17 Ιαν 2016

Προτιμά ποιότητα αντί ταχύτητα ο Φούλης...




Μερικές φορές βρίσκει τρόπο να το πει...να το πει με καινούργιο τρόπο... να ξαναπεί εκείνο το θέλουμε λύση χτες εκ του Βασιλείου και ένθεν... εκεί που η λύση ερχόταν με το 2016... τώρα παραπέμπεται στο τέλος του και... βλέπουμε... μπορεί να αρρωστήσει ο Ερντογάν...
Πάντως τώρα αντί για λύση του Κυπριακού.. πάμε ξανά εκλογές με θέμα τη λύση του Κυπριακού. Συνοπτικά ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ θα χτυπιούνται στην οικονομική πολιτική και θα συγκλίνουν με κάποιες διαφοροποιήσεις στο Κυπριακό ενώ τα άλλα κόμματα θα επιχειρήσουν να επανέλθουν στο προσκήνιο και να ανασυστήσουν το διάτρητο πια τείχος που χωρίζει τις κοινότητες...

Η κρίση στην αγορά και παραγωγή του πετρελαίου δεν πιέζει καθόλου προς την κατεύθυνση της γρήγορης εκμετάλλευσης των νέων πηγών υδρογονανθράκων άρα αφήνει περιθώρια παράτασης τους στάτους κβο στο Κυπριακό...

Ο ανακαθορισμός των συμμαχιών στην περιοχή κύρια σε σχέση με την Συρία και το Ισλαμικό Κράτος, η επαναστροφή στις ευρωτουρκικές σχέσεις και η πίεση του μεταναστευτικού ρεύματος αφήνουν κάπως πίσω την ανάγκη λύσης του Κυπριακού ή μάλλον δημιουργούν ένα διαφοροποιημένο πλαίσιο στο οποίο πρέπει να γίνουν παράλληλες διεργασίες.
Τέλος, φαίνεται ότι τώρα αρχίζει να ωριμάζει η εμπλοκή της ΕΕ στο Κυπριακό σε συνάρτηση με τις ευρωτουρκικές σχέσεις όπως φαίνεται και από την πρόσφατη δήλωση της Μέρκελ.

Όλα αυτά μαζί και χώρια επιτρέπουν μετατόπιση της λύσης ή των νέων διευθετήσεων που χρειάζεται να γίνουν για να γίνει δυνατή η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων και η πιο καθαρή άσκηση της ευρωπαϊκής κυριαρχίας στην Κύπρο ή δια της Κύπρου.

Η πανικόβλητη αντίδραση Ερντογάν στο κείμενο διαμαρτυρίας των διανοουμένων για το ζήτημα, η πρωτοφανής για τα πολιτικά δεδομένα σύγκρουσης μιας «ισχυρής» κυβέρνησης με ένα διανοούμενο της Αριστεράς, τον Τσόμσκι, σε προσωπικό επίπεδο, είναι ένδειξη ανασφάλειας του καθεστώτος. Αλλά με ένα παράδοξο τρόπο δείχνει και μια ευαισθησία ή μια κατανόηση προς τις ιδέες που καταπολεμά δηλαδή και προς τις ιδέες της κουρδικής απελευθέρωσης. Αυτό φαίνεται να προκύπτει ως αντίφαση μέσα από το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή και μέχρι νεωτέρας η τουρκική κυβέρνηση έχει επενδύσει σημαντικό μέρος της εξωτερικής της πολιτικής στην υποστήριξη του παλαιστινιακού αγώνα και στην αντιπαράθεση για μερικά χρόνια τώρα με το Ισραήλ.

Γεγονός είναι κατά την εκτίμηση της στήλης ότι όσο αντιστέκονται οι Κούρδοι και όσο η τουρκική κυβέρνηση διολισθαίνει σε ανοικτό πόλεμο μαζί τους, τόσο γίνεται ευάλωτη στο Κυπριακό και τόσο πιο πολύ γίνεται δέσμια της πολιτικής του ένα βήμα μπροστά στο Κυπριακό. Μια πολιτική που εγκαινίασε και έγινε έτσι δεκτή διεθνώς από το 2004, και με υπογραφή της ΕΕ και των Τάσσου Παπαδόπουλου και Γιώργου Λιλλήκα. Ακριβώς από τότε σημειώνεται και η αναβάθμιση όλων των σχέσεων των Τουρκοκυπρίων με το διεθνές περιβάλλον και σε επίπεδο κρατών και διακρατικών οργανισμών αλλά και συνδικάτων και μη κυβερνητικών οργανισμών. Οι επικρίσεις από πλευράς απορριπτικών δυνάμεων στους χειρισμούς Αναστασιάδη δεν δείχνουν εντιμότητα ακριβώς γιατί είναι αυτοί οι χειρισμοί, όπως και οι προηγούμενοι χειρισμοί Χριστόφια, που λειτούργησαν και λειτουργούν ακόμα ανασταλτικά υπό τον όρο όμως ότι θα λυθεί όντως το Κυπριακό και ότι δεν θα αναλώνεται ο χρόνος μέχρι όντως να εμπεδωθεί η ένταξη χωρίς λύση και με τους Τουρκοκυπρίους εγκλωβισμένους στο «ψευδοκράτος».

Στα πλαίσια λοιπόν της πολιτικής της «του ένα βήμα μπροστά», έστω και για σκοπούς επικοινωνιακούς καλεί ο Τούρκος Υπεξ Νταβούσογλου τον ΓΓ του ΑΚΕΛ Άντρο Κυπριανού στην Κωνσταντινούπολη. Μέσα σ αυτή την κίνηση υποκρύπτεται ενδεχομένως και μια τάση της Τουρκίας να επικοινωνήσει με τους Ελληνοκύπριους κατ' ευθεία. Εδώ επιβάλλεται ίσως η ανάγκη και η δυνατότητα για μια διεύρυνση των σχέσεων συνδικάτων και μη κυβερνητικών οργανώσεων ανάμεσα στην τουρκική και κουρδική και κυπριακή κοινωνία.
Ως συνέπεια και ίσως και ως επιδιωκόμενο αφήνεται και δημιουργείται χώρος για μια πιο δυνατή εμπλοκή της ΕΕ στο Κυπριακό και την εξ αντικειμένου αντιμετώπιση του μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο των σχέσεων ΕΕ Τουρκίας, όπου βέβαια οι λεγόμενες «ευρωπαϊκές αξίες» θα αφήσουν άναυδο τον κάθε Συλλούρη.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά χάνει ενδεχομένως συνειδητά μερικούς μήνες που της παρέχονται συγκυριακά για να ασκήσει πίεση προς την κατεύθυνση της λύσης από θέση ισχύος. Βασικά η ελληνοκυπριακή πλευρά είναι τόσο φυλακισμένη μέσα στη λογική της αναβολής, των όχι χρονοδιαγραμμάτων, της όχι επιδιαιτησίας, στον αυτοεγκλωβισμό στη συντήρηση του όποιου ελέγχου ασκεί ή νομίζει οτι ασκεί στην ΚΔ, και ενδεχομένως στις εσωτερικές κομματικές ισορροπίες που αφήνει ανεκμετάλλευτη τη δύσκολη συγκυρία που αντιμετωπίζει το καθεστώς Ερντογάν σε σχέση με την ωμή καταστολή των Κούρδων στις κουρδικές περιοχές της Τουρκίας και όχι μόνο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου