25 Οκτ 2015

Παπαδάκης: Στο δικαστήριο οι εγκληματίες πολέμου




Με θάρρος και ευθύτητα, ο ευρωβουλευτής  κ. Παπαδάκης ζήτησε σε εκπομπή του Μέγκα, από την κυβέρνηση, να συλλάβει και να στείλει στο δικαστήριο τους ελληνοκύπριους εγκληματίες πολέμου εναντίον  Τουρκοκυπρίων, και επίσης να καταγγείλει την Τουρκία, ως κράτος για ανάλογα εγκλήματα. Είναι απορίας άξιον το γεγονός ότι ούτε το Μέγκα, ούτε τα άλλα μίντια δεν αναπαρήγαγαν την εκπληκτική έως και ιστορική  θα λέγαμε, αυτή δήλωση του ευρωβουλευτή.
Η στήλη υποστηρίζει χωρίς δισταγμό τη γενναία αυτή ανάληψη ευθύνης από τον ευρωβουλευτή  και τον καλεί να θέσει το θέμα και στην Κυπριακή Βουλή και στο Ευρωκοινοβούλιο, τουλάχιστον. Ως απόδειξη της υποστήριξης που παρέχουμε, θα αναδημοσιεύουμε την πληροφορία μέχρι να βαρεθούμε.

Παπαδάκης:  Ευκαιρία για αποκήρυξη της Διζωνικής το 2004
Ήταν μια ευκαιρία που χάθηκε φυσικά και θα μπορούσαμε να την ξεχάσουμε, αν θέλαμε. Ωστόσο την σημειώνουμε χωρίς να υποστηρίζουμε την συγκεκριμένη άποψη για δυο λόγους . Ο πρώτος είναι ότι πρόκειται για είδηση, εξ’ όσων γνωρίζουμε και ο δεύτερος και σημαντικότερος είναι να παρακολουθούμε τη διαδικασία ανίχνευσης  της επόμενης  μεγάλης  ευκαιρίας  καταγγελίας της Διζωνικής.

Θα επιστρέψουμε γονατιστοί στις πατρογονικές εστίες Ας υποθέσουμε ότι η Μόρφου τοποθετείται εξ’ ολοκλήρου στην ελληνοκυπριακή πολιτεία της ομοσπονδοποιημένης Κύπρου και είτε πριν, είτε μετά την υπογραφή της λύσης , ανοίγεται στους κατοίκους της. Άραγε την επόμενη μέρα τί θα συμβεί; Είναι πολύ πιθανόν την επόμενη μέρα να  συμβεί απολύτως τίποτε.  Η Μόρφου άδειασε και γέμισε σε συνθήκες πολέμου. Ούτε οι ανά την Κύπρο σκορπισμένοι Μορφίτες  μπορούν να εγκαταλείψουν δουλειές, σπίτια, σχολεία και την αίσθηση της καθημερινής ασφάλειας στα γρήγορα, ούτε οι νέοι  Τουρκοκύπριοι ή  έποικοι Μορφίτες να φύγουν όσο γρήγορα πήγαν. Είναι πολλοί που ήδη δηλώνουν  ότι δεν θα επιστρέψουν με κύρια αιτιολογία το ότι είναι πλέον εγκατεστημένοι αλλού και ότι αν πρέπει να πουλήσουν,  θα προτιμήσουν τα παλιά κι όχι τα καινούργια, στο βαθμό βέβαια που υπάρχουν καινούργια.

Την ώρα δηλαδή της λύσης , αν υπάρξει, οι βερπαλισμοί θα χάσουν το νόημα τους και θα αντικατασταθούν από ενδεχομένως επώνυμες δηλώσεις, λογαριασμούς, συμβάσεις κλπ. Πρόκειται για μια διαδικασία αρκετών χρόνων, η οποία είναι ενδεχόμενο να κάνει πολλά από τα λεγόμενα δύσκολα σημεία να μοιάζουν με πόλεμο σκιών. Τελικά, ούτε η διαδικασία επιστροφής Ελληνοκυπρίων στην τουρκοκυπριακή πολιτεία, ούτε και το αντίστροφο θα είναι μακριά από ότι περιγράφτηκε για την Μόρφου και τα άλλα εδάφη που θα επιστραφούν στην ελληνοκυπριακή πλευρά. Αν δε, κατρακυλήσουν οι τιμές των ακινήτων,  για διάφορους γνωστούς λόγους στην εποχή του ύστερου καπιταλισμού, οι ό,ποιες διευθετήσεις είναι πιθανόν να  σημαίνουν τίποτε για το φτωχόκοσμο.

Μετά από πολλές δεκαετίες συνομιλιών με την εμπλοκή των κοινοτήτων, των μητέρων πατρίδων, του ΟΗΕ, των μεγάλων δυνάμεων κλπ, το Κυπριακό παραμένει ένα θέμα, αλήθεια ψέματα, του οποίου δεν συζητήθηκαν ποτέ, ούτε στο Μπούργκενστογκ, ούτε στη Νέα Υόρκη, οι ακανθώδεις πτυχές. Και τολμούν να μιλούν ακόμα για μεγάλα θέματα ενδεχομένως και ανυπέρβλητα, για τους κινδύνους των χρονοδιαγραμμάτων και των επιδιαιτησιών, και μάλιστα τα  θεωρούν αυτά και ως δογματικές αλήθειες.  Γενιές πολιτικών και αμέτρητοι πόροι σπαταλήθηκαν, όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά και συχνά αλλού, για να συντηρούν τον μινώταυρο των προβλημάτων. Οι πολίτες  αποκαρδιωμένοι και αδιάφοροι, οι νέοι κυρίως γυρίζουν απλώς την πλάτη. Το ότι το κλειδί ευρίσκεται στην Άγκυρα αποτελεί επαναλαμβανόμενη ελληνοκυπριακή θέση, αλλά απ’ ότι λέει η κα Θεοχάρους και ο κ. Παπαδάκης δεν τους  γλυτώνει από τον πολιτικό παροπλισμό. Και η πολύ γνωστή έγγραφη και ευρωπαϊκή  και κυπριακή θέση ότι η Τουρκία διαδραμάτισε θετικό ρόλο το 2004, γίνεται γαργάρα, αλλά φυσικά μόνο στο ελληνοκυπριακό χωριό.

Το τελευταίο καιρό η τουρκοκυπριακή πλευρά φαίνεται να κάνει επίθεση λύσης  (νερό, δικοινοτική επιτροπή για την παιδεία), ενώ η ελληνοκυπριακή δείχνει μαγκωμένη ως να ανησυχεί όσο νιώθει ότι φαίνεται να δημιουργείται μομέντουμ για τη λύση.  Ήδη, άρχισαν αρκετοί να μιλούν για εκλογικές σκοπιμότητες και αναβλητική λογική. Ίσως,  όμως, να συμβαίνει κάτι άλλο που μάλιστα συμβαίνει κατ’ επανάληψη από το ‘74. Η αναβλητική στάση έναντι της λύσης είναι πια μέσα στο πετσί του πολιτικού κατεστημένου, αποτελεί το θεμέλιο λίθο της πολιτικής του σκέψης.

Η απελευθέρωση της Μόρφου Όμως μπορεί να προκύψει, ας δεχτούμε για σκοπούς συζήτησης από μια άλλη στρατηγική, εκείνη του κου. Παπαδάκη, για παράδειγμα. Σε τί θα αλλάξει πρακτικά επί του εδάφους η  επιστροφή των Μορφιτών σε σχέση με την εικόνα που δώσαμε πιο πάνω; Έχουμε την άποψη πως δεν θα αλλάξει τίποτε ουσιαστικό και πως τα πράγματα θα γίνουν αργά και α λα καρτ ανάλογα με το άτομο. Η ειρήνη δεν μπορεί να μιμηθεί τον πόλεμο. Έχει τη δική της λογική, η οποία, ας σημειωθεί δεν μπορεί παρά να είναι ακριβώς λογική, κι όχι παραλογισμός. Για να μπορεί ένας Ελληνοκύπριος να επιστρέψει πρέπει να υπάρχει σχολείο με μαθητές και δασκάλους, πρέπει να υπάρχει μπακάλης και γιατρός που μπορεί για ένα διάστημα να είναι ο υπάρχων Τουρκοκύπριος κλπ

Δικοινοτικές συνέργειες
Ίσως θα πρέπει να δημιουργηθούν κάποιου είδους μεταβατικές δικοινοτικές τοπικές δομές αυτοδιοίκησης,  που ίσως στο τέλος να μετατραπούν σε μόνιμες, ανάλογα με το πόσοι και ποιοί θα επιστρέψουν, τελικά, στην πράξη και πόσοι θα φύγουν, στην πράξη και πάλι. Εάν κάποιος ισχυρίζεται ότι στο τέλος του δρόμου, καμιά κοινότητα δεν θα εξαφανιστεί από την Κύπρο, θα πρέπει οι άνθρωποι να δουν πολύ πρακτικά πώς θα συνυπάρξουν και αυτό είναι ένα πάρα πολύ πρακτικό και καθημερινό θέμα, πολύ πέραν των όποιων συμφωνιών προκύψουν ή δεν προκύψουν. Ακόμα και δύο ξεχωριστά κράτη, δεν μπορούν να κρατήσουν τον κόσμο στην πλευρά του για πολύ, στον σύγχρονο κόσμο.
Αυτές οι δομές, που μπορεί να έχουν την μορφή μη κυβερνητικών οργανώσεων ή και συνεταιρισμών, μπορεί να δώσουν και λύσεις ενδεχομένως σε θέματα ιδιοκτησίας και χρήσης, καλύπτοντας εδάφη και στις δύο πολιτείες και υπερβαίνοντας δυσκολίες νοοτροπίας, χρηματοδότησης κ.α. Πάντως, να αναφέρουμε πόσο αποτελεί ντροπή το γεγονός ότι αρκετοί Κύπριοι δείχνουν να θέλουν να πάρουν λεφτά από τρίτους για να λύσουν το πρόβλημα τους. Πολλοί θέλουν να λύσουν ή να μην λύσουν το Κυπριακό, ως και να πρόκειται για μπίζνες.

Πρόταση της στήλης στον Αναστασιάδη Να επιστρέψουν οι τουρκοκύπριοι της Λάρνακας Μερικοί Τουρκοκύπριοι πολιτικοί φοβούνται ότι μερικοί Ελληνοκύπριοι πολιτικοί έχουν στόχο τα πετρέλαια, παρά οτιδήποτε άλλο. Μία πρόταση επιστροφής των Τουρκοκυπρίων στη Λάρνακα, όπου οι γειτονιές τους είναι συμπαγείς και ο παράλιος και ιστορικός πλούτος της πόλης μοιρασμένος, θα ήταν ίσως κάτι που θα δημιουργούσε ένα κλίμα εμπιστοσύνης σε σχέση με τον υποθαλάσσιο πλούτο, ενώ θα προκαλούσε ανάλογη προσφορά από πλευράς Τουρκοκυπρίων, με αποτέλεσμα να διαφοροποιηθεί σ’ ένα βαθμό ο διζωνικός χάρτης.  Ταυτόχρονα, θα μπορούσε με αυτό τον τρόπο να καταδειχτεί ότι το λόμπι των Ελληνοκυπρίων που εκμεταλλεύεται ή εκμεταλλεύτηκε τις τουρκοκυπριακές περιουσίες, δεν αρέσκεται πάντα στην επιστροφή των προσφύγων.

Κουτσαντήρι
Τον τελευταίο καιρό, η τουρκοκυπριακή πλευρά φαίνεται να κάνει επίθεση λύσης  (νερό, δικοινοτική επιτροπή για την παιδεία), ενώ η ελληνοκυπριακή δείχνει μαγκωμένη, ως να ανησυχεί όσο νιώθει ότι φαίνεται να δημιουργείται μομέντουμ για τη λύση.  Ήδη, άρχισαν αρκετοί να μιλούν για εκλογικές σκοπιμότητες και αναβλητική λογική. Ίσως,  όμως, να συμβαίνει κάτι άλλο που μάλιστα συμβαίνει κατ’ επανάληψη από το ‘74. Η αναβλητική στάση έναντι της λύσης είναι, πια, μέσα στο πετσί του πολιτικού κατεστημένου, αποτελεί το θεμέλιο λίθο της πολιτικής του σκέψης.







Γιατί δεν υπόκειται στην αρχή της ισονομίας ένας υπουργός που εκβιάζει ; … Η συμπεριφορά του Χάρη Γεωργιάδη είναι σκάνδαλο και είναι η συνέχεια μιας ιδιοτελούς συμπεριφοράς που τον χαρακτηρίζει σε όλη τη θητεία του – από τη συγκάλυψη του μπαμπά, μέχρι το διορισμό της Ειρένας, μέχρι τις συνεχείς παραπλανήσεις για τη στάση του απέναντι στη διαπραγμάτευση για την Ελλάδα, με αποκορύφωμα τον γραπτό εκβιασμό των τέως εργαζομένων στις Κ.Α.




Την περασμένη εβδομάδα σε μια σειρά θεμάτων, ο Χ. Γεωργιάδης φρόντισε να μας θυμίσει πόσο πολύ η έννοια της διαπλοκής, της συγκάλυψης, αλλά και της μικροπρεπούς ανωριμότητας που καταλήγει στον εκβιασμό, τείνει να γίνει τρόπος συμπεριφοράς για μερικούς που δεν φαίνονται να μπορούν να κατανοήσουν την οργή του κοινού και το αίσθημα ότι μερικοί έχουν, πια, ξεπαράσει τα όρια της ντροπής, και αγγίζουν τα ποινικά αδικήματα. Όπως του εκβιασμού. Και μάλιστα δημόσια. Ο κ. Γεωργιάδης φαίνεται να  κωδικοποιήθηκε στην κοινή γνώμη λίγο πολύ ως ένα υπάκουο «παιδι», το οποίο απλώς κάνει ότι του πει η τρόικα. Η εικόνα του να περιφέρεται στις συναντήσεις του Γιούρογρκουπ μόνος και έρημος, είναι ίσως η πιο εκφραστική. Ένα άτομο με ανασφάλειες, όπως φαίνεται να είναι ο Γεωργιάδης, , όταν βρεθεί σε τέτοια θέση, θα υπακούει, αλλά το απωθημένο του θα το βγάζει αλλού. Και αυτό που φαίνεται να κάνει ο Χάρης στο εσωτερικό είναι η προσπάθεια να επιβληθεί, όπως δουλοπρεπώς φαίνεται να υπακούει την τρόικα στο εξωτερικό. Όμως, αυτά λύνονται στο ντιβάνι της ψυχανάλυσης και όχι στα υπουργεία. Η στάση του αππωμένου παιδιού, το οποίο προστατεύουν οι γνωστοί του μπαμπά, έχει αρχίσει να γίνεται από κωμική, ποινική..

Και αυτό που φαίνεται να κάνει ο Χάρης στο εσωτερικό είναι η προσπάθεια να επιβληθεί, όπως δουλοπρεπώς φαίνεται να υπακούει την τρόικα στο εξωτερικό. Όμως, αυτά λύνονται στο ντιβάνι της ψυχανάλυσης και όχι στα υπουργεία. Η στάση του αππωμένου παιδιού, το οποίο προστατεύουν οι γνωστοί του μπαμπά, έχει αρχίσει να γίνεται από κωμική, ποινική..

Όταν ο Χάρης επιβεβαιώνει τον Φρόυντ: το απωθημένο του υπάκουου υπηρέτη [της τρόικα] κάπου θα εκτονωθεί ως αυταρχική εξουσία, αφού δεν μπορεί να αρθρώσει λόγο στους «ανώτερούς του» στην τρόικα. Αλλά το να εκβιάζει ένας υπουργός είνα αδίκημα, όπως είναι αδίκημα ο εκβιασμός για οποιονδήποτε και η Γενική Εισαγγελία δεν είναι η θεία του Χάρη για να τον προστατεύει από την ανωριμότητά του

Η απόφαση του επαρχιακού δικαστηρίου Λεμεσού για σύλληψη του Χάρη Γεωργιάδη ήταν αποτέλεσμα της προσπάθειάς του να αποφύγει να δώσει λόγο για τις πράξεις του. Αν όλοι οι πολίτες έχουν ίσα δικαιώματα, τότε ο κ. Γεωργιάδης, όφειλε, τουλάχιστον, να ζητήσει μέσω δικηγόρου κατανόηση της απουσίας κλπ. Και η παρέμβαση του Γενικού Εισαγγελέα για να μην τον δούμε να συλλαμβάνεται, μπορεί να γίνει κάπως κατανοητή – αν με αυτή ο κ. Γεωργιάδης ζητούσε κάποια κατανόηση, σεβόμενος τους νόμους. Κάποιος που κατηγορείται, δεν είναι απαραίτητα ένοχος. Απλώς με την παρουσία του στο δικαστήριο αναγνωρίζει ότι είναι ίσος με τους υπόλοιπους και αν έχει δίκαιο, μπορεί να αποδειχθεί. Και αν είναι πολυάσχολος υπουργός, ένας δικαστής θα μπορουσε ενδεχομέως να το κατανοήσει. Αλλά το να γλιτώνει τον κ. Γεωργιάδη, σαν άτακτο παιδί, ο γενικός εισαγγελέας και μετά να βγαίνει ο Χάρης και να εκβιάζει, με μικροπρεπή εμπάθεια, βάζοντας νέες ημερομηνίες για να υπογράψουν οι εργαζόμενοι στις κυπριακές αερογραμμές ότι δεν θα τον κατηγορήσουν στα δικαστήρια [για να πάρουν αυτά που δικαιούνται], γιατί αυτό έκανε, με την νέα του, δήθεν, πρόσφορα για παράταση, είναι σκάνδαλο εκβιασμού και μάλιστα δημόσιου.[1] Μπορεί κάποιος με δημόσια χρήματα να εκβιάζει για ιδιοτελές σκοπό; Μπορεί κάποιος να κατακρατεί τα χρήματα των ταμείων πρόνοιας, χωρίς να διώκεται ποινικά; Αυτά κάνει ο κ. Γεωργιάδης. Αν έχουν δίκαιο ή άδικο όσοι τον θεωρούν υπεύθυνο για δική τους οικονομική ζημιά, θα πρέπει να αποδειχθεί στο δικαστήριο. Όταν, όμως, αυτός, επειδή είναι υπουργός, χρησιμοποιεί τη θέση του για προβαίνει σε ένα τέτοιο εκβιασμό, είτε υπογράφετε, είτε δεν θα πάρετε ότι σας ανήκει, λες και τα χρήματα είναι δικό του ιδιωτικό κεφάλαιο, τότε έχει υπερβεί πια και τα όρια του σεβασμού στην ισονομία, αλλά αποτελεί και ένα σκάνδαλο διαπλοκής – χρησιμοποιεί το δημόσιο λειτούργημά του, για να αποφασίζει για την παροχή κάποιων χρημάτων ώστε να αποφύγει κατηγορίες, ότι ενδεχομένως διέπραξε παρανομία.

Η κατ’ επανάληψη ιδιοτελής συμπεριφορά του κ. Γεωργιάδη και η αδυναμία του να αντιληφθεί τη διαφορά του παιδιού του ξενοδόχου από τον υπουργό ως δημόσιο αξίωμα: η συγκάλυψη των παρατυπιών και παρανομιών στο ξενοδοχείο του μπαμπά 
Το πρόβλημα με τον κ. Γεωργιάδη είναι ότι δεν είναι, καν, η πρώτη φορά που το κάνει. Από την αρχή της θητείας του χρησιμοποιεί τη δημόσια θέση του, ως αξιωματούχος, δηλαδή, του δημοσίου για να προωθεί ιδιωτικά συμφέροντα. Αρχικά, με τα καλημέρα του διορισμού, αποκαλύφθηκε ότι το ξενοδοχείο της οικογένειας του δεν τηρούσε τους νόμους για τα εργατικά δικαιώματα - και ήταν υπό διερεύνηση από το υπουργείο εργασίας. Το θέμα αποκαλύφθηκε και συγκαλύφθηκε αμέσως - ο Γεωργιάδης είχε διοριστεί αρχικά στο υπουργείο εργασίας. Αναπόφευκτα, θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς αν διορίστηκε τυχαία εκεί, με τέτοια οικογενειακή νοοτροπία. Και έτσι, στο τότε κλίμα το θέμα δεν προχώρησε. Σε μια χώρα με ευθιξία, αυτό θα ήταν θέμα [η πιθανή παρανομία από οικογενειακή επιχείρηση του υπουργού] αλλά και η συγκάλυψη για διερεύνηση. Και ένα άτομο με ευθιξία και κατανόηση του τί σημαίνει δημόσιο αξίωμα, δεν θα αναλάμβανε μέχρι να γίνει η διερεύνηση. Αλλά, φυσικά, τέτοια επίπεδα είναι ψηλά για τον Χάρη. Και κωμικά, ο κ. Γεωργιάδης υπέγραψε τότε και «Χάρτα δεοντολογίας». Όμως, αφού ήταν η αρχή της θητείας του, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ήταν ένα θέμα που δεν ήταν δίκαιο να καθορίσει την αξιολόγησή του. Όμως, ο κ. Γεωργιάδης δεν κατάλαβε τίποτα.


Όταν ο ΚΟΤ παραβίαζει τους κανόνες για να συγκαλύψει τον μπαμπά του Χάρη – και πάλι διάφοροι κάνουν τα στραβά μάτια ακόμα και όταν εστιάζει και ο γενικός ελεγκτής
Σε λίγο καιρό, προέκυψε νέο σκάνδαλο με τον πατέρα του στο ξενοδοχείο – ο Γεωργιάδης ο γηραιότερος αποφάσισε να διορίσει τον εαυτό του στη θέση του διευθυντή του ξενοδοχείου που διαθέτει, παρά το ότι δεν είχε τα προσόντα με βάση τις προδιαγραφές που διεκδικούσε το ξενοδοχείο και τους κανονισμούς του ΚΟΤ. Τώρα, πια, δεν ήταν η αρχή της θητείας. Και μάλιστα, ο γενικός ελεγκτής το κατέγραψε στη έκθεσή του, για το 2014.

Σύμφωνα με αυτή, ενώ η αρμόδια υπηρεσία του ΚΟΤ «απέρριψε την αίτηση ξενοδοχείου στην Πάφο για διορισμό συγκεκριμένου διευθυντή, ο οποίος δεν «κατείχε τα προσόντα που απαιτούνται από την νομοθεσία..» το ΔΣ του οργανισμού στις 11.2.2014 αποφάσισε να εγκρίνει την πιο πάνω αίτηση χωρίς να του παρέχεται νομοθεσία για τέτοια εξουσία.»[2]

Τίποτα δεν έγινε και πάλι. Καμία διερεύνηση. Ακούστηκε, μάλιστα, το ανόητο επιχείρημα ότι ο νόμος και ο κανονισμός για τα απαιτούμενα προσόντα ήταν.. υπερβολικός. Δηλαδή, όλοι οι άλλοι υποβάλλονται στον έστω και υπερβολικό νόμο, αλλά ο μπαμπάς του Χάρη εξαιρείται; Και τότε, γιατί υπήρχε ο κανονισμός και γιατί ψηφίστηκε; Ήταν μια ευνοιοκρατική ρουσφετολογική υπεκφυγή. Και συγκαλύφθηκε σκανδαλωδώς γιατί ο γιος του παρανομούντα, ήταν υπουργός. Τέτοιο επίπεδο. Έπρεπε να διερευνηθεί. Όπως άλλα θέματα. Αλλά, προφανώς, ο γιος του μπαμπά φρόντισε να μην γίνει ούτε έρευνα, ούτε να υπάρξουν κυρώσεις. Η οικογένεια Γεωργάδη είναι υπεράνω του νόμου;

Η Διαπλοκή γίνεται δημόσια. Και αφού το παιδί νομίζει ότι είναι υπεράνω, γιατί να μην κάνει ότι θέλει με τις.. τράπεζες. Η Ειρένα μπορεί να μην έχει προσόντα για επικεφαλής τράπεζας.. αλλά ικανοποιεί το προσόν της σχέσης … με τον Χάρη..
Και μετά έχουμε το μοναδικό ανέκδοτο στην ιστορία της διαπλοκής και της ρουσφετολογίας - τους διορισμούς της Ειρένας. Η εν λόγω κυρία, ενδεχομένως συμπαθής κοκ, συνόδευε ως σύμβουλος τον κ. Γεωργιάδη από την εποχή που ήταν βουλευτής και άρχισε να αξιοποιείται σαν τζόκερ σε διάφορους πιθανούς διορισμούς. Τελικά, κατέληξε να διοριστεί από τον φίλο της στην Ελληνική Τράπεζα. Δεν έγινε καμία αναφορά, αν η κυρία είχε οποιοδήποτε άλλο προσόν πέρα από το ότι ήταν φίλη του κ. Γεωργιάδη. Έτσι, μετά από την αντιμετώπιση των παρατυπιών της οικογενειακής επιχείρησης με την τακτική της συγκάλυψης, άρχισε και το χοντρό παιχνίδι της δημόσιας διαπλοκής. Τί άλλο από διαπλοκή ήταν εκείνος ο διορισμός; Και η κα. Ειρένα συνέχισε ανάλογα – πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι προσλάμβανε «δικούς της» για να φτιάξει «αυλή». Και λέγαμε ότι τα σκάνδαλα των τραπεζών πέρασαν. Αν δοκιμάσει κανείς να δει τις οποιες επιδοσεις της, η εικονα είναι χλωμη – ακόμα και στα στρες τεστς, η Ελληνική βρέθηκε σε οριακό σημείο και ήθελε και άλλα κεφάλαια. Απέτυχε, δηλαδή. Αλλά συγκαλύφθηκε και πάλι. Ο κ. Γεωργιάδης, χρησιμοποιώντας το δημόσιο πόστο του, ουσιαστικά, βολεύει τους φίλους του. Και στη συγκεκριμενη περίπτωση υπήρχε θέμα σύγκρουσης συμφερόντων, αφού η κα. Ειρένα ήξερε για στοιχεία που δεν ήξεραν οι άλλες τράπεζες. Την ξελάσπωσε πάλι η γενική εισαγγελία, που δεν φαίνεται να εφαρμόζει την ισονομία στις υποθέσεις του κ. Χάρη.

Και όταν ο Χάρης σαν το υπάκουο «παιδί για τις δουλειές της τρόικα» βρίσκεται ξαφνικά στο επίκεντρο λόγω των εξελίξεων στην Ελλάδα, η αποκάλυψη είναι τραγικά φαιδρή: Ήξερε [και καταλάβαινε;] ο Χάρης ότι στην συνάντηση που τους μάζεψε ο Σόιμπλε, ο στόχος ήταν να εκβιαστεί η Ελλάδα και να μετατραπεί σε αποικία; Και απλώς σιώπησε ή χειροκρότησε κιόλας;
Και μετά, ήρθε το επεισόδιο με την ελληνική διαπραγμάτευση τους πρώτους μήνες του 2015. Το ότι ο κ. Γεωργιάδης διαφωνούσε με την ελληνική κυβέρνηση είναι και κατανοητό και σεβαστό – αν το έλεγε. Αλλά, όπως και σε τόσα άλλα, ο κ. Γεωργιάδης επέλεξε και πάλι τη μέθοδο της παραπλάνησης. Αρχικά, ήταν η ατάκα που θα τον συνοδεύει πάντα, και αυτό άλλωστε δείχνει και η όλη στάση του απέναντι στη τρόικα: «δεν κατάλαβα..». Ο κ. Γεωργιάδης δεν διεκδικεί δάφνες κατανόησης οικονομικών δεδομένων. Συμπεριφέρθηκε σαν υπάλληλος της τρόικα, εφαρμόζοντας ό,τι είχε συμφωνηθεί [3] και ό,τι του έλεγαν. Αλλά έλεγε και ψέματα και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στο τέλος. Αν και η εστίαση σε αυτό το επεισόδιο δεν έγινε, εντούτοις είναι αποκαλυπτικό. Σε αναλυτικό κείμενο του Σπίγκελ για το ό,τι προηγήθηκε της τελικής συνάντησης για απόφαση, καταγράφεται ότι ο οργισμένος Σόιμπλε κάλεσε του υπουργούς οικονομικών, που πρόσκεινται στο Λαϊκό κόμμα [άρα και τον Γεωργιάδη] και τους εξήγησε την στρατηγική του[4] – να εκβιάσει του έλληνες με έξοδο από το ευρώ. Και μάλιστα, από ότι φαίνεται από το δημοσίευμα, οι υπουργοί [και ο Χάρης] επέμεναν στην νέο-αποικιακή απαίτηση το ταμείο με ιδιοκτησία του ελληνικού δημοσίου να μην εδρεύει στην Ελλάδα. Σύμφωνα με το κείμενο «οι συντηρητικοί υπουργοί ήθελαν να πάνε ακόμα πιο πολύ στα άκρα και απαιτούσαν να έχει το Ταμείο την έδρα του στο Λουξεμβρούργο, ένα όρο τον οποίο ο Τσίπρας δεν θα μπορούσε να δεχθεί».

Το σκάνδαλο της ιδιωτικής χρήσης δημόσιου αξιώματος είναι εκεί – όπως και το αδίκημα του εκβιασμού. Και αν η γενική εισαγγελία αδυνατεί, τότε ίσως να είναι καιρός οι πολίτες να διεκδικήσουν την ισονομία και στα κυπριακά και σε ξένα δικαστήρια. Δεν μπορεί κάποιος να συμπεριφέρεται  έτσι, επειδή τυχαία ο μπαμπάς ξέρει τον τάδε και διορίστηκε…


Άρα  ο Γεωργιάδης, ουσιαστικά, ταυτιζόταν με όσους ήθελαν να επιβάλουν ένα νέο-αποικιακό καθεστώς στην Ελλάδα. Τί έκανε σε εκείνο το πλαίσιο; Βοήθησε την ελληνική αντιπροσωπεία ως εκπρόσωπος ενός τοπικού κόμματος που ανεμίζει την γαλανόλευκη για να εκλέγεται βουλευτής και να έχει ο μπαμπάς και η Ειρένα προνομιακή μεταχείριση; Όχι! - ο Χάρης, πιστός στον Σόιμπλε, δεν είπε τίποτα. Και μετά, έκανε και πάλι ότι ..δεν καταλάβαινε.. Αυτή η συμπεριφορά, βεβαίως, δείχνει τη διγλωσσία του δημόσιου λόγου του κ. Γεωργιάδη και το γεγονός ότι άλλα λέει και άλλα κάνει. Άλλωστε, μέχρι και οι ανακοινώσεις της στατιστικής υπηρεσίας επί ημερών του, θυμίζουν κατασκευασμένες εικόνες.

Και όταν ο Χάρης έχει πρόβλημα, κατασκευάζει θεάματα; Και μετά το παίζει «μα εγώ εν τζαι..»;
Και σαν κερασάκι στην τούρτα, ήρθε την επομένη ένα πρωτοσέλιδο του Φιλελευθέρου ότι ο Χάρης "πήρε κεφάλια" στο συνεργατισμό.. θα πρέπει να είναι κανείς πολύ αθώος, μετά από όσα είδαμε, για να μην κατανοεί ότι ο Γεωργιάδης προσπάθησε με διαρροές να μετατοπίσει την έμφαση.

Όπως και με την Ελληνική Τράπεζα, χρησιμοποιεί το δημόσιο αξίωμά του για ιδιοτελή σκοπό – αποφάσισε σε μια νύχτα [και όχι τόσες μέρες και μήνες πριν, αλλά ακριβώς τότε που μπορούσαν να τον συλλάβουν - και άρα θα προβαλλόταν η αρνητική εικόνα ενός υπουργού που κατηγορείται για εξαπάτηση] να απολύσει άτομα για να κάνει θέαμα στο συνεργατισμό. Και την επομένη, όταν κατάλαβε ότι δεν έπαιρνε, δήλωσε σαν ο Χαρης που υπακούει την τρόικα και τον Σόιμπλε, ότι ήταν παρεξήγηση και ότι οι αλλαγές στο συνεργατισμό ήταν απλώς ..ανανέωση. Ε, τότε ποιός είχε συμφέρον να προβάλει τον Γεωργιάδη πρωτοσέλιδα στο Φιλελεύθερο[5] ότι «πήρε κεφάλια»;


Την επομένη του εντάλματος σύλληψης του Χάρη: Θεάματα Μετατόπισης

Είναι ένα κατάντημα αυτό το επίπεδο. Πρωτοφανές, ίσως. Αυτό το άτομο συμπεριφέρεται λες και η πολιτεία είνα όργανο συγκάλυψης των σκανδάλων, των απωθημένων και των ενοχών του. Χρησιμοποιεί τη σχέση του κράτους με τις τράπεζες για να βολεύει γνωστούς και να κατασκευάζει θεάματα. Άλλωστε, είχε ακόμα ένα σκάνδαλο να συγκαλύψει. Η αύξηση στο ΦΠΑ του υγραερίου για 18 μέρες παρουσιάστηκε σαν «λάθος», αλλά ο κος  Ζαχαρίου, βουλευτής του ΔΗΣΥ, είπε ότι το ανέφερε στο Γεωργιάδη από τη δεύτερη, κιόλας, μέρα. Για 17 μέρες ο Γεωργιάδης έβοσκε αλλού.. Ή όπως καταγγέλλουν μερικοί της αντιπολίτευσης, βασικά, ίσως να ήλπιζε να το περάσει για να συγκαλύψει την πτώση στα έσοδα και τελικά, άμα έκραξαν την κυβέρνηση, τα φόρτωσε αλλού.. Όπως έκανε και με το θέαμα του συνεργατισμού…

Το σκάνδαλο της ιδιωτικής χρήσης δημόσιου αξιώματος είναι εκεί – όπως και το αδίκημα του εκβιασμού. Και αν η γενική εισαγγελία αδυνατεί, τότε ίσως να είναι καιρός οι πολίτες να διεκδικήσουν την ισονομία και στα κυπριακά και σε ξένα δικαστήρια. Δεν μπορεί κάποιος να συμπεριφέρεται  έτσι, επειδή τυχαία ο μπαμπάς ξέρει τον τάδε και διορίστηκε…










[2] Χαραυγή, σελ.15, 2-/9/2014: Σοβαρό θέμα τάξης για Χάρη Γεωργιάδη.
[2] Ότι είχε διαπραγματευθεί  η κυβέρνηση Χριστόφια το 2012, ότι ίχε αποδεχθεί σχεδόν αμαχητί ο Σαρρής τον Μάρτιο του 2013. Σε αυτό το πλαίσιο, το να φανεί ότι θα μπορούσε να διεκδικηθεί κάτι –μέσα από την ελληνική εμπειρία – ήταν ουσιαστικά κάτι που ο κ. Γεωργιάδης απευχόταν. Αυτό εξηγεί και τη στάση του. Το πρόβλημα του να το παραδεχθεί δημόσια βρισκόταν στο ότι κάτι τέτοιο θα αποκάλυπτε τη δική του διακοσμητική θητεία [ουσιαστικά οποιοσδήποτε θα μπορούσε να ήταν στη θέση του αν το ζητούμενο ήταν η υπακοή. Αλλά ευρύτερα η υπονόμευση, η μη συμπαράσταση στην ελληνική προσπάθεια αναδείκνυε και την υποκρισία της εθνικοφροσύνης την οποία επικαλείται ο ΔΗΣΥ, και ο Χάρης, για να πάρουν δεξιούς ψήφους.

When Schäuble landed in Brussels on Saturday morning, he noted that his proposals were not incorporated into the ministers' working paper. It's not clear who was responsible. It could have been Italy, for example. Or France. Both countries staunchly oppose the expulsion of Greece from the euro zone. Schäuble was beside himself.
Schäuble first consulted with other conservative finance ministers belonging, as Schäuble's CDU does, to the European People's Party. Like Schäuble, most were in favor of a Grexit and the men hatched a plan for how they could force Greece from the common currency area. The ministers agreed to formulate such strict conditions for a third aid package that the Greek government would never be able to accept them. As a means to push Greece out of the euro, Schäuble had devised a so-called trust fund, into which all revenues from the sale of Greek assets would flow. For Greek Prime Minister Alexis Tsipras, that would have been impertinent enough. But the conservative ministers wanted to go even further and demand that the fund be located in Luxembourg, a stipulation Tsipras could not possibly accept.

[5] Και το επόμενο Σάββατο, όπως κατάντησε να αναμενέται κάθε φορά που έχουν πρόβλημα οι εμπορικές τράπεζες ή ο Χάρης, νά’σου πάλι πρωτοσέλιδο για τον …Συνεργατισμό [με τον Χλωρακιώτη αυτή την φορά – και πάλι, και πάλι].     Αυτή τη φορά στον Πολίτη..


Ο Χάρης Γεωργιάδης και το αδίκημα του εκβιασμού: Όταν ο Ζαννέτος καταδικάστηκε για «εκβιασμό» με βάση προφορική «μαρτυρία» κάποιου που είχε ιδιωτικό όφελος να πει αυτά που του υπέβαλαν, το γραπτό τεκμήριο των εκβιασμών του κ. Γεωργιάδη θέτει ζήτημα ισονομίας, αλλά και συγκάλυψης ξεκάθαρου ποινικού αδικήματος..


Το έγγραφο εκβιασμού με το οποίο ο κ. Γεωργιάδης απειλεί για να πάρουν οι εργαζόμενοι τα οφειλόμενά τους – με στόχο να αποφύγει ο ίδιος δικαστικά και άλλα προβλήματα..
Μετά από αυτό, ή καλύτερα ενδιάμεσα, υπήρξε το θέμα των Κυπριακών Αερογραμμών. Ενώ το θέμα εξεταζόταν από την επιτροπή θεσμών[1] και ενώ ενώπιον της Ευρωπαϊκής Επιτροπής βρισκόταν επιστολή της ΠΑΣΥΠΙ[2] τόσο αναφορικά με τα κίνητρα που δόθηκαν από την Hermes Airport σε αερομεταφορείς χαμηλού κόστους, όσο την κυριαρχία της Aegean Airlines στην περιοχή και άλλα συναφή θέματα, ήρθε το ξαφνικό κλείσιμο των Κυπριακών Αερογραμμών και εμφανίστηκε και ανάλογη περίπτωση της Aer Lingus,[3] η οποία για τον ηλιόλουστο ρότσο, πέρασε απαρατήρητη για ευνόητους λόγους.

Λίγους μήνες και πολλές υποσχέσεις μετά, οι απολυμένοι εργαζόμενοι των Κυπριακών Αερογραμμών βγήκαν και πάλι στους δρόμους. Συγκεκριμένα, στις 26 Ιουνίου διαμαρτυρήθηκαν έξω από το προεδρικό και έκλεισαν και την παρακείμενη οδική αρτηρία ακριβώς επειδή είχαν λάβει από τον υπουργό οικονομικών επιστολή με την οποία «καλούνται να αποσύρουν τις αγωγές κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας και να αποποιηθών των απαιτήσεών τους για αποζημιώσεις, ώστε να τους καταβληθούν τα Ταμεία Προνοίας που έτσι κι αλλιώς δικαιούνται»[4]. Όπως είχαμε γράψει τότε:
«Προφανώς, ο υπουργός οικονομικών προχώρησε σε αυτό τον εκβιασμό, γνωρίζοντας ότι οι πέραν των 300 απολυθέντων που κατέθεσαν αγωγές εναντίον  της κυπριακής δημοκρατίας διεκδικώντας αποζημιώσεις, έχουν τουλάχιστον πολύ σοβαρές πιθανότητες να κερδίσουν και με αυτό τον τρόπο να αποδείξουν τους παράτυπους κυβερνητικούς χειρισμούς στο κλείσιμο των Κυπριακών Αερογραμμών
Η επιστολή απλώς επιβεβαίωνε τους ισχυρισμούς των απολυμένων ότι επρόκειτο, δηλαδή, για καθαρό εκβιασμό: Για να καταβληθεί το ποσό «για κάλυψη του ελλείματος  κατοχύρωσης του Ταμείου Προνοίας», το 22,26% των εισφορών του 3% του ποσού», η «πρόσθετη αποζημίωση προς όλο το προσωπικό που έχει τύχει πλεονασμού» και αποζημίωση «για την προειδοποιητική περίοδο τερματισμού της απασχόλησης» (δηλαδή όσα με νόμο δικαιούνται οι εργαζόμενοι ως απολυμένοι), έπρεπε, σύμφωνα πάντα με την επιστολή, «σε αντάλλαγμα και για αντιπαροχή» να αποποιηθούν από κάθε ενδεχόμενη, παρούσα ή και μελλοντική διεκδίκηση ή απαίτηση, όπως και κάθε απαίτηση «η οποία ενδεχόμενα να επιβαρύνει την Κυπριακή Δημοκρατία». Η ίδια δήλωση απαλάσσει ταυτόχρονα όλους «νυν, πρώην και μελλοντικούς αξιωματούχους».

Η επιστολή προς τους εργαζόμενους, η οποία παορυσιάζεται στην αρχή του κειμένου, σε ένα ευνομούμενο κράτος θα αποτελούσε αδιάσειστο στοιχείο για διερεύνηση,  τουλάχιστον, αν όχι και εκδίκαση κατηγοριών εναντίον του Χάρη Γεωργιάδη. Ακόμα και για τα κυπριακά δεδομένα, ο Ποινικός Κώδικας είναι αρκετά ξεκάθαρος, τόσο για την απόπειρα εκβίασης με απειλές, όσο και για να «επιφέρει με απειλές την εκτέλεση εγγράφων»:
«289. Όποιος, με σκοπό καταδολίευσης και με τη χρήση παράνομης βίας εναντίον ή με τον περιορισμό άλλου προσώπου ή με την απειλή τέτοιας βίας ή περιορισμού ή με τη διατύπωση ή απειλής διατύπωσης κατηγορίας εναντίον άλλου για τη διάπραξη κακουργήματος ή πλημμελήματος ή με την πρόταση σε άλλο ή με απειλή άλλου για υποκίνηση αυτού να διαπράξει ή να επιτρέψει τη διάπραξη ποινικού αδικήματος, εξαναγκάζει ή υποκινεί άλλο-
(α) να εκτελέσει, εκδώσει, αποδεχτεί, οπισθογραφήσει, μεταβάλει ή καταστρέψει ολόκληρο ή μέρος, αξιόγραφο ή
(β) να γράψει, αποτυπώσει, ή επιθέσει όνομα ή σφραγίδα σε χαρτί ή περγαμηνή, με σκοπό να καταστεί αυτό μετά από αυτά ή να μετατραπεί σε αξιόγραφο ή να τύχει της χρήσης ή της μεταχείρισης αξιογράφου,
είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δεκατεσσάρων χρόνων.»[5]
Αν το δούμε συγκριτικά, υπάρχει, ήδη, δημόσια γνωστή περίπτωση καταδίκης ατόμου για εκβιασμό, μόνο και μόνο με επίκληση, χωρίς γραπτά αποδεικτικά στοιχεία. Αναφερόμαστε στην καταδίκη του κ. Ζαννέτου στην περιβόητη υπόθεση της Δρομολαξιάς, η οποία πλέον αποδομείται με τα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας για τον Ρίκκο Ερωτοκρίτου και τον τρόπο που χειριζόταν γενικά ποινικές υποθέσεις που αναλάμβανε, αλλά και την αγαπημένη του υπόθεση – όπως φάνηκε τότε με τις ηχογραφήσεις, αλλά και τώρα με την εκδίκαση της υπόθεσης της εταιρείας Providencia και τις μαρτυρίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, που όπως φαίνεται περιστρέφονται και γύρω από τη Δρομολαξιά. Ο κ. Ζαννέτος, θυμίζουμε ότι καταδικάστηκε[6], ενώ είχε τεκμηριωθεί ότι δεν είχε οποιοδήποτε συμφέρον, ατομικό ή επαγγελματικό και μόνο με την μαρτυρία του Λίλλη ότι «τον εκβίασε» ο Ζαννέτος για να πληρώσει τα χρέη της Αλκής. Ως τεκμήριο αυτής της «υπόθεσης εκβιασμού» παραμένει το αμίμητο σχόλιο Σάντη στην απόφαση:
«Το κατά πόσο ο κατηγορούμενος 7 [Βενιζέλος Ζαννέτος] ήταν σε θέση να εκπληρώσει την απειλή του αυτή παραμένει ζήτημα αδιάφορο..»
Αν ο Ζαννέτος καταδικάστηκε σε φυλάκιση για εκβιασμό, έστω κι αν για το δικαστή ήταν «ζήτημα αδιάφορο» αν ήταν σε θέση να εκπληρώσει την απειλή του και με τον προφορικό ισχυρισμό ενός κατηγορούμενου που μετατράπηκε σε μάρτυρα κατηγορίας, τότε τί πρέπει να συμβεί με το Χάρη Γεωργιάδη, που και είναι σε θέση να εκπληρώσει την απειλή του [ως κρατικός αξιωματούχος βρίσκεται σε ισχύ σε σχέση με τους απολυμένους εργαζόμενους στις Κυπριακές Αερογραμμές, αφού αυτός θα εγκρίνε ή όχι τις αποζημιώσεις που δικαιωματικά τους ανήκουν] και το δηλώνει μάλιστα εγγράφως και κατ’ επανάληψη; 






[1] Οι αποκαλύψεις για τις Κυπριακές Αερογραμμές στη συνεδρία της Βουλής με ελαφρότητα, ερασιτεχνισμό και τσαπατσουλιές

[2] Η επιστολή των πιλότων προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή: Ερωτήσεις για μια διάτρητη προσπάθεια ιδιωτικοποίησης - http://2ha-cy.blogspot.com/2014/12/blog-post_10.html


[3] Η ιρλανδική Aer Lingus και οι Κυπριακές Αερογραμμές: πώς το ιδιωτικό κεφάλαιο θέλει να αποκτήσει έλεγχο των αερομεταφορών και πως η αντίσταση αποκαλύπτει την ύποπτη προθυμία μερικών να διευκολύνουν… [και η Ryannair πάλι «απορεί» με τις «εμμονές» των ιθαγενών] http://2ha-cy.blogspot.com/2015/02/aer-lingus-ryannair.html


[4] Διαμαρτυρίες απολυμένων των Κυπριακών Αερογραμμών και οι εκβιασμοί του Υπουργού Οικονομικών, Χάρη Γεωργιάδη - http://2ha-cy.blogspot.com/2015/06/blog-post_64.html


[6] Η απόφαση του κ. Σάντη για τη Δρομολαξιά: ένα ηθικό, νομικό και πολιτικό «σκάνδαλο» με προεκτάσεις - http://2ha-cy.blogspot.com/2014/12/blog-post_41.html




Η νέα μορφή της τραπεζιτικής κρίσης: Η τραπεζιτική κρίση δεν τελείωσε, απλά άλλαξε μορφή και μερικοί την εσπρωξαν/συγκαλυπτουν κάτω από το χαλί- το σημερινό της πρόσωπο λέγεται «μη-εξυπηρετούμενα δάνεια»


Ενώ η χώρα υποθηκεύεται, η κυβέρνηση ασχολείται με θεάματα
Η κυβέρνηση σε μια προσπάθεια να φτιάξει ένα προεκλογικό προφίλ φαίνεται ότι αποφάσισε να εστιάσει στη μείωση του ελλείμματος και στη σχεδόν αναπόφευκτη [όπως έγινε σε όλες τις χώρες του μνημονίου] αναιμική ανάπτυξη που ακολούθησε 3-4 χρόνια ύφεσης. Σε αυτήν τη στρατηγική, ο στόχος φαίνεται να είναι να λογοκριθούν μια σειρά από ουσιαστικά πλην άβολα, για την κυβέρνηση, στοιχεία: τα ποσοστά της πραγματικής [όπως καταγράφονται από τις ευρωπαϊκές στατιστικές] ανεργίας  - αλλά και των συγκαλυμμένων μορφών της, το ύψος του δημόσιου χρέους και την πραγματική κατάσταση των τραπεζων. Η ανεργία είναι η ένδειξη του ότι το μνημόνιο χρησιμοποιήθηκε με ξεκάθαρα ταξικό τρόπο από την κυβέρνηση για να μειώσει τα εισοδήματα της πλειοψηφίας και να προσπαθήσει να ενισχύσει τα ποσοστά κέρδους του κεφαλαίου, το οποίο τη στηρίζει μέσω των ΜΜΕ και άλλων μηχανισμών. Το δημόσιο χρέος από την άλλη, το οποίο εκτοξεύθηκε από το 71% το 2012, πριν την κίνηση των τραπεζών να ζητήσουν κρατική ενίσχυση, στο 108% φέτος, είναι η ένδειξη του κόστους που πληρώνει η κοινωνία για τις τράπεζες και την αποτυχημένη απόπειρα του κυπριακού κεφαλαίου να το παίξει επέκταση και κερδοσκοπία. Η κοινωνία φορτώνεται το κόστος.
…ο στόχος [της προεκλογικής εκστρατείας της κυβέρνησης] φαίνεται να είναι να λογοκριθούν μια σειρά από ουσιαστικά πλην άβολα, για την κυβέρνηση, στοιχεία: τα ποσοστά της πραγματικής.. ανεργίας  - αλλά και των συγκαλυμμένων μορφών της, το ύψος του δημόσιου χρέους, και την πραγματική κατάσταση των τραπεζών.

Η μετατόπιση της τραπεζιτικής κρίσης από τις κερδοσκοπικές επεκτάσεις, και το κόστος τους, στο ιδιωτικό χρέος και τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια
Ωστόσο ο τραπεζιτικός τομέας εξακολουθεί να είναι μια ανοιχτή πληγή. Αυτό το οποίο έκανε η κυβέρνηση ήταν ουσιαστικά να μετατοπίσει την κρίση κερδοσκοπίας [μέσα από την επέκταση, τις «μίζες»/προμήθειες κοκ όπως φαίνεται, από τις καταγγελίες να έγινε στην περίπτωση της Uniastrum, της αγοράς ελληνικών ομολόγων από την δευτερογενή αγορά κοκ] σε κρίση «μη-εξυπηρετούμενων δανείων». Τα μεγέθη είναι πρωτοφανή και η συγκάλυψη τους με μια μικρή αναφορά, σαν ένα ακόμα στοιχείο ανάμεσα σε άλλα, είναι ενδεικτική της αμηχανίας που προκαλούν οι αριθμοί [στοιχεία Κεντρικής Τράπεζας μέχρι Ιούνιο 2015 – πίνακας και παρουσίαση της Εφημερίδα Ρεπόρτερ][1]:

Τράπεζα Κύπρου: 62% των δανείων είναι μη εξυπηρετούμενα
Ελληνική Τράπεζα: 60,5% των δανείων είναι μη εξυπηρετούμενα
Συνεργατισμός: 58.4% των δανείων είναι μη εξυπηρετούμενα.

Στα «μη εξυπηρετούμενα» υπάρχουν δυο βασικές κατηγορίες, που ανάγονται και πάλι σε ταξικές κατηγoρίες – τα δάνεια των μεγαλοοφειλετών και των μικρών δανείων, τα οποία έχουν υποθήκες είτε σπίτια, είτε χώρους μικρο-επιχειρήσεων κοκ. Η κυβέρνηση από το 2013 αρνήθηκε πεισματικά να τα διαχωρίσει [και αυτός ήταν ο βασικός λόγος της επίθεσης για έλεγχο της Κεντρικής από το 2013] και σήμερα, μετά και τον νόμο για τις εκποιήσεις, το θέμα των μη εξυπηρετούμενων έχει μετατραπεί σε μια ωρολογιακή βόμβα.



Και η επιμονή στο μη διαχωρισμό των δανείων ήταν ξεκάθαρη στην υστερική εμμονή της κυβέρνησης να μην προστατευθεί η πρώτη κατοικία και η μικρή επαγγελματική στέγη. Αν μπορεί κάποιος να περιμένει ότι Συνεργατισμός θα είναι, λόγω καταβολών και λειτουργίας, αναγκαστικά ευαίσθητος στις κοινωνικές ανάγκες, δεν μπορεί να περιμένει κανείς το ίδιο από τις εμπορικές τράπεζες, που ελέγχονται πια από ξένα κεφάλαια.

Η Μετατόπιση της τραπεζιτικής κρίσης στο ιδιωτικό χρέος των κυπρίων
Ήδη από το 2012, όπως φαίνεται και από τον πίνακα του Economist, πιο κάτω  η Κύπρος ήταν από τις χώρες με το ψηλότερο ποσοστό ιδιωτικού χρέους. Τότε οι τράπεζες αναζητούσαν τρόπο να δώσουν δάνεια για να έχουν κέρδος από τα κεφάλαια τα οποία μετάφεραν στην Κύπρο ξένοι επενδυτές.  Όταν η κερδοσκοπία των τραπεζών έριξε την οικονομία στην κρίση και την λιτότητα-ανεργία, η φούσκα του ιδιωτικού χρέους μετατράπηκε σε νέο τεράστιο πρόβλημα. Το 2014 η Κύπρος είχε το μεγαλύτερο ποσοστό ιδιωτικού χρέους [πίνακας από εφημερίδα Ρεπόρτερ]





Οι άνθρωποι δεν πληρώνουν, αφού έχει στεγνώσει η αγορά από ρευστότητα ως αποτέλεσμα της πολιτικής της κυβέρνησης να γαντζωθεί στην τρόικα σαν νέο-αποικιακό μηχανισμό νομιμοποίησης, για να την βοηθήσει να περάσει μέτρα, στα οποία εναντιώνεται η πλειοψηφία - αλλά θέλει η μειοψηφία των ανώτερων τάξεων - και του ξένου κεφαλαίου που καθορίζει πια και τη δράση της κυβέρνησης. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι και μια ιδιότυπη «στάση πληρωμών». Και γιατί δεν υπάρχει ρευστό, αλλά και γιατί πολλοί δεν πιστεύουν ότι θα τολμήσουν οι τράπεζες ή η κυβέρνηση να προχωρήσουν σε μαζικές εκποιήσεις. Οι τόκοι, όμως, των δανείων συνεχίζουν να διογκώνονται. Ακόμα και αν χαλαρώσει τώρα η ρευστότητα, λόγω αποχώρησης της τρόικα, αλλά και λόγω των αλλαγών σε ευρωπαϊκό επίπεδο εξαιτίας της ποσοτικής χαλάρωσης, η κυπριακή κοινωνία είναι αιχμάλωτη μιας κατάστασης που δημιούργησε η κυβέρνηση – και η οποία προσπαθεί να τη συγκαλύψει, όπως έκανε άλλωστε και με τα προβλήματα των τραπεζών επί Ορφανίδη, μέχρι που είχαμε την έκρηξη το 2012. Και τώρα τα παιχνίδι δεν το ελέγχουν, πια, μόνο οι κύπριοι. Η κυβέρνηση, που ελέγχει πλήρως με απροκάλυπτα ρουσφετολογικούς διορισμούς τον τραπεζιτικό τομέα, έχει παραδώσει τις 2 εμπορικές τράπεζες στο ξένο κεφάλαιο.
  
Οι άνθρωποι δεν πληρώνουν, αφού έχει στεγνώσει η αγορά από ρευστότητα ως αποτέλεσμα της πολιτικής της κυβέρνησης να γαντζωθεί στην τρόικα σαν νέο-αποικιακό μηχανισμό νομιμοποίησης, για να την βοηθήσει να περάσει μέτρα στα οποία εναντιώνεται η πλειοψηφία - αλλά θέλει η μειοψηφία των ανώτερων τάξεων και του ξένου κεφαλαίου που καθορίζει πια και την δράση της κυβέρνησης. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι και μια ιδιότυπη «στάση πληρωμών». … Οι τόκοι, όμως, των δανείων συνεχίζουν να διογκώνονται… Και ο έλεγχος των δυο τραπεζών έχει παραχωρηθεί στους ξένους…

Το ιδιωτικό χρέος των κυπρίων και ο ξένος έλεγχος στις εμπορικές τράπεζες: μια τραπεζιτική κρίση με αύρα αποικιακής αντιπαράθεσης. Και η κυβέρνηση βοσκεί αλλού, αδύναμη ακόμα να κατανοήσει τις συνέπειες των κινήσεων της…
Ήδη, η κυβέρνηση μετά το φιάσκο-αποτυχία της απόπειρας της να κοινωνικοποιήσει πλήρως της ζημιές των τραπεζιτών της, το Μάρτιο του 2013, ξεπούλησε ουσιαστικά τις δυο εμπορικές τράπεζες που απέμειναν [Κύπρου και Ελληνική] στο ξένο κεφάλαιο. Έτσι, ουσιαστικά, παρέδωσε τις υποθήκες για μεγάλο μέρος της κυπριακής ιδιοκτησίας, και της μικροϊδιοκτησίας της πλειοψηφίας, στη διαχείριση ξένων. Η προσπάθειά της να περάσει και την πώληση δανείων σε «επενδυτικά ταμεία», θα ολοκληρώσει αυτήν την κίνηση, και θα μετατρέψει το ήδη υπάρχον πρόβλημα σε ζήτημα αποικιακής εξάρτησης [με την κυβέρνηση να κινδυνεύει να κωδικοποιηθεί ιστορικά, πια, ως φορέας αυτής της εξάρτησης] τελικά, καθώς, οι κύπριοι θα βρεθούν μπροστά στα κερδοσκοπικά κόλπα που θα μεταφέρουν τις περιουσίες τους, σε ιδιοκτήτες που θα αγοράζουν πακέτα δανείων. Αυτή η υφέρπουσα κρίση «κάτω από το χαλί» μπορεί να δημιουργήσει μια μακροχρόνια εξάρτηση μεγάλης μερίδας της κοινωνίας από χρέη [που θα διογκώνονται γεωμετρικά με τους τόκους], ή θα οδηγήσει σε κοινωνική έκρηξη, αν γίνει απόπειρα να εφαρμοστούν εκποιήσεις στο επίπεδο της μικρό-ιδιοκτησίας. Διότι θα βιωθεί ως η συνέχεια της κρίσης των τραπεζών που φορτωθήκαμε το 2011-12.





[1] Ρεπόρτερ, 18/10/2015, σελ. 6, Οικονομία ένθετο - σε συνεργασία με το Inbusiness

Το σκάνδαλο που αποκαλύπτει την νοοτροπία και τα κυκλώματα που οδήγησαν στην τραπεζιτική-οικονομική κρίση: Ποιοί φοβούνται τις αποκαλύψεις και την έρευνα για το σκάνδαλο της Uniastrum; η αγορά μιας προβληματικής ρωσικής τράπεζας, ενώ καταρρέε η διεθνής οικονομία λόγω των τραπεζών, δεν ήταν μόνο δραματικά επιζήμια – ήταν και σύμπτωμα εντυπωσιακών λαθών που πέρα από την ανικανότητα του ό,ποιου Ορφανίδη, μόνο με τις μίζες μπορούν να ερμηνευθούν.Και εδώ, έχουμε καταγγελία για 50 εκατομμύρια μίζες.…





Από όλα τα σκάνδαλα των κυπριακών τραπεζών, υπάρχουν δυο που ήταν καθοριστικά – το σκάνδαλο της αγοράς της Uniastrum το 2008 και η αποδοχή της μετατροπής της Εγνατίας σε παράρτημα της Λαϊκής. Το πρώτο σκάνδαλο είναι εμβληματικό: αγοράστηκε μια τράπεζα για 447 εκατομμύρια και πωλήθηκε για..7. Με κόστος, δηλαδή, άνω των 400 εκατομμυρίων και χωρίς να εκτιμήσει κάποιος το πόσα στοίχισαν οι επενδύσεις στην τράπεζα, η παροχή ρευστότητας κοκ, που χάθηκαν επίσης. Για να υπάρχει το συγκριτικό μέτρο, η Τράπεζα Κύπρου κατέφυγε στο κράτος για ανακεφαλαιοποίηση το 2012, λίγες μόνο μέρες πριν να λήξει η ευρωπαϊκή προθεσμία, και έσπρωξε έτσι τη χώρα στο μνημόνιο, για ένα ανάλογο ποσό. Ήθελε 500 εκατομμύρια τότε και μόλις 4 χρόνια πριν, τα είχε πετάξει σε μια φαινομενικά ανόητη σπατάλη. Το σκάνδαλο της Εγνατίας άνοιξε, ουσιαστικά, το δρόμο για το μνημόνιο και την εξάρτηση της Λαϊκής από τον ΕΛΑ. Ενώ όλοι συζητούσαν τον Μάρτιο του 2011, για την ελληνική κρίση και την ανάγκη ενός κουρέματος του ελληνικού χρέους, ο Α. Ορφανίδης ενέκρινε την μετατροπή της Εγνατίας σε παράρτημα της Λαϊκής, επιτρέπωντας έτσι τη ροή κεφαλαίων εκτός Κύπρου, αλλά και εκτός της τράπεζας, ενώ φόρτωνε στη Λαϊκή τις ζημιές της Εγνατίας. 

Από όλα τα σκάνδαλα των κυπριακών τραπεζών, υπάρχουν δυο που ήταν καθοριστικά – το σκάνδαλο της αγοράς της Uniastrum το 2008 και η αποδοχή της μετατροπής της Εγνατίας σε παράρτημα της Λαϊκής. Το πρώτο σκάνδαλο είναι εμβληματικό: αγοράστηκε μια τράπεζα για 447 εκατομμύρια και πωλήθηκε για.. 7.

Η Λαϊκή ζήτησε πρώτη κρατική ενίσχυση 1.8 δις – τα μισά από όσα έχασε με την Εγνατίας. Ο ΕΛΑ άρχισε να διογκώνεται λίγους μήνες μετά. Ο Ορφανίδης αποφεύγει πάντα να μιλά για αυτό. Γιατί ήταν η πιο ένοχη πράξη του – και η πιο ύποπτη, αφού ουσιαστικά διευκόλυνε τον Βγενόπουλο με τον οποίο, υποτίθεται, δεν είχε καλή σχέση. Εκτός βέβαια και αν ήθελε να εξυπηρετήσει κάποιον άλλο με συμφέροντα στην Λαϊκή.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Uniastrum είναι συμπτωματική, γιατί δείχνει και το πώς σπαταλήθηκαν κεφάλαια για τη ζημιά των οποίων έπρεπε μετά να φορτωθεί η κυπριακή κοινωνία, αλλά και το πώς αυτή η «σπατάλη» ήταν ύποπτη.

Μπορεί το σύνδρομο του ιθαγενή που δεν κατανοεί και απλώς μεγαλοπαίνεται με τη δικαιολογία ότι ..ήταν στην Αμερική, να εξηγήσει την εντυπωσιακή απραξία του Ορφανίδη;
Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ο Ορφανίδης δεν ήξερε, ότι έκανε ένα κακό υπολογισμό και επέτρεψε την αγορά, γιατί ήταν υπό την επήρεια της αυταπάτης ότι λειτουργούν μόνες τους οι αγορές – είναι αυτό το σενάριο που έμαθε να παπαγαλίζει, όταν από τα μαθηματικά προσπάθησε να το παίξει και οικονομικός αναλυτής. Για όποιον παρακολουθήσει το έργο του, ο κ. Ορφανίδης ποτέ δεν φαίνεται να μπόρεσε να κατανοήσει ότι τα οικονομικά είναι μια επιστήμη που χρειάζεται να ελεγχθεί με βάση την πραγματικότητα. Συμπεριφερόταν με ένα εντυπωσιακά απλοϊκό τρόπο που συχνά αποκάλυπτε ένα έντονα ανασφαλές άτομο που ήθελε να κρύβεται πίσω από άλλους για να αποφεύγει ευθύνη. Το ότι δεν τολμά να εμφανιστεί σε μια δημόσια αντιπαράθεση και επιλέγει πάντα να μιλά με ελεγχόμενο ακροατήριο και με ερωτήσεις που δεν θα τον δυσκολέψουν, είναι εκφραστικό των αδυναμιών του και της ανασφάλειάς του. Το ότι διορίστηκε επικεφαλής της Κεντρικής, μετά από εισήγηση του κ. Σαρρή, ήταν ένα τραγικό λάθος οι ρίζες του οποίου μπορεί να πηγαίνουν πίσω και στο κόμπλεξ των ιθαγενών ότι όσοι πάνε στο εξωτερικό ..ξέρουν κλπ. Αυτό το κομπλεξ το είχε εμφανώς ο Ορφανίδης.

Όμως, αυτό το πλαίσιο δεν επαρκεί. Στο κάτω κάτω ο Ορφανιδης ήξερε μαθηματικά μπορούσε να δει τα δεδομένα αριθμητικά – και ως άτομο που μόλις ήρθε από τις ΗΠΑ, είχε επαφή με το τί συνέβαινε εκεί, όπου είχε αρχίσει η κρίση των τραπεζών. Αν, λοιπόν, απλώς αντέγραφε, θα έκανε ότι έκαναν και τα πρότυπά του στις ΗΠΑ – θα προσπαθούσε να περιορίσει τα έξοδα των τραπεζών για να δει αν θα υπήρχε πρόβλημα τοξικών προϊόντων [όπως αποδείχτηκαν τελικά τα ελληνικά ομόλογα] ή άλλων επικίνδυνων επεκτάσεων. Η έγκρισή του [διότι ως κεντρικός τραπεζίτης είχε δικαίωμα να μην εγκρίνει] έγινε ακριβώς μετά την κατάρρευση του 2008, όπως παρατήρησε σε ανακοίνωσή του ο ΠΑΣΕΧΑ ..
«Ο ΠΑΣΕΧΑ υπενθυμίζει ότι η εξαγορά πραγματοποιήθηκε εν μέσω της μεγαλύτερης παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης από το 1929, λίγες μόνο βδομάδες μετά την κατάρρευση της επενδυτικής τράπεζας Lehman Brothers και μερικές μέρες μετά την κατάρρευση της βρετανικής RBS, που είχαν ως αποτέλεσμα το πάγωμα της διατραπεζικής αγοράς και την πλήρη κατάρρευση της εμπιστοσύνης στο παγκόσμιο τραπεζικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα.
«Καμία άλλη εξαγορά δεν πραγματοποιήθηκε ανά το παγκόσμιο εκείνη την περίοδο. Μετά την ολοκλήρωση της εξαγοράς οι ξένοι οίκοι αξιολόγησης υποβάθμισαν την πιστοληπτική αξιολόγηση της Τράπεζας Κύπρου», αναφέρεται.
Ο Σύνδεσμος αναφέρει επίσης ότι παρακολουθεί «με προσοχή τις προσπάθειες του Αθανάσιου Ορφανίδη να παραπλανήσει την κοινή γνώμη για το θέμα».
«Υπενθυμίζουμε ότι ο Αθανάσιος Ορφανίδης είναι υπόλογος και όχι ειδικός όπως επιχείρησε να παρουσιαστεί, καθώς ενέκρινε την εξαγορά εν μέσω εξαιρετικά επικίνδυνων χρηματοπιστωτικών συνθηκών και παρά τις εκθέσεις των εξωτερικών συμβούλων της Τράπεζας Κύπρου για τους κινδύνους που υπήρχαν», αναφέρεται.»

Ακόμα και αν δεν καταλάβαινε του το είπαν τεκμηριωμένα ότι θα ήταν τεράστια ζημιά – και στην έκκληση συμμετείχε και στέλεχος της δεξιάς.. Αλλά πάλι προσποιείτο ότι δεν μπορούσε να κάνει μια απλή μαθηματική πρόσθεση..
Υπάρχει όμως και δημόσια μαρτυρία ότι ο κ. Ορφανίδης είχε άμεση έκκληση να μην προχωρήσει στην έγκριση - τουλάχιστον χωρίς να ζητήσει αλλαγή των όρων, αφού είχε προηγηθεί η δραματική πτώση των τιμών των μετοχών των τραπεζών. Και την έκκληση την είχε κάνει, μάλιστα, άτομο που ήξερε την ρωσική τραπεζιτική αγορά. Ο Χ. Σταυράκης, ο οποίος ανέλαβε υπουργός οικονομιών τα 2008, ήταν το άτομο που ως ανώτερο στέλεχος της Τράπεζας Κύπρου επιλήφθηκε της επέκτασης της τράπεζας στη Ρωσία από τη δεκαετία του 1990. Με τις γνώσεις και την ιδιότητα του ως υπουργός ζήτησε από τον  Ορφανίδη να μην εγκρίνει την αγορά, γιατί ήταν κακή συμφωνία οικονομικά - αν όχι ύποπτη. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι το γνωστό οιδιπόδειο κόμπλεξ του Ορφανίδη [ο συναισθηματικός πόλεμος με την εικόνα του πατέρα του, ο οποίος ήταν αριστερός] τον ωθούσε σε ανόητες αποφάσεις, αφού δεν κατανοούσε τα δεδομένα. Όμως, την έκκληση δεν την είχε κάνει μόνο ένας διορισμένος από αριστερό πρόεδρο, αλλά ήταν παρών και ένα στέλεχος με πρόσβαση στον ΔΗΣΥ, ο Χ. Πατσαλίδης - κι η έκληση είχε γίνει και εκ μέρους του, όπως φαίνεται σαφώς από την αφήγηση του κ. Σταυράκη, την οποία ουδέποτε διέψευσε ο κ. Πατσαλίδης.

«Τις τελευταίες μέρες πριν από την αποχώρηση μου από την Τράπεζα Κύπρου, είχε αποφασιστεί η αγορά της Uniastrum έναντι 420 εκτ. δολαρίων. "..προσωπικά, ήμουν αντίθετος στη απόφαση αυτή που πήρε η διοίκηση της Tράπεζας Κύπρου, παρα τις στενές σχέσεις μου με τη Ρωσία. Λόγω της υπουργοποιήσης μου, μάλιστα απέφυγα να υπογράψω την σχετική συμφωνία. Η εξαγορά αυτή, όπως συνηθίζεται υπόκειται στην τελική έγκριση του διοικητή.

Η τελική υλοποίηση της συμφωνίας πήρε αρκετό χρόνο και εν τω μεταξύ κατέρρευσαν οι τιμές των μετοχών και κατά συνέπεια η άξια της συγκεκριμένης τράπεζας. Τότε αποφάσισα να τηλεφωνήσω στον διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας. Κατά τη συνομιλία που έγινε στη παρουσία του Χρίστου Πατσαλίδη ήμουν ιδιαίτερα προσεκτικός στο τρόπο με τον οποίο μίλησα στο διοικητή: «μη μας παρεξηγήσεις διοικητή», του είπα, «ξέρω πως είναι θέμα της δικής σου αρμοδιότητας. Αλλά αυτή η κίνηση είναι πολύ μεγάλη και οι αξιες των τραπεζών διεθνώς έχουν μειωθεί δραματικά. Εισήγηση μας είναι όπως εκμεταλλευτείτε την «δύναμη» της έγκρισης, για να πεισθούν οι πωλητές να μειώσουν την τιμή τους στα νέα δεδομένα της αγοράς». Αν εγίνετο αυτό τόσο η τράπεζα όσο και η κυπριακή οικονομία, θα εξοικονομούσαν πιθανώς δεκάδες εκατομμύρια δολάρια.» [1]


Οι αμερικανοί, βέβαια, ψάχνουν και ξέρουν να έρευνουν. Έτσι, όταν ανέλαβαν τη διερεύνηση οι πραγματικοί αμερικανοί της Αλβάρεζ και Μάρσαλ μερικοί.. εχάσαν τον ύπνο τους και έγιναν..αντι-αμερικανοί..
Ο Ορφανίδης πρόβαλε, τότε, τη δικαιολογία ότι δεν παρεμβαίνει σε τέτοιες πράξεις. Ήταν, βέβαια, υπεκφυγή – είχε δικαίωμα να παρέμβει και το σενάριο που παπαγάλιζε, της αμερικανικής πολιτικής, σαφώς παρεμβαίνει αν υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα της χώρας – ή και του τραπεζιτικοί συστήματος. Ουσιαστικά, μάλιστα, στην περίοδο πριν το 2007, και λόγω της 11/9 και της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας, οι ΗΠΑ παρακολουθούν τη διακίνηση κεφαλαίων, όχι μόνο στα δικά τους ιδρύματα, αλλά και ευρύτερα. Κατά συνέπεια, ο Ορφανίδης δεν ήθελε να παρέμβει γιατί έτσι επέλεξε. Προφανώς, κάποιοι είχαν συμφέρον και δεν ήθελε να τους χαλάσει το πάρτι – ή μπορεί και να συμμετείχε σε κάποιο ευρύτερο πάρτι των συγκεκριμένων κερδών. Χωρίς ολοκληρωμένη έρευνα, οι ευθύνες του Ορφανίδη είναι τόσο κραυγαλέες που απαιτούν μια λογική εξήγηση.

Τελικά, κάποιοι άλλοι αμερικανοί, οι Alvarez and Marshal αποκάλυψαν το σκάνδαλο. Όταν ανέλαβε το Π. Δημητριάδης την άνοιξη του 2012 εν μέσω της αποκάλυψης ότι οι δυο μεγάλες εμπορικές τράπεζες ήθελαν κρατική στήριξη, κάλεσε την αμερικανική εταιρεία να διερευνήσει το τραπεζιτικό σύστημα – με στόχο να αποφευχθούν και τα προβλήματα του παρελθόντος [όπως η παράτυπη αγορά ελληνικών ομόλογων που οδήγησε άμεσα στην έκθεση της κυπριακής οικονομίας στην ελληνική κρίση] αλλά και να διερευνηθούν τα γενικότερα προβλήματα κάτω από την επιφάνεια μετά την εντυπωσιακή αποτυχία των τραπεζών, οι οποίες διαχειρίζονταν δεκάδες δις ευρώ για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της ΕΚΤ για το ποσοστό ανακεφαλαιοποίησης. Κι σε αυτό το πλαίσιο, αυτό που έκανε ότι δεν έβλεπε ο Ορφανίδης έγινε φανερό. Κατ’ αρχήν το σκότος της συγκεκριμένης τράπεζας δεν αφορούσε μόνο την αγορά, αλλά και άλλες επενδύσεις όπως:
«Όμως, οι ζημιές δεν είναι μόνο αυτές, καθώς σύμφωνα με την απόρρητη έκθεση της Alvarez & Marsal (σελ. 22):
·         Η Τράπεζα Κύπρου (Ρωσία) δάνεισε 15 εκ. δολάρια για 3 μήνες στην Uniastrum στις 26 Αυγούστου 2008.
·         Στις 17 Σεπτεμβρίου 2008 και πάλι μέσω της Τράπεζας Κύπρου (Ρωσία) δόθηκαν στην Uniastrum 30 εκ. δολάρια (740 εκ. ρούβλια) έναντι 12% το χρόνο για περίοδο 3 μηνών, σε μια προσπάθεια να ενισχυθεί η ρευστότητά της.
·         Στις 30 Οκτωβρίου 2008, η Τράπεζα Κύπρου ενέκρινε την αγορά δανείων από την Uniastrum για το ποσό των 60-80 εκ. ευρώ, τα οποία μετά πουλήθηκαν πίσω στην Uniastrum με κέρδος ώστε και πάλι να εμφανίζεται βελτιωμένη η ρευστότητά της.
Για τις συναλλαγές αυτές δεν έγινε ποτέ αναφορά -τουλάχιστον ολοκληρωμένη- στο διοικητικό συμβούλιο της Τράπεζας Κύπρου.
Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο είναι πως η Τράπεζα Κύπρου παραχώρησε δάνειο ύψους 63 εκ. ευρώ στους δύο Ρώσους μεγαλομετόχους της Uniastrum.»[2]
Και τελικά ένα ποσό 50 εκατομμυρίων πέταξε για το Μπελίζ – για να επιστρέψει, προφανώς, στην Κύπρο με άλλους τρόπους..
Αλλά το πιο ενδιαφέρον της έρευνας αφορούσε τις υπόνοιες που άφηνε ότι 50 εκατομμύρια, ουσιαστικά, δόθηκαν για μίζες. Είναι με βάση αυτή την έρευνα που είχε κάνει τις σχετικές καταγγελιες ο Μ. Κάρογιαν το 2013.[3] Και αυτό εξηγεί και το μένος της επίθεσης ενάντια στην Άλβαρεζ και Μάρσαλ πρόσφατα, όταν γράφτηκε το θέμα για συζήτηση στην επιτροπή θεσμών. Προφανώς, διάφοροι ανησυχούν πολύ για τη διερεύνηση αυτών των μιζών. Σύμφωνα με την Α&Μ, ενώ η συναλλαγή των 447 εκ. ευρώ, που αφορά στην εξαγορά, φαίνεται στα βιβλία της Uniastrum, εντούτοις 50 εκ. φαίνεται να διοχετεύθηκαν αμέσως σε εταιρεία σε τράπεζα στην Αρμενία:

«..η Alvares & Marsal αναφέρει ότι πρόκειται για ένα ποσό 50 εκατομμυρίων ευρώ από τα έσοδα της εξαγοράς της Uniastrum. Σύμφωνα, πάντα, με την έκθεση της Alvares & Marsal, ενώ η συναλλαγή των 447 εκατομμυρίων ευρώ που αφορούσε την εξαγορά παρουσιάζεται στα βιβλία της Uniastrum, εντούτοις 50 εκατομμύρια ευρώ φαίνεται να διοχετεύθηκαν αμέσως σε εταιρεία στην Αρμενία, εγγεγραμμένη στο Μπελίζ, ως υπεράκτια εταιρεία.»[4]

Και από ότι φαίνεται από εκεί αυτά τα λεφτά διοχετεύτηκαν μέσω Μπελίζ και ακολούθησαν τις υπόγειες διαδρομές που ακολουθούν, συνήθως, οι συγκαλύψεις ύποπτων χρηματοδοτήσεων.

Είναι αυτή η αποκάλυψη που προκαλεί τόση αντιπάθεια για την Άλβαρεζ και Μάρσαλ στο κατεστημένο που έχει σχέσεις με την Τράπεζα Κύπρου. Διότι, προφανώς, μια μεγάλη μερίδα αυτών των χρημάτων επέστρεψαν στην Κύπρο για όσους διευκόλυναν εκείνη την σκανδαλωδη εξαγορά.

Φαίνεται ότι και ο νομικός συμβουλος της τράπεζας, ο Π. Πολυβίου, είχε εμπλακεί στο να πείσει ότι πρέπει να προχωρήσει η διαδικασία. Ειρωνικά, λοιπόν, οι κατά τα άλλα πειθήνιοι φιλοδυτικοί [άλλοι θα έλεγαν «δουλοπρεπείς»] με τους αμερικανούς και τους δυτικούς [«αφού είμαστε με την Δύση, ας τους ακολουθούμε»], όπως ο κ. Πολυβίου, εδώ φαίνονται να είναι πολύ έντονα ενάντια στην αμερικανική εταιρεία. Προφανώς, η πίστη στη δύση δεν ολοκληρώνεται με το «θέλωμεν την Δύση και..  ας τρώγωμεν πέτρες». Όσον αφορά μερικά τζάκια, η «πίστη» μεταφράζεται σε οικονομικά δεδομένα. Και όπως φαίνεται, η ροή κεφαλαίων από την τράπεζα ήταν μεγάλη και ύποπτα μη ελεγχόμενη. Αφού υπήρχαν και νομικές συμβουλές ενάντια στην αγοράς της τράπεζας.. αλλά, προφανώς, κάποιοι επέμεναν..

«Γιατί οι τότε ιθύνοντες της Τράπεζας Κύπρου δεν προνόησαν να περιληφθούν στην αρχική συμφωνία όροι και ρήτρες, που να επιτρέπουν στην τράπεζα να αναθεωρήσει την απόφασή της σε περίπτωση που αποδεδειγμένα τα οικονομικά δεδομένα της Uniastrum και οι συνθήκες της ρωσικής οικονομίας καταστήσουν ασύμφορη και επισφαλή την εξαγορά της; Ποιοι και γιατί παραγνώρισαν τις γνωματεύσεις των ειδικών νομικών συμβούλων (White & Case) της Τράπεζας Κύπρου, με στόχο να παραπλανήσουν και να οδηγήσουν στην ολοκλήρωση της διαδικασίας της Uniastrum;»[5]

Ο ρόλος του κ. Ορφανίδη, όπως και όσων στην Τράπεζα Κύπρου στήριξαν αυτή την συναλλαγή, είναι επίσης ανοικτός σε υποψίες για τα κίνητρα μπροστά σε μια τόσο κραυγαλέα ζημιά. Η επίκληση της αδυναμίας του να ανταποκριθεί στο ρόλο του – κάτι που έδειξε σε όλη της πορεία της θητείας του- δεν μπορεί να εξηγήσει το γεγονός ότι, ενώ είχε μπροστά του μια αγορά που φαινόταν εξόφθλαμα ζημιογόνα, έκανε τα στραβά μάτια. Η διερεύνηση του ως πιθανός ύποπτος/ συμμετέχοντος στην κάλυψη της διαδρομής των ύποπτων χρημάτων, είναι και θέμα δικαιοσύνης πια.