28 Φεβ 2016

Θατσερισμός [Cyprus style]

Νίκου Τριμικλινιώτη*



Ο Χάρης Γεωργιάδης στη συνέντευξη του με τον Τάσο Τρύφωνος αναδεικνύεται σαν ένας ταξικός μαχητής μιας σαφούς ιδεολογίας, ενός Θατσερισμού Κυπριακού τύπου. Φοιτητής ακόμα στη μετα-Θατσερική Βρετανία, μυήθηκε στο ιδεολόγημα και τη πολιτική πρακτική του νεοφιλελευθερισμού. Παραδόξως, αυτό έγινε σε μια εποχή όπου ακόμη και οι πιο έξαλλοι Θατσερικοί άρχιζαν να αποστασιοποιούνται από τις αποτρόπαιες συνέπιες της υλοποίησης των πολιτικών τους.
Ο Υπ. Οικονομικών δεν κρύβει τον θαυμασμό του για τη «Σιδηρά Κυρία» που κατακρεούργησε το Βρετανικό κοινωνικό κράτος. Θαυμάζει ακόμα τον ολιγότερο ευφυή Πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Ρόναλντ Ρήγκαν. Πριν δύο μήνες έστειλε μάλιστα μέσω twitter φωτογραφία του ινδάλματός του (Ρήγκαν) με την ατάκα του: «Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν υπάρχει επαρκής φορολογία, αλλά υπερβολικές σπατάλες από την κυβέρνηση!»
Αν μπορούσε, λέει, θα εφάρμοζε τις θατσερικές συνταγές στη Κύπρο, αλλά – τί να κάνει– εφαρμόζει ότι μπορεί. Όταν ρωτήθηκε, αν θα κάνει «επαναστροφή», απάντησε, βεβαίως, όπως και η μέντορας του: «Εσείς κάντε την στροφή σας, η κυρία αυτή δεν κάνει επαναστροφές!» Έτσι συνεχίζει, άτεγκτος και βλοσυρός την καταστροφική του πολιτική με στόχο να εξαλείψει ότι κερδήθηκε από τους εργαζόμενους με αγώνες και θυσίες τα τελευταία 100 χρόνια. Η συνταγή της λιτότητας είναι απλή: Αφενός περικοπές, απορρύθμιση και «απόσυρση του κράτους από την οικονομία με ιδιωτικοποιήσεις, κι αφετέρου η «αστυνόμευση της κρίσης», όπως την είπε ο κοινωνιολόγος Στιούαρτ Χωλλ.
Η κατάσταση στα μέσα της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα έχει αλλάξει ριζικά από το 1990. Η κατάρρευση του αχαλίνωτου τραπεζικού συστήματος παγκοσμίως ταρακουνά τον κόσμο. Το κυπριακό τραπεζικό σύστημα είναι κομμάτι του ίδιου παρασιτικού συστήματος στον ύστατο καπιταλισμό. «Too big to fail», είναι πολύ μεγάλο για να αποτύχει», έλεγαν. Και όμως κατέρρευσε! Όπως έχει καταρρεύσει η ιδέα της «απορρύθμισης», με την ασυδοσία των τραπεζών, ελέω του δόγματος ότι «η μόνη αποτελεσματικότερη οδός προς την ανάπτυξη βρίσκεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία» που πρέπει να «απελευθερωθεί» από το κράτος. Στη δίνη της κρίσης, το ιδεολόγημα του «λαϊκού καπιταλισμού» (χρηματιστήριο, μετοχές, ιδιωτικοποιήσεις) έχει καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος.
Και όμως η αυταρχική λιτότητα παραμένει. Αυτή είναι η «ευρωπαϊκή» συνταγή της τρόικα στις χώρες των μνημονίων. Το Κυπριακό τραπεζικό σύστημα μιας μικρής χώρας της ΕΕ είχε βέβαια τα δικά του χαρακτηριστικά. Εξ ου και η πρωτοφανής εκμετάλλευση ως το πειραματόζωο του λεγόμενου «bail in», του «κουρέματος» που υποχρέωσαν τους καταθέτες πλήρωσαν ως «επενδυτές» - μια πρόταση του ιδίου του προέδρου Αναστασιάδη το 2013. Στη συνέχεια οι εργαζόμενοι εξαναγκάστηκαν να επιχορηγήσουν το τραπεζικό σύστημα. Γνωστά τα αποτελέσματα – με αποδιοπομπαίο τράγο το Μιχάλη Σαρρή- αναλαμβάνει τότε ο Γεωργιάδης υπουργός οικονομικών.
Το 2016 έχει ήδη θεσμοθετηθεί στο ευρωπαϊκό κεκτημένο το «bail in». Ο Γεωργιάδης με ύφος αντάξιο ενός «τσάρου» ευρωπαϊκής οικονομίας, πανηγυρίζει ότι «βγαίνουμε από το μνημόνιο», ενώ χαριεντίζεται ότι το πέτυχε «χωρίς πρόσθετα μέτρα από την Τρόικα». Επιμελώς αποφεύγει μια μικρή λεπτομέρεια: Εφαρμόζει ήδη πρόσθετα μέτρα ως δικής του επινόησης, και διαλαλεί ότι την ίδια ακριβώς πολιτική θα συνεχίσει και μετά την έξοδο από το μνημόνιο. Το «πρόγραμμα» διάλυσης του κοινωνικού κράτους και του βιοτικού επιπέδου των εργατικών λαϊκών στρωμάτων θα συνεχίσει. Αυτό το διεκπεραιώνει ο μάγκας Χ. Γεωργιάδης, επικεφαλής της εσωτερικής Τρόικας.
Αυτή είναι η υπηρεσία της «Θατσερικής κομπανίας» της Κυβέρνησης Αναστασιάδη: Ιδεολογική και οικονομική. Η πιο άτεγκτη τάση της μεταπρατικής τάξης στην Ελληνοκυπριακή  κοινωνία, το πιο διεφθαρμένο και παρακμασμένο τμήμα του κατεστημένου, υπηρετεί ένα συγκεκριμένο εγχείρημα: Να ανατρέψει για πάντα ότι οι εργαζόμενοι κέρδισαν ιστορικά στους κοινωνικούς αγώνες. Η «επιτυχία» του θατσερικού εγχειρήματος στη Κύπρο θα κριθεί από το αν καταφέρει να επικρατήσει στο κοινωνικό και πολιτικό στίβο. Μετέφερε δικαιώματα, πλούτο και εισόδημα από τους μη έχοντες – τους πολλούς – στους ελάχιστους κατέχοντες. Συνολικά οι εργαζόμενοι έχουν απωλέσει το ¼ των αμοιβών τους, ενώ τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου συνεχίζουν να μεσουρανούν. Αυτό έγινε ελέω κρίσης με επίκληση της κατάστασης «εκτάκτου ανάγκης».
Στις 31 Μάρτιου τελειώνει λένε το μνημονικό πρόγραμμα. Οι εργαζόμενοι απαιτούν τα δικαιώματα τους. Τώρα θα κριθεί αν θα είναι μόνιμη η βίαιη μεταβίβαση αμοιβών, υπηρεσιών και δικαιωμάτων από τους πολλούς στους λίγους. Πάλης ξεκίνημα!

Η κατάσταση στα μέσα της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα έχει αλλάξει ριζικά από το 1990. Η κατάρρευση του αχαλίνωτου τραπεζικού συστήματος παγκοσμίως ταρακουνά τον κόσμο. Το κυπριακό τραπεζικό σύστημα είναι κομμάτι του ίδιου παρασιτικού συστήματος στον ύστατο καπιταλισμό. «Too big to fail», είναι πολύ μεγάλο για να αποτύχει», έλεγαν. Και όμως κατέρρευσε! Όπως έχει καταρρεύσει η ιδέα της «απορρύθμισης», με την ασυδοσία των τραπεζών, ελέω του δόγματος ότι «η μόνη αποτελεσματικότερη οδός προς την ανάπτυξη βρίσκεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία» που πρέπει να «απελευθερωθεί» από το κράτος. Στη δίνη της κρίσης, το ιδεολόγημα του «λαϊκού καπιταλισμού» (χρηματιστήριο, μετοχές, ιδιωτικοποιήσεις) έχει καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου