20 Μαρ 2016

Λίγες εκλογές.... μέχρι την επόμενη φάση του Κυπριακού





Την ώρα που τα «εμπλεκόμενα» περιπλέκονται όσο ποτέ σ’ ένα φαύλο κύκλο. στον οποίο η απώλεια ελέγχου της ευρύτερης περιοχής παραμένει υψηλού στατιστικού κινδύνου, η εσωστρέφεια επιστρέφει μαζί με τις εκλογές και οδηγεί στην πολύ παλιά πλέον διαπίστωση: «τί θα κάναμε χωρίς Κυπριακό».
Ας αρχίσουμε, όμως, με το επίκαιρο ζήτημα της συμφωνίας για το προσφυγικό. Η Λευκωσία, χωρίς ενδοιασμούς, συγκατένευσε στην μεγάλη πανευρωπαϊκή επιλογή της ανευθυνότητας έναντι του προσφυγικού δράματος. Είναι με πολιτική συγκίνηση και ελπίδα που καταγράφουμε την απόφαση λίγων έστω δημοτικών αρχών της Ισπανίας, οι οποίες σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατέβασαν την σημαία της ΕΕ από τα κτίρια τους. Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες μετά την αναλγησία που επέδειξαν έναντι του ελληνικού δράματος γυρίζουν την πλάτη στο δράμα των προσφύγων, αποκλίνοντας ακόμα περισσότερο από μια στοιχειώδη δημοκρατική παράδοση την οποία μέχρι πρόσφατα επικαλούνταν. Η άρνηση των Ευρωπαίων να αναλάβουν τις ευθύνες αντιμετώπισης του προσφυγικού ζητήματος στη δημιουργία του οποίου φέρουν όμως ευθύνη και οι ίδιοι αποτελεί ένα νέο «κεκτημένο» ανηθικότητας. Η Κυπριακή Δημοκρατία, όχι μόνο δεν επιχείρησε να σημειώσει τη διαφορά, αναλαμβάνοντας ένα ρόλο καλής γειτονίας έναντι του συριακού λαού, αλλά αντίθετα δεν φαίνεται να ενοχλείται καθόλου από το γεγονός ότι οι Σύροι πρόσφυγες δείχνουν να αποφεύγουν τη χώρα μας ως και να είμαστε οι χειρότεροι ρατσιστές του κόσμου. Η συμφωνία ΕΕ- Τουρκίας φέρει ως φύλλο συκής την αντιμετώπιση των προσφύγων, δήθεν κατ' άτομο ξεχωριστά, ενώ είναι σαφές ότι πρόκειται για μια συμφωνία εγκλωβισμού πολλών εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων στην Τουρκία και πολλών χιλιάδων σε στρατόπεδα στην Ελλάδα.
 Η Λευκωσία, χωρίς ενδοιασμούς, συγκατένευσε στην μεγάλη πανευρωπαϊκή επιλογή της ανευθυνότητας έναντι του προσφυγικού δράματος. Είναι με πολιτική συγκίνηση και ελπίδα που καταγράφουμε την απόφαση λίγων έστω δημοτικών αρχών της Ισπανίας, οι οποίες σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατέβασαν την σημαία της ΕΕ από τα κτίρια τους. Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες μετά την αναλγησία που επέδειξαν έναντι του ελληνικού δράματος, γυρίζουν την πλάτη στο δράμα των προσφύγων, αποκλίνοντας ακόμα περισσότερο από μια στοιχειώδη δημοκρατική παράδοση την οποία μέχρι πρόσφατα επικαλούνταν.
Η ίδια η Τουρκία φέρει βαριά ευθύνη για το συριακό πόλεμο, την προσφυγοποίηση και τις καταστροφές μαζί με την υπόλοιπη Δύση. Παράλληλα, φέρει την απόλυτη ευθύνη για την κατάρρευση των συνομιλιών με το κουρδικό κίνημα και την αιματηρή του καταστολή. Η κυβέρνηση Ερντογάν καταγγέλλεται για την περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων των Τούρκων πολιτών επίσης. Παρόλα αυτά είναι άδικο και για τους πρόσφυγες, αλλά και για την Τουρκία να σηκώνει μόνη της το βάρος πάνω από δύο εκατομμυρίων προσφύγων, την ώρα που η Ευρώπη κάνει την πάπια. Η αποδοχή, έστω και με την υποτυπώδη επιχορήγηση των χιλίων ή και λίγο περισσότερο ευρώ κατά πρόσφυγα, δεν αποενοχοποιεί την Τουρκία για την αποδοχή των ευρωπαϊκών απαιτήσεων. Τα υπόλοιπα ανταλλάγματα είναι αρκετά νεφελώδη και υπό προϋποθέσεις. Η ουσιαστική τους χρησιμότητα είναι επί του παρόντος μια πλασματική νίκη για την τουρκική κυβέρνηση, η οποία μπορεί να συνεχίσει κύρια για σκοπούς εσωτερικής κατανάλωσης, την «ευρωπαϊκή πορεία» της.
Ωστόσο, η υπόσχεση ότι θα συνεχιστούν οι προσπάθειες για άνοιγμα και άλλων κεφαλαίων το επόμενο διάστημα, είναι πιθανόν να ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο παρεμβολής των Βρυξελλών προς την κατεύθυνση της διευθέτησης των κυπρο- τουρκικών σχέσεων είτε με λύση είτε χωρίς λύση του Κυπριακού. Προς αυτή την κατεύθυνση δείχνει η πρόσφατη δήλωση Ταλάτ ότι οι Τουρκοκύπριοι δεν θα δεχτούν εκβιαστικές πολιτικές από πλευράς Βρυξελλών και ότι το άνοιγμα των τουρκικών λιμανιών στα κυπριακά πλοία πριν τη λύση του Κυπριακού θα πλήξει την θέση των Τουρκοκυπρίων στις συνομιλίες και θα επιτρέψουν στην ελληνοκυπριακή πλευρά να πάψει να ενδιαφέρεται για τη λύση. Αν η έκφραση ανησυχίας του κ Ταλάτ στηρίζεται σε κάποια δεδομένα, είναι δυνατόν να αναμένουμε μια πιο έντονη ανάμιξη της ΕΕ στο Κυπριακό. Προς το παρών πάντως οι Βρυξέλλες έδωσαν στήριξη στη θέση του κ. Αναστασιάδη για μη άνοιγμα των κυπρογενών κεφαλαίων με την Τουρκία, γεγονός που εμφανίζεται ως νίκη της Κύπρου. Είναι μια θέση που καλύπτει το ΔΗΣΥ μέχρι τουλάχιστον τις εκλογές, αλλά δημιουργεί κι ένα άτυπο μεν πιεστικό δε χρονοδιάγραμμα για λύση ή μη λύση του Κυπριακού μετά απ' αυτές. Είναι ενδιαφέρον το ότι δειλά δειλά εμφανίζεται στις εφημερίδες η πιθανότητα ενδιάμεσης λύσης ή σταδιακή εφαρμογή συμφωνιών και παράλληλα «διαιώνιση» του Κυπριακού (ως να μην είναι ήδη διαιωνισμένο ).
Παρά το ότι αριθμητικά μειοψηφούν τα νέα και παλιά μικρά κόμματα που συναθροίζονται στο κατ' ευφημισμό αποκαλούμενο κέντρο, παρουσιάζουν σ’ αυτές τις εκλογές ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διότι ανοίγουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σχεδόν ανοικτά ή εν πάση περιπτώσει πολύ πιο ανοιχτά από πριν την επιλογή της διχοτόμησης, με την άμεση ή έμμεση απόρριψη της ΔΔΟ. Η συγκεκριμένη πολιτική έχει πλέον στα πεπραγμένα της και μια δωδεκαετή ειρηνική συνύπαρξη με ανοιχτά οδοφράγματα..

Ωστόσο η υπόσχεση ότι θα συνεχιστούν οι προσπάθειες για άνοιγμα και άλλων κεφαλαίων το επόμενο διάστημα, είναι πιθανόν να ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο παρεμβολής των Βρυξελλών προς την κατεύθυνση της διευθέτησης των Κύπρο- τουρκικών σχέσεων είτε με λύση, είτε χωρίς λύση του Κυπριακού. 



1 σχόλιο: