7 Φεβ 2016

Αζίνες ταξικής πάλης: όταν οι εργαζόμενοι διεκδικούν τα δικαιώματα τους, και τα δικαιώματα των πολιτών σε δημόσιες υπηρεσίες, το κεφάλαιο των ημέτερων πανικοβάλλεται και ρίχνει στην πίστα.. τον Αβέρωφ και κλισέ της δαιμονοποίησης..

[από τα ξενοδοχεία, στα νοσοκομεία και στην τήρηση των συμφωνηθέντων στα λεωφορεία]

Όπως ήταν αναμενόμενο, το τέλος του μνημονίου, σηματοδότησε και την αρχή των κινητοποιήσεων για επαναδιεκδικηση όσων παγοποιηθηκαν κατά την διάρκεια του. Οι πρώτες κινήσεις έγιναν στο τομέα των δημόσιων υπαλλήλων και η κυβέρνηση κινήθηκε γρήγορα να κλείσει συμφωνίες – και γιατί φοβάται το κόστος της αντιπαράθεσης, αλλα και γιατί θέλει, και για ψηφοθηρικούς λόγους, να τα έχει καλά με μερίδα τουλάχιστον των δημόσιων υπάλληλων. Οπότε φαίνεται ότι αποφάσισε να ρίξει το βάρος της απόπειρας καταστολής σε ειδικές ομάδες. Η πρώτη αντιπαράθεση αυτή την εβδομάδα παίχτηκε γύρω από τα νοσοκομεία. Η κατάσταση είναι εμφανώς προβληματική με τις περικοπές, και την αναβολή του ΓΕΣΥ που ήταν ίσως και το μόνο θετικό που υποσχόταν το μνημόνιο για την πλειοψηφία των πολιτών. Η οικονομική κρίση αύξησε την προσέλευση στα δημόσια νοσηλευτήρια ενώ η κυβέρνηση έκανε και επιπλέον περικοπές. Αν κρίνει κανείς από τις αποσπασματικές δηλώσεις μερικών, όπως ο Αβέρωφ, αυτό που θα ήθελαν θα ήταν να στρέψουν μερίδα των ασθενών στα ιδιωτικά νοσηλευτήρια. Έτσι θα στηριζόταν το ιδιωτικό κεφάλαιο με μια ακόμα αφαίμαξη εισοδηματων απο την πλειοψηφια. Όμως οι γιατροί και οι νοσηλευτές που κράτησαν το τομέα της υγείας στα δύσκολα χρόνια της λιτότητας του μνημονίου, βγήκαν πρώτοι μπροστά. Ακολούθησε το κλασικό πια σκηνικό της θεαματικής αθλιότητας με την απόπειρα δαιμονοποίησης. Ο Αβέρωφ άφησε το κολοκασι και άρχισε τα δημόσια ψέματα – τα όλο θέμα, μας είπε, ήταν 5-6 συνδικαλιστές. Όλοι οι άλλοι εργαζόμενοι συμφωνούν με τον Αβέρωφ. Τα ψέματα είναι πια τόσο κραυγαλέα που η μόνη απορία είναι πότε θα αρχίσει να γελά ο κόσμος με τις ασυνάρτητες μεταμορφώσεις. Αλλά το θέαμα δεν κατανοεί την κρίση νομιμοποίησης – σαν δομή συνεχίζει να αναπαράγεται. Και έτσι άρχισαν οι «διαρροές» για γιατρούς που τα «παίρνουν με φακελάκια» κοκ. Αυτοί που κλείνουν συμφωνίες under the table, που συγκαλύπτουν τους εμπλεκόμενους στην λίστα Λαγκάρντ, στοχοποιούσαν ένα κλάδο εργαζομένων.. για φοροδιαφυγή. Το θράσος είναι αποτέλεσμα και της μη κατανόησης ότι η δαιμονοποίηση μέσω διαρροών, συναντά πλέον την πραγματικότητα. Αυτήν που βλέπουν οι άνθρωποι στα νοσοκομεία. Και δεν φταίνε ούτε οι γιατροί, ούτε οι νοσοκόμοι. Τελικά οι της κυβέρνησης δέχτηκαν να μιλήσουν…

Η σύγκρουση για την συμφωνία στα λεωφορεία ως είδος αντεπίθεσης του κεφαλαίου στο συλλογικό επίπεδο
Η σύγκρουση μετα πέρασε στους οδηγούς λεωφορείων. Μετά την υποχώρηση σε διαπραγματεύσεις στα νοσοκομεία αποφασίστηκε φαίνεται να γίνει επίθεση [αντεπίθεση, αν το δει κανείς ταξικά στο συλλογικό επίπεδο] στο θεσμικό επίπεδο – της τήρησης των συμφωνιών. Και έτσι, ενώ το υπουργείο εργασίας μεσολαβούσε, ξαφνικά επενέβηκε, από ότι φάνηκε, το βαθύ κράτος του κεφαλαίου από τους σύμβουλους του προεδρικού και με τον υπουργό μεταφορών, μπλόκαραν την συμφωνία – μια συμφωνία που αφορά την τήρηση προηγούμενης κοινή συναινέσει διακανονισμού. Ζητήθηκαν περικοπές και τώρα δεν θέλουν να τηρήσουν την υπογραφή τους. Δεν είναι μόνο τα χρήματα – είναι ένα σαφής αγώνας της κυβέρνησης για να διατηρήσει τα κέρδη το κεφάλαιο, αντί να δοθεί και ένα μέρος της υπάρχουσας ρευστότητας στη εργαζόμενη πλειοψηφία.

Διότι τα φοβούνται.. και αυτά…: η ευρύτερη ιστορική σημασία της παγοποίησης ενάντια στην κατάργηση..
Και πίσω από αυτές τις δυο ομάδες έρχονται, ήδη, οι υπάλληλοι στα ξενοδοχεία όπου οι συντεχνίες έθεσαν το κλάδο σε καθεστώς απεργίας. Και οι ξενοδόχοι βγάζουν πολλά με την άνοδο του τουρισμού [και λόγω γεωπολιτικών συγκυριών, αλλά και λόγω της επιχορήγησης της βιομηχανίας από την πολιτεία με διαφήμιση κοκ], αλλά θέλουν να διατηρήσουν τα κέρδη τους. Και έχουν πολλαπλές σχέσεις μερικοί από αυτούς με την κυβέρνηση.

Η προειδοποίηση των συντεχνιών με το πρωτοσέλιδο του Φιλελευθέρου το Σάββατο ήταν σαφής σαν απάντηση. Διότι το συλλογικό υποσυνείδητο της εργατικής τάξης θεωρεί δεδομένη την τήρηση των θεσμών στα εργατικά θέματα – στο συλλογικό επίπεδο βιώθηκε και κωδικοποιήθηκε το 1974, και το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι πρόσφεραν οικειοθελώς περικοπές, αλλα τις ανέκτησαν μέσω των συντεχνιών όταν σταθεροποιήθηκε η οικονομία. Για αυτό άλλωστε και η προηγούμενη κυβέρνηση που ερχόταν από το εργατικό κίνημα, όταν τελικά οι τράπεζες έσπρωξαν την οικονομία στο μνημόνιο, επέμενε και κατάφερε να μην γίνουν καταργήσεις κεκτημένων αλλα παγοποιηση. Οι εκφραστές της αστικής τάξης στα ΜΕ έκαναν τότε ότι τάχα ειρωνεύονταν εκείνη την επιμονή – αλλά τώρα είναι σαφές ότι η τάξη την οποία εξέφραζαν, κατανοούσε ότι η παγοποίηση θα σήμαινε, στο ιστορικό συλλογικό ασυνείδητο, την επαναδιεκδίκηση..τώρα…


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου