14 Φεβ 2016

Και η κρίση των τραπεζών είναι και εκεί – παρά τις προσπάθειες συγκάλυψης και παρά τις λιτότητες που επιβλήθηκαν στον ευρωπαϊκό νότο.. Ιδού και η αποκάλυψη των κρυμμένων σκελετών στο Γερμανικό ερμάρι της Deutsche Bank





Και ενώ ετοιμάζονταν οι κατασκευές θεαμάτων για τη δικαιολόγηση της λιτότητας με  success stories στον ευρωπαϊκό νότο, ξαφνικά, ήρθε και πάλι η μεγάλη σκιά των τραπεζών. Ενώ ήδη, προηγουμένως, στις εκλογές στον νότο, το 2015, φάνηκε με σαφήνεια ότι οι πληθυσμοί δεν είχαν πειστεί από τα θεάματα για την «επιτυχια»..της λιτοτητας όπως έδειξαν οι εκλογές σε Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία. Αυτές οι αντιδράσεις, μαζί με την ποσοτική χαλάρωση του Ντράγκι, φαίνονταν να σπρωχθούν προς μια αλλαγή πολιτικής. Μια αλλαγή «ομαλοποίησης» που θα έδινε κάποια εικόνα σταθερότητας και θα απέφευγε να αγγίξει το .. «κρυφό αντικείμενο του ποθου/προβλήματος». Τις τράπεζες. Διότι για όποιον παρακολουθεί τις λογικές προεκτάσεις των κινήσεων του Ντράγκι είναι σαφές ότι η επιμονή του στην ανακεφαλαιοποίηση έχει ως πρώτο στόχο, να προλάβει μια νέα κρίση, καθώς οι σκελετοί των χρεών [από τοξικά -παλιά ή νέα -παράγωγα ή μη εξυπηρετούμενα δάνεια κοκ], είναι εκεί και κανένας δεν ξέρει πότε θα εμφανιστούν απρόσμενα στην επιφάνεια – όπως το 2007, που είναι πια το σημείο αναφοράς για τις συνέπειες της στροφής των δυτικών [και όχι μόνο] οικονομιών στις επενδύσεις στα χρηματιστήρια, μετά την νεοφιλελεύθερη στροφή από την δεκαετία του 1980.

Και τελικά δεν ήταν μόνο τα προβλήματα στον εξωτερικό κύκλο του ευρωπαϊκού πυρήνα.. το 2016 ξεκίνησε με μια δραματική πτώση των χρηματιστηρίων - σαν των δυτικών σημείων καταγραφής οικονομικών τάσεων και κερδοσκοπίας

Τελικά, όμως, από τις αρχές του 2016, τα χρηματιστήρια άρχισαν πάλι την πτώση και όσο και να προσπάθησαν οι αναλυτές να αποφύγουν την αμαρτωλή λέξη τράπεζες, τελικά ήρθε και τους βρήκε. Στην Κύπρο, είναι ήδη γνωστό ότι το τραπεζιτικό πρόβλημα απλώς μετατοπίστηκε με την πώληση του πλειοψηφικού τους πακέτου σε ξένους, και τη διόγκωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Με δεδομένο ότι οι ξένοι, θέλουν γρήγορα κέρδη [ιδιαίτερα η αμερικανική παρέμβαση] η αντίφαση ανάμεσα στα μη εξυπηρετούμενα [και τον όγκο χρέους που έχει συσσωρευτεί ακριβώς γιατί ήταν μη εξυπηρετούμενα, ενώ οι τόκοι έτρεχαν] και τις επιθυμίες των ξένων επενδυτών είναι σαφής. Όμως, η σκιά της παγκόσμιας κρίσης που εκφράστηκε με την αποκάλυψη [σχεδόν σε στυλ Τράπεζας Κύπρου το 2012] ότι η Deutsche Bank έχει σοβαρά προβλήματα, έθεσε στο τραπέζι το γεγονός ότι οι μεγάλες τράπεζες που διασώθηκαν με κρατική παρέμβαση [ή και συγκάλυψη] μετά το 2008-08, εξακολουθούν να έχουν αρκετούς σκελετούς στην ντουλάπα. Το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, κουβαλά ακόμη φούσκες από το παρελθόν – και δεν είναι απλώς λάθη εκτίμησης κλπ, αλλά δομικό προϊόν της στροφής μεγάλου μέρους των επενδύσεων σε χρηματιστηριακά προϊόντα ρίσκου - για εύκολο κέρδος ή, αν αποτύχει η εκτίμηση, σε μαζικές απώλειες. Τις οποίες φόρτωσαν προηγουμένως στο Δημόσιο «κοινωνικοποιώντας τις ζημιές, και ακολούθως [μέσα από τους μηχανισμούς των χρηματιστηρίων - και των συνακόλουθων  δυτικών «οίκων αξιολόγησης»] ήρθε και η επιμονή στη λιτότητα. Αλλά σχεδόν 9 χρόνια μετά την αρχή [ ή την αποκάλυψη των προεκτάσεων της κρίσης του χρηματιστικού τομέα] είναι σαφές ότι οι κοινωνίες είναι πολύ πιο ευαίσθητες απέναντι στις απαιτήσεις των τραπεζών και των χρηματιστηρίων. 

Τα προβλήματα των τραπεζών, και των χρηματιστηρίων, είναι παράγωγα της μετατόπισης του κεφαλαίου στο χρηματιστικό τομέα αρχικά – και μετά των συνεπειών της λιτότητας, του περιορισμού, δηλαδή, της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία. Η κρίση μετατοπίστηκε, αλλά τα κατάλοιπα της και οι αιτίες της είναι εκεί και αναπαράγονται. Έτσι, «εξαφανίζονται» σε μια μέρα δις από τα χρηματιστήρια, ενώ ολόκληρες κοινωνίες υποβάλλονται για χρόνια σε θεραπείες σοκ, για να αποπληρώσουν μερικά δις που μοιάζουν με ψίχουλα μπροστά σε όσα χάνονται στα χρηματιστήρια, «χωρίς λόγο και αιτία».. Και χωρίς να υπάρχει εκεί καμία θεραπεία «λιτότητας»..

Η κρίση μετατοπίστηκε, αλλά τα κατάλοιπά της και οι αιτίες της είναι εκεί και αναπαράγονται. Έτσι, «εξαφανίζονται» σε μια μέρα δις από τα χρηματιστήρια, ενώ ολόκληρες κοινωνίες υποβάλλονται για χρόνια σε θεραπείες σοκ για να αποπληρώσουν μερικά δις που μοιάζουν με ψίχουλα μπροστά σε όσα χάνονται στα χρηματιστήρια, «χωρίς λόγο και αιτία».. Και χωρίς να υπάρχει εκεί καμία θεραπεία «λιτότητας»..

Την περασμένη εβδομάδα, η πτώση στην αξία των μετοχών των ευρωπαϊκών τραπεζών από την αρχή του χρόνου καταγράφηκε στα εξής επίπεδα:
  • Barclays down 31%
  • RBS down 25%
  • Credit Suisse down 42%
  • Deutsche Bank down 38%
  • Soc Gen down 34%
http://www.bbc.com/news/business-35548117

Κυπριακά άγχη και μνήμες: η Deutsche Bank που θυμίζει Τράπεζα Κύπρου – και για την πώληση των ελληνικών ομολόγων το 2009, αλλά και για την αποκάλυψη της «τελευταίας στιγμής», το 2012 που έσπρωξε τη χώρα στο μνημόνιο.

Στην Κύπρο υπάρχει μια προσπάθεια να προβληθεί μια «καλή εικόνα», αλλά και αυτή μέσα από την συγκάλυψη. Όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα και η Τράπεζα Κύπρου και η Ελληνική θα χρειαστούν νέα κεφάλαια – εκατοντάδων εκατομμυρίων. Απλώς συγκαλύφθηκε προηγουμένως. Άρχισαν τώρα να ανακοινώνουν πιθανές ζημιές και ελλείματα. Αν υπάρχει μια παρηγοριά οι ελληνικές τράπεζες φαίνεται να χάνουν ακόμα περισσότερο από την αξία με την πτώση της τιμής στο χρηματιστήριο.

Ο έλεγχος του τραπεζιτικού τομέα παραμένει το κέντρο βάρους, πια, της αμφισβήτησης των πολιτικών που οδηγούν στην ανακύκλωση της κρίσης. Η εντυπωσιακή αποδοχή ενός σοσιαλιστή, του Σάντερς, που ανοίγει μέτωπο με τις τράπεζες και το χρηματιστήριο στις ΗΠΑ, είναι εκφραστική. Και είναι απλώς μια ακόμα εμφάνιση αυτού του υπόγειου ρεύματος που απλώνεται – και δεν είναι μόνο αριστερό, όπως δείχνουν και οι πρακτικές της ουγγρικής και πολωνικής δεξιάς.

Η γερμανική κρίση, η κρίση της Deutsche Bank, πάντως φαίνεται να λειτουργεί σε αυτό το στάδιο και συμβολικά – μετά τη γερμανική έπαρση που κορυφώθηκε με τον αυταρχισμό απέναντι στην Ελληνική κοινωνία το 2015, η Γερμανία έρχεται σήμερα να αντιμετωπίσει τη δική της κρίση «από τις αγορές». Και μάλιστα, μέσα από τον βασικό μηχανισμό, μέσω του οποίου ασκούσε τους εκβιασμούς της η Γερμανική ηγεμονία – τις τράπεζες. Η γερμανική κυβέρνηση, βέβαια, υποσχέθηκε ότι θα βοηθήσει την τράπεζα. Όμως, το κόστος διευρύνεται συνεχώς για την Γερμανία – από τα δημόσια έξοδα για τους πρόσφυγες [και σαν φτηνό εργατικό δυναμικό, αλλά και ως θέαμα γερμανικού καλού προσώπου, το οποίο προώθησε η Μέρκελ, αντιμετωπίζοντας όμως τώρα, την αντίδραση του πολιτικού χώρου, της δεξιάς, τον οποίο εκφράζει] μέχρι τις τράπεζες, η σκιά της λιτότητας, ξαφνικά αποκτά διαστάσεις καθρέφτη για τις γερμανικές πρακτικές…

Ο έλεγχος του τραπεζιτικού τομέα παραμένει το κέντρο βάρους, πια, της αμφισβήτησης των πολιτικών που οδηγούν στην ανακύκλωση της κρίσης. Η εντυπωσιακή αποδοχή ενός σοσιαλιστή, του Σάντερς, που ανοίγει μέτωπο με τις τράπεζες και το χρηματιστήριο στις ΗΠΑ, είναι εκφραστική. Και είναι απλώς μια ακόμα εμφάνιση αυτού του υπόγειου ρεύματος που απλώνεται – και δεν είναι μόνο αριστερό, όπως δείχνουν και οι πρακτικές της ουγγρικής και πολωνικής δεξιάς.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου