20 Μαρ 2016

Ο αγώνας των νοσηλευτών και η ταξική πάλη που ήταν και είναι μια σύγκρουση του αγώνα για το κοινό καλό απέναντι στην ιδιοτελή μικροπρέπεια: από την υπεροψία της «αγοράς υπηρεσιών» στους εκβιασμούς «θα σας στείλουμε αστυνομία στα σπίτια σας» οι νεοφιλελεύθεροι αποδεικνύονται μια ακόμα θλιβερή επιστροφή στο παρελθόν των εργοδοτών της δεκαετία του 1940.. ενώ οι εργαζόμενοι προβάλουν την εικόνα της ολότητας, του κοινού καλού της δημόσιας Υγείας…




Στρατηγικές ταξικής πάλης: η αρχική υπεροψία και η απόπειρα εκβιασμού εκ μέρους της εξουσίας
Όταν εξαγγέλθηκε η απεργία των νοσηλευτών, η ομάδα των νεοφιλελεύθερων στην κυβέρνηση και την παράταξη που την στηρίζει [Πετρίδης, Γεωργιάδης, Αβέρωφ] υιοθέτησαν από την αρχή μια στάση που φαινόταν να ελπίζει στο σπάσιμο του ηθικού των νοσηλευτών. Αφού διέρρεαν στα φιλικά τους ΜΜΕ διάφορα, ταυτόχρονα ανακοίνωναν ότι θα «αγοράσουν υπηρεσίες από τον ιδιωτικό τομέα»..[1] Όταν, όμως, ξεκίνησε η απεργία, με τους απεργούς να είναι απόλυτα οργανωμένοι  [και για το προσωπικό ασφάλειας] η υπεροψία «ποιός σας λαμβάνει υπόψιν», «να πάτε αλλού αν δεν σας αρέσει» φάνηκε να είναι χωρίς αντίκρισμα. Ήταν εμφανές ότι τα νοσοκομεία χωρίς το προσωπικό των νοσηλευτών δεν μπορούσαν να εργαστούν - να παράξουν "έργο".. Ακολούθησε τότε η δεύτερη εκστρατεία δαιμονοποίησης – άρχισαν τα δημοσιεύματα για "διχασμό" , για προβλήματα στην απεργία κοκ – ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσαν να την υποβαθμίσουν..




Τα ΜΜΕ του κεφαλαίου και η στρατηγική της υποβολής – απόπειρα διχασμού, δαιμονοποίησης και απειλών..με αρχικές υποχωρήσεις μετά την αντοχή της ενότητας των εργαζομένων
Ούτε αυτό, όμως, φάνηκε να έχει επίδραση καθώς ήταν εμφανές ότι η απεργία ήταν επιτυχημένη και με κοινωνική αποδοχή. Μια μερίδα των ΜΜΕ [ο Πολίτης πάντα πρόθυμος να επιτεθεί στο Δημόσιο και στους εργαζόμενους – εκτός βέβαια όταν συγκαλύπτουν φοροδιαφυγή ή προσλήψεις ημέτερων- ο ΑΝΤΕΝΑ κ.α.] φαινόταν να εργάζεται για την ομάδα των εκβιασμών. Άλλα ΜΜΕ, όπως η πλειοψηφία των ανταποκρίσεων στον Φιλελεύθερο [με θλιβερή εξαίρεση τον Π. Χαραλάμπους σε μια από τις πιο θλιβερές τους στιγμές], και Χαραυγή περίγραφαν το κλίμα ή στήριζαν ενεργά την απεργία.

Βλέποντας την αδυναμία να σπάσουν την απεργία, άρχισαν τις απειλές. Ο Παμπορίδης θυμήθηκε την επίταξη των εργαζόμενων – θυμίζοντας άλλες εποχές.  Για την ιστορία της κυπριακής ταξικής συνείδησης πάντως θύμιζε, και λόγω εποχής, τον Μάρτη του 1948, όταν πυροβολούσαν τους απεργούς... Αλλά, από την άλλη, μπροστά στο κοινωνικό κλίμα έριχνε και υποσχέσεις διαλόγου..Προς το τέλος της εβδομάδας μάλιστα, με δηλώσεις του στον Άστρα φάνηκε να αποδέχεται και την αναγνώριση των επιστημονικών προσόντων που έθετε σαν ζήτημα η συντεχνία.  Γενικότερα η υπεροψία της εξουσίας φαινόταν κενή περιεχομένου.. Σε αυτό το πλαίσιο τα ΜΜΕ της ρητορικης της υποταγής έψαχναν σημεία δαιμονοποίησης – «δεν υπάρχουν σεντόνια.. δεν..»..Αυτά που περιφρονούσαν πριν.. τώρα ανακάλυπταν ότι ήταν αναγκαία…

Η ταξική ενότητα, η επίκληση στο «κοινό καλό», και επικοινωνιακή απάντηση στην δαιμονοποίηση με χιούμορ
Οι απεργίες και οι αγώνες του μέλλοντος θα πρέπει να μάθουν από αυτόν τον πρώτο αγώνα. Μια μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ είναι τελείως εξαρτώμενα – και από την κυβέρνηση και από τους εργοδότες που δεν θέλουν την εικόνα μια δυναμικής διεκδίκησης. Και στο συγκεκριμένο τομέα, προφανώς, εξυπηρετούν και τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα στο τομέα της Υγείας… Αλλά τώρα πια η εικόνα διαχύθηκε στην κοινωνία: μια δυναμική απεργία με στόχο την αναγνώριση των εργαζόμενων, με έμφαση στην προσφορά τους.. Αλλά και με το χιούμορ των ανθρώπων που ξέρουν ότι ο κόσμος δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς το «έργο» των εργαζομένων. Ενώ αντίθετα μπορεί κάλλιστα να λειτουργήσει χωρίς του ημέτερους διορισμένους από υπουργούς και εκδότες/καναλάρχες που πετάνε το δημόσιο χρήμα.. Ή από όσους μπορούν να βρουν χρήματα για εξοπλισμούς και επαγγελματίες οπλίτες, αλλά όχι για την υγεία των ανθρώπων. Αυτοί, δηλαδή, που νόμιζαν μέχρι τώρα ότι τα σεντόνια στα νοσοκομεία απλώνονται μόνα τους... Η αιχμή ενός συνθήματος που σύνδεε τους αγώνες του σήμερα και του μέλλοντος με τους αγώνες της προηγούμενης περιόδου, ήταν σαφής:

«Δεν ανοίξαμε εμείς τις τράπεζες και πήραμε τα λεφτά! Εμείς ανοίξαμε την καρδιά μας για τον κάθε συνάνθρωπο μας»

Οι εργαζόμενοι στους αγώνες του μέλλοντος θα πρέπει να είναι έτοιμοι να τα βάλουν και με τα μεγάφωνα των εργοδοτών, τα ΜΜΕ – που όπως η εκκλησία το 1948 πίεζε για να σπάσουν οι απεργίες.. Τελικά, η ιστορική δικαίωση των εργαζόμενων έκανε και τους απεργοσπάστες να μην τολμούν να παραδεχθούν την τότε στάση τους.. Έτσι, θα τους θυμόμαστε και αυτούς τους απολογητές..



[1] Κατ'αρχήν τεκμήριο του εκβιασμού: "Με αγορά υπηρεσιών απαντά το Υπ. Υγείας στην απεργία της ΠΑΣΥΝΟ"http://www.life2day.gr/2016/03/me-agora-upiresiwn-apanta-to-up-ugeias-stin-apergia-tis-pasuno/





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου