[6] The working guys out here like Mr. Donald J. Trump because he is the only candidate on the Republican side who isn't going to touch Social Security or Medicare — programs they know work because they've watched their parents benefit from them. They like him because while he may be another filthy-rich guy (and boy, do they understand rich guys!), he's against the trade deals and the tax cuts that have made the rich richer and the working guys madder and, yes, poorer. Inflation-adjusted median household income in this country has dropped 10 percent between 1999 and 2014. Foreign trade with Pacific Rim countries cost 2 million jobs in 2015, god only knows how many million more before that.
[7] Last September Mr Trump released a tax plan that calls for higher taxes on the wealthy - a suggestion that would have disqualified any other recent Republican candidate. …. He is not a deficit hawk, and has promised to protect welfare programmes such as social security and Medicare.
Since deficit reduction was the litmus test of true conservatism in the 2012 campaign, Mr Trump's position is pretty staggering.
[8] In the states that he has won, Mr Trump draws the clear majority of his support from working-class men who are white. People without a college education who feel that the economic policies of free trade and low taxes on the wealthy have not helped them.
And they are quite right. Manufacturing wages in America have been almost stagnant since the 1970s. If you are a 55-year-old auto worker who has lost your job to an immigrant or - far more likely - a robot, you don't just feel left behind by the forces of globalisation and low taxes, you really have been left behind.
The very economic policies that have defined the Republican party for the past two decades have not helped the working class here to adjust to a globalised economy and a technological revolution.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου