13 Μαρ 2016

«Το χάος, οι μαγκιές και η υγεία του κόσμου»

Ανάλυση των ρητορικών του Δημόσιου λόγου της ηγεσίας της Δεξιάς:

Δημόσια αγαθά, Συναίνεση, Αντιφάσεις και Ορθολογισμός

Άριστος Μιχαηλίδης



Το ακόλουθο κείμενο είναι του Α. Μιχαηλίδη, διευθυντή σύνταξης του Φιλελεύθερου. Αναδημοσιεύεται για δυο λόγους. Κατ’ αρχήν περιέχει μια καλή καταγραφή των λογικών αντιφάσεων του κυβερνητικού λόγου για τον αγώνα των νοσηλευτών - όπως εκφράζεται από τον Αβέρωφ Νεοφύτου. Ταυτόχρονα, επειδή ο κ.Μιχαηλίδης ιστορικά τείνει να είναι πιο προσεκτικός [προστατευτικός;] απέναντι στον κ. Νεοφύτου [σε σύγκριση λ.χ. με άλλους του ΔΗΣΥ στους οποίους ασκεί κριτική για το κυπριακό ή και την αριστερά με δεδομένο ότι ο λόγος του φαίνεται να έχει μια δεξιά καταγωγή], η κριτική, συνιστά και ένα είδος τεκμηρίου για την συνειδητοποίηση όχι μόνο των αντιφάσεων, αλλά και της ευρύτερης κοινωνικής αντίληψης για την “ανάγκη διάλογου” – και συναίνεσης. Αυτό που ένας από τους «πατέρες» της κυπριακής ανθρωπολογίας, ο P. Loizos, κωδικοποίησε ως μια βασική διάσταση της κυπριακής κοινωνίας κατά την διάρκεια του εκμοντερνισμου – την προβολή της ανάγκης για «τοπική αλληλεγγύη» [village solidarity], παρά τις εσωτερικές διαφωνίες σε πολλά ζητήματα,[1] ως τρόπο αντιμετώπισης επιπτώσεων από εξωγενείς παράγοντες.

Είναι μαγκιά του Αβέρωφ Νεοφύτου να δηλώνει παραμονές εκλογών για μια ομάδα εργαζομένων «ας επιλέξουν άλλους πολιτικούς χώρους να ψηφίσουν». Αλλά είναι ακατανόητη μαγκιά υπό τις περιστάσεις. Τόσο πολύ που σε κάνει να διερωτάσαι αν συμβαίνει κάτι άλλο που δεν ξέρουμε. Του ανατέθηκε άραγε να κυβερνήσει σκιωδώς αλλά προτιμά την ολομέτωπη σύγκρουση; Διότι, στο κάτω - κάτω, ο Αβέρωφ είναι αρχηγός κόμματος· δεν είναι ούτε Πρόεδρος, ούτε υπουργός Οικονομικών. Οι μαγκιές θα μπορούσαν να έχουν απήχηση και να είναι αποδεκτές από την κοινωνία, αν πήγαιναν όλα ρολόι και υπήρχε μια ομάδα, όπως το νοσηλευτικό προσωπικό, που απειλούν να τα τινάξουν όλα στον αέρα με τις απεργίες τους και πρέπει να μπουν στη θέση τους. Θα τύγχανε εκτίμησης και η άκαμπτη στάση (κατά πολλούς, προκλητική και προσβλητική) του αρχηγού του κυβερνώντος κόμματος. Όμως, τι πάει ρολόι; Το ότι βγήκαμε από το Μνημόνιο χωρίς να αντιληφθεί κανένας καμιά διαφορά στη ζωή του; Το ότι κερδίσαμε μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας, όπως μας έλεγαν προχτές, χωρίς να κερδίσουμε ξανά τις δουλειές, τους μισθούς και τις επιχειρήσεις, που χάσαμε; Το ότι μπορεί πλέον το κυπριακό κράτος να παίρνει δάνεια από τις διεθνείς αγορές, αλλά δεν μπορεί ποτέ ξανά να αποκτήσει το τραπεζικό σύστημα και το οικονομικό μοντέλο, που το κράτησε ενεργό στα δύσβατα χρόνια μετά την εισβολή και διαλύθηκε μέσα σε μια νύκτα;

Το πολιτικό σύστημα και η Κυβέρνηση έκαναν ένα μεγάλο βήμα με την τυπική δημοσιονομική έξοδο από το Μνημόνιο, όμως δεν απέκτησαν το ηθικό έρεισμα για να λένε σε εργαζόμενους που διεκδικούν την πανεπιστημιακή αναγνώρισή τους, που εκκρεμεί από το 2011, αν δεν τους αρέσει ας πάνε αλλού να βρουν δουλειά. «Μπορούν, πολύ απλά, να μη συνεχίσουν να είναι εργαζόμενοι με αυτές τις συνθήκες, δεν τους υποχρεώνει κανείς, κι αν νομίζουν ότι μπορούν να βρουν καλύτερους όρους εργοδότησης κάπου αλλού, γιατί δεν το πράττουν;», έλεγε ο κ. Νεοφύτου. Όταν οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία είναι στο παρά πέντε επ΄ αόριστον απεργίας μια υπεύθυνη κυβέρνηση δεν ρίχνει λάδι στη φωτιά. Προσπαθεί να βρει συμβιβαστικές φόρμουλες (με τους Τούρκους το κάνει, με τους νοσοκόμους δεν μπορεί;) ώστε να αποτρέψει τις απεργίες. Προπάντων, όταν θα ταλαιπωρήσουν πολίτες με προβλήματα υγείας. Δεν την κατανοούμε αυτή την μαγκιά, λοιπόν. Και το οξύμωρο είναι ότι η Κυβέρνηση δηλώνει ότι θα κάνει συμφωνίες με τον ιδιωτικό τομέα για να εξυπηρετηθούν οι ασθενείς, που θα επηρεαστούν από τις απεργίες. Δηλαδή, υπάρχουν εκατομμύρια για να πληρώνουμε τον ιδιωτικό τομέα υγείας, αλλά δεν υπάρχουν για να καλυφθεί το αίτημα των νοσηλευτών. Το οποίο, ωστόσο, δεν έχει οικονομικό κόστος, σήμερα. Το αίτημα είναι να ξεκινήσει διάλογος για ένταξη τους στις πανεπιστημιακές δομές, και για τις προβλεπόμενες αυξήσεις να συμφωνηθεί χρονοδιάγραμμα. Επομένως, θα μπορούσε και η Κυβέρνηση να προτείνει οι αυξήσεις να δοθούν μετά την κρίση. Εξάλλου, είναι απολύτως δικαιολογημένοι να διεκδικούν τώρα την αναγνώρισή τους, αφού με την αυτονόμηση των νοσοκομείων θα έχουν άλλα μπερδέματα και θα βρεθούν υπό άλλο καθεστώς. Ακόμα όμως κι αν διεκδικούσαν αυξήσεις, το λογικό θα ήταν να γίνει διάλογος κι όχι να ακούνε τον αρχηγό του κυβερνώντος κόμματος να τους λέει, ας πάνε αλλού να δουλέψουν.



 Και το οξύμωρο είναι ότι η Κυβέρνηση δηλώνει ότι θα κάνει συμφωνίες με τον ιδιωτικό τομέα για να εξυπηρετηθούν οι ασθενείς, που θα επηρεαστούν από τις απεργίες. Δηλαδή, υπάρχουν εκατομμύρια για να πληρώνουμε τον ιδιωτικό τομέα υγείας, αλλά δεν υπάρχουν για να καλυφθεί το αίτημα των νοσηλευτών…. είναι απολύτως δικαιολογημένοι να διεκδικούν τώρα την αναγνώρισή τους, αφού με την αυτονόμηση των νοσοκομείων θα έχουν άλλα μπερδέματα και θα βρεθούν υπό άλλο καθεστώς. Ακόμα όμως κι αν διεκδικούσαν αυξήσεις, το λογικό θα ήταν να γίνει διάλογος







[1] Peter Loizos. 1975. The Greek Gift: Politics in a Cypriot Village. Oxford: Basil Blackwell

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου