13 Μαρ 2016

Όταν η μνήμη λειτουργεί ως όριο σεβασμού της ευθύνης που συνυπάγεται η ελευθερία.. «Το αρχινισμένο σύνθημα.. έχει για πάντα την ζωή μου σημαδέψει.. Δεν θα περάσει ο Φασισμός»


«Τ’ αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει

όποτε ακούω από τότε ακορντεόν
κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει
δε θα περάσει ο φασισμός»



Η απόφαση της κυβέρνησης να επιχορηγήσει, έστω και συμβολικά, την ανέγερση μνημείου για τους καταδρομείς που σκοτώθηκαν κατά την επίθεση στο προεδρικό στις 15 Ιουλίου 1974, προκάλεσε έντονη αντίδραση. Ιστορικά, παρά το ότι στην Κύπρο αυτό φαίνεται εξωφρενικό, και λόγω των συνεχών και άμεσων επιπτώσεων του 1974, η τοπική κίνηση ανήκει σε άλλες ανάλογες κινήσεις/προσπάθειες για «απόδοση σεβασμού στους νεκρούς» [σαν θύματα πολέμων του παρελθόντος στους οποίους συμμετείχαν λόγω υπακοής] σε στρατόπεδο στην Γερμανία την δεκαετία του 1980 ή ανάλογες προσπάθειες στην Ιαπωνία. Και σε όλες τις περιπτώσεις τίθεται από την μια το ζήτημα της ευθύνης όσων συμμετέχουν σε ένα έγκλημα το οποίο θεωρείται καθολικά καταδικαστέο, αλλά και της ειλικρινείας όσων επικαλούνται την ανθρωπιστική κουλτούρα σύμφωνα με την οποία «ουδείς εκών κακός» - και τις νεωτερικές της προεκτάσεις..


Στις 12/3 ο Σύνδεσμος Δημοκρατικών Αντιστασιακών διοργάνωσε εκδήλωση διαμαρτυρίας στο κοιμητήριο Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης, στη Λευκωσία. Σε ένα ευρύτερο ανθρωπιστικό πλαίσιο σαφώς και όσοι είναι, έστω και πνευματικά "θύματα" του φασισμού, όσοι δηλαδή ταυτίζονται, χωρίς να καταλαβαίνουν τις προεκτάσεις και τις συνέπειες, με αξίες που τους μετατρέπουν σε πειθήνιους, ή νευρωτικούς, δούλους που πολεμούν για τα συμφέροντα άλλων, και ενάντια στην κοινή ανθρώπινη υπόσταση, είναι επίσης θύματα. Με βάση τον νεωτερικό ανθρωπισμό, οι άνθρωποι δεν θα έκαναν αυτά που οδηγούν στην καταστροφή, αν ήξεραν και αν είχαν την ωριμότητας της ευθύνης. Αλλά στην νεωτερικη αντίληψη υπάρχει και το ζήτημα της ευθύνης και της Ιστορίας. Δεν μπορεί να αφαιρείται η ιστορική πραγματικότητα του έγινε το 1974 - ποιοί πολεμήσουν και ποιοί αρνήθηκαν την υποταγή στην κατάργηση της Δημοκρατίας. Και το πραξικόπημα δεν ήταν στιγμιαίο. Καλιεργηθήκε ιστορικά [και έγιναν και δολοφονίες] πριν τις 15 Ιουλίου. Αν εξισώνονται αυτοί που αντιστέκονται με αυτούς που πειθήνια πολεμούν την Δημοκρατία, τότε η έννοια της ευθύνης χάνεται. Και αυτό δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά και το μέλλον.

Η δίκη της Νυρεμβέργης δημιούργησε ένα νέο πλαίσιο για την ατομική ευθύνη απέναντι στην ελευθερία [ατομική και συλλογική]. Ο άνθρωπος οφείλει να αντισταθεί – η υποταγή /πειθαρχία δεν είναι δικαιολογία πια. Και αν η κυπριακή αντιφασιστική αντίσταση της δεκαετίας του 1970, πρόσθεσε σε εκείνη την νεωτερική αξία της ατομικής ευθύνης και την έννοια της «συγχώρεσης» με φόντο το μέλλον [τον «κλάδο ελαίας» του Μακάριου, τον οποίο έστω και με πικρία αποδέχτηκαν οι αντιστασιακοί, όπως εύγλωττα το έθεσε ο Κ. Παπακώστας], αυτό δεν σημαίνει και λήθη. Και αποδοχή του θράσους της απαλλαγής των ενόχων. Όταν μια παράταξη που έχει, ήδη, στο ενεργητικό της την προσπάθεια ρουσφετολογικής απαλλαγής των 62 [γιατί ήταν ημέτεροι] ξαφνικά καμώνεται την ανθρωπιστική, για να προσπαθήσει είτε ρουσφετολογικά, είτε άλλωσπως, να ισοπεδώσει την διάφορα της αντίστασης από την συμμετοχή στο έγκλημα [με όλα τα ανθρώπινα δικαιολογητικά] τότε αναπόφευκτα η αντίσταση – έστω και στο επίπεδο της άρνησης αποδοχής, και της ιστορικής υπενθύμισης, είναι καθήκον.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου