21 Φεβ 2016

Η υστερία μπορεί και να σκοτώνει, όπως και η ταχύτητα: η επίθεση ενάντια στον Π. Παντελίδη για ένα άσχετο στίχο με την λέξη κατεχόμενα, το θέαμα γύρω από τον θάνατό του..και πώς η εθνικιστική υστερία δεν κατανοεί καν, πια, την πραγματικότητα και απλώς αναπαράγει κλισέ μίσους ως μηχανισμούς αυτό-προβολής wannabe πνευματικών αστυνομικών και τροχονόμων

Στο χώρο του θεάματος αυτή η εβδομάδα χαρακτηρίστηκε από μια αστεία, αλλά και τραυματική, για τον ίδιο, επίθεση ενάντια στον έλληνα τραγουδιστή Π. Παντελίδη για ένα στίχο που ανέφερε τη λέξη «κατεχόμενα» [«σκάρτη γκόμενα που τριγυρνά στα κατεχόμενα"], και ακολούθως από ένα δυστύχημα, στο οποίο έχασε την ζωή του. Φυσικά, ένα ατύχημα δεν συνδέεται άμεσα με μια επίθεση έστω και αν φαίνεται να στοίχισε ψυχολογικά στον τραγουδιστή/τραγουδοποιό. Η επίδραση της επίθεσης φάνηκε και από το γεγονός ότι απολογήθηκε και αποφάσισε να αποσύρει το τραγούδι πριν το ατύχημα. Προφανώς, δεν είχε αποκτήσει ακόμα την εμπειρία του να παίζει με τον κανιβαλισμό – ή δεν είχε κατανοήσει τον περίπλοκο και αντιφατικό κόσμο της εθνικιστικής υστερίας για το κυπριακό. Αλλά στον χώρο του θεάματος τα δυο [επίθεση – ατύχημα] συνδέθηκαν άμεσα – και ενδεχομένως στον μύθο που θα κατασκευαστεί  από εδώ και πέρα γύρω από το όνομα του, να πλανιέται πια η αίσθηση ότι τον «σκότωσαν» με την έκρηξη μίσους. Ένας οικείος του, το έθεσε ήδη με σαφήνεια σε ελληνικό σαιτ:

«Το άτυχο τραγούδι για τα κατεχόμενα, ήταν η χαριστική βολή στην ευαίσθητη καρδιά του Παντελή Παντελίδη, αυτοί που ήταν δίπλα του λένε σήμερα ότι αυτός ο κανιβαλισμός που έγινε στα social media για το τραγούδι στα κατεχόμενα, ήταν κάτι που ο Παντελίδης δεν μπόρεσε να αντέχει. «Ήταν ράκος μετά απο αυτή την ιστορία, δεν μπορούσαμε να τον συνεφέρουμε με τίποτα, ο Παντελής δεν μπορούσε με τίποτα να πιστέψει, πως όλη αυτή η αγάπη του κόσμου, έγινε ξαφνικά απίστευτο μίσος, σε σχόλια στο facebook και στο twitter. Την ερώτηση του Youweekly.gr στον επιστήθιο φίλο του Παντελίδη, αν αυτή η ιστορία η τελευταία ήταν η χαριστική βολή στον νεαρό καλλιτέχνη ο φίλος του Παντελίδη μας απάντησε «Δεν το συζητάω… Σίγουρα ναι!»

Ο αυτοδίδαχτος τραγουδοποιός που αναδεικνύεται από τα έξω και την στιγμή της αναγνώρισης, συναντά ένα κύμα μίσους, για ένα στίχο με ..ομοιοκαταληξία
Αυτή η εικόνα, του «ευαίσθητου παιδιού» που το οδήγησαν στη ψυχολογική κατάρρευση οι επιθέσεις, οικοδομήθηκε όχι τόσο από όσους είναι ενάντια στην εθνικιστική υστερία [οι οποίοι είναι συνηθισμένοι σε τέτοια πανηγύρια μίσους], όσο από τους φαν του τραγουδιστή σε συνάρτηση με την εικόνα του. Δεν ήταν το άτομο που αναδείχτηκε τόσο μέσω του σταρ συστεμ, αλλά ήταν ίσως εκφραστικό το προϊόν/μέρος μιας νέας γενιάς που αναδείχτηκε πρώτα μέσω του ίντερνετ και απέκτησε την εικόνα του «αυθεντικού» που είναι αυτοδίδαχτος και αναγνωρίζεται μέσα από την προσπάθεια, το ταλέντο, την ευαισθησία, την έκφραση που  "λέει τα πράγματα με το όνομα τους, με την γλώσσα της καθημερινότητας" κλπ. Ουσιαστικά, τώρα, αναδεικνύεται στο χώρο του σταρ σύστεμ [θα τραγουδούσε με την Βανδή] και είναι λογικό ότι το άγχος της δημόσιας αναγνώρισης διασταυρώθηκε οδυνηρά με την υστερική επίθεση. Κέρδισε, με αυτή την έννοια, την εικόνα του «αγνού» που «δολοφονήθηκε» από το θέαμα. Το ότι η ευθύνη για το ατύχημα είναι δική του, αφού αυτός οδηγούσε, είναι αυτονόητο[1] – αλλά δύσκολα μπορεί κανείς να μην λάβει υπό όψιν το κλίμα. Ένα άτομο που αναδεικνύεται στο θέαμα από τα έξω, αναζητά αναπόφευκτα την αποδοχή, και ζει με την «αγάπη» του κοινού του – έτσι, όταν ξαφνικά βιώνει ένα κύμα μίσους [και μάλιστα την στιγμή της ανάδειξης] είναι λογικό να μένει άναυδος. Δεν πρόλαβε να γίνει θεαματικό icon, αλλά μπορεί να γίνει σύμβολο της «χαμένης αγνότητας». Είναι χαρακτηριστικό ότι σε φαν του ήταν γνωστός και σαν ο «ψυχολόγος» λόγω των στίχων των τραγουδιών του. Η υστερία των απορριπτικών, με αυτή την έννοια, διασταυρώθηκε, άτσαλα και ίσως για τους ίδιους ένοχα, με μια ευαίσθητη στιγμή στο χώρο του θεάματος.. Που ήταν, όμως, αποκαλυπτική..

….είναι λογικό ότι το άγχος της δημόσιας αναγνώρισης διασταυρώθηκε οδυνηρά με την υστερική επίθεση. Κέρδισε, με αυτή την έννοια, την εικόνα του «αγνού» που «δολοφονήθηκε» από το θέαμα…. Ένα άτομο που αναδεικνύεται στο θέαμα από τα έξω, αναζητά αναπόφευκτα την αποδοχή, και ζει με την «αγάπη» του κοινού του – έτσι, όταν ξαφνικά βιώνει ένα κύμα μίσους [και μάλιστα την στιγμή της ανάδειξης] είναι λογικό να μένει άναυδος. Δεν πρόλαβε να γίνει θεαματικό icon, αλλά μπορεί να γίνει σύμβολο της «χαμένης αγνότητας». Είναι χαρακτηριστικό ότι σε φαν του ήταν γνωστός και σαν ο «ψυχολόγος» λόγω των στίχων των τραγουδιών του. Η υστερία των απορριπτικών, με αυτή την έννοια, διασταυρώθηκε, άτσαλα και ίσως για τους ίδιους ένοχα, με μια ευαίσθητη στιγμή στο χώρο του θεάματος..

Αν οι εθνικιστές μπορούσαν να ακούσουν ή να σκεφτούν, θα διαπίστωναν ίσως ότι ..δεν διαφωνούν.. Αλλά το μίσος όταν ξεκινήσει να αναπαράγεται τρέφεται από τα κλισέ του και όχι από το περιβάλλον του
Ας δούμε το θέαμα της επίθεσης για να κατανοηθεί η ανοησία της υστερίας. Ο επίμαχος στίχος δεν λέει ουσιαστικά τίποτα το ενοχλητικό – για την οπτική των απορριπτικών. Στη σημειολογία του κυπριακού, μάλιστα, η αναφορά του θα μπορούσε να περάσει και σαν απόλυτα αποδεχτή από τους εθνικιστές-απορριπτικούς κοκ. Σε σχέση με το κυπριακό, η βασική διαμάχη των λέξεων αφορά το αν θα ονομάζεται η περιοχή που δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία σαν «κατεχόμενα» ή «βόρεια Κύπρος» ή κάτι άλλο ουδέτερο. Και υπάρχει βέβαια και το απόλυτα κακό – να ονομάζεται "τουρκοκυπριακή περιοχή" ή, ακόμα χειρότερα,  "Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου". Ανάμεσα στους ελληνοκύπριους οι 2 βασικές έννοιες που χρησιμοποιούνται είναι ο πολιτικός [κατεχόμενα – που είναι η επίσημη εκδοχή] και βόρεια Κύπρος που είναι περισσότερο γεωγραφικός προσδιορισμός που αποφεύγει την πολιτική διάσταση. Αλλά ο καημένος ο Παντελίδης [ίσως και γιατί ήταν στον στρατό προηγουμένως] χρησιμοποίησε την λέξη "κατεχόμενα" [την επίσημη  εγκεκριμμένη λέξη] και μάλιστα την ταύτισε με κάτι αρνητικό – μια γκόμενα που είναι "σκάρτη". Όπως το αποκωδικοποίησε ο Φ. Αποστολίδης[2] σε σχόλιό του πριν το ατύχημα, θα έπρεπε λογικά οι απορριπτικοί να υιοθετήσουν την αναφορά..

Fotis Apostolidis
February 17 at 9:27am · 
Δεν γνωρίζω τον τραγουδοποιό ή το έργο του, αλλά έψαξα να βρω το άσμα και άκουσα το απόσπασμα με την "σκάρτη γκόμενα που τριγυρνά στα κατεχόμενα".
Πρώτον είναι πολύ ωραίος λαικός στίχος. Αν το έλεγε ο Μητροπάνος θα το δεχόμασταν.
Δεύτερον η γκόμενα είναι σκάρτη επειδή τριγυρνά στα κατεχόμενα, άρα η πουτανίτσα πάει από εκεί και πηδιέται και πίνει ποτά, που σημαίνει πως ο στίχος θα έπρεπε να καλύπτει τους πατριώτες, ακριβώς επειδή τη βρίζει, όπως αυτούς που πάνε από εκεί για καζίνα και μαλακίες.
Και τρίτον, εγώ νομίζω πως το τραγούδι αναφέρεται στη λωρίδα της Γάζας.
Φ.Α.

Και ο «έμπορος» της Κύπρου, που θέλει να το παίξει αγροφύλακας της ορολογίας – "μόνο εμείς πουλάμε το προϊόν Κύπρος"…
Η επίθεση, αντίθετα, ήταν υστερική – και εκφράστηκε από τον κ. Θεοφάνους, ο οποίος φαίνεται ότι εκτός από το να πουλά την εικόνα «εκπρόσωπος της Κύπρου» [γενικώς – συνηθίζεται αυτό από άτομα που θέλουν ρόλο και λόγο εξουσίας], φαίνεται ότι έχει [και λόγω και της θέσης του σε διάφορα ριάλιτι σόου] και βαρύνουσα γνώμη στο θέαμα. Ιδού σχόλια για μια "σκάρτη γκόμενα" που ήταν, που αλλού [?], "στα κατεχόμενα"..
Και ο Κύπριος δημιουργός και κριτής του πολυαναμενόμενου show “X-Factor”, Γιώργος Θεοφάνους, σχολίασε με πολύ έντονο ύφος το εν λόγω τραγούδι.
“Έχω μιλήσει με καλά λόγια για τον ΠΑΝΤΕΛΗ ΠΑΝΤΕΛΙΔΗ τα τελευταία χρόνια ΟΠΟΥ και ΟΤΑΝ ερωτήθηκα. Έπιασε τον παλμό της νεολαίας και όχι μόνο με τα τραγούδια του και είναι εντυπωσιακό που γράφει ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ που αγγίζουν τόσο πολύ κόσμο. ΘΙΓΟΜΑΙ όμως προσωπικά σαν ΕΛΛΗΝΑΣ και σαν ΚΥΠΡΙΟΣ αλλά και σαν δημιουργός όταν ακούω κάποιον να χρησιμοποιεί με τόσο "άκομψο" τρόπο λέξεις απλά γιατί βολεύουν στην ομοιοκαταληξία.
Θυμώνω με τους συμπατριώτες μου που πήγαν, πηγαίνουν και...μάλλον θα πηγαίνουν ΑΚΡΙΒΟΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ το εισιτήριο για να απολαύσουν τον ΠΑΝΤΕΛΗ να "άδει"...ΣΑΝ ΣΚΑΡΤΗ ΓΚΟΜΕΝΑ ΝΑ ΤΡΙΓΥΡΝΑΣ ΣΤΑ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ"...
Φαντάζομαι ότι είναι οι ίδιοι που θα πηγαίνουν στα κατεχόμενα παίζοντας τις οικονομίες τους στο καζίνο η αγοράζοντας φτηνά τσιγάρα η γεμίζοντας το αυτοκίνητο με φτηνή βενζίνη.
Άλλωστε όλα τα "ΦΤΗΝΑ" πάνε μαζί!
Ελπίζω να ΜΗΝ ακούσει το "τραγούδι" κανένας ΕΥΑΓΟΡΑΣ, κανένας ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ, κανένας ΣΟΛΩΜΟΣ, κανένας ΙΣΑΑΚ κανένας Ελλαδίτης φαντάρος που έχασε τη ζωή του στα κατεχόμενα,
Καμία ΜΑΝΑ που περιμένει ΑΚΟΜΑ.
Μάλλον ελπίζω...να ΜΗΝ το ακούσει ΚΑΝΕΙΣ και ας ζήσει ο κ. Παντελίδης με μια ΕΠΙΤΥΧΙΑ λιγότερη.
Με αγανάκτηση
Γιώργος Θεοφανους”[3]
Μια τέτοια επίθεση, από ένα παράγοντα του θεάματος ανάδειξης, όντως πρέπει να «τσάκισε» τον Παντελίδη και να τον υποχρέωσε στην απολογία. Άσχετα αν ο Θεοφάνους έλεγε ανοησίες, και ουσιαστικά πουλούσε δράμα και ρόλο πνευματικού αστυνομικού «εγώ είμαι ο αρμόδιος να μιλώ για Κύπρο και να κρίνω το σωστό και το λάθος». Και ενδεχομένως μετά το ατύχημα να έχει μετανιώσει για το κήρυγμα..

Ο Παντελίδης και η «αγάπη» που δεν βρέθηκε στο θέαμα…
 Ο Παντελίδης με αυτήν την έννοια πιάστηκε αιχμάλωτος στα δίχτυα του θεάματος, στο οποίο έλπιζε να αναδειχθεί.

Οι υστερίες και τα πειράματα του Παβλώφ: αρκεί ένα, έστω και παραπλανητικό σήμα, και αρχίζει μια αναπαραγωγή κλισέ που αυτοτροφοδοτείται…
Όσο για τον παραλογισμό της υστερίας απέναντι στον οποίο βρέθηκε ο Παντελίδης, όσοι ασχολούνται με το κυπριακό την ξέρουν από χρόνια. Δεν χρειάζεται συνήθως να υπάρχει κάτι – αρκεί μια υπόνοια και αμέσως μπορεί να ξεκινήσει ένα είδος ρητορικής με κλισέ που ελάχιστα ασχολείται με την πραγματικότητα – αν λ.χ. ο στίχος χρησιμοποιεί, έστω, λάθος έκφραση για τα κατεχόμενα [δεν χρησιμοποιούσε] ή αν το ανέφερε έστω θετικά [δεν τα ανέφερε – τα ταύτισε με την σκάρτη γκόμενα]. Ο υστερικός απορριπτικός λόγος δεν αρθρώνει τις επιθέσεις του ορθολογικά, αλλά με ένα είδος έπαρσης του αυτονόητου – και γι’ αυτό άλλωστε τρομάζει, όταν χρησιμοποιείται κάτι από το δικό τους επαναλαμβανόμενο ρεπερτόριο από κάποιον άλλο. Οι υστερίες του έχουν το ύφος τελετουργίας – οι λέξεις έχουν φόρτιση χωρίς, πια, παραπομπή στην πραγματικότητα. Εδώ είχαμε σχεδόν απόπειρα λιντσαρίσματος στα τέλη της δεκαετίας του 1990 στην συναυλία του Ρουβά. Και το 2009-10 μια ακόμα ανάλογη υστερία, όταν ένας ιστορικός, ο Ρ. Κατσιαούνης, προσπάθησε να αναφέρει στο δημόσιο λόγο μερικά απλά τεκμηριωμένα γεγονότα – όπως οι 32 τουρκοκύπριοι αγνοούμενοι του Μαΐου του 1964 στο Βαρώσι, ή το ότι υπάρχουν τουρκοκύπριοι αγνοούμενοι. Για την υστερία δεν έχει σημασία η αλήθεια ή η πραγματικότητα. Αυτό που μέτρα είναι η ύπαρξη ενός ιερού [το κυπριακό] που αποτελείται από λέξεις που μόνο μερικοί μπορούν να τις χρησιμοποιούν. Σχεδόν σαν λειτουργία σε εκκλησία, τζαμί, συναγωγή κοκ. Είναι θρησκευτική επανάληψη που πρέπει να μισά κάποιον για να νοιώθει επιβεβαίωση.

Οι επιθέσεις, και τη δεκαετία του 1990 και του 2010 είχαν κάτι κοινό άσχετο αν ο στόχος ήταν εντελώς διαφορετικός – μια έπαρση επιβολής που βασιζόταν στην επίκληση, δήθεν, αυτονόητων που προκαλούσαν μετά ένα είδος αναπαραγωγής, όπως στα πειράματα του Παβλώφ: όταν ξεκινά η υστερία, τότε ούτε τα τεκμήρια, ούτε η ίδια η πραγματικότητα έχουν σημασία. Ο ήχος, η εικόνα ένα σήμα παράγει λύσσα. Ο υστερικός λόγος αυτοτροφοδοτείται χωρίς επαφή με το περιβάλλον. Μισά και απολαμβάνει ένα είδος μίσους σαν επιβολή. Έτσι, το ότι άκουσε την λέξη κατεχόμενα μαζί με την λέξη γκόμενα, ήταν αρκετό για να βρει στόχο μίσους. Παραβιάστηκε ένα ιερό, ήταν μια ευκαιρία για τελετή μίσους.



Όταν το κλίμα της υστερίας που συνάντησε ο Παντελίδης λίγο πριν το θάνατο του,  παρέλαυνε στους δρόμους της Λευκωσίας – 19/5/1997.. Για μια «ξενέρωτη» συναυλία των Ρουβά – Κουτ ξεσηκώθηκαν οι υπερασπιστές του εθνικού τζαι ποδά..τζαι ποτζεί..

Παράπλευρες απώλειες
Σε αυτό το πλαίσιο ο Παντελίδης ήταν θύμα collateral damage/παράπλευρη απώλεια – κάποιοι ήθελαν να εκτονωθούν γιατί συνεχίζονται οι συνομιλίες και άρα το ιερό [κατεχόμενα, μόνο εμείς οι απορριπτικοί νοιώθουμε ιερή οργή κλπ] διασταυρώθηκε με την τελετουργία τους, και σφραγίστηκε [με προβολή που λειτουργεί φυσικά και σαν διαφήμιση «εγώ ξέρω»] από ένα από τους εργολάβους του θεάματος, τον Θεοφάνους, που έτρεξε να πουλήσει εμπορική ειδικότητα εισαγωγών-εξαγωγών αναφορικά με το κυπριακό. Και τώρα, όμως, ίσως να τον συνοδεύει για πάντα εκείνη η ανόητη επίθεση μίσους. Η υπογραφή σαν «αγανακτισμένος» απλώς ολοκλήρωσε το καρέ του θεάματος που θέλει να πουλήσει και πολιτικά αυτό που ουσιαστικά, κατά την κυπριακή, εκφράζει το «αλλού σε τρώει τζαι αλλού κνίθεσαι..»

Ο υστερικός απορριπτικός λόγος δεν αρθρώνει τις επιθέσεις του ορθολογικά, αλλά με ένα είδος έπαρσης του αυτονόητου – και γι’ αυτό άλλωστε τρομάζει, όταν χρησιμοποιείται κάτι από το δικό τους επαναλαμβανόμενο ρεπερτόριο από κάποιον άλλο. Οι υστερίες του έχουν το ύφος τελετουργίας – οι λέξεις έχουν φόρτιση χωρίς, πια, παραπομπή στην πραγματικότητα…. όταν ξεκινά η υστερία.. ούτε τα τεκμήρια, ούτε η ίδια η πραγματικότητα έχουν σημασία. Ο ήχος, η εικόνα, ένα σήμα παράγει λύσσα [όπως σάλιο στα σκυλιά του πειράματος του Παβλώφ]. Ο υστερικός λόγος αυτοτροφοδοτείται χωρίς επαφή με το περιβάλλον. Μισά και απολαμβάνει ένα είδος μίσους σαν επιβολή. Έτσι, το ότι άκουσε την λέξη κατεχόμενα μαζί με την λέξη γκόμενα, ήταν αρκετό για να βρει στόχο μίσους. Παραβιάστηκε ένα ιερό, ήταν μια ευκαιρία για τελετή μίσους.

 And the show will go on… αλλά για μερικους το κόλλημα μίσους είναι απτόητο στην αναπαραγωγή του
Από εκεί και πέρα το θέαμα γύρω από τον θάνατο του νεαρού, είχε όλη την καρναβαλιστικη διάσταση του θεάματος – με Φώτος, δάκρυα και την αναζήτηση γαργαλιστικών λεπτομερειών [με ποιες ήταν στο αυτοκίνητο, ποιός του πήρε τελευταία συνέντευξη κοκ].[4] Και ο Θεοφάνους σιώπησε, αν και μερικοί απορριπτικοί που διαισθάνθηκαν τη ζημιά από την πρώιμη.. υστερία, προσπάθησαν να αποφύγουν η να μετατοπίσουν το θέμα. Στο κυπριακό Ποντίκι λ.χ., το οποίο είναι εκφραστικό έντυπο του κυπριακού απορριπτισμού, υπήρχε πρωτοσέλιδη αναφορά στην «εξήγηση», ότι ο στίχος εννοούσε ακριβώς αυτό που θα μπορούσαν να ήθελαν οι εθνικιστές – ότι η «σκάρτη γκόμενα» άφησε το «ελληνόπουλο» για ένα «πλούσιο Τούρκο»… Αν και το μένος έμεινε σε μερικούς ακόμα και μετά:
Καθημερινά στο διαδίκτυο επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας. Εκεί πέρα όντως κυκλοφορούν πολλά δίποδα ζώα, όπως για παράδειγμα ο χρήστης που ανάρτησε το συγκεκριμένο σχόλιο.
Ακόμα πιο τραγικό και ειρωνικό ότι το συγκεκριμένο σχόλιο αναρτήθηκε από Κύπριο μουσικό.
Το όνομα του το αποκρύπτουμε αν και δεν θα έπρεπε. Δείτε:



Αν το θέαμα και η υστερία σκοτώνουν, μπορεί επίσης να παραχθεί και ένα σύμβολο…. πρώιμης αθωότητας…
Ο Παντελίδης πλήρωσε με τη ζωή του, την επιθυμία για αναγνώριση [« αγάπη» και όχι μίσος] από το θέαμα – και αυτός ο πρώιμος θάνατος ίσως και τον αναδείξει ιστορικά σαν cult φιγούρα αθωότητας-αγνότητας. Το αθώο παιδί που αναδείχτηκε με βάση την εμπειρία του και σκοτώθηκε άδικα.. σχεδόν ένας τοπικός J. Dean σε delayed εκδοχή δεκαετιών. Με ή χωρίς την έννοια του επαναστάτη, έστω και χωρίς αιτία. Η ταχύτητα σκοτώνει, αλλά και το θέαμα σκοτώνει. Σίγουρα, όμως, και η υστερία σκοτώνει. Και αν δεν πάτησε το γκάζι, θα της μείνει η καταγραφή στο χώρο, όπου πλανιόταν μέχρι πρόσφατα σαν αυτό-αναφερόμενη αυτοεπιβέβαιωση – στο θέαμα. Τώρα θα έχει και το θύμα της. Και όχι στα μάτια των πολιτικών της αντίπαλων, αλλά μιας νέας γενιάς που βρέθηκε από αλλού στο σημείο της τραγωδίας. Γιατί, τελικά, πέρα από το ίδιο το άτομο, είναι η εικόνα του στους νέους που ίσως να είναι, πια, η πιο σημαντική του κληρονομιά  - αυτή την διάσταση έπιασε και  ο Ν. Νεοφύτου..
Ύμνος για τα αγόρια και τα κορίτσια που γνωρίζω στο Λύκειο όπου εργάζομαι ...αυτά ξέρουν καλύτερα από εμάς respect στον άνθρωπο που έφυγε !!!
https://www.youtube.com/watch?v=zEj4P9oZDhc&feature=youtu.be 





[1] Αξίζει να αναφερθεί πάντως ότι η οικογένεια και οι οικείοι του επιμένουν σε έρευνα για το θέμα, αφού η δική τους θέση είναι ότι δεν έτρεχε – και αποδίδουν το δυστύχημα στην απειρία του στο να χειριστεί το είδος του αυτοκινήτου. Κάτι, βέβαια, που προσθέτει στην εικόνα του θύματος και της αθωότητας που θα τον συνοδεύει στο μέλλον σαν σύμβολο..
[2] Και μερικοί απορριπτικοί σχολιαστές προσπάθησαν να το πάρουν και από αυτήν την οπτική, αλλά το σύνδρομο της αγέλης που αντιδρά προκαθορισμένα, όπως αναλύεται και πιο κάτω, δεν μπορούσε να ακούσει την πιθανότητα εναλλακτικής ερμηνείας.. Ήθελε μίσος..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου