21 Φεβ 2016

Κατασκευάζοντας τραπεζιτικό καρτέλ των ημέτερων; Μια ακόμα διάσταση της επίθεσης ενάντια στην FBME: Η διαπλοκή (η οποία προφανώς τελικά προστάτευσε με ανταλλάγματα την κα. Χρυστάλλα) θέλει να εξασφαλίσει μονοπωλιακό καθεστώς στους χρηματοδότες των «ημέτερων» και να τιμωρήσει όσους εμπόδισαν τους εκβιασμούς το 2012;




«Οι μεγαλύτερες τράπεζες αποτελούν ένα κίνδυνο ανάλογο με πυρηνική έκρηξη.. ..America’s biggest banks pose a potentially “nuclear” threat to the US economy and regulators should consider breaking them up, according to the new head of the Minneapolis Federal Reserve»  Financial Times, 16/2/2016[1] [Διεθνές πλαίσιο προβληματισμού για τις κρίσεις των τραπεζών]

«Η Κύπρος δεν σηκώνει τόσα πολλά μικρά τραπεζικά ιδρύματα»  Ει. Γεωργιάδου [Κυπριακό πλαίσιο «φίλων και γνωστών»; – και προστασίας των ημέτερων;…]


Η αντιπαράθεση για την FBME μπορεί να βρίσκεται στα διεθνή δικαστήρια, αλλά η απόφαση της Κεντρικής, υπό την διοίκηση της κας. Γιωρκάτζη, παραμένει ένα ενδιαφέρον θέμα που χρήζει περισσότερης αποκωδικοποίησης. Και γιατί ίσως να εξηγεί γιατί τελικά, παρά την σκόνη που σηκώθηκε σε μια φάση, η κα. Χρυστάλλα έμεινε τελικά στο πόστο της, αλλά και γιατί λήφθηκε μια απόφαση που όσο περνά ο καιρός φαίνεται όλο και πιο παράλογη – και σαφώς ύποπτη.

Η επίθεση ενάντια στην FBME ως δείγμα υποταγής της Χρυστάλλας Γιωρκάτζη στο κατεστημένο της διαπλοκής: ότι είναι καλό για τον Σιακόλα είναι καλό για το βαθύ κατεστημένο
Είχαμε δημοσιεύσει παλαιότερα το παρασκήνιο, το οποίο υπάρχει μεταξύ FBME και Σιακόλα[2]. Το γεγονός ότι η δικαστική διαμάχη μεταξύ των δυο, της τράπεζας και του βασικού προστατευομένου του Αβέρωφ [και όχι μόνο, βέβαια], δημοσιεύτηκε μόνο σε μια εφημερίδα, την Καθημερινή, και εκεί χωρίς προεκτάσεις στο σήμερα, είναι ενδεικτικό του πέπλου λογοκρισίας που απλώνεται πάνω από τα τραπεζιτικά – όταν αφορούν τους προστατευόμενους των χαλαρώσεων και της διαπλοκής. Το ότι η κίνηση της Κεντρικής έχει να κάνει και με τα συμφέροντα του Σιακόλα, θεωρείται κοινό μυστικό, αλλά ακριβώς αυτό για το δημόσιο λόγο – μυστικό και άρα λογοκρινόμενο. Μόνο οι γενικές αναφορές επιτρέπονται…

Το ξεκαθάρισμα και από τον Γενικό Εισαγγελέα, μετά και από σχετικές δηλώσεις του κ. Αναστασιάδη, ότι έληξε το θέμα με τη διοικήτρια της Κεντρικής, δείχνει σαφώς το πλαίσιο των ελεγχόμενων πληροφοριών. Η κα. Γιωρκάτζη πιάστηκε να παραπλανεί, για την εργοδότηση της κόρης, το προεδρικό πιάστηκε να παραπλανεί για το συμβόλαιό της, εξορίστηκε βολικά ο Δρουσιώτης, ο οποίος έκανε τον συμβολαιογράφο φαίνεται, και ξαφνικά, η δήθεν αποφασιστικότητα κλπ της κυβέρνησης για έλεγχο της Κεντρικής, έσβησε. Και το ίδιο και τα ΜΜΕ, τα οποία την περίοδο του Π. Δημητριάδη ανακάλυπταν κάμερες που δεν υπάρχουν στην Κεντρική, ή εξαπέλυαν πρωτοσέλιδες επιθέσεις γιατί ο τότε διοικητής της Κεντρικής τολμούσε να διερευνά τις πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων των υποψήφιων [και τελικά ντε φάκτο διορισμένων από το προεδρικό – και το αντίστοιχο δικηγορικό γραφείο] μελών του ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου. Με βάση το γεγονός ότι η διαπλοκή δεν φάνηκε να αλλάζει, είναι λογική η υποψία ότι η κα. Γιωρκάτζη πρόσφερε γη και ύδωρ για να μείνει στην θέση της. Υπάκουη. Έτσι και αλλιώς η εικόνα της αδιάφθορης που προσπάθησε να οικοδομήσει με τη θητεία της ως Γενική Ελέγκτρια έχει τρωθεί. Και φυσικά, με τις αποκαλύψεις για τον Ρίκκο, έδειξε ότι κρατά και αυτή σκάνδαλα για διάφορους. Όσον αφορά στις υπηρεσίες που προσφέρει, όμως, η υπόθεση της  FBME  φαίνεται να είναι και η μόνη αποφασιστική της κίνηση – άρα αξίζει και διερεύνηση για το τί πρόσφερε η κα. Χρυστάλλα ως αντίτιμο για να μείνει στη θέση της.

«..μερικοί πολιτικοί ένοιωθαν άβολα με την παρουσία της FBME στην Κύπρο. Και δεν ήταν έκπληξη ότι ήταν ακριβώς οι ίδιοι πολιτικοί που ήταν υπέρ-προστατευτικοί για τις μεγαλύτερες τοπικές τράπεζες οι οποίες ευθύνονταν για την κρίση μέσα.. την κατασκευή της φούσκας των ακινήτων..και την επέκταση τους στο εξωτερικό…»..

Πρόσφερε, κατ’ αρχήν, εξυπηρέτηση στον κ. Σιακόλα. Και η εξυπηρέτηση που μέτρα για αυτήν την πτέρυγα του κεφαλαίου σημαίνει να παραβιάσουν κανόνες που ισχύουν για άλλους – όπως λ.χ. παραβιάζονται οικολογικοί κανόνες στη Λίμνη, και η κυβέρνηση ρισκάρει ευρωπαϊκό πρόστιμο, για τις επιχειρήσεις του κ. Σιακόλα. Κατά αντιστοιχία, λοιπόν, η κα. Γιωρκάτζη ρίσκαρε ένα γερό πρόστιμο [που θα πληρώσουν οι πολίτες, όπως άλλωστε και στη Λίμνη] για να προσφέρει εξυπηρέτηση.

Οι αιχμές του Π. Δημητριάδη: ποιοί δεν θέλουν ανταγωνιστική αγορά στον τραπεζιτικό τομέα;
Σε μια πρόσφατη παρέμβαση του ο τέως διοικητής της Κεντρικής άνοιξε, όμως, ακόμα δυο θέματα για αυτήν τη σχετικά παράδοξη απόφαση της κας. Χρυστάλλας. Όπως παρατήρησε στην 6 παράγραφο της επιστολής του, κατά την διάρκεια της θητείας του ήταν εμφανές ότι:
«..μερικοί πολιτικοί ένοιωθαν άβολα με την παρουσία της FBME στην Κύπρο. Και δεν ήταν έκπληξη ότι ήταν ακριβώς οι ίδιοι πολιτικοί που ήταν υπέρ-προστατευτικοί για τις μεγαλύτερες τοπικές τράπεζες οι οποίες ευθύνονταν για την κρίση μέσα.. την κατασκευή της φούσκας των ακινήτων..και την επέκταση τους στο εξωτερικό…»..
Και όπως παρατηρεί στο τέλος της επιστολής του, η παρουσία μικρότερων ξένων τραπεζών, λογικά θα έπρεπε να θεωρείται κάτι θετικό για τον ανταγωνισμό και την λειτουργία της αγοράς. Αλλά εδώ, προφανώς, η ρητορική της αγοράς ξαφνικά εξαφανίζεται από τους συνήθεις δήθεν εκφραστές της. Η αναφορά του Δημητριάδη, που είδε από τα μέσα τη διαπλοκή πολιτικών και ΜΜΕ με τις τράπεζες, είναι μάλλον σαφής – αυτό που γίνεται φαίνεται να είναι εν μέρει [πέρα από τη διευκόλυνση του Σιακόλα] και μια προσπάθεια δημιουργίας ενός τραπεζιτικού ολιγοπωλίου.  Και η ύπαρξη μιας σχετικής τάσης φαίνεται και από ένα πρόσφατο σχόλιο της Ειρένας Γεωργιάδη, της επικεφαλής της Ελληνικής Τράπεζας  [διορισμένης, από ότι φάνηκε, με κριτήριο την σχέση της με τον νυν υπουργό Οικονομικών]
«Η Κύπρος δεν σηκώνει τόσα πολλά μικρά τραπεζικά ιδρύματα», επισημαίνει. Η επερχόμενη ενοποίηση του κλάδου, σημειώνει, θα βοηθήσει στην εξυγίανση του τραπεζικού τομέα και θα δημιουργήσει τραπεζικά σχήματα που θα είναι πρωταρχικά δυνατά στην εγχώρια αγορά.»[3]
Και άρα οι μικρές τράπεζες, ιδιαίτερα αυτές που δεν εξαρτώνται άμεσα από το τοπικό κατεστημένο και τη διαπλοκή του, εκδιώκονται. Και οι επιθέσεις εναντίον τους, είναι το αντίτιμο που έπρεπε να καταβάλει η κα. Χρυστάλλα.

Τα λόγια του αέρα για «ξέπλυμα» και Χιζμπολλάχ την περίοδο που η κυβέρνηση τρέχει πίσω από τους συμμάχους και τις κυβερνήσεις που στηρίζουν τη λιβανέζικη οργάνωση-κίνημα
Η εστίαση στην FBME έχει, ωστόσο, από ότι φαίνεται και πολιτικές διαστάσεις. Επιφανειακά, η επίκληση αμερικανικής έκθεσης για δήθεν ξέπλυμα χρήματος για την Χιζμπολλάχ, είναι μια σαφής κωδικοποίηση ότι το ξέπλυμα είναι απλώς φούμαρα και ότι στο βάθος, πολιτικά, ο στόχος είναι [ήταν] η εξυπηρέτηση του Ισραήλ. Ωστόσο ακόμα και αυτή η διάσταση είναι πια αμφίβολη. Το Ισραήλ σαφώς είχε τα δίκτυα του και πριν, και σαφώς προσπαθούσε να κάνει την ζωή δύσκολη σε μηχανισμούς που χρησιμοποιεί η λιβανέζικη οργάνωση, η οποία το υποχρέωσε σε στρατηγική ήττα το 2006. Όμως, τώρα το κλίμα είναι σαφώς διαφορετικό. Την περασμένη εβδομάδα, λ.χ. η κυπριακή κυβέρνηση πρόβαλε μέσα στη τρελή χαρά τριμερή με τη συμμετοχή του Λίβανου, ενώ ανακοίνωνε άνοιγμα στη ναυτιλιακή βιομηχανία σε σχέση με το Ιράν – που είναι ο στρατηγικός σύμμαχος της Χιζμπολλάχ. Έτσι, ενώ η Κεντρική φαίνεται να πολεμά μια τράπεζα γιατί είχε σχέσεις με την Χιζμπολλάχ [τα περί ξεπλύματος είναι τόσο έγκυρα, όσο τα χημικά που δήθεν είχε ο Σαντάμ Χουσεΐν – τέτοιο επίπεδο παραπληροφόρησης συνηθίζεται σε τέτοιες διαμάχες], η κυβέρνηση τρέχει να καλοπιάσει την κυβέρνηση του Λιβάνου, στην οποία συμμετέχει η Χιζμπολλάχ, όπως και το βασικό γεωπολιτικό σύμμαχο της οργάνωσης-κινήματος, το Ιράν. Προφανώς, η κυβέρνηση προώθησε μια πολιτική με βάση τις ιδεολογικές της προκαταλήψεις [πλήρης ταύτιση με την Δύση χωρίς διερεύνηση των δυναμικών που υπάρχουν] και έτσι δεν μπόρεσε να εκτιμήσει τις υπό διαμόρφωση αλλαγές [προσέγγιση ΗΠΑ – Ιραν]  και τώρα προσπαθεί αντιφατικά να καλοπιάσει το Ιράν, ενώ στο εσωτερικό έχει ανοικτές διαδικασίες εναντίον των συμμάχων του – από κεκτημένη ταχύτητα. Το πολιτικό πλαίσιο, κατά συνέπεια, πρέπει να αναζητηθεί και στο εσωτερικό.

Η αναφορά του Δημητριάδη, που είδε από τα μέσα τη διαπλοκή πολιτικών και ΜΜΕ με τις τράπεζες, είναι μάλλον σαφής – αυτό που γίνεται φαίνεται να είναι εν μέρει [πέρα από τη διευκόλυνση του Σιακόλα] και μια προσπάθεια δημιουργίας ενός τραπεζιτικού ολιγοπωλίου.  Και η ύπαρξη μιας σχετικής τάσης φαίνεται και από ένα πρόσφατο σχόλιο της Ειρενας Γεωργιαδη, της επικεφαλής της Ελληνικής Τράπεζας  [διορισμένης, από ότι φάνηκε με κριτήριο την σχέση της με τον νυν υπουργό Οικονομικών]
«Η Κύπρος δεν σηκώνει τόσα πολλά μικρά τραπεζικά ιδρύματα», επισημαίνει. Η επερχόμενη ενοποίηση του κλάδου, σημειώνει, θα βοηθήσει στην εξυγίανση του τραπεζικού τομέα και θα δημιουργήσει τραπεζικά σχήματα που θα είναι πρωταρχικά δυνατά στην εγχώρια αγορά.»
Και άρα οι μικρές τράπεζες, ιδιαίτερα αυτές που δεν εξαρτώνται άμεσα από το τοπικό κατεστημένο και τη διαπλοκή του, εκδιώκονται.


Η επίθεση ενάντια στην FBME  ως εκδίκηση για την αποτυχία του τοπικού κυκλώματος εκβιασμών να πετύχουν τους στόχους στη διαπραγμάτευση του 2012 – όταν η FBME απέδειξε ότι μπορούσε η κυβέρνηση να δανείζεται και για να διαπραγματεύεται.. και πώς σώθηκαν ο 13ος, τα εργασιακά δικαιώματα.. και πώς δεν πέρασαν οι σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις..
Υπάρχει από την μια η παράμετρος της Μετατόπισης – είναι γνωστό ότι οι βασικές υπόνοιες για ξέπλυμα βάρυναν την Τράπεζα Κύπρου. Σε αυτό το πλαίσιο, η εστίαση στην FBME  μπορεί να θεωρήθηκε και μια κίνηση για να δείξει η νέα διοικητής ότι κάνει κάτι για το θέμα – εστιάζοντας σε μια μικρή τράπεζα στην οποία δεν εμπλέκονταν συμφέροντα του τοπικού κεφαλαίου.[4] Ή μάλλον εξυπηρετώντας τα τοπικό κεφάλαιο, που ήταν σε διαμάχη μαζί της, όπως ο Σιακόλας. Όμως, η Μετατόπιση ήταν απλώς μια ευκαιρία επιφανειακής κίνησης.

Ο Δημητριάδης παρατήρησε, στην επιστολή του, ότι η FBME ήταν μια βασική πηγή στήριξης της Κυπριακής Δημοκρατίας το δεύτερο μισό του 2012, όταν η τότε κυβέρνηση διαπραγματευόταν με την τρόικα. Και η FBME  συνέχισε να χρηματοδοτεί και την νέα κυβέρνηση Αναστασιάδη, στα πρώτα της στάδια – όταν ήταν επίσης υπό πίεση. Όμως, προφανώς, η νυν κυβέρνηση ξέχασε και την ευχαριστήρια επιστολή που απέστειλε στην τράπεζα. Και για μερικούς φαίνεται ότι η ενόχληση για την FBME  εστιαζόταν στο ρόλο της την προηγούμενη περίοδο – και ιδιαίτερα την περίοδο των διαπραγματεύσεων με την τρόικα.

Εκείνη η περίοδος καλύπτεται ακόμα από την σκόνη της παραπλάνησης, γιατί πολλοί από τους νυν κυβερνώντες έπαιξαν, τότε, ένα σχετικά βρώμικο παιχνίδι – και μετά τον Μάρτιο του 2013 προσπαθούν να ξεχαστεί. Η σκόνη της συγκάλυψης, όπως γράψαμε πολλές φορές αφορά τα ψέματα για τον ΕΛΑ – την κωμική θέση ότι δήθεν δεν ήξεραν για τον ΕΛΑ ή ακόμα πιο αστεία θέση ότι η καθυστέρηση των εξάμηνων διαπραγματεύσεων αύξησε τον ΕΛΑ. Ο ΕΛΑ είχε φτάσει στο επίπεδο των 9 δις μέχρι τον Ιούνιο του 2012, και αυτό είναι απλό στατιστικό γεγονός που μπορεί να το δει οποιοσδήποτε, αφού είχε δημοσιευτεί. Άρα η διαπραγμάτευση δεν αύξησε τον ΕΛΑ. Και φυσικά, η νυν κυβέρνηση ήξερε για τον ΕΛΑ, αφού ο ίδιος ο νυν πρόεδρος δημοσιοποίησε επιστολή μέσω της κατ’ εξοχήν εφημερίδας των τραπεζιτών, του Πολίτη, τον Νοέμβριο του 2012, για αποδοχή των όρων της τρόικα, γιατί κινδύνευε η Λαϊκή με διακοπή του ΕΛΑ. Το πραγματικό πολιτικό ζήτημα ήταν άλλο – η επιμονή της τότε κυβέρνησης σε σκληρή διαπραγμάτευση, σε αντίθεση με τη θέση της τότε αντιπολίτευσης [της νυν κυβέρνησης] για αποδοχή των όρων της τρόικα, χάλασε ουσιαστικά το παιχνίδι των ελπίδων του τοπικού κεφαλαίου για χρήση της τρόικα για να επιβάλουν τις θέσεις τους. Κοιτάζοντας προς τα πίσω, είναι σαφές ότι η αριστερή κυβέρνηση κατάφερε να διασώσει μια σειρά από σημαντικά κεκτημένα ή θεσμούς [όπως τον 13ο μισθό, ή την τοπική διαχείριση του φυσικού αερίου] τα οποία διεκδικούσε η τρόικα και οι τοπικοί υποστηρικτές της, και κατάφερε να αποφύγει την κατάργηση θεσμών [όπως η ΑΤΑ και οι συλλογικές συμβάσεις] που παγοποιήθηκαν, αντί να καταργηθούν – και η επαναφορά τους τώρα, προκαλεί την οργή του εκπρόσωπου του κεφαλαίου στην πολιτική, του κ. Α. Νεοφύτου. Και φυσικά, η επιμονή της τότε κυβέρνησης να αρνείται την ιδιωτικοποίηση, οδήγησε επίσης στην καθυστέρηση και τελικά μάλλον την αποφυγή των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων, που ήταν σαφώς το πλάνο των τοπικών υποστηριχτών της τρόικα – πριν ανακαλύψουν τον Μάρτιο του 2013 ότι και αυτούς, και τις τράπεζες τους, τους έβλεπαν σαν ιθαγενείς.

Η εμπάθεια ανάμεικτη με τη διαπλοκή..
Ενδεικτικό αυτής της οργισμένης αντίδρασης ενάντια στην ικανότητα της αριστερής κυβέρνησης να αντλεί ρευστότητα, παρά τους εκβιασμούς, ήταν οι υστερικές απειλές του Χάρη Γεωργιάδη προς τους ημικρατικούς να …μην δανείζουν την κυβέρνηση, αλλά και του, τοτε, δημοσιογραφικού εκφραστή της τρόικα, του Μ. Δρουσιώτη, τον Σεπτέμβριο του 2012, όταν με πρωτοσέλιδο άρθρο απειλούσε την κυβέρνηση γιατί επέμενε να διαπραγματεύεται – και εστίαζε τότε σε «ύποπτες τράπεζες» που δάνειζαν στην κυβέρνηση. Όπως θα έλεγε και ο Πασιαρδής [για να παραφράσουμε ένα ποίημα του για το  κλίμα πριν το 1974] ούτε οι ξένοι σε εκείνα τα δίσεκτα χρόνια, δεν συμπεριφέρονταν με τέτοιο εκβιαστικό τρόπο.. απέναντι στην χώρα τους… σε αυτό το πλαίσιο, η FBME είναι και θύμα μιας εκδικητικής τάσης, για την αποτυχία του τοπικού κεφαλαίου να επιβληθεί.. Βέβαια, αν είχε δύναμη το τοπικό κεφάλαιο, θα κρατούσε τις τράπεζές του – αλλά τις έχασε τον Μάρτιο του 2013. Αν είχε δύναμη θα τα έβαζε με το ρωσικό κεφάλαιο – το οποίο ανησυχεί τη Δύση. Αλλά δεν μπορεί ..Οπότε παίζει με τα κουβαδάκια στην παραλία..

Και όπως πάντα,δεν βλέπει τις συνέπειες.. και το κόστος..







[2] Μια κυπριακή Providencia; Η διαμάχη της κυπριακής Κεντρικής Τράπεζας με την FBME γίνεται, και αυτή, για τα συμφέροντα του Σιακόλα; [και το κόστος θα το πληρώσουν οι πολίτες; Ή πότε θα διερευνηθεί αυτή η ενδεχόμενη διαπλοκή;] - http://2ha-cy.blogspot.com/2015/12/providencia-fbme.html


[4] Υπάρχουν μάλιστα και υποψίες ότι  οι κατηγορίες εναντίον της FBME  μπορεί να διατυπώθηκαν από την Fincef, αλλά προήλθαν από την Κύπρο – προωθήθηκαν, δηλαδή, στις ΗΠΑ για να επανέλθουν μετά ως δικαιολογία για κλείσιμο της τράπεζας.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου