14 Φεβ 2016

Bernie report: O Σάντερς ανοίγει την πόρτα στις λογοκρινόμενες λέξεις στις ΗΠΑ






Τον Οκτώβρη του 2015,  το περιοδικό New Yorker δημοσίευσε άρθρο για τον Μπέρνι Σάντερς με τίτλο «O Λαϊκός Προφήτης – Ο Μπέρνι Σάντερς επιτήθεται στην ανισότητα για δεκαετίες. Τώρα η χώρα ακούει»[1] Στο άρθρο περιγράφεται εν ολίγοις το βασικό μήνυμα και πρόταση του Μπέρνυ σημειωνοντας ότι οι περισσότερες προτάσεις έχουν να κάνουν με τους εργαζόμενους ανθρώπους και τη μείωση της επιρροής των πλουσίων. Επισημαίνεται ότι δήλωσε κατ’ επανάληψη ότι θέλει να χωρίσει τις μεγάλες τράπεζες, να δημιουργήσει θέσεις εργασίας μέσα από την προώθηση έργων υποδομής και την παροχή δωρεάν παιδείας στα δημόσια πανεπιστήμια μέσα από τη φορολόγηση της κερδοσκοπίας της Wall Street. Ενώ στις ομιλίες του δεν αναφέρεται συχνά σε  θέματα εξωτερικής πολιτικής, εντούτοις μίλησε κατ’ επανάληψη για τις κλιματικές αλλαγές και την ανάγκη όπως οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν λιγότερα ορυκτά καύσιμα. Ο Huck Gutman, στενός φίλος του Σάντερς και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βερμόντ που διετέλεσε από το 2008 μέχρι το 2012 σύμβουλός του στη Γερουσία, σημειώνει ότι ο Μπέρνυ αντιλαμβάνεται ότι για τους αμερικανούς το κύριο θέμα είναι η οικονομία ό,τι άλλο κι αν προκύψει. Εντοπίζει ως κύριο θέμα το «Είναι εντάξει οι άνθρωποι ή ένας μικρός αριθμός τους εκμεταλλεύεται;» Και αυτό ακριβώς το μήνυμα φαίνεται να περνά στους ανθρώπους με ένα γνήσιο τρόπο και κυρίως ανάμεσα στους νέους και φαίνεται από το χαρακτηριστικό σχόλιο μιας νεαρής γυναίκας: «Πόσο ανανεωτικό είναι κάποιος να επισημαίνει ότι κάποια πράγματα δεν είναι προνόμιο, είναι δικαίωμα...». Και αυτό συμβαίνει γιατί όπως εξηγεί ο ίδιος «Ξέρω τί σημαίνει να σου κόβουν το ηλεκτρικό και το τηλέφωνο  - όλα αυτά. Έτσι, για μένα, το να μιλήσω στους ανθρώπους της εργατικής τάξης δεν είναι καθόλου δύσκολο»

Ίσως γι’ αυτό το λόγο δεν εστίασε την εκστρατεία του στην εβραϊκή του καταγωγή για να κερδίσει τους ψήφους των εβραίων, ούτε και στις αστυνομικές θηριωδίες εναντίων των αφροαμερικανών, επειδή για τον Μπέρνυ όλοι όσοι ανήκουν στην εργατική τάξη, έτσι κι αλλιώς είναι θύματα διάκρισης και τις περισσότερες φορές πολλαπλής. Η ίδια του η ζωή αποτελεί απόδειξη για τις προθέσεις του σε μειονότητες και πιο συγκεκριμένα την αφροαμερικανική, παρόλον ότι το γεύμα του με τον γνωστό ακτιβιστή Αλ Σιάρμπτον, στο Χάρλεμ την επομένη της νίκης του στο Νιου Χάμσαίαρ, θεωρήθηκε ότι ήταν προβεβλημένη.[2]

Τρεις μήνες μετά το άρθρο στο περιοδικό New Yorker, ο Μπέρνυ Σάντερς κερδίζει σχεδον το 60% στις προκριματικές εκλογές στο Νιου Χάμσαϊαρ, αφήνοντας πίσω τη Χίλαρυ Κλίντον να αναπολεί τη δική της αντίστοιχη παλαιότερη νίκη, αλλά και σε κατάσταση πανικού. Το ενδιαφέρον σε αυτή την προκριματική αναμέτρηση είναι το γεγονός ότι ο Σάντερς κέρδισε σε όλες τις ιδεολογικές ομάδες, από μετριοπαθείς μέχρι συντηριτικούς, με κύριο κοινό παρονομαστή το εισόδημα: κέρδισε με 30% περισσότερο τη Χίλαρι Κλίντον τους ψηφοφόρους των οποίων το οικογενειακό εισόδημα ήταν κάτω των 100,000, κάτι το οποίο θεωρείται το πλεονέκτημά του, αφού οι περισσότεροι δημοκρατικοί καταγράφονται να έχουν εισόδημα κάτω των 100,000[3]. Το άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η εκπαιδευμένη επικοινωνιακά Χίλαρυ, δεν ... φτούρισε, σε αντίθεση με τον «αντι-κοινωνικό» - επικοινωνιακά τουλάχιστον – Μπέρνυ.

Μετά από αυτό το προκριματικό αποτέλεσμα οι αμερικανικές εκλογές ξεκινούν να παίρνουν μια ενδιαφέρουσα τροπή, αφήνοντας περιθώρια στον δονκιχωτισμό του Σάντερς και δημιουργώντας αμφιβολίες για τη προηγούμενη σιγουριά της Χίλαρυ που άγγιζε τα όρια της αλαζονείας.

 
 




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου