28 Φεβ 2016

Ο αγώνας των νοσοκόμων ως κομβικό σημείο της αντεπίθεσης των εργαζομένων, αλλά και της διεκδίκησης δημόσιων αγαθών




Ο αγώνας των νοσοκόμων για να αναγνωριστούν τα πτυχία τους, θα μπορούσε, σε άλλες εποχές να περάσει απαρατήρητος – ως μια διεκδίκηση ανάμεσα σε άλλες. Στη συγκεκριμένη συγκυρία, ωστόσο, απέκτησε ιστορική διάσταση. Και γιατί οι νοσηλευτές επιμένουν σε κάτι που είναι και σωστό και δίκαιο – αλλά και γιατί δέχτηκαν μια κατά μέτωπο επίθεση από τους εκπροσώπους του κεφαλαίου στην κυβέρνηση. Διότι, προφανώς, έλεγαν ψέματα για τα δημόσια οικονομικά, αφού πριν καν στεγνώσει το μελάνι της καταγραφής των επιθέσεων του Α. Νεόφυτου, ο ίδιος και η παράταξη του έκαναν προεκλογικό πάρτι με δημόσιο χρήμα για αγορά εξοπλισμών και προσλήψεις οπλιτών για τον στρατό. Άρα η επίθεση ενάντια στους νοσοκόμους δεν είχε να κάνει με ότι διεκδικούσαν η τις όποιες μελλοντικές οικονομικές προεκτάσεις των διεκδικήσεων τους, αλλα με το γεγονός ότι είναι εργαζόμενοι – και η όποια επιτυχημένη διεκδίκηση θα γινόταν [θα γίνει] παράδειγμα και για άλλους εργαζόμενους στο ιδιωτικό τομέα. Αυτό έτρεχε να προλάβει ο Αβέρωφ. Και η μάχη δόθηκε σημειολογικά στο υποσυνείδητο της κοινής γνώμης.

Και είναι ακριβώς σε αυτό το  επίπεδο, της δημόσιας εικόνας και διαμάχης, που η κοινωνία οφείλει ένα συλλογικό ευχαριστώ στους νοσοκόμους. Γιατί παρά τους εκβιασμούς και την έμμεση προσπάθεια δαιμονοποίησής τους [με κουφά επιχειρήματα του είδους «μα δεν υπάρχουν άλλα μέσα εκτός από απεργία;» κλπ – και η απαλή απάντηση είναι ότι – όχι δεν υπάρχουν πια] κατάφεραν να συγκροτήσουν μια εικόνα που συνδύαζε τα δικά τους αιτήματα, ως εργαζόμενοι, με τις συλλογικές ανάγκες της κοινωνίας. Με το θέμα της δημόσιας Υγείας. Με το ζήτημα της προσφοράς που συνιστά η εργασία τους.

Και έτσι, όταν υπό πίεση οι εκπρόσωποι των εργοδοτών στην κυβέρνηση, άρχισαν να μοιράζουν δημόσιο πλούτο για πολεμικούς εξοπλισμούς [και τις αναπόφευκτες για αυτούς μίζες], η συνειρμική σύγκριση [μα καλά για τους νοσοκόμους δεν είχατε λεφτά αλλά έχετε για εξοπλισμούς] ήταν η καταγραφή της συμβολικής νίκης των εργαζόμενων.

Ακόμα και το γεγονός ότι η οργάνωση των νοσηλευτών στην ΠΑΣΥΔΥ ένοιωσε την ανάγκη να πάρει θέση και να διαφοροποιηθεί από την ήπια στάση απέναντι στον Αβέρωφ Νεοφύτου, ήταν μια ακόμα ένδειξη, ότι η διεκδίκηση του μερικού ως μέρος της ολότητας του «κοινού καλού», είχε τόσο καταλυτική επίδραση, που έσπρωξε και τους [για οποιοδήποτε λόγο] διστακτικούς να παρέμβουν επίσης υπέρ των απεργών…





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου