26 Απρ 2015

Και τώρα ξανά η μπάλα στην σέντρα: οι τουρκοκύπριοι εκλέγουν ένα κυπροκεντρικό αριστερό, γιορτάζουν την νίκη με την τυλληρκώτισσα, και ανοίγουν ένα νέο πλαίσιο..

 Μια βδομάδα ελπίδων και λάσπης

Οι τ/κ εκλογές χαρακτηρίζονταν από όλα τα μέσα ως κρίσιμες και καθοριστικής σημασίας, μιας και συνδέονται με την επερχόμενη έναρξη των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό λίγο αργότερα, αφού θα προκύψει το όνομα του τ/κ διαπραγματευτή. Η βδομάδα μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου σφραγίστηκε με την αυξημένη ελπίδα ανάμεσα σε τ/κ, αλλά και μεγάλη μερίδα των ε/κ για εκλογή του Μουσταφά Ακιντζί. Ταυτόχρονα, υπήρξαν φήμες και κατηγορίες για προσπάθειες από πλευράς Έρογλου για εξαγορά ψήφων.


Η αφίσα της εθνικιστικής πλατφόρμας: οι πάνω θέλουν τον Ακιντζί..

Στην αρχή της βδομάδας, το περιβάλλον του Ντερβίς Έρογλου κατηγόρησαν τον Μουσταφά Ακιντζί με διάφορους τροπους και για το σκοπό αυτό κυκλοφόρησαν διάφορα μέσα, όπως αφίσες για να δώσουν και μια πιο συγκεκριμένη οπτική στα επιχειρήματα που προέβαλλαν, ενώ δεν έλειψε και η σύνδεση με την Τουρκία, αφού ο Έρογλου κατηγόρησε τον Ακιντζί ότι επιχορηγείται από τον Γκιουλέν. Η πιο κάτω αφίσα της Πλατφόρμας Εθνικιστικής Δράσης είναι ιδιαίτερα εκφραστική των επιχειρημάτων Έρογλου που δεν επιδέχεται, αλλά ούτε και χρειάζεται οποιαδήποτε σχόλια. «Αγαπάτε αυτούς, αλλά αυτοί έρχονται να σας σώσουν».

Κατά τον πρώτο γύρο, το πρωί της μέρας των τ/κ εκλογών μάλιστα, τρεις εφημερίδες είχαν αποσυρθεί με τη δικαιολογία της παραβίασης του εκλογικού νόμου, λόγω σχολίων που περιλάμβαναν και αναρτήσεων σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Την επόμενη Κυριακή, φαίνεται ότι ο εκλογικός νόμος δεν παραβιαζόταν όταν κυκλοφορούσαν ψηφοδέλτια με θετικό πρόσημα στον Ντερβίς Έρογλου, παρόλον ότι στην Κερύνεια συνελήφθησαν δύο άτομα που φέρονται να φωτογράφιζαν με κινητό το ψηφοδέλτιο την ώρα που ψήφιζαν.

Μια σκόπιμη [;] απόσταση από την Τουρκία
Κατά τη διάρκεια της βδομάδας, άρθρα σχετικά με τις τ/κ εκλογές δεν κατέκλυζαν τις τουρκικές εφημερίδες. Η Τουρκία, φαινόταν σαν να κρατά απόσταση, αμφίσιμη στάση, η οποία μπορεί να ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως – έτσι και αλλιώς η προσπάθεια για παρέμβαση το 2010 απέτυχε, και στο παρόν κυπροκεντρικό κλίμα μια ανοιχτή παρέμβαση από την Άγκυρα μπορεί να λειττουργούσε και σαν μπούμεραγκ. 

Ταυτόχρονα, κινήσεις, ομάδες και κόμματα, στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, από την επόμενη κιόλας μέρα του πρώτου γύρου προσέτρεξαν να πάρουν θέση. Παρά την «άρνηση» κάτα κάποιο τρόπο του Κουντρέτ Οζερσάι να στηρίξει στο δεύτερο γύρο τον Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος πρότεινε χέρι συνεργασίας στον πρώτο, δυνάμεις που στήριξαν τον Οζερσάι διαχωρήσαν τη θέση τους και στηριξαν Ακκντζι. Πιο ξεκάθαρα ήταν τα πράγματα με το Ρεπουπλικανικό Τουρκικό Κόμμα που είδε αξιωματούχους του να στηριζουν μέσα από σελίδες κοινωνικής δικτύωσης την υποψηφιότητα Ακιντζί:




Υπήρξε και μια τάση αριστερής - κινηματικής αποχής
Στο δεύτερο γύρο των τ/κ εκλογών, φάνηκε να κερδίζει έδαφος και το μποϋκοτάζ το οποίο επιχείρησαν αριστερές [ η θα μπορουσε καποιος να πει ακροαριστερες η κινηματικες] δυνάμεις και το οποίο δεν προβλήθηκε ιδιαίτερα, κυρίως από τα ε/κ μέσα. Τα ποσοστά συμμετοχής κινήθηκαν περίπου στα ίδια επίπεδα, και φαίνεται να γιγαντώθηκαν ιδιαίτερα οι προσπάθειες των επιτελείων των υποψηφίων αφού μέχρι τις 17:00  η αποχή έφθανε μέχρι το 43 %.

Η νίκη φάνηκε νωρίς
Η τάση του 60 – 40 υπέρ του Μουσταφά Ακιντζί φάνηκε από τις πρώτες κάλπεις, με ανεπαίσθητες διαφοροποιήσεις διατηρήθηκε μέχρι το τέλος της καταμέτρησης. Μετά την καταμέτρηση του 70% άρχισαν οι πανηγυρισμοί στο επιτελείο του Μουσταφά Ακιντζί, ενώ τα σχόλια που κατέκλυσαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επικεντρώνονταν στο τέλος μιας εποχής και στην έναρξη μιας καινούργιας με την αντίστοιχη αλλαγή και πολιτικής με προοπτική τη λύση του Κυπριακού, θεωρόντας το αποτέλεσμα ως ξεκάθαρη απάντηση.

Οι πανηγυρισμοί στο επιτελείο του Μουσταφά Ακιντζί άρχισαν με το τραγούδι της Τηλλυρκότισσας, το οποίο θεωρείται ως το κατ΄εξοχήν δικοινοτικό δημοτικό τραγούδι και με μόνες σημαίες αυτές της προεκλογικής εκστρατείας με το κλαδί ελιάς και πλακάτ με το σλόγκαν «απάντηση ο Ακιντζί». Σε ένα χαρακτηριστικό μήνυμά του ο κ. Τάκης Χατζηδημητρίου ανέφερε:

«Να που στην πολιτική γίνονται και θαύματα. Οι Τουρκοκύπριοι συμπατριώτες μας βρίσκονται ξανά στην πρωτοπορία. Ο Μουσταφά Ακιντζί είναι πια ο ηγέτης τους. Δεν είναι απλά αλλαγή ηγεσίας αλλά πολιτικής. Ο Ακιντζι είναι Άνθρωπος της συνεννόησης, όχι της σύγκρουσης, όχι των αδιεξόδων. Τώρα οφείλουμε να πάρουμε το μήνυμα και να παλέψουμε για τη λύση. Η ζωή , η ιστορία μας δίνει μια νέα ευκαιρία. Μια νέα εποχή αρχίζει για όλους μας. Μαζί με τον Ακιντζί μπορούμε να εργαστούμε για την αυριανή Κύπρο της ανεξαρτησίας της δημοκρατίας της ειρήνης.»




Ο ίδιος ο νέος ηγέτης των τ/κ, Μουσταφά Ακιντζί με ανάρτησή του στο τουΐτερ, ανακοίνωσε πανηγυρική συγκέντρωση στην πλατεία Ινονού με το μήνυμα:
«Η επιτυχία είναι όλων μας, ευχαριστίες σε όλους».

Σύμφωνα με τα στοιχεία:
Ψήφισαν: 112478
Έγκυρες ψήφοι: 110799
Ποσοστό συμμετοχής: 64,12%

Έλαβαν:
Μουσταφά Ακιντζί – 60,50% που αντιστοιχεί σε 67035 ψήφους
Ντερβίς Έρογλου – 39.5% που αντιστοιχεί σε 43764 ψήφους



Τραγουδώντας τον κωδικό ύμνο των λινοπάμπακων της Τυλληρκάς τζαι της μνήμης της δικοινοτικής κουλτούρας της συμβίωσης..τζαι του πείσματος της υπομονής..:
Εσιέβερεβε.. έναν άστρον… τζαι εν μιτσήν…

Και η οι ιστορικές Μνήμες της νεωτερικότητας….



Συγκαλύπτοντας τον Ρίκκο..και τον Νεοκλέους; Κυριακάτικα στιγμιότυπα μιας διαδικασίας μετατόπισης μέσω του «απλώματος» [Από τον Πολίτη στην Καθημερινή: τελικά είναι τόσο δικτυωμένα τα δικηγορικά γραφεία;]





 Η στρατηγική της Μετατόπισης
Οι διαδικασίες λογοκρισίας στην Κύπρο από το 2011 περιλαμβάνουν ως βασικό μηχανισμό την Μετατόπιση – την προσπάθεια, δηλαδή, για αλλαγή έμφασης και την μετατόπιση του θέματος/σκανδάλου σε κάποιο άλλο άτομο, για να συγκαλυφθεί το πραγματικό σκάνδαλο/ευθύνη. Από το 2013 αυτή η στρατηγική συμπεριλαμβάνει και τον «κατακλυσμό της πληροφορίας», το άπλωμα, δηλαδή, των στοιχείων σε τέτοιο βαθμό που το κοινό να μην μπορεί να εστιάσει – αυτό έγινε αρκετές φορές με τις «λίστες» που προκαλούσαν μια αδυναμία κατανόησης ή εμπλοκής του κοινού στον "κατακλυσμό των στοιχείων" και τη συμπληρωματική ατάκα «όλοι είναι οι ίδιοι» για να μετατοπιστεί η έμφαση από τους πραγματικούς ενόχους. Η πρακτική, συνήθως πετύχαινε αρχικά, αλλά στο τέλος παραμένει το αρχικό ζήτημα – παρά την απόπειρα λογοκρισίας. Η υπόθεση των εκροών του συμπέθερου είναι χαρακτηριστική. Μετατοπίστηκε μεν, αλλά είναι εκεί ανοικτό θέμα. Και η έκρηξη οργής για την απόπειρα πρώτου κουρέματος ήταν ενδεικτική πως η μετατόπιση δεν αρκεί – η αντίθετη άποψη [στην τότε περίπτωση η ευθύνη των τραπεζών] δεν εξαφανίζεται, αντίθετα φαίνεται να ριζώνει σε ένα είδος συλλογικού ασυνείδητου της καθημερινότητας, και επανέρχεται απρόσμενα και κάνει χαλάστρα για τους διοργανωτές που εφησυχάζουν από το δικό τους ψέμα.

Η περίπτωση του σκανδάλου με τις μίζες του Ρίκκου κινήθηκε αρχικά στα επίπεδα της απόπειρας μετατόπισης – εκ μέρους του κ. Ερωτοκρίτου και μετά του προεδρικού. Αλλά αφού δεν πέτυχε η στρατηγική, φαίνεται ότι υιοθετήθηκε και σενάριο του απλώματος. Την περασμένη Κυριακή, είχαμε δυο ενδεικτικά τεκμήρια – και με θλιβερό τρόπο, από δυο εμπλεκόμενους με τα ΜΜΕ, οι οποίοι είχαν και μια προϊστορία διαφοροποίησης από τον ηγεμονικό λόγο. Η συνειδητή ή μη εμπλοκή τους στην απόπειρα μετατόπισης μέσω «απλώματος» είναι, όμως, ίσως ενδεικτική και των βαθύτερων συμφερόντων τα οποία εμπλέκονται.

Ο Ρίκκος σαν κολλημενος του θεάματος και ο κρατικός μηχανισμός της δεξιάς, που δεν φαίνεται ακόμα να κατανοεί, μετά από 55 χρόνια την ανάγκη σεβασμού του συντάγματος
Την περασμένη βδομάδα, ο Ρίκκος συνέχισε τις προσπάθειες του να παραμείνει στη δημοσιότητα – συνέχισε να στέλλει ανακοινώσεις, και να θυμάται ότι ήθελε /χρειαζόταν «συμπληρωματικές καταθέσεις». Έμοιαζε με πανικοβλημενο που δεν μπορούσε να απεξαρτηθεί εύκολα. Είχε μάθει στις δίκες μέσω πρωτοσέλιδων, να τις κατασκευάζει σε μεγάλο βαθμό, οπότε προσπαθεί τώρα να διατηρήσει την εικόνα των χαμένων μεγαλείων με διάφορα θεάματα. Αλλά φυσικά ελπίζει και ότι με αυτές τις κινήσεις θα πετύχει και ένα είδος «δικαστικής απόφασης» στα ΜΜΕ, πριν οποιαδήποτε δίκη. Η στρατηγική του είναι εμφανής – να καλλιεργήσει ένα ευρύτερο κλίμα σκανδαλολογίας, ώστε η δική του περίπτωση να πέσει στα μαλακά.

Οπότε η ανακοίνωση της αστυνομίας τη Δευτέρα ότι δεν θα έστελλε την κατάθεση στον γενικό εισαγγελέα «γιατί δεν υπήρχε ακόμα θέμα», αλλά εφεύρισκε ταυτόχρονα [να δανειζόταν από τους απολογητές του Ρίκκου] τη ρητορική "του νομικού κενού", παραβίαζε το σύνταγμα. Ο κ. Κληρίδης δήλωσε ότι δεν θα το σχολιάσει. Η εκτροπή, όμως, είναι εκεί – ο αρχηγός της αστυνομίας και επικεφαλής διδασκαλίας των αστυνομικών πριν, δεν κατανοεί το σύνταγμα ή παρεξήγησε τον ρόλο του και νομίζει ότι είναι ο γενικός εισαγγελέας ο ίδιος;

Το κυβερνητικό στρατόπεδο αναδιπλώθηκε επίσημα, αλλά παραμένει αιχμάλωτο των θεαμάτων του Ρίκκου. Η στάση της αστυνομίας ήταν χαρακτηριστική θλιβερή – εξηγώντας και γιατί ο Ιωνάς και η κυβέρνηση γενικότερα ήθελαν με τόσο πάθος να αποκτήσουν έλεγχο της ηγεσίας της. Ο αρχηγός φαίνεται αρκούντως πειθήνιος μέχρι κωμωδίας – αγγίζοντας, όμως, τα όρια της συνταγματικής εκτροπής. Έτσι, όταν την Παρασκευή ο γενικός εισαγγελέας δήλωσε ότι θα παραλάβει την κατάθεση του Ρίκκου, και ο τελευταίος αντέδρασε [και ως μέρος του θεάματος] η αστυνομία ξαφνικά φάνηκε να ξεχνά το σύνταγμα, το οποίο προνοεί σαφώς ότι ο γενικός εισαγγελέας μπορεί να ζητήσει να δει οποιαδήποτε κατάθεση. Και ο Μαρκίδης, ο οποίος είχε εμφανιστεί αρχικά να προσπαθεί να μεσολαβήσει  με το αμίμητο «γιατί διερευνήθηκε το θέμα» (ξεχνωντας και το παθος με το οποιο ζητησε αρχικα διερευνηση ο Ρικκος), ήταν σαφής – με βάση το σύνταγμα, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το θεσμικό όργανο που είναι υπεύθυνο για να επιληφθεί του θέματος [ακόμα και καταγγελιών εναντίον του] είναι ο γενικός εισαγγελέας. Ο Ρίκκος, βέβαια, σκόπιμα φτιάχνει το θέαμα για να φύγει από την θέση του κατηγορούμενου και να το παίξει "μια άποψη ανάμεσα σε άλλες". Οπότε η ανακοίνωση της αστυνομίας τη Δευτέρα, ότι δεν θα έστελλε την κατάθεση στον γενικό εισαγγελέα «γιατί δεν υπήρχε ακόμα θέμα», αλλά εφεύρισκε ταυτόχρονα [ να δανειζόταν από τους απολογητές του Ρίκκου] την ρητορική "του νομικού κενού", παραβίαζε το σύνταγμα. Ο κ. Κληρίδης δήλωσε ότι δεν θα το σχολιάσει. Η εκτροπή, όμως, είναι εκεί – ο αρχηγός της αστυνομίας και επικεφαλής διδασκαλίας των αστυνομικών πριν, δεν κατανοεί το σύνταγμα ή παρεξήγησε τον ρόλο του και νομίζει ότι είναι ο γενικός εισαγγελέας ο ίδιος; Κατά τα άλλα η αστυνομία προσπάθησε να μην είναι προκλητική, παρουσιάζοντας το σήριαλ του "Ρίκκου σε κατάθεση", ως δική του πρωτοβουλία (που τελικα τον εκθετε περισσοτερο), την οποία μπορεί να επαναλάβει οποιοσδήποτε πολίτης. Επειδή το έκανε και ο κ. Παναγή άντε να δούμε πότε θα προχωρήσει εκείνη η προγενέστερη υπόθεση.

Αλλά και ο ιδιος ο κ. Αναστασιάδης εμφανίστηκε και πάλι, σε μια συνεντευξή του[1] να έχει δυσκολία να κατανοήσει και τα συνταγματικά προβλήματα των παρεμβάσεών του – αλλά και το τί συμβαίνει. Και σε αντίθεση με τον Ν. Παπαδόπουλο που ζήτησε απλώς να παραιτηθεί ο Ρίκκος. Ο Αναστασιάδης δήλωσε λ.χ. ότι το θέμα είχε να κάνει με ζητήματα «διαδοχής» - κάνοντας και πάλι ότι δεν κατανοούσε την ύπαρξη ποινικής ανάκρισης [και ας υμνούσε λίγες μέρες πριν τον πόρισμα τον κ. Καλλή], αλλά και προκαλώντας απορίες, αν όντως κατανοούσε σε τί αναφερόταν – ο μόνος που ήθελε «διαδοχή» ήταν ο Ρίκκος,[2] του οποίου τις ευθύνες ο κ. Αναστιασιάδης, έστω και από ανάγκη προσπαθούσε να συγκαλύψει.

Όσον αφορά στα ΜΜΕ, η στάση του Φιλελευθέρου παραμένει αξιοσημείωτη. Έχει κατ’αρχήν μια συνέπεια τήρησης του συντάγματος έστω. Αλλά και η εστίαση είναι ενδιαφέρουσα. Την Κυριακή λ.χ. ο κ. Φωτίου είχε ένα σπάνιο κείμενο[3] – εστίαζε στην προϊστορία του κ. Ερωτοκρίτου και στο ότι υπήρξε δικηγόρος του Α.Π. Κιτα [«Αλ Καπόνε»], ο οποίος παραδέχτηκε βιασμό, δολοφονία, και πέταμα του πτώματος του θύματος στα σκουπίδια. Κάθε κατηγορούμενος δικαιούται, βέβαια, νομική υπεράσπιση. Ένας βουλευτής, όμως, που καταφεύγει σε αυτόν τον ρόλο γιατί το κάνει; Για οικονομικούς λόγους ή γιατί πιστεύει στον κατηγορούμενο; Είναι ένα πλαίσιο χρηισμο για να κατανοηθεί η ευρύτερη εικόνα του Ρίκκου.

Ο Πολίτης της Κυριακής κατασκευάζει σικέ παχνιδια; Ο Διονυσίου σε ρόλο απολογητή, με ένα ιστορικό αχταρμά ανακριβειών χωρίς λέξη για το δικηγορικό γραφείο – έστω και αν εξυπηρετεί ρώσους [τώρα εν της παπαθκιάς τα ξύλα]
Ο Πολίτης προσπάθησε να κρατήσει ισορροπίες πρωτοσέλιδα. Η σύγκριση με την πολύ μικρότερης σημασίας υπόθεση του Παπασάββα είναι εμφανής – η εφημερίδα δεν μπορούσε να εφαρμόσει τα ίδια κριτήρια εδώ [παρά το ότι το ζητούμενο είναι 600,000 μίζα αντί 10,000 για τα δόντια] διότι είναι «ημέτερος» ο Ρίκκος. Υπήρξαν, όμως, δημοσιογράφοι που σαφώς διαφοροποιήθηκαν – όπως η κ. Σάββα, ο κ. Κασκάνης. Την Κυριακή, η πρωτοσέλιδη αναφορά ήταν ποδοσφαιρική – ότι ο Ρίκκος θέλει να «κερδίσει στον δεύτερο γύρο». Καμία αίσθηση ότι υπάρχει ένα σκάνδαλο εξαγοράς που συμπυκνώνει τις σχέσεις κρατικής διαπλοκής [βοηθός γενικός εισαγγελέας] – τραπεζιτικών συμφερόντων – δικηγορικού γραφείου. Μάλιστα αυτός ο τίτλος επιλέγηκε διότι μέσα στην εφημερίδα υπήρχαν διάφορα κείμενα και ένα επικριτικό. Όμως, το τόνο έδωσε ο Διονυσίου, που φαίνεται να δίνει το στίγμα της έμφασης της έκδοσης την Κυριακή. Το κείμενό του ήταν ένα ενδιαφέρον κείμενο μετατόπισης με εντυπωσιακές ιστορικές ασυναρτησίες και ξεκάθαρα ψέματα.
Ο Διονυσίου δεν είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος αλλά έχει μια προϊστορία στη δημόσια σφαίρα. Από τον καιρό που εργαζόταν στο ΔΙΑ δημιούργησε ένα όνομα, το οποίο ταυτίζονταν με την έννοια του φιλελεύθερου. Και σε αυτήν του την ταύτιση ήταν σαφώς υποστηρικτής του «ναι» το 2004 και μετά. Πιο πρόσφατα είχε διαφοροποιηθεί από την εκστρατεία ενάντια στον Π. Δημητριάδη. Όμως, σε γενικές γραμμές ακολουθούσε την επίσημη γραμμή – και του έκδοτη και της παράταξης [της δεξιάς]. Έτσι, μπορεί να δημοσίευσε λ.χ. ένα κείμενο για τους μεγαλοφειλέτες των τραπεζών το καλοκαίρι του 2013, αλλά πρόβαλε επίσης πρωτοσέλιδα το Σεπτέμβριο του 2012 τη θέση ότι δεν έπρεπε να αποκαλύπτονται τα τραπεζικά σκάνδαλα. Και συμμετείχε στις προσπάθειες μετατόπισης.


Πολιίτ το Ανάγνωσμα Σεπτέμβριος 2012: η κυβέρνηση «αυτοκτονεί» γιατί κάνει κριτική στις τράπεζες και αποκαλύπτει τα σκάνδαλα τους

Συμπέρασμα, δεν είναι ανάγκη να μιλούμε για το σκάνδαλο του Ρίκκου, πολλοί το κάνουν] και για όνομα του θεού, όχι του Νεοκλέους. Ένας συγγραφέας κρίνεται από τις αντιφάσεις – μόλις πριν λίγους μήνες ο Διονυσίου έβριζε δικηγόρους που αντιπροσώπευαν ρώσους. Και τώρα ξαφνικά μπροστά σε ένα κατ' εξοχήν δικηγόρο των ρώσων και μάλιστα με ένα σκάνδαλο που αφορά σε ρώσους..έπαθε αφλογιστία. Δύσκολο να το δεις διαφορετικά – εδώ έπαιζαν άλλα συμφέροντα και έπρεπε να γίνει συγκάλυψη.

Το κείμενο της Κυριακής 19/4 ήταν ανάμεσα στα κλασικά όσον αφορά στη μετατόπιση. Έχοντας μπροστά του μια κατηγορία για διαπλοκή του κ. Ερωτοκρίτου μια ακόμα προσπάθεια του προεδρικού να εξυπηρετήσει συμφέροντα ημετεροκρατίας, παραβιάζοντας την αυτονομία των θεσμών, ο κ. Διονυσίου προσπάθησε να οχυρωθεί πίσω από μια γενικολογία της οποίας το γενικό συμπέρασμα ήταν ότι «όλοι είναι διεφθαρμένοι», αλλά δυστυχώς αυτή είναι η κατάσταση, διότι, σύμφωνα με μια ασαφή αναφορά σε «κοινωνιολόγους» [είναι και αυτοί χρήσιμοι σαν ατάκες που ρίχνονται για κατανάλωση] για να «ωριμάσει» μια κοινωνία θέλει 150 χρόνια. Συμπέρασμα, δεν είναι ανάγκη να μιλούμε για το σκάνδαλο του Ρίκκου, πολλοί κάνουν αναλογα, και για όνομα του θεού, όχι του Νεοκλέους. Ένας συγγραφέας κρίνεται από τις αντιφάσεις – μόλις πριν λίγους μήνες ο Διονυσίου έβριζε δικηγόρους που αντιπροσώπευαν ρώσους. Και τώρα ξαφνικά μπροστά σε ένα κατ' εξοχήν δικηγόρο των ρώσων και μάλιστα με ένα σκάνδαλο που αφορά σε ρώσους..έπαθε αφλογιστία. Δύσκολο να το δεις διαφορετικά – εδώ έπαιζαν άλλα συμφέροντα και έπρεπε να γίνει συγκάλυψη.

Το κείμενο είναι χαρακτηριστικό. Ξεκινά τη γενικόλογη αναφορά στο «τί να κάνουμε έτσι είναι» με μια αναφορά στη δεκαετία του 1960, αλλά χωρίς αναφορά στον Γιωρκάτζη – η εστίαση πηγαίνει στον Μακάριο. Διαβάζει κανείς πίσω από τις γραμμές την τάση του Δρουσιώτη να μετατρεπει τις εμμονές του σε προσπάθεια επιχειρήματος. Η λογοκρισία αναφορών στον γιωρκατζισμό [ως το μηχανισμό ημετεροκρατίας, πελατειακών σχέσεων κλπ] αλλά και στις τότε ακροδεξιές απαιτήσεις για κατάργηση της δημοκρατίας λ.χ., είναι κραυγαλέα παραδείγματα, όταν ο κ. Διονυσίου αναφέρεται στις εκλογές του 1970 – τις μόνες ελεύθερες βουλευτικές εκλογές που είχε η ελληνοκυπριακή κοινότητα πριν το 1974. Και μάλιστα εκλογές για τις οποίες υπάρχει και μια ιστορική ακαδημαϊκή ανάλυση και καταγραφή από τον P. Loizo. Και στο πολιτικό επίπεδο εκείνες οι εκλογές ήταν και μια πρόκληση για την χούντα – και για αυτό άλλωστε οι εδώ εκπρόσωποι της, η ακροδεξιά, και η Εοκα β, τις κατέκριναν. Ο Διονυσίου αναπαράγει ολόκληρο το σενάριο της ακροδεξιάς αμάσητο – λίγο πολυ θέλει τον αναγνώστη να πιστέψει ότι ο Μακάριος[4]  «αποφάσισε» μέχρι και τα ποσοστά των κομμάτων. Είναι πραγματικά αστείο να παρακολουθείς ένα άτομο που προσπαθεί να κάνει βαρύγδουπη ανάλυση και ξαφνικά λέει ότι την υποψηφιότητα του Σαμψών την αποφάσισε  Μακάριος, ή να μην φαίνεται να μπορεί να κατανοήσει ότι έτσι και αλλιώς ο Λυσσαρίδης θα έκανε κόμμα, όπως και ο Αζίνας. Το επιχείρημα της ακροδεξιάς τότε – όλοι οι «μη κομμουνιστές» έπρεπε να είναι μαζί, οι διαφωνίες δεν επιτρέπονται κλπ. Ο Γρίβας το είπε χαρακτηριστικά «τί είναι όλα αυτά τα κόμματα;..δώστε μου ένα μαστίγιο..». Θα μπορούσε να πει κανένας ότι ο κ. Διονυσίου δεν ξέρει από ιστορία, παρά το βαρύγδουπο ύφος. Ίσως. Αλλά δεν μπορεί να μην ήξερε ότι ο Γιωρκάτζης ήταν ο συνεργάτης του Κληρίδη στο Ενιαίο και ότι η αντίθεση στο Ενιαίο είχε να κάνει με βαθιές διαφωνίες που προέκυψαν στο χώρο του Κέντρου και της Δεξιάς που συσπείρωσε η ηγεσία του Μακάριου το 1960. Απλώς λογοκρίνει γενικά τον Γιωρκάτζη γιατί δεν βολεύει για τις σημερινές ρητορικές ανάγκες της Δεξιάς. Το επιχείρημα γίνεται εμφανώς παραπλανητικό στα όρια του ψέματος, όταν κάνει άλμα στο σκάνδαλο του χρηματιστηρίου και στην προσπάθεια να καθαγιάσει την παράταξή του, και προσπαθει [χωρίς ντροπή] να παρουσιασει το "όχι" σαν συνέχεια [των κερδισμενων] του σκανδάλου του χρηματιστηρίου. Είναι μια προσπάθεια και πάλι να κατασκευαστειί μια ψεύτικη ιστορία. Μπορεί να κατηγορήσει κανένας το "όχι" για διάφορα [και σίγουρα οικονομικά συμφέροντα στη νότια Κύπρο] – αλλά την αποκλειστική σύνδεση με το χρηματιστήριο μόνο η ανάγκη μετατόπισης της παράγει. Ο πιο γνωστός πολιτικός που συμμετείχε για να βγάλει κέρδη, από το χρηματιστήριο ήταν ο Ν. Αναστασιάδης του «ναι». Και μια μικρή έστω έρευνα θα έδειχνε ότι αρκετοί επιφανείς επενδυτές γης είχαν επίσης συμφέροντα από την λύση τότε, όπως άλλοι είχαν συμφέροντα από το «όχι». Αλλά, όταν την δημοκρατική πρακτική του 1970 την παρουσιάζει κάποιος ως στημένη, το να κάνει το άσπρο μαύρο για το 1999, δεν είναι και τόσο μακριά. Και καταλήγει με το φαιδρό ότι χρειάζονται 150 χρόνια διαφθοράς για να υπάρξει "δημοκρατία" κλπ – η ότι πρέπει να τα δεχθούμε, τί να κάνουμε..έτσι είπε και ο τάδε... Ακόμα και μια υποτυπώδης σύγκριση με την Ελλάδα που έχει σχεδόν 200 χρόνια νεωτερικο κράτος θα ήταν αρκετή για να μην αναφερθεί η αστεία θέση για «150 χρονια» κλπ. Και φυσικά, τα σκάνδαλα που προκύπτουν από την Ιταλία μέχρι τον Σιράκ στο δημαρχείο του Παρισιού και τα διάφορα σκάνδαλα στο Λονδίνο θα ήταν, επίσης, αρκετά για να απορριφθεί το κλισέ σενάριο του δυτικοκεντρικού ναρκισσισμού που δεν βλέπει τον καθρέφτη ακόμα και όταν κάνει ανάλυση.

Αλλά και ο κ. Παράσχος
Την ίδια βδομαδα ο κ. Παράσχος έκανε κάτι ανάλογο – αν και σε πιο σοβαρό επίπεδο και χωρίς την ιστορική ασυναρτησία του Διονυσίου. Ο Παράσχος άλλωστε είναι και επαγγελματίας δημοσιογράφος και έχει μια πιο σοβαρή ιστορία στο χώρο της κυπριακής δημόσιας σφαίρας – έχει συνεισφέρει στην αποκατάσταση της αλήθειας για το θέμα των αγνοούμενων, ενώ ήταν και από τους ελάχιστους δημοσιογράφους που παραδέχτηκαν δημόσια ότι με φόντο τις διαφημίσεις των τραπεζών, αυτονόητα τα ΜΜΕ λογόκριναν την ό,ποια κριτική. Όμως εδώ δεν είναι συνεπής.

Το κείμενό του ξεκινούσε με μια αναφορά στον «μυθο του σπηλαίου» του Πλάτωνα [με την έννοια ότι οι άνθρωποι ζουν στο σκοτάδι, αλλά μπορούν να αφυπνιστούν] και μετά προχωρούσε σε μια παράθεση της ερμηνείας του Τσόμσκι για την νυν κρίση  - σύμφωνα με την οποία ο στόχος είνα ακριβώς η επίθεση στο δημόσιο και τα εργατικά δικαιώματα. Αν και η γενικότερη αντίληψη του Πλάτωνα είναι ελιτιστική [λίγοι μπορούν να καταλάβουν], ενώ ο Τσόμσκι είναι αναρχικός [όλοι μπορούν] το όλο επιχείρημα είναι ενδιαφέρον – με δυο μόνο προβλήματα.
  1. Το πρώτο είναι γιατί τώρα; Σε μια βδομάδα όπου αποκαλύπτεται ένα τέτοιο σκάνδαλο [του Ρίκκου] με διαπλοκή δικηγορικού γραφείου και ημέτερο-ρουσφετολογική παρέμβαση του προεδρικού, ποιά η σκοπιμότητα ενός κειμένου που δεν αναφέρει τίποτα συγκεκριμένο για τους εμπλεκόμενους [ούτε λέξη για το γραφείο Νεοκλέους έστω και αν εμφανίζεται, με την ορολογία του κειμένου ως ο αόρατος «εξουσιαστής» [που στήνει το αμυντικό σενάριο Ρίκκου], και πάει στη σπηλιά του Πλάτωνα. Μοιάζει εμφανώς υπεκφυγή.
  2. Η κατάληξη ποντάρει σε κάποια «επανάσταση» στις κάλπες. Το πρόβλημα είναι ότι, όπως τοποθέτησε το θέμα ο κ. Παράσχος, είναι εμφανές ότι δεν είνα όλοι οι ίδιοι. Η τέως κυβέρνηση και η αριστερά έλεγαν και πριν το 2013 και λένε και τώρα ότι λέει ο Τσόμσκι. Δεν γίνεται να έχει δίκαιο ο Τσόμσκι, αλλά όχι όταν το λένε κάποιο ντόπιοι. Εμφανίζεται μια άποψη υπαρκτή ως νέα που έρχεται από έξω για να παρουσιαστεί ο δημοσιογράφος ή τα ΜΜΕ ως φορέας..αλλαγής μέσα από μια λογοκρισία της πραγματικότητας; Αυτά σε μια βδομάδα, όπου ο Ρίκκος διεκδικούσε ότι τάχα μου θα έβαζε στο σκαμνί τους ενόχους της τραπεζιτικής κρίσης [ανάμεσά τους και τον Ορφανίδη] και βγήκε να τον υπερασπιστεί ο δικηγόρος του Ορφανίδη, ο Ευσταθίου. Η λογοκρισία της πραγματικότητας κατά συνέπεια μπορεί να μην ήταν τυχαία εκείνη την βδομάδα. Αν αυτά τα έγραφε ο Τσικάλας που δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται που βρίσκεται ακόμα, θα ήταν κατανοητό – αλλά ο κ. Παράσχος ξέρει.. Άρα;

Δεν μπορεί να μην είδε [την σύγκρουση συμφερόντων] και στο γεγονός ότι ο Ρ. Ερωτοκρίτου, ενώ ήταν βοηθός γενικός εισαγγελέας προωθούσε υποθέσεις που τον αφορούσαν ως ιδιώτη [και απέναντι σε οργανισμούς με τους οποίους είχε να κάνει στο δημόσιο λειτούργημά του] αλλά και ως δικηγορικό γραφείο. Η σιωπή δεν είναι συνέπεια. Επιπλέον, αυτά που αποκαλύπτονται με τα δικηγορικα γραφεία είναι ανάλογα των τραπεζών – ως ένα δίκτυο.

Το πραγματικό πρόβλημα του σχολίου είναι η ασυνέπεια. Ο κ. Παράσχος αποκάλυψε την σύγκρουση συμφερόντων της κ. Γιωρκάτζη. Και τότε δεν χρειάστηκε ούτε Πλάτωνα, ούτε Τσόμσκι, για να δει τη σύγκρουση συμφερόντων. Δεν μπορεί να μην την είδε και στο γεγονός ότι ο Ρ. Ερωτοκρίτου, ενώ ήταν βοηθός γενικός εισαγγελέας προωθούσε υποθέσεις που τον αφορούσαν ως ιδιώτη [και απέναντι σε οργανισμούς με τους οποίους είχε να κάνει στο δημόσιο λειτούργημά του] αλλά και ως δικηγορικό γραφείο. Η σιωπή δεν είναι συνέπεια. Επιπλέον, αυτά που αποκαλύπτονται με τα δικηγορικα γραφεία είναι ανάλογα των τραπεζών – ως ένα δίκτυο. Κατ’ αναλογία, λοιπόν, δεν μπορεί ένας δημοσιογράφος να πάει κόντρα σε ένα δικηγορικό γραφείο που στηρίζει μια εφημερίδα. Και είναι μάλλον σαφές ότι πίσω από την καθημερινή είναι και το δικηγορικό γραφείο Νεοκλέους. Έτσι λένε όσα δημοσιοποιήθηκαν. Σε αυτό το πλαίσιο, η Καθημερινή ως εφημερίδα κράτησε χαμηλούς τόνους. Και καλά έκανε. Ο κ. Παράσχος δεν μπορούσε να γράψει για αυτό. Αλλά  η γενικόλογη αναφορά τότε τί νόημα είχε; Απόν μπορεί να δέρει τον γάρο, δέρνει το σαμάρι;

Αυτά σε μια βδομάδα όπου ο Ρίκκος διεκδικούσε ότι τάχα μου θα έβαζε στο σκαμνί τους ενόχους της τραπεζιτικής κρίσης [ανάμεσά τους και τον Ορφανίδη] και βγήκε να τον υπερασπιστεί ο δικηγόρος του Ορφανίδη, ο Ευσταθίου. Η λογοκρισία της πραγματικότητας κατά συνέπεια μπορεί να μην ήταν τυχαία εκείνη την βδομάδα.




[2] Ένα θεμα για το οποιο υπηρχαν ηδη δημοσιευματα από αρκετο καιρο: «Ένα άλλο σενάριο, το οποίο συζητείται είναι η μετακίνηση του Νικολάου Ιωνά προς την… Γενική Εισαγγελία. Ο νυν Γενικός Εισαγγελέας ενδεχομένως να επιλεγεί προς τα τέλη του τρέχοντος έτους για Ευρωπαϊκά καθήκοντα, οπόταν ένα σενάριο που μελετάται είναι η μεταφορά του Ιωνά. Ωστόσο εκεί υπάρχει «καυτό θέμα», διότι την θέση του Γενικού την θέλει και ο Ρίκκος, νυν Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας. Θα δούμε όμως…» - http://www.onlycy.com/index.php/efetis/item/19263-o-efetis-dio-extreme-senaria-anasximatismou...
Αλλα αναλογα δημοσιευματα/ «ειδησεις» στα οποια προφανως ειχε ξεμεινει ο κ. Αναστασιαδης:


[4] Είναι εμφανής η εμμονή της τότε ακροδεξιάς που πέρασε και σε μερικούς «φιλελευθέρους» που κάνουν ότι ξεχνούν τί ήθελαν οι τότε αντίπαλοί του. 

Πάει και ο Χούριγκαν… αλλά το πρόβλημα «Τράπεζα Κύπρου» θα μας μείνει.. [η ωρολογιακή βόμβα των αντιδράσεων για τις εκποιήσεις μη-εξυπηρετούμενων δανείων, το ιδιωτικό χρέος των νοικοκυριών και η αναδιανομή της πίτας του ελέγχου της Τράπεζας Κύπρου από τα δικηγορικά γραφεία]



Η παραίτηση Χούριγκαν δεν ήταν αναμενόμενη μεν, αλλά δεν ήταν και κεραυνός εν αιθρία. Ο Συλλούρης αποκάλυψε ότι είχε ακούσει ότι θα γινόταν. Και όσοι ήθελαν να ψάξουν ένα βήμα πίσω από τα όσα δηλώθηκαν για "προσωπικούς λόγους" θυμήθηκαν ότι τοποθετήθηκε βόμβα στο αυτοκίνητό του πριν λίγο καιρό. Προφανώς, χρησιμοποιήθηκε για ότι ήταν χρήσιμος να κάνει και τώρα θα τον "αποχωρούσαν" – και ο ίδιος αντιλήφθηκε το τέλος της διαδρομής [και τους κινδύνους του τί ακολουθεί] και το έκανε "προσωπικοί λόγοι".

Ο Χούριγκαν: η απόπειρα ξεπλύματος του παρελθόντος,

Κατ΄αρχήν, η αντίληψη ότι ο Χούριγκαν ήλθε απλώς για να βοηθήσει είναι αστεία. Για τον κ. Χούριγκαν η Τράπεζα Κύπρου ήταν ένα είδος ξεπλύματος από το παρελθόν του σε σχέση με το σκάνδαλο Λίμπορ. Ήταν ύποπτος για στήσιμο τιμών συναλλάγματος και για αυτό παραιτήθηκε από την Royal Bank of Scotland. Η θητεία του στην Κύπρο, σε μια τράπεζα που βαρυνόταν και βαρύνεται με δικά της σκάνδαλα, ήταν μια διαδικασία για να ξεχαστεί το δικό του σκάνδαλο και να μπορεί να επιστρέψει στην Ευρώπη με κάποιο νέο πρόσημο. Τα ότι τα κυπριακά ΜΜΕ, πλήρως εξαρτώμενα τότε από το τραπεζικό κεφάλαιο, ή ό,τι απέμεινε από την κυπριακή του πτέρυγα, ελάχιστα αναφέρθηκαν στο παρελθόν του, ήταν εκφραστικό της περιόδου της προσπάθειας για απόλυτη λογοκρισία.

Πέτυχε κάτι ο Χούριγκαν; Αν κρίνει κανείς από την αξιολόγηση του Stockwatch που διάκειται φιλικά προς τις τράπεζες, φαίνεται να βοήθησε, λέει, να ενταχθούν σε ένα ενιαίο σχήμα οι υπάλληλοι των δυο τραπεζών που ενοποιήθηκαν ντε φάκτο – της Τράπεζας Κύπρου και της Λαϊκής. Από εκεί και πέρα, οι τράπεζες πέρασαν τα στρες τεστ, αλλά αυτό ήταν αποτέλεσμα ξένων επενδυτών – οι οποίοι θα έκαναν τέτοιες κινήσεις έτσι και αλλιώς με κερδοσκοπικά κίνητρα, παρά λόγω των διαβεβαιώσεων κάποιου κύριου Χούριγκαν. Άλλωστε το ότι οι επενδυτές είναι και από την ανατολή και από δύση [και ο ρόλος του άλλου τραπεζιτικού «κουβαλητού», του κ. Άκερμαν είναι να τα εξισορροπεί] ήταν ίσως εκφραστικό των νέων και ευρύτερων ισορροπιών στον έλεγχο της τράπεζας και από γεωπολιτικά συμφέροντα.

Η ωρολογιακή βόμβα των εκποιήσεων – και το πρόβλημα του ιδιωτικού χρέους το οποίο συγκάλυπτε μέχρι τώρα η προπαγάνδα για δήθεν πρόβλημα του δημοσίου
Η παραίτησή του μετά την έγκριση του νομοσχεδίου για την αφερεγγυότητα, που σπρώχνει το θέμα των εκποιήσεων ένα βήμα πιο κοντά στην πραγματοποίησή του [αν και όπως παρατήρησε ο Φιλελεύθερος εκκρεμούν ακόμα κανονισμοί κοκ] έχει μια διπλή διάσταση: από την μια προσπάθησε να πιέσει προς εκείνη την κατεύθυνση, αλλά οι ρητορικές του ήταν αρκετά παραπλανητικές – πως θα μπορούσε λ.χ. στο μέλλον να υπερασπιστεί δηλώσεις ότι δεν θα γίνουν μαζικές εκποιήσεις, αφού ο στόχος είναι να πουληθούν πακέτα δανείων; Με βάση την δεύτερη διάσταση, μάλλον, έφυγε για να μην βρεθεί αντιμέτωπος με τα δύσκολα.

Σύμφωνα με το Stockwatch[1] τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια φτάνουν το 63% στην τράπεζα. Και με δεδομένο ότι η οικονομία δεν φαίνεται να ανακάμπτει δραματικά [κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να έχει συμβεί σε καμία μνημονιακή χώρα έτσι και αλλιώς], ενώ η ανεργία παγιώνεται, τείνει να δημιουργηθεί ένα βαθύτερο πρόβλημα το οποίο ίσως και να επιδιώκει η τρόικα για να συντηρήσει το ρόλο της και την μετατροπή της Κύπρου σε αποικία χρέους. Η ρητορική για το δημόσιο χρέος, όπως και για το δημόσιο-οικονομικό έλλειμμα ήταν παραπλανητική από την αρχή. Το πρόβλημα της Κύπρου ήταν τραπεζιτικό – όπως παραδέχονται όλοι σήμερα και ο καπνός που έριχναν μερικοί για τα προβλήματα του δημόσιου τομέα είχε ως στόχο την μετατόπιση της έμφασης από την γενεσιουργό αιτία – τις τράπεζες – αλλά και την χρησιμοποίηση της κρίσης ως μηχανισμό άντλησης κεφαλαίων από την κοινωνία προς όφελος των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Το θράσος του Πήλικου που λέει, πια, ανοικτά ότι ο στόχος είναι η μείωση των μισθών είναι απλώς ομολογία του τί κρυβόταν πίσω από τις φούσκες και τα θεάματα της περιόδου 2011-13.

Το πραγματικό πρόβλημα χρέους είναι το ιδιωτικό – και αφορά τους μεγάλο-οφειλέτες οι οποίοι έχουν γερές προσβασεις στην νυν κυβέρνηση – αλλά και το χρέος των νοικοκυριών. Η έκρηξη των μη-εξυπηρετούμενων εκφράζει και τους δυο, αλλά, ενώ το κεφάλαιο θα βολευτεί τελικά, η κοινωνία θα βρεθεί σύντομα μπροστά σε ένα νέο πρόβλημα – τεράστια χρέη νοικοκυριών τα οποία θα πρέπει να πληρώνουν για χρόνια για δάνεια που θα διογκώνονται γεωμετρικά με τον τόκο, ενώ τα εισοδήματά τους θα είναι σταθερά ή θα μειώνονται και άλλο. Σε αυτό το κλίμα, η κοινωνία μέσω του ιδιωτικού χρέους θα είναι αιχμάλωτη στην Τράπεζα Κύπρου, βασικά, και των αναγκών της για ανακεφαλαιοποίηση από την μια, αλλά και των πιέσεων πάνω σε μεγάλες μερίδες της κοινωνίας.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι αντιδράσεις για τις εκποιήσεις θα είναι μόνο η μια διάσταση – αργά ή γρηγορα θα προκύψουν και οι αντιδράσεις και οργή για το αδιέξοδο του ιδιωτικού δανεισμού και χρεών των νοικοκυριών. Και αν στην Ελλάδα είναι το δημόσιο χρέος που απειλεί τη χώρα ως υποθήκη για να μετατραπεί σε αποικία χρέους, στην Κύπρο είναι τα ιδιωτικά δάνεια και η θεσμική δυνατότητα εξωγενών παραγόντων να καθορίζουν τα κριτήρια ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, να καθορίζουν τα ποσοστά κέρδους ως ξένο κεφάλαιο κοκ. Η τοπική αντίσταση θα πάρει αργά ή γρήγορα και μια επιθετική μορφή, διεκδικώντας κάποια μορφή κρατικής παρέμβασης για ένα είδος «κουρέματος» των οφειλών για μικρο-οφειλέτες. Και αυτό μπορεί να είναι και μια μορφή των ταξικών αντιπαραθέσεων των μέλλοντος. Άρα, αν φοβόταν κάτι δεν είναι την αντίδραση μερίδας του κατεστημένου όσο τη λαϊκή οργή, που μπορεί να πάρει και πιο ενεργητικές-βίαιες μορφές.

Και με δεδομένο ότι η οικονομία δεν φαίνεται να ανακάμπτει δραματικά [κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να έχει συμβεί σε καμία μνημονιακή χώρα έτσι και αλλιώς], ενώ η ανεργία παγιώνεται, τείνει να δημιουργηθεί ένα βαθύτερο πρόβλημα, το οποίο ίσως και να επιδιώκει η τρόικα για να συντηρήσει το ρόλο της και την μετατροπή της Κύπρου σε αποικία χρέους. Η ρητορική για το δημόσιο χρέος, όπως και για το δημόσιο-οικονομικό έλλειμμα ήταν παραπλανητική από την αρχή. Το πρόβλημα της Κύπρου ήταν τραπεζιτικό – όπως παραδέχονται όλοι σήμερα και ο καπνός που έριχναν μερικοί για τα προβλήματα του δημόσιου τομέα είχε ως στόχο την μετατόπιση της έμφασης από την γενεσιουργό αιτία – τις τράπεζες – αλλά και την χρησιμοποίηση της κρίσης ως μηχανισμό άντλησης κεφαλαίων από την κοινωνία προς όφελος των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων…..Το πραγματικό πρόβλημα χρέους είναι το ιδιωτικό – και αφορά τους μεγάλο-οφειλέτες, οι οποίοι έχουν γερές προσβάσεις στην νυν κυβέρνηση – αλλά και το χρέος των νοικοκυριών. Η έκρηξη των μη-εξυπηρετούμενων εκφράζει και τους δυο, αλλά, ενώ το κεφάλαιο θα βολευτεί τελικά, η κοινωνία θα βρεθεί σύντομα μπροστά σε ένα νέο πρόβλημα – τεράστια χρέη νοικοκυριών, τα οποία θα πρέπει να πληρώνουν για χρόνια για δάνεια που θα διογκώνονται γεωμετρικά με τον τόκο, ενώ τα εισοδήματα τους θα είναι σταθερά ή θα μειώνονται και άλλο.

Όσο αφορά στο κατεστημένο κυκλοφόρησε ότι το ήμεηλ με το οποίο ο Χούριγκαν κατηγορούσε την πολιτική ελίτ ότι είχε συμφέροντα για την μη προώθηση του νομοσχεδίου. Επί της ουσίας, όμως, μάλλον το ήμεηλ και η διαρροή του ήταν στημένη. Κατ’ αρχήν μερικοί από τους μεγάλο-οφειλέτες πολιτικούς ήταν από αυτούς που ήθελαν να ψηφιστεί το νομοσχέδιο – άνηκαν, δηλαδή, στον ΔΗΣΥ [όπως ο Αβέρωφ, ο Κυπριανού κλπ]. Επιπλέον, η δημοσιοποίηση από τον Αβέρωφ των χρεών του, λίγο πριν, μάλλον έμοιαζε pre-emptive strike για να μην εστιαστεί η προσοχή πάνω του, όταν θα έστηνε το θέαμα ο Χούριγκαν. Κινδύνευε, λοιπόν, από κάποιον ο Χούριγκαν; Ίσως – αλλά όχι από πολιτικούς. Η Τράπεζα Κύπρου συμπυκνώνει αυτήν την στιγμή πολλαπλά και αντικρουομενα συμφέροντα που θα μπορούσαν να φτάσουν σε επικίνδυνα άκρα. Όταν βάζουν βόμβες σε διαιτητές, γιατί όχι και σε τραπεζίτες;

Θα γίνει αναδιανομή εξουσίας στην τράπεζα…
Αυτό, όμως, που μάλλον προβλημάτισε πολύ πιο αποφασιστικά τον Χούριγκαν είναι ότι τώρα βασικά θα ασκούνται πιέσεις για εμπλοκή νέων τοπικών παικτών στην τράπεζα – διότι προφανώς η ψήφιση του νομοσχεδίου για την αφερεγγυότητα δεν έγινε χωρίς ανταλλάγματα. Θα πρέπει να μπουν/ικανοποιηθούν νέοι παίκτες – ο Ν. Παπαδόπουλος λ.χ. Αλλά ίσως και οι χαμένοι της Κεντρικής, όπως ο Νεοκλέους, να θέλουν άλλες προσβάσεις στην Τράπεζα Κύπρου. Η μέχρι τώρα πορεία της κυβέρνησης έχει αποδείξει ότι ουσιαστικά μοιράζει καρέκλες και ρουσφέτια σε μια στρατηγική του στυλ «που στύλλον στύλλον άνεση». Ήταν σε αυτό το πλαίσιο αναλώσιμος, πια. ο Χούριγκαν - αφού μάλλον είχε ταυτιστεί και με συγκεκριμένες ομάδες και άρα είχε προκαλέσει τις αντιδράσεις άλλων. Στο νέο μοίρασμα της πίτας κάποιος άλλος στην θέση του θα ικανοποιούσε παραπονούμενους, νυν και νέους παίκτες ενδεχομένως.

..και τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα με προσβάσεις στα δίκτυα δικηγορικών γραφείων κυβερνητικών ημετέρων, μπορεί να είναι δύσκολο να προβλεφθούν..όπως και η οργή των μικρο-οφειλετών…
Οι ξένοι επενδυτές δεν ήρθαν απλώς να κάνουν διακοπές στην Κύπρο – αγόρασαν μερίδιο της τράπεζας για να βγάλουν κέρδη. Και ο πιο απλός τρόπος να βγάλεις κέρδη είναι από τις μεγάλες περιουσίες των μεγάλο- οφειλετών και  να απαλλαγείς κερδοσκοπικά από τα προβληματικά δάνεια των μικροοφειλετών. Και στις δυο περιπτώσεις το ζητούμενο είναι να αγοράσει κάποιος και να περιμένει να σταθεροποιηθεί η αγορά ακίνητων για να τα πωλήσει με κέρδος. Οι μεγάλο-οφειλέτες μπορεί και να απειλήσουν παρασκηνιακά – αλλά τώρα θα αναζητήσουν πρόσβαση στην τράπεζα για να αποφύγουν την εστίαση πάνω τους. Άλλωστε αυτοί που έσπρωξαν για τις εκποιήσεις είναι ακριβώς οι ίδιοι που αντιστάθηκαν το 2013 στην ιδέα να διαχωριστεί η τράπεζα σε καλή και κακή – ακριβώς για να μην εστιαστεί πάνω τους το ζήτημα των μη-εξυπηρετούμενων. Και όπως δείχνει η μεροληπτική στάση απέναντι στα δάνεια του Λεπτού[2], αυτό το οποίο θα γίνει είναι η προστασία των «μεγάλων» που έχουν πρόσβαση στο ΔΣ – μέσω δικηγορικών γραφείων ή στελεχών της κυβερνητικής παράταξης. Άρα και πάλι το παιχνίδι γυρίζει πίσω στα ίδια κυκλώματα, αλλά με πίεση από πολλαπλές κατευθύνσεις. Όσοι δεν έχουν πολιτική – δικηγορική κάλυψη θα έχουν αντίθετα από τον Λεπτό της τύχη του Αρίστο με θεαματικές δίκες [για μετατόπιση της έμφασης στη δημόσια σφαίρα] ή πιέσεις. Και σε αυτό το παιχνίδι τα σύνορα του νόμιμου και του παράτυπου, της πολιτικής πίεσης από την τυχαία βόμβα στο αυτοκίνητο ίσως να μην είναι ευδιάκριτα, θα σκέφτηκε ο κ. Χούριγκαν..

Αλλά τα δάνεια των μικρό-οφειλών θα βαραίνουν την ευρύτερη κοινωνική ατμόσφαιρα με απρόσμενες προεκτάσεις. Προφανώς, μια βολική διαφυγή δεν ήταν και άσχημη επιλογή.

Οι μεγάλο-οφειλέτες μπορεί και να απειλήσουν παρασκηνιακά – αλλά τώρα θα αναζητήσουν πρόσβαση στην τράπεζα για να αποφύγουν την εστίαση πάνω τους. Άλλωστε αυτοί που έσπρωξαν για τις εκποιήσεις είναι ακριβώς οι ίδιοι που αντιστάθηκαν το 2013 στην ιδέα να διαχωριστεί η τράπεζα σε καλή και κακή – ακριβώς για να μην εστιαστεί πάνω τους το ζήτημα των μη-εξυπηρετούμενων. Και όπως δείχνει η μεροληπτική στάση απέναντι στα δάνεια του Λεπτού, αυτό το οποίο θα γίνει είναι η προστασία των «μεγάλων» που έχουν πρόσβαση στο ΔΣ – μέσω δικηγορικών γραφείων ή κυβερνητικών στελεχων. Άρα και πάλι το παιχνίδι γυρίζει πίσω στα ίδια κυκλώματα, αλλά με πίεση από πολλαπλές κατευθύνσεις. Όσοι δεν έχουν πολιτική – δικηγορική κάλυψη θα έχουν, αντίθετα από τον Λεπτό, της τύχη του Αρίστο με θεαματικές δίκες [για μετατόπιση της έμφασης στη δημόσια σφαίρα] ή πιέσεις. Και σε αυτό το παιχνίδι τα σύνορα του νόμιμου και του παράτυπου, της πολιτικής πίεσης από την τυχαία βόμβα στο αυτοκίνητο ίσως να μην είναι ευδιάκριτα, θα σκέφτηκε ο κ. Χούριγκαν..



[2] Bank of Cyprus reaches an agreement with Leptos Estates  http://www.kpdailynews.com/index.php/cat/35/news/4225/PageName/CYPRUS_LOCAL_NEWS

Και οι ΗΠΑ το γνώριζαν: Η Ευρασία όπως την ξέραμε είναι νεκρή Του Πέπε Εσκομπάρ*




Η πραγματική ιστορία τώρα και για το εγγύς μέλλον, με τις μυριάδες αποκλίσεις της και φυσικά αποκλείοντας πολλά εμπόδια καθ’ οδόν, είναι μια νέα, ολοκληρωμένη Ευρασία που βλέπει μπροστά.

Το ιδιαίτερα φιλόδοξο πρότζεκ της Κίνας ο Νέος Δρόμος του Μεταξιού θα συνεχίσει να τέμνεται με την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση υπό την ηγεσία της Ρωσίας. Και θα έρθει μια μέρα όταν η ΕΕ θα ξυπνήσει και θα αντικρίσει έναν εμπορικό άξονα, όπου το εμπόριο ανθεί από την Αγία Πετρούπολη μέχρι τη Σαγκάη. Είναι πάντοτε αναγκαίο να θυμόμαστε ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν πούλησε ένα παρόμοιο και ακόμα πιο περιεκτικό όραμα στη Γερμανία πριν από μερικά χρόνια με αναφορά σε εμπορικό άξονα που να εκτείνεται από τη Λισσαβόνα μέχρι το Βλαδιβοστόκ.

Θα πάρει χρόνο – και δύσκολους καιρούς. Αλλά το ριζικό λίφτινγκ της Ευρασίας είναι αδυσώπητο. Αυτό συνεπάγεται ένα ιδιαίτερο όραμα – οι ΗΠΑ, όπως και η ηγεμονία της Ευρασίας, κάτι το οποίο εξακολουθεί να φαίνoταν εφικτό κατά την αλλαγή της χιλιετίας – οδηγειται σε γρήγορη διάλυση μπροστά στα μάτια όλων.

Η στροφή της Ρωσίας στην Ανατολή, η στροφή της Κίνας στη Δύση
Κάποια λογικά μυαλά στις ΗΠΑ παραμενουν απαραιτητα στην αποδομηση τουλαχιστον των αρνητικων, επισημαίνοντας τους κινδύνους του Ψυχρού Πολέμου 2. Ο Ντίμτρι Τρένι,  του Carniege Moscow Center, εν τω μεταξύ, απασχολείται περισσότερο με τα θετικά, προτείνοντας ένα οδικό χάρτη για την Ευρασιατική σύγκλιση.

Η στρατηγική συνεργασία Ρωσίας-Κίνας, από το ενεργειακό εμπόριο μέχρι την άμυνα και την ανάπτυξη υποδομών – θα παγιωθεί, όσο η Ρωσία στρέφεται στην Ανατολή και η Κίνα προς τη Δύση. Γεωπολιτικά, αυτό δεν σημαίνει ότι η Μόσχα θα υποταχθει στο Πεκίνο, αλλά ότι μια ανερχόμενη συμβιωτική σχέση αναπτύσσεται πολυεπίπεδα.

Οι BRICS – η βρώμικη λέξη για την Ουάσινγκτον – ήδη έχουν μεγαλύτερη παγκόσμια απήχηση και περισσότερη επιρροή από τους ξεπερασμένους G-7. Η  Νέα Τράπεζα Αναπτύξεως των BRICS, έτοιμη να αρχίσει πριν από το τέλος του 2015, είναι η βασική εναλλακτική προοπτικη στους μηχανισμους που ελέγχονται από τους G-7 και το ΔΝΤ.

Ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) δεσμεύτηκε να περιλάβει την Ινδία και το Πακιστάν στην επικείμενη καλοκαιρινή σύνοδο στη Ρωσία, και η συμπερίληψη του Ιράν, μετά την άρση των κυρώσεων, ως πλήρες μέλος, είναι σχεδόν τελειωμένη υπόθεση μέχρι το 2016. Ο SCO τελικά ανθεί ως το κλειδί της ανάπτυξης, πολιτικο-οικονομικής συνεργασίας και ασφάλειας σε ολόκληρη την Ασία.

Η «μεγάλη Ευρώπη» του Πούτιν, από τη Λισαβόνα μέχρι το Βλαδιβοστόκ – που θα σήμαινε την ΕΕ και Την ΕΑΕ [ΕυρωΑσιατικη Οικονομικη Ενωση] – μπορεί να βρίσκεται σε αναμονή, ενώ η Κίνα οδεύει ολοταχώς στο Νέο Δρόμο του Μεταξιού τόσο μέσα από θαλάσσιες όσο και από χερσαίες οδούς. Εν τω μεταξύ, το Κρεμλίνο θα επικεντρωθεί στην παράλληλη στρατηγική – να χρησιμοποιήσει το κεφάλαιο και την τεχνολογία της Ανατολικής Ασίας για να αναπτύξει τη Σιβηρία και τη Ρωσική Άπω Ανατολή. Το γουάν είναι βέβαιο ότι θα γίνει το αποθεματικό νόμισμα σε ολόκληρη την Ευρασία στο εγγύς μέλλον, καθώς το ρούβλι και το γουάν ετοιμάζονται να κυριαρχήσουν για τα καλά στο διμερές εμπόριο.

Ο γερμανικός παράγοντας
Η «Μεγάλη Ευρώπη» από τη Λισσαβόνα στο Βλαδιβοστόκ, αναπόφευκτα εξαρτάται σε μια λύση του γερμαικού παζλ. Οι γερμανοί βιομήχανοι βλέπουν καθαρά τα ρωσικά θαύματα να παρέχουν στη Γερμανία – περισσότερο παρά σε ολόκληρη την ΕΕ – ένα προνομοιακό γεωπολιτικό και στρατηγικό θεση/κανάλι στην Ασία και Ειρηνικό. Ωστόσο, δεν ισχύει το ίδιο με τους Γερμανούς πολιτικους η και πολιτικαντηδες. Η Καγκελάριος Άγκελα Μέρκερ, ανεξάρτητα από τη ρητορική της, ακολουθεί την γραμμή της Ουάσινγκτον.
Η στρατηγική συνεργασία Ρωσίας-Κίνας, από το ενεργειακό εμπόριο μέχρι την άμυνα και την ανάπτυξη υποδομών – θα παγιωθεί, όσο η Ρωσία στρέφεται στην Ανατολή και η Κίνα προς τη Δύση….  Οι BRICS – η βρώμικη λέξη για την Ουάσινγκτον – ήδη έχουν μεγαλύτερη παγκόσμια απήχηση και περισσότερη επιρροή από τους ξεπερασμένους G-7. Η  Νέα Τράπεζα Αναπτύξεως των BRICS, έτοιμη να αρχίσει πριν από το τέλος του 2015, είναι η βασική εναλλακτική προοπτικη στους μηχανισμους που ελέγχονται από τους G-7 και το ΔΝΤ.  Ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) δεσμεύτηκε να περιλάβει την Ινδία και το Πακιστάν στην επικείμενη καλοκαιρινή σύνοδο στη Ρωσία, και η συμπερίληψη του Ιράν, μετά την άρση των κυρώσεων, ως πλήρες μέλος, είναι σχεδόν τελειωμένη υπόθεση μέχρι το 2016. Ο SCO τελικά ανθεί ως το κλειδί της ανάπτυξης, πολιτικο-οικονομικής συνεργασίας και ασφάλειας σε ολόκληρη την Ασία.

Η ρωσική στρατηγική του αγωγου-στάν [Pipelineistan – κυριαρχία κατά μήκος του αγωγού] ήδη εφαρμόζεται – μέσω του Nord Stream και South Stream – όταν οι ατέρμονες επαναστροφές της ΕΕ οδήγησαν την Μόσχα να ακυρώσει το South Stream και να ανακοινώσει την έναρξη του Turk Stream (ο οποίος θα αυξήσει τελικά το ενεργειακό κόστος για την ΕΕ). Η ΕΕ, σε αντάλλαγμα, θα είχε ελεύθερη πρόσβαση ελεύθερη πρόσβαση στο ρωσικό πλούτο των πόρων, καθώς και στην εσωτερική αγορά. Η ουκρανική καταστροφή σήμανε το τέλος όλων αυτών των περίτεχνων σχεδίων.

Η Γερμανία είναι ήδη ο de facto μαέστρος αυτό του οικονομικού τρένου εξπρές. Ως εξαγωγική δύναμη, ο μόνος δρόμος για να προχωρήσει δεν είναι δυτικά ή νότια, αλλά ανατολικά. Εξού και το έντονο θέαμα μιας ορχήστρας από βιομήχανους που τους στάζουν τα σάλια, όταν ο Xi Jingping πήγε στη Γερμανία την άνοιξη του 2014. Ο Xi δεν είχε προτείνει τίποτα λιγότερο από μια σιδηροδρομική γραμμή υψηλής ταχύτητας που να συνδέει το Νέο Δρόμο του Μεταξιού από τη Σαγκάη στο Ντούισμπουργκ και το Βερολίνο.

Ένα βασικό σημείο που δεν πρέπει να χαθεί στους Γερμανούς: ένα ζωτικό κομμάτι του Νέου Δρόμου του Μεταξιού είναι ο Υπερ-σιβηρικός υψηλής ταχύτητας. Έτσι ένας από τους κίτρινους BRIC (πέτρινους – όπως της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων) δρόμους στο Πεκίνο και τη Σαγκάη αναγάγει τη Μόσχα σε στρατηγικό ενδιάμεσο σταθμό.

Η αυτοκρατορία του Χάους....
Η στρατηγική προς Δυσμάς του Πεκίνου χερσαίως έιναι μακάρια ελεύθερη από παρεμβάσεις υπερδυνάμεων – από τον Υπερ-σιβηρικό μέχρι τις σιδηροδρομικές/ οδικές διαδρομές στην Κεντρική Ασία των χωρών «σταν», και μέχρι το Ιράν και την Τουρκία. Επιπλέον, η Ρωσία το βλέπει σαν συμβίωση, θεωρωντας ένα win-win σκηνικο, αφού η Κεντρική Ασία των «σταν» υπεισέρχονται ταυτόχρονα στο EEU [Ευρωασιατικη Ενωση] και το οτι το Πεκίνο αποκαλεί Οικονομική Ζώνη του Δρόμου του Μεταξιού.

Σε άλλα μέτωπο, εν τω μεταξύ, το Πεκίνο είναι πολύ προσεκτικό ώστε να μην ανταγωνίζεται τις ΗΠΑ, τη μεχρι τωρα υπερδύναμη. Βλέπετε για παράδειγμα, αυτή την σταση στην αρκετά ειλικρινή και ταυτόχρονα διπλωματική συνέντευξη του κινέζου πρωθυπουργού Li Keqiang στους Financial Times.[1]

Μια βασική πτυχή της στρατηγικής συνεργασίας Ρωσίας-Κίνας είναι ότι και οι δύο αναγνωρίζουν την ασυνάρτητη εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτον ως κύριο δημιουργό του χάους – όπως ακριβώς υποστηρίζω στο βιβλίο μου «Η αυτοκρατορία του Χάους».[2]

Σε ό,τι αφορά ειδικά στην Κίνα και στη Ρωσία, είναι ουσιαστικά το χάος, όπως στο διαίρει και βασίλευε. Το Πεκίνο βλέπει την Ουάσινγκτον  να προσπαθεί να αποσταθεροποιήσει την περιφέρεια της Κίνας (Χονγκ-Κονγκ, Θιβέτ, Xinjiang) και ενεργά να παρεμβαίνει στη διένεξη της Νότιας Κινεζικής Θάλασσας. Η Μόσχα βλέπει την Ουάσινγκτον εμμονική με την αέναη επέκταση του ΝΑΤΟ και να μην «παίρνει αιχμαλώτους» ώστε να αποτρέψει τις προσπάθειες της Ρωσίας για την ευρασιατική ενοποίηση.

Επομένως, ο πιστοποιημένος θάνατος της προηγούμενης γεωπολιτικής στρατηγικής της Ρωσίας. Δεν υπάρχει πλέον προσπάθεια, ώστε να αισθάνεται ότι περιλαμβάνεται στη ελιτιστική δυτική λέσχη όπως οι G-8. Δεν υπάρχει πλέον στρατηγική συνεργασία με το ΝΑΤΟ.

Πάντα ειδικό στους εκ των προτέρων σχεδιασμούς, το Πεκίνο βλέπει επίσης ότι η αμείλικτη προσπάθεια της Ουάσινγκτον για δαιμονοποίηση όχι μόνο του Πούτιν, αλλά και της Ρωσίας ως σύνολο (όπως το «υποτακτείτε διαφορετικά»..) αποτελεί ένα δοκιμαστικό του τί μπορεί να εφαρμοστεί ενάντια στην Κίνα στο άμεσο μέλλον.

Γνωρίστε τους αστάθμητους παράγοντες.
Όλα τα στοιχήματα είναι ανοικτά στο πώς το μοιραίο τρίγωνο ΗΠΑ-Κίνα-Ρωσία μπορεί να εξελιχθεί. Βεβαίως, μπορεί να πάρει τον ακόλουθο σχηματισμό: Οι αμερικανοί μιλούν δυνατά και μεταφέρουν μια σειρά μπαστούνια, οι ρώσοι δεν είναι ντροπαλοί ώστε να μην αντιμιλήσουν και ταυτόχρονα ετοιμάζουν σιωπηλά μια στρατηγική μεγάλων και δύσκολων αποστάσεων, και οι κινέζοι ακολουθούν μια τροποποιημένη εκδοχή του δόγματος του «Μικρού Πηδαλιούχου» του Deng Xiaoping – μιλούν πολύ διπλωματικά, ενώ ταυτόχρονα δεν διατηρούν για πολύ χαμηλό προφίλ.

Το Πεκίνο, ήδη καταλαβαίνει τί ψιθυρίζει η Μόσχα – η «Ουάσινγκτον του ειδικου καθεστωτος εξαιρεσης» είτε σε παρακμή, είτε όχι – δεν θα αντιμετωπίσει το Πεκίνο ως ίσο ή δεν θα σεβαστεί τα κινεζικά εθνικά συμφέροντα.

Στο κεφάλαιο οι μεγάλοι αστάθμητοι παράγοντες, τα στοιχήματα είναι ακόμα ανοικτά στο κατά πόσο η Μόσχα θα χρησιμοποιήσει αυτή την σοβαρή, τριπλή απειλή της κρίσης – κυρώσεις, πόλεμος των τιμών του πετρελαίου, υποτίμηση του ρουβλιού – ώστε να εφαρμόσει ριζικές διαρθωτικές αλλαγές και να εξαγγείλει μια νέα στρατηγική οικονομικής ανάπτυξης. Οι πρόσφατες ερωτο-απαντήσεις του Πούτιν, παρόλον ότι ήταν γεμάτες με ενδιαφέρουσες απαντήσεις, παρέμειναν ασαφείς σε αυτό το θεμα.

Ακόμα ένας μεγάλος αστάθμητος παράγοντας είναι το κατά πόσο ο Xi, εξοπλισμένος με ήπια δύναμη, χάρισμα και πολλά μετρητά, θα μπορέσει να κατευθύνει ταυτόχρονα μικροαλλαγές στο οικονομικό μοντέλο και να επιφέρει μια χιονοστοιβάδα προς τα δυτικά που δεν θα αποξενώσει τους δυνητικούς εταίρους της Κίνα στην οικοδόμηση των Νέων Δρόμων του Μεταξιού.

Τέλος, ένας σούπερ-αστάθμητος παράγοντας είναι αν (ή πότε) οι Βρυξέλλες θα αποφασίσουν να αναλάβουν μια αμοιβαία αποδεκτή συμβίωση με τη Ρωσία. Αυτό, σε αντίθεση με την υφιστάμενη στάση στον συνολικό ανταγωνισμό που εκτείνεται πέρα από τα γεωπολτικά ζητήματα. Η Γερμανία, υπό τη Μέρκελ, φαίνεται να έχει κάνει την επιλογή της για να παραμείνει υποταγμένη στο ΝΑΤΟ, και ως εκ τούτου ένας στρατηγικός νάνος.

Έτσι, αυτό που έχουμε εδώ είναι η δημιουργία της Μεγάλης Ασίας από τη Σαγκάη στην Αγία Πετρούπολη – περιλαμβανομένης κυρίως της Τεχεράνης – αντί της πλήρους Ευρασίας που εκτείνεται από τη Λισαβόνα στο Βλαδιβοστόκ. Η Πλήρης Ευρασία μπορεί να σπάσει, τουλάχιστον προς το παρόν. Αλλά η Μεγάλη Ασία προχωρά. Θα ακολουθήσει ένα τσουνάμι προσπαθειών από τους συνήθεις ύποπτους για να τη σπάσουν.

Όλα αυτά θα είναι συναρπαστικά να τα παρακολουθεί κανείς. Πώς η Μόσχα και το Πεκίνο θα ατενίζουν τη Δύση – πολιτικά, εμπορικά και ιδεολογικά – χωρίς να διακινδυνεύουν ένα πόλεμο? Πώς θα τα βγάλουν πέρα με τόση πίεση? Πώς θα πουλήσουν τη στρατηγική τους σε μεγάλες εκτάσεις του παγκόσμιου Νότου, διά μέσου πολλαπλων ασιατικών γεωγραφικων πλατων?

Μια μάχη, ωστόσο, έχει ήδη κερδιθεί. Μπάι μπάι Zbigniew Brzezinski. Το μεγάλο σου ηγεμονικό όνειρο έχει τελειώσει.


Το άρθρο είχει πρωτοδημοσιευθεί στους Asia Times
* Ο Πέπε Εσκομπάρ είναι ο συγγραφέας των Gloabistan: How the Globalized World is Dissolving into Liquid War (Nimble Books, 2007), Red Zone Blues: a snapshot of Baghdad during the surge and Obama does Globalistan (Nimble Books, 2009). Το πιο πρόσφατο του βιβλίο είναι η Αυτοκρατορία του Χάους.

Έτσι, αυτό που έχουμε εδώ είναι η δημιουργία της Μεγάλης Ασίας από τη Σαγκάη στην Αγία Πετρούπολη – περιλαμβανομένης κυρίως της Τεχεράνης – αντί της πλήρους Ευρασίας που εκτείνεται από τη Λισαβόνα στο Βλαδιβοστόκ. Η Πλήρης Ευρασία μπορεί να σπάσει, τουλάχιστον προς το παρόν. Αλλά η Μεγάλη Ασία προχωρά. Θα ακολουθήσει ένα τσουνάμι προσπαθειών από τους συνήθεις ύποπτους για να τη σπάσουν.