7 Φεβ 2016

Πάμε για λύση ... πιο ύστερα...



Το 2016 ξεκίνησε με τις ανησυχίες για την παγκόσμια οικονομία να φουντώνουν. Στα χρηματιστήρια των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Ασίας χάθηκαν τον Ιανουάριο πάνω από 8 τρισεκατομμύρια ευρώ κεφαλαιοποίησης, καθώς σειρά εξελίξεων αναζωπυρώνουν τους φόβους για μια νέα, σοβαρή υποτροπή της παγκόσμιας κρίσης μέσα στο 2016. Τα σημεία στα οποία εστιάζονται η προσοχή και οι ανησυχίες των αναλυτών του συστήματος και των διεθνών καπιταλιστικών οργανισμών είναι: οι συνέπειες που μπορεί να έχει ο τερματισμός του κύκλου μείωσης και η έναρξη του κύκλου αύξησης των αμερικανικών επιτοκίων απ’ τα τέλη του 2015, η καχεξία των ρυθμών της παγκόσμιας ανάπτυξης, η οικονομική επιβράδυνση στην Κίνα, γενικότερα η είσοδος των λεγόμενων αναπτυσσόμενων οικονομιών (BRICS) στον κύκλο της κρίσης, η κατρακύλα των τιμών του πετρελαίου. Στο «καλάθι» αυτό προστίθενται τώρα όλο και εντονότερα οι λεγόμενοι γεωπολιτικοί κίνδυνοι, συνδεόμενοι κατά κύριο λόγο με τον πόλεμο και την αστάθεια στη Μ. Ανατολή, το κύμα των προσφύγων και τις πολιτικές του επιπτώσεις στην Ευρώπη, αλλά και άλλα διεθνή «μέτωπα»: η Ουκρανία, η θάλασσα της Νότιας Κίνας, η Κορέα.
( Πρόλογος στο άρθρο του Πάνου Κοσμά «Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την παγκόσμια οικονομία: μια κρίση μεγαλύτερη του 2008» 6.2. 2016 από το Rproject )

Αυτό περίπου είναι το διεθνές πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται φέτος το Κυπριακό. Παράλληλα στο εσωτερικό οι κοινωνικές ανοχές εξαντλούνται όπως δείχνουν οι κινητοποιήσεις των ξενοδοχοϋπαλλήλων, των οδηγών λεωφορείων, των γιατρών και νοσηλευτών. Συνήθως βέβαια τα κοινωνικά αιτήματα κρατιούνται στην πάντα και χρησιμοποιείται μάλιστα και επί σκοπού το Κυπριακό για να τα θέτει εκτός ημερήσιας διάταξης. Όμως οι καιροί έχουν αλλάξει. Από την Ελλάδα και αλλού μεταδίδεται το μήνυμα της κοινωνικής αντίστασης. Και είναι   και το τουρκοκυπριακό κίνημα που συνδέει άμεσα  τη λύση με την κοινωνική ευημερία.

Αναφορικά με το Κυπριακό παρατηρούμε  ότι η διεθνής αναβάθμιση του τουρκοκυπριακού κράτους συνεχίζεται από το 2004 μέχρι σήμερα ( Νταβός, συνάντηση συνομιλητών με ΕΕ, συναντήσεις υψηλού επιπέδου σε Λευκωσία και στο εξωτερικό). Το μήνυμα είναι σαφές. Είτε η τουρκοκυπριακή οντότητα θα αναγνωριστεί ως συνιστώσα πολιτεία της Ενωμένης Κύπρου είτε θα αναγνωριστεί άτυπα με διάφορους τρόπους.
Οι ίδιες οι συνομιλίες ανάμεσα στις δύο πλευρές φαίνεται να προχωρούν προς την εξεύρεση συμφωνίας σε πολλές πλευρές του ζητήματος. Οι περισσότερες δυσκολίες σχετίζονται με το εδαφικό, το περιουσιακό και τη διασύνδεση τους. Στο ζήτημα αυτό ίσως να υπάρχει μια προσπάθεια από το Νίκο Αναστασιάδη να αλλάξει προηγούμενη θέση του Συμβουλίου Ασφαλείας για πλειοψηφία περιουσίας και πληθυσμού στις συνιστώσες πολιτείες, τουλάχιστον μετά από μία χρονική μεταβατική περίοδο. Αλλά το μεγάλο ουσιαστικό θέμα είναι αυτό των εγγυήσεων, στο οποίο όμως φαίνεται να υπάρχει επίσης μια κινητικότητα και από πλευράς Τουρκίας.
Η ΕΕ επίσης φαίνεται εκ τω πραγμάτων να αναμιγνύεται πιο δραστικά , εξ ου και η πρόσκληση των συνομιλητών στην έδρα της. Η στροφή της Τουρκίας προς την Ευρώπη και πάλι αλλά και το πιεστικό ζήτημα των προσφύγων τροφοδοτεί τον ευρωτουρκικό διάλογο μέσα στον οποίο εμπλέκεται υποχρεωτικά και το Κυπριακό. Για την Τουρκία κατά τρόπο πιο επείγον αλλά αν λάβει κανένας υπόψη του, τους κινδύνους της περιφερειακής αστάθειας οι κίνδυνοι για τη Κύπρο είναι πολύ μεγαλύτεροι, διότι είναι σίγουρα μικρό καράβι σε πιθανόν μεγάλη τρικυμία.
Οι δηλώσεις Ακκιντζί Μπουρτζού για το ομοσπονδιακό σύστημα και την ίδρυση νέου κράτους με ιδρυτικά μέλη τα συνιστώντα κρατίδια δίνουν με αρκετή σαφήνεια την γραμμή τουλάχιστον λύσης  και φυσικά προκαλούν τον θυμό όσων με κάποιο μαγικό τρόπο φαντάζονταν τους Τουρκοκύπριους να επιστρέφουν με την ουρά στα σκέλια στο κράτος που εγκατέλειψαν με τη λεγόμενη τουρκανταρσία. Πολλοί Ελληνοκύπριοι, εγκλωβισμένοι μέσα στο λεξικό που φτιάξαμε για το ψευδοκράτος και τα ψευδο- παρελκόμενα νομίζουσι ότι οι Τουρκοκύπριοι είναι ένα κοπάδι πρόβατα που χάθηκαν έξω από το μαντρί. Υποχρεώνεται λοιπόν και ο Ακκιντζί να υπενθυμίσει ότι είναι εκλεγμένος πρόεδρος μιας « δομής» την οποία και εκπροσωπει.
Ενώ λοιπόν όλα ή πολλά δείχνουν ότι «πάμε καλά» το κείμενο που έδωσε ο κ Αναστασιάδης στον Μπαν Κι Μουν ζητά διάφορες διευκρινίσεις και εκφράζει διάφορους φόβους για την πρώτη μέρα, για την εφαρμογή της λύσης κλπ  τα οποία είναι θέματα απολύτως λογικά ... αλλά πολύ καλά κατάλαβε ο Κώστας Κωνσταντίνου στον «Πολίτη», υπάρχει αναβλητικότητα.

«Αλλά εμείς έχουμε ήδη την... άνεση του Σεπτέμβρη ή και του 2018 (!) στο κομμάτι πάντα των δικών μας χειρισμών και επιδιώξεων – διότι αυτό μας αναλογεί, τι να κάνουμε; Δεν μπορούμε να επιβάλουμε τη λύση. Τους δικούς μας χειρισμούς όμως; Ούτε αυτούς δεν μπορούμε»;
Και παρακάτω του θυμώνει κιόλας: «αν θέλετε όντως λύση, τολμήστε και κάντε αυτό που πρέπει. Τώρα όμως. Άμεσα. Ριζικά. Αλλιώς, τραβήξτε το μέχρι τον Σεπτέμβρη. Μόνο; Μέχρι τον Δεκέμβρη. Και μέχρι το 2018. Γιατί όχι; Μην χάσετε με τη λύση και τις υπόλοιπες δουλειές, εάν όντως αυτό είναι το θέμα».

Η ατολμία είναι μία στάση που χαρακτηρίζει την πολιτική όλων των (ελληνο)κυπριακών κυβερνήσεων και είναι αναμενόμενη για πολλούς λόγους: ή συντριπτική ήττα του 1974 ο φόβος που επικράτησε και κληρονομείται σε μεγάλο βαθμό, και η ασάφεια μέχρι και τώρα της διασφάλισης μας από την πολύ ισχυρή και φοϊτσιάρικη γείτονα και «λίγο μητέρα πατρίδα χώρα».

Υπάρχει όμως και μία εθνικιστική απόρριψη της συνυπαρξιακής λύσης από πολλούς Ελληνοκύπριους οι οποίοι δεν θέλουν να υπάρχουν με τους Τούρκους. Αφορμή άλλωστε για το άρθρο του Κ. Κωνσταντίνου ήταν η άρνηση ενός σχολείου να ακούσει την Δικοινοτική Χορωδία σε ένα τουρκικό τραγούδι ( το πιο πιθανόν είναι μάλλον να πρόκειται για κυπριακό λαϊκό άσμα που τραγουδιέται και στα ελληνοκυπριακά και τα τουρκοκυπριακά, τις γλώσσες του τραγουδιού και του τόπου δηλαδή και του κράτους παρεμπιπτόντως παρά την γενική άγνοια ή άρνηση του γεγονότος από τον κόσμο της ελληνοκυπριακής εκπαίδευσης).

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο... είναι «οι υπόλοιπες δουλειές », ένας πολύ εύστοχος όρος για την περίσταση. Όλα αυτά τα πενήντα χρόνια και βάλε εμπειρίας διαχείρισης του Κυπριακού έμαθαν στην ελληνοκυπριακή ελιτ να το εργαλειοποιεί για τις άλλες της, δουλειές. Από τις οικονομικές συνεργασίας με τους άλλους αδέσμευτους ( το μακαρίτη τον Καντάφι αίφνης), στις αγορές του μαύρου χρήματος μετά την πτώση των «υπαρκτών σοσιαλισμών», και μέχρι και την ένταξη στην ΕΕ.

... οι υπόλοιπες δουλειές...

« «Η μορφή της λύσης, οι θεσμοί, ο τρόπος λειτουργίας, πρέπει να είναι τέτοιοι, που να δημιουργούν συνθήκες βιώσιμων δημόσιων οικονομικών, για να μη δημιουργούμε μέσα από τη λύση δημοσιονομικά ελλείμματα και νομίζουμε ότι θα βρεθούν ξένοι να μας ενισχύσουν για τις δημοσιονομικές μας τρύπες» - See more at: http://www.sigmalive.com/news/politics/306314/averof-kaneis-den-tha-mas-dosei-2530-dis-gia-ti-lysi#sthash.Gepix53x.dpuf

Τα πιο πάνω είναι δηλώσεις του Αβερωφ Νεοφύτου. Πώς αντιλαμβάνεται τα δημόσια οικονομικά ο κ Νεοφύτου και η κυβέρνηση του είναι γνωστό. Αν εμπορούσαν θα ξεπουλούσαν οποιαδήποτε περιουσία του κράτους στους εαυτούς τους θα το έκαναν. Πασχίζουν για την ακρίβεια να το κάνουν και τρέχουν να προλάβουν πριν τη λύση. Το κράτος που θέλουν να δημιουργήσουν είναι ένα ανεμικό κράτος, χωρίς πραγματικές δυνατότητες εφαρμογής πολιτικών. Για παράδειγμα δεν θα έχει τη δυνατότητα να προωθήσει συνεργατικές δικοινοτικές δράσεις που θα μπορούσαν να αμβλύνουν ως ένα βαθμό το περιουσιακό είτε στη γεωργία είτε στον τουρισμό. Από την άλλη έχει δίκαιο ο Αβέρωφ σε σχέση με άλλους που προσπαθούν να πουλήσουν τη λύση σαν να είναι λύση για τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς κι όχι για τους Κυπρίους

Ο άξονας Ισραήλ – Κύπρος – Ελλάδα σερβίρεται ως κι ένας τρόπος λύσης του Κυπριακού. Μπορεί όμως κάλλιστα να είναι κι ένας τρόπος παρεμπόδισης της λύσης, αν βρεθεί τρόπος εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου χωρίς λύση, αν δηλαδή δημιουργηθούν ισορροπίες που δεν επιτρέπουν στην Τουρκία , να διεκδικήσει κομμάτι της αγοράς. Κι αυτό μπορεί να συμβεί αν η Τουρκία, μπει σε μια κατάσταση οικονομικής και πολιτικής κρίσης, που δεν της επιτρέπει να ασχοληθεί με το Κυπριακό συνεχίζοντας όπως λέει από το 2004, τη πολιτική του «ένα βήμα μπροστά». Σε μια τέτοια περίπτωση θα μπορούσαμε να φανταστούμε την ΕΕ ή τουλάχιστον χώρες της ΕΕ να στρέφουν την προσοχή τους στην περιοχή μέσα απ' αυτό τον άξονα. Προς το παρόν βέβαια στα δυτικά σενάρια εξακολουθεί να διαδραματίζει σημαντικό ή πολύ σημαντικό ρόλο η Τουρκία.
Πάντως την ίδια ώρα που οι δυσκολίες της Τουρκίας στην Ανατολή την σπρώχνουν προς την Δύση, η Ελλάδα και μέσα από το φόβο για έξοδο από την ΕΕ, και από τη συνθήκη του Σένγκεν λόγω του προσφυγικού στρέφεται προς ανατολάς μαζί με την Κύπρο και προς Ισραήλ αλλά και την Αίγυπτο, το Ιράν και τις χώρες του Κόλπου. Που θα οδηγήσουν όλα αυτά δεν είναι σαφές ούτε στις ίδιες τις κυβερνήσεις που εμπλέκονται. Όμως από αυτή την οπτική, δεν είναι σαφής ούτε η πορεία του Κυπριακού ούτε η συντήρηση του μομέντουμ. Ούτε σε σχέση με τις ισορροπίες στην περιοχή, ούτε σε σχέση με τις ισορροπίες στο παγκόσμιο σύστημα. Φυσικά καταγράφονται και οι δηλώσεις Αναστασιάδη. Επειδή συνοδεύονται από την αφοριστική απόρριψη των κομμάτων της μη λύσης δεν πρέπει να διαβάζονται ως υποχρεωτικά θετικές για τη λύση. 









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου