22 Φεβ 2015

Ο Αβέρωφ υπό πίεση [ποιός τον Αβέρωφ, ποιός τον κυνηγά;]


Marinos Nomikos Μας δουλεύεις ρε συ Φούλη;

Η απόφαση του Αβέρωφ Νεοφύτου να δημοσιοποιήσει τα περιουσιακά του στοιχεία είχε την ίδια επίδραση με την προεκλογική του προσπάθεια, το 2011, να βάλει βενζίνη στο τζιπ του: αν και ο στόχος ήταν να δείξει ότι ήταν ακριβή η βενζίνη, τελικά η εστίαση του κοινού πήγε στο λογοκρινόμενο μέρος του θεάματος – το ακριβό αυτοκίνητο. Έτσι και τώρα, αντί να φανεί ότι ο Αβέρωφ έδινε παράδειγμα διαφάνειας [και θα μπορούσε να πει κάποιος ότι έδινε και παράδειγμα για τις αναδιαρθρώσεις δανείων, προωθώντας την εκδοχή της κυβέρνησης-τραπεζών]  άρχισαν οι ερωτήσεις για όσα ήταν στο κάδρο, αλλά δεν θα ήθελε εμφανώς να τα σκεφτεί το κοινό – η σχέση με τον κ. Κούμα της ΚΟΠ, τα τεράστιο δάνειο-οφειλές στις τράπεζες και πώς εξυπηρετείται, αλλά και η περιούσια-καταθέσεις, που δεν αναφέρονται, αφού, μάλλον, είναι καταγεγραμμένα σε άλλα μέλη της οικογένειας. Και αυτό δεν ήρθε μόνο από την αριστερά ή την αντιπολίτευση γενικά, αλλά και από τη δεξιά – έστω και μασημένα υπήρχαν κριτικά σχόλια από τον Κωνσταντίνου του Πολίτη και πιο σαρκαστικά από τον Καλλινίκου, αλλά και από το onlycy, που φαίνεται να κινείται στο ευρύτερο χώρο της κυβερνητικής παράταξης.
Οπότε το ερώτημα είναι γιατί ο Αβέρωφ αποφάσισε να εκτεθεί έτσι..

Οι φήμες του σαββατοκύριακου
Το περασμένο σαββατοκύριακο, υπήρξαν έντονες φήμες ότι ο Βέργας θα έκανε [ή έκανε] νέες καταγγελίες και θα έδινε «μεγάλα ψάρια». Το σκηνικό θύμιζε, βέβαια, την κατασκευή θεαμάτων για το ΣΑΠΑ το φθινόπωρο, αλλά αυτή τη φορά οι φήμες δεν έφτασαν στη δημοσιότητα. Ήταν άλλωστε και εκτός εποχής – τώρα, πια, όσοι έστησαν το θέαμα του ΣΑΠΑ, προσπαθούν να το λογοκρίνουν για να μην θυμάται ο κόσμος πώς ξέπλυναν 38 εκατομμύρια σε υπερχρεώσεις στους εργολάβους και τους συμβούλους, που έγιναν μάρτυρες κατηγορίας για ψίχουλα - τα 1,7 εκατομμύρια. Το πραγματικό θέμα της υπόγειας σκανδαλολογίας ήταν οι πολιτικοί, των οποίων το όνομα φαίνεται να εμπλεκόταν στις ανώνυμες φήμες: του κ. Κάρογιαν και του Α. Νεοφύτου. Είναι πιθανόν να πρόσφερε τα εν λόγω ονόματα ο κ. Βέργας κάποτε, στα πλαίσια των συζητήσεων του δικηγόρου του με την εισαγγελία – κατά το ο Ρίκκος «θέλει τον..», όπως ακούγεται στις ηχογραφήσεις της υπόθεσης της Δρομολαξιάς. Όμως, η γενική εισαγγελία δεν είχε φυσικά κίνητρο να ακολουθήσει μια υπόθεση εναντίον του κ. Κάρογιαν, ο οποίος μπορεί να έχασε την προεδρία του ΔΗΚΟ, αλλά θεωρείται προστατευόμενος του προεδρικού. Έτσι και αλλιώς οι βασικές υποψίες είναι ότι ο στόχος από το ΔΗΚΟ ήταν ο Ν. Παπαδόπουλος. Οπότε, η περίπτωση Κάρογιαν, μάλλον, κυκλοφορούσε σαν είδος δολώματος [που θα εθεωρείτο πιθανόν, αφού κάποτε ήταν σύμμαχος με τον Βέργα – αλλά και ένδειξη ότι η εισαγγελία θα προχωρούσε και στους «ημέτερους»] για το πραγματικά μεγάλο ψάρι – τον Αβέρωφ.

Τεκμήρια, βέβαια, για τις φήμες δεν υπάρχουν. Απλώς πλανιόνται – και μετά από κάποιο διάστημα μπαίνουν σε λανθάνουσα φάση και επανέρχονται, αν η αναφορά τους έχει σχέση με την πραγματικότητα. Στην περίπτωση του Α. Νεοφύτου υπάρχουν δυο δεδομένα που κάνουν την φήμη γύρω από το όνομα του κάτι ύποπτα επαναλαμβανόμενο – έστω και αν ο Βέργας δεν είπε ποτέ το όνομά του και η όλη υπόθεση-φήμη ήταν ψέματα:
  1. Για χρόνια τώρα η άνοδος του πολιτικού από την Πάφο γίνεται με συμμαχίες με τζάκια και πτέρυγες του κεφαλαίου, οι οποίες τον διευκόλυναν στην εντυπωσιακή αναρρίχησή του στην εξουσία. Τώρα, όμως, που είναι στο επίκεντρο οι προσπάθειες του για να συγκαλύψει διάφορα συμφέροντα [όπως εμπλεκόμενους στην κρίση των τραπεζών,[1] τους μεγάλο-οφειλέτες τα τελευταία χρόνια, τα δάνεια του κ. Λεπτού κοκ] εμφανώς, επανέρχονται στην επιφάνεια αυτές οι διασυνδέσεις, πια, με μια αύρα καχυποψίας για τον ρόλο του ηγέτη του ΔΗΣΥ. Είναι ένα σύμπτωμα, στο συλλογικό υποσυνείδητο, της διαπλοκής. Ο Αβέρωφ είναι έξυπνος πολιτικός μεν – αλλά ταυτόχρονα έχει και μια βαθιά εικόνα διαπλοκής, η οποία κωδικοποιείται, συνήθως, ως «οι κουμπάροι του Αβέρωφ».
  2. Η άνοδος του Αβέρωφ στην ηγεσία έγινε, σχεδόν, αυτόματα, αφού μετά τις εκλογές, προέκυψε για την κυβέρνηση η κρίση και το φιάσκο του κουρέματος – έτσι ποτέ δεν έγινε ουσιαστική διαμάχη για την ηγεσία. Οπότε, αργά ή γρήγορα θα εκδηλωνόταν μια εσωτερική διαμάχη στον ΔΗΣΥ. Πολύ πιθανόν αυτό να βλέπουμε τώρα.



Η εκδοχή της «Ιφιγένειας» - η θυσία του Αβέρωφ;
Αν το ζήτημα ήταν απλώς μια φήμη, δεν θα υπήρχε θέμα – αλλά υπάρχει ένα διάχυτο κλίμα που παραπέμπει και σε φήμες για κόντρα με τον Αναστασιάδη, αλλά και στο ότι οι συναγερμικοί στους οποίους εστιάζει η εισαγγελία [η οποία, εμφανώς, πρόσκειται σε άλλη πτέρυγα του ΔΗΣΥ] στα θεάματα μετατόπισης [όπως της Δρομολαξιάς και του ΣΑΠΑ] που κατασκευάζει φαίνεται να είναι συνεργάτες, συγγενείς κλπ του Αβέρωφ. Μια εκδοχή για την ενδεχόμενη υπόγεια επίθεση εναντίον του Αβέρωφ παραπέμπει στην ευρύτερη πίεση που δέχεται η κυβέρνηση ως αποτέλεσμα της κρίσης που προκάλεσαν οι τράπεζες, τα συμφέροντα των οποίων συγκαλύπτει ιστορικά η κυβερνητική παράταξη. Αυτή η συγκάλυψη πριν τις εκλογές του 2013, κρυβόταν πίσω από την συμμαχία της αντιπολίτευσης εναντίον της προηγούμενης κυβέρνησης, ενώ μετά τον Μάρτιο του 2013 πήρε την μορφή της επίθεσης της κυβέρνησης, που φαινόταν σε ένα στάδιο να έχει σχεδόν απόλυτο έλεγχο του 90% των ΜΜΕ, ενάντια σε επιλεγμένους στόχους με έμφαση στην αριστερά. Όμως, οι τράπεζες παραμένουν ένα ανοικτό πρόβλημα – τον Μάρτιο του 2013 ήταν στο κέντρο της ολοκλήρωσης της παρέμβασης της τρόικα, ενώ από τότε είναι σταθερή, πια, αναφορά στο δημόσιο λόγο η λογοκρινομενη πριν φράση «η κρίση είναι τραπεζιτική». Ο Αβέρωφ από το 2010 είχε πρωτοστατήσει στη στήριξη-συγκάλυψη των τραπεζών[2] και το 2013[3] είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντίθεση σε κινήσεις [όπως ο διαχωρισμός σε καλή και κακή τράπεζα] για να προστατευθούν τα τζάκια και οι μεγαλομέτοχοι της τράπεζας Κύπρου. 

Ταυτόχρονα, η προσπάθεια της κυβέρνησης για μετατοπίσεις μέσα από θεάματα, όπως η Δρομολαξιά και ο ΣΑΠΑ, δημιουργούν ως συνέπεια, την «ανάγκη» για διερεύνηση και όσων φαίνεται να συγκαλύπτονται - ακριβώς και γιατί όπως τα χειρίζεται η γενική εισαγγελία δημιουργούν περισσότερη απαξίωση, αλλά και αίσθημα ότι κάποιοι συγκαλύπτονται [το πρότυπο της συγκάλυψης πια είναι εκείνο των εργολάβων στην περίπτωση του ΣΑΠΑ]. Σε αυτό το πλαίσιο, αν ήταν να ριχθεί κάποιος στην αρένα από το παρασκήνιο της κυβερνητικής παράταξης, αυτός θα ήταν ο Αβέρωφ. Τον συνοδεύει μια αύρα διαπλοκής, και η άνοδός του συνδέεται, στο μυαλό πολλών που παρακολουθούν τα της ελίτ, με διάφορες σχέσεις με "κουμπάρους" από τον οικονομικό τομέα [αναφέρονται σε αυτό το πλαίσιο τα ονόματα του Σιακόλα, του Λεπτού και του Κούμα].

Υπάρχει όμως και ένα σκηνικό περικύκλωσης του Αβέρωφ: Η διαμάχη των καπετανάτων έχει ως στόχο την ηγεσία του ΔΗΣΥ, αλλά και την εξυπηρέτηση συγκρουόμενων οικονομικών συμφερόντων
Φυσικά, αν ο Αβέρωφ είχε έλεγχο στο κόμμα και την παράταξη, κανένας δεν θα διανοείτο να τον κατηγορήσει. Η συγκάλυψη, όσο και αν γίνεται λιγότερο πιστευτή πια, είναι αναγκαστικά μια μόνιμη ανάγκη για την κυβερνητική παράταξη, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα. Εδώ ο ίδιος ο κ. Αναστασιάδης χρειάζεται αυτήν την προστασία με τα όσα έχουν ακουστεί τα τελευταία δυο χρόνια για το δικηγορικό του γραφείο. Όμως, ο Αβέρωφ έχει και εσωτερικούς αντίπαλους και είναι ασταθής η θέση του. Υπάρχουν φήμες ότι ήδη μια πτέρυγα προωθεί τον Τορναρίτη ως ανθυποψήφιο του Αβέρωφ. Οι κινήσεις του Χάσικου επίσης, ο οποίος φαίνεται να επιδιώκει έλεγχο σε νευραλγικούς τομείς [ακίνητη περιουσία – αθλητικά] στους οποίους εμπλεκόταν ο Αβέρωφ δημιουργεί ένα αίσθημα καπετανάτου που οικοδόμεί μια κίνηση για διεκδίκηση της εξουσίας.

Ήδη, αν προσέξει κανείς τις κινήσεις με τα κατασκευασμένα θεάματα, η σκιά του Αβέρωφ είναι σαφής – μπορεί να μην εστιάζει η εισαγγελία και τα ΜΜΕ, αλλά είναι αναπόφευκτη μια αίσθηση ότι είναι και αυτός κάπως ένας στόχος. Έστω και ως απειλή προειδοποίηση προς τον Αβέρωφ. Ένα υπόστρωμα λ.χ. της υπόθεσης της Δρομολαξιάς ήταν ο έλεγχος οικονομικών συμφερόντων γύρω από το ποδόσφαιρο. Ο Λίλλης ήταν απλώς η επιφάνεια εδώ – και το πιο χρήσιμο τεκμήριο ήταν το λογοκρινόμενο: όσα ακούγεται να λέει για το ποδόσφαιρο και το πώς μερικοί ουσιαστικά αποφάσιζαν από πριν για αποτελέσματα. Αλλά, βέβαια, αυτά είναι λογοκρινόμενα. Όμως δημοσιευμένα στη Δημόσια Σφαίρα. Μια σύνδεση φέρει τον Ο. Βασιλείου, τον συνδικαλιστή της ΣΕΚ στην υπόθεση της Δρομολαξιάς, να έχει στενές σχέσεις με τον Κούμα της ΚΟΠ, ο οποίος, όπως αναγκάστηκε να αποκαλύψει ο Αβέρωφ με τα στοιχεία για τις εταιρείες στις οποίες εμπλέκεται, είναι συνεταίρος του ηγέτη του ΔΗΣΥ. Και ο Αβέρωφ φέρεται να είναι από τους πολιτικούς στους οποίους παραπέμπουν οι δηλώσεις Παναγή – η πρώτη του αντίδραση άλλωστε είχε μια αμυντική διάσταση που παραδεχόταν συναντήσεις στις οποίες είχε γίνει αναφορά [όπως για μια περίπτωση το 2011 για να επηρεαστεί το αποτέλεσμα των βουλευτικών]. Με δεδομένο ότι υπάρχει ανοικτό θέμα με τις καταγγελίες Παναγή [και ένα είδος πίεσης να διερευνηθούν - μέχρι και ο Αναστασιάδης φαίνεται να είπε κάτι] ο Αβέρωφ μπορεί να βρεθεί ντε φάκτο στο κέντρο της συζήτησης – και λόγω καταγγελιών για πολιτικές παρεμβάσεις, αλλά και λόγω των σχέσεων του με τον κ. Κούμα, ο οποίος φέρεται να είναι ένα κομβικό άτομο στο μηχανισμό ελέγχου τηλεοπτικών δικαιωμάτων, αλλά και καθορισμού της διαιτησίας.

Όμως, πέρα από την πιθανή διαπλοκή, ίσως να υπάρχει και ο οικονομικός ανταγωνισμός – ο Κούμας κινείται σε ένα χώρο στον οποίο θα ήθελε να κινηθούν και οι επιχειρήσεις ΜΜΕ της οικογένειας του υπουργού εσωτερικών. Οπότε, ο κ.Κούμας και τα δίκτυα συμφερόντων-κουμπάρων του μπορεί να είναι και ανταγωνιστικά με αυτά που εκπροσωπεί προωθεί η πτέρυγα του υπουργού εσωτερικών. Αξίζει, επίσης, να αναφερθεί ότι οι επιχειρήσεις της ευρύτερης οικογένειας του Χάσικου ασχολούνται επίσης με επιχειρήσεις γης – για αυτό άλλωστε και ο υπουργός κινήθηκε, αμέσως, μόλις αναλαβε στο να αποκτήσει πλήρη έλεγχο του κτηματολογίου.



 Και σε αυτό το πλαίσιο των ανταγωνισμών μπορεί να ενταχθεί και η φημολογούμενη διαφοροποίηση Αναστασιάδη – Αβέρωφ, η οποία έχει να κάμει και με την πορεία του ΔΗΣΥ, αλλά ενδεχομένως και πάλι με αντικρουόμενα οικονομικά συμφέροντα που έχουν να κάνουν με τις τράπεζες.

Διότι τα δίκτυα του Αβέρωφ είναι αξιοσημείωτα – απλώνονται στον τραπεζιτικό τομέα, στο ποδόσφαιρο και στα ακίνητα. Αξίζει ένα σημείωμα από τον Πολίτη της Κυριακής για τη θέση και επιρροή του Αβέρωφ στο τραπεζιτικό χώρο – αξίζει να τονιστεί επίσης ότι ο Συρίχας της Κεντρικής Τράπεζας θεωρείται μέλος του δικτύου του. Το πιο πάνω κείμενο αναφέρεται στην προσπάθεια του Αβέρωφ να προστατεύσει τον Καρυδά – κάτι ανάλογο είχε κάνει και ο Πολίτης τότε στο περίφημο πρωτοσέλιδο ότι «φταίει η Ομόνοια». Υπάρχει μια διασύνδεση των δικτύων του Αβέρωφ. Αντίθετα, η εφημερίδα του Χάσικου εκείνη την περίοδο πρόβαλε ακριβώς την έκθεση Τσολάκη που έκαιγε τον Καρυδά.

Η διαμάχη προβλέπεται ενδιαφέρουσα.

 «Ομολογώ, πως αδυνατώ να συλλάβω το πλάνο στήριξης αυτού του πόθεν εσχες. Μα το Θεό, θα ήθελα πολύ να το αναλύσω με κάποιον οικονομολόγο για να μου εξηγήσει πως γίνεται να έχει κάποιος 1,7 εκατομμύρια, να είναι όλα εξυπηρετούμενα, να μην διαθέτει καταθέσεις στις τράπεζες, να είναι ανεπάγγελτος και να έχει εισοδήματα μόνο το μισθό του βουλευτή και του προέδρου του κόμματος του..[..] Θα την πω την κακία μου Αβέρωφ. Στα υπέρογκα δάνεια σου, οι τραπεζίτες κάνουν με μεγάλη ευκολία αναδιαρθρώσεις. Στα δάνεια μικρομεσαίων τους βγάζουν το λάδι και αν τους κάνουν..»

«Το πόθεν έσχες του Αβέρωφ, η παγκόσμια πατέντα και καποια..ποθεν αίσχος», Καλλινίκου, Καλλινικου, Φιλελεύθερος, σελ. 11





[1] Ήδη, όπως αναφέρεται πιο κάτω, ο Πολίτης της Κυριακής δημοσίευσε πληροφορία ότι είχε παρέμβει και υπέρ του κ. Καρυδά, εμπλεκόμενου στην αγορά των ελληνικών ομολόγων, το 2009-10.
[2] Τότε που ο Αβέρωφ προσπαθούσε να πείσει ότι το πρόβλημα ήταν δημοσιο-οικονομικό για να συγκαλύψει τις τράπεζες. Και έκανε εκτιμήσεις φούσκες για έλλειμα 8%. Όταν διαψεύστηκε, οι φίλοι του στα ΜΜΕ τον συγκάλυψαν βεβαίως.
Ιδού και μια δήλωση την εποχή που προσπαθούσε να περάσει το νομοσχέδιο για στήριξη της Λαϊκής: 21/3/2013: «Αν περάσει το νομοσχέδιο για την εξυγίανση της Λαϊκής Τράπεζας, αντί για 5,8 δισ. ευρώ που πρέπει να βρει η Κύπρος, θα χρειαστούν 3,5 δισ. ευρώ, δήλωσε την Πέμπτη το βράδυ ο αναπληρωτής πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου. Ο κ. Νεοφύτου προειδοποίησε ότι αν δεν περάσει το νομοσχέδιο, τότε είναι που θα κλείσει η τράπεζα.» - http://www.skai.gr/news/politics/article/227104/neofutou-an-den-perasei-to-ns-gia-ti-laiki-i-trapeza-kleinei-/
[3] Και μια δήλωση του 2013 – όπου όλα θα είχαν λυθεί μαγικά σε έξι μήνες, και φυσικά τότε ούτε ο ΕΛΑ, ούτε η πώληση των τραπεζών στην Ελλάδα ήταν πρόβλημα.  25/3/2013 «Έκκληση προς όλους να δείξουν εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα του τόπου και για σκληρή δουλειά, απηύθυνε απόψε από το Προεδρικό ο Αναπληρωτής Πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου, αναφέροντας ότι εάν δείξουμε εμπιστοσύνη στην Τράπεζα Κύπρου μέσα σε έξι μήνες μπορεί να συγκεντρώσει σε καταθέσεις τα 2 δις που είναι η διαφορά των περιουσιακών στοιχείων της Λαϊκής με τις υποχρεώσεις της στον ELA «Ψες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έδωσε μια σκληρή και δύσκολη μάχη για τον τόπο μας», είπε προσθέτοντας ότι κατάφερε να αποφύγει η πατρίδα μας τις καταστροφικές συνέπειες μιας άτακτης χρεοκοπίας.» http://www.livenews.com.cy/cgibin/hweb?-A=13137&-V=news

Στης ΕΔΕΚ την ολόμαυρη ράχη, θα κάνουν rock ο ένας τον άλλον, με ολίγην σάλτσα νομικών και εργολάβων από την Πάφο Ή ο «αναξιόπιστος» κ. Μαληκκίδης, η περιρρέουσα και «Δώρο..καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς..»



«Μαρτυρίες που μπάζουν νερά. Αναξιόπιστοι κρίθηκαν οι Λοΐζος Ιορδάνου – Ευτύχιος Μαληκκίδης. Απόφαση του επαρχιακού δικαστηρίου Λευκωσίας δυνατόν να έχει επιπτώσεις και στις υπό διερεύνηση υποθέσεις του αποχετευτικού της Πάφου, δεδομένου ότι αμφισβητήθηκε η αξιοπιστία του εργολάβου και βασικού μάρτυρα κατηγορίας στην υπόθεση του ΣΑΠΑ, Λοΐζου Ιορδάνου, καθώς και του τέως διευθυντή του Συμβουλίου κ. Ευτύχιου Μαληκκίδη.» [Φιλελεύθερος, Β. Βασιλείου, 16/2/2015

Οι εκλογές στην ΕΔΕΚ έχουν ένα έντονο τόνο στην επιφάνεια, ο οποίος αποκαλύπτει έμμεσα και το βάθος της αντιπαράθεσης. Επιφανειακά, η αντιπαράθεση Σιζόπουλου- Βαρνάβα είναι μια αντιπαράθεση που έχει να κάνει με την φθορά του κόμματος, λίγο πιο βαθιά με το σκάνδαλο, και το συνακόλουθο θέαμα του ΣΑΠΑ, και ακόμα πιο βαθιά με την αδυναμία του Λυσσαρίδη να αφήσει το κόμμα να υπάρξει χωρίς να είναι προέκταση του, και τελικά με την ενδεχόμενη μελλοντική πορεία του κόμματος..

Οι δυο αντίπαλοι, τα σύμβολα και τα δίκτυά τους
Η εκλογική αντιπαράθεση Σιζόπουλου-Βαρνάβα φέρνει σε πρώτο πλάνο την προτίμηση διαφορετικών στρατοπέδων στην ΕΔΕΚ – από την μια ο Σιζόπουλος φαίνεται, πια, εμφανώς να είναι η επιλογή του Λυσσαρίδη, ενώ ο Βαρνάβα να είναι η επιλογή του Ομήρου, αλλά και του κόμματος, το οποίο στήθηκε μετά την απρόθυμη, για όσους θυμούνται, αποχώρηση Λυσσαρίδη. Γιατί η επιλογή Σιζόπουλου από τον Λυσσαρίδη; Ο Σιζόπουλος ανήκει ιστορικά στη δεξιά πτέρυγα της ΕΔΕΚ [εκείνη που εύκολα θα έκανε συνεργασία με τον ΔΗΣΥ λ.χ.] αλλά είναι ένας πολιτικός, ο οποίος θα μεταλλαχτεί, επίσης, αναλόγως ευκαιρίας και συγκυρίας. Έτσι, ενώ εξέφρασε μια τάση προς την δεξιά, ταυτόχρονα, αναλαμβάνοντας την επιτροπή της βουλής για τον Φάκελο της Κύπρου, προσπάθησε να δώσει το μήνυμα ότι ήταν και με τους αντιστασιακούς ενάντια στη δεξιά κλπ. Παρόλα αυτά δεν έπεισε την εκλογική βάση στη Λεμεσό, με την οποία δεν είχε και την καλύτερη σχέση και προηγουμένως, το 2011, απέναντι στον Νικαλαΐδη. Εκείνη η ήττα τον οδήγησε στην αναζήτηση ρόλου στο μηχανισμό της ΕΔΕΚ και κάπου εκεί επεδίωξε την εύνοια του Λυσσαρίδη. Αποτελεί, με αυτή την έννοια, τη σύγκλιση δυο αναγκών με προσωπικές ατζέντες – ο μεν Σιζόπουλος θέλει να ανελιχθεί, να αποκτήσει εξουσία, οργανωτική εξουσία στο κόμμα, μετά την εκλογική του ήττα, ο μεν Λυσσαρίδης θέλει να έχει κάποιον δικό του επικεφαλής της ΕΔΕΚ γιατί νομίζει ότι έτσι μπορεί να νοιώθει ότι και πάλι έχει ρόλο και εξουσία. Φυσικά και τον χρησιμοποιεί ο Σιζόπουλος. Όμως και ο ίδιος ο Λυσσαρίδης αποτελεί αντιφατική μορφή – και άρα εύκολα χρησιμοποιήσιμη. Ο άνθρωπος που επανελειμμένα ονόμαζε τον Κληρίδη επικεφαλής του «μεταπραξικοπήματος», ήταν στην πραγματικότητα φίλος του ιδιωτικά και μάλιστα τον βοήθησε να εκλεγεί δυο φορές πρόεδρος. Την δεύτερη φορά, όμως, η διπλή λειτουργία του Λυσσαρίδη έγινε σαφής μετά το φιάσκο, και την αποχώρηση από την κυβέρνηση – και έτσι υποχρεώθηκε να φύγει από την προεδρία της ΕΔΕΚ.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Βαρνάβα είναι αυτό που φαίνεται – η νεώτερη γενιά στελεχών της ΕΔΕΚ, η οποία ανελίχθηκε χωρίς την άμεση πατριαρχική ευλογία. Φυσικά και αυτός ελπίζει ότι θα μπορέσει να εκφράσει την «ιστορική ΕΔΕΚ» και τον «γιατρό». Όμως, η ιστορική ΕΔΕΚ δεν είναι μόνο ο Λυσσαρίδης – όσο και αν διατηρεί ακόμα την αύρα του πατριάρχη. Μια μεγάλη μερίδα της ιστορικής ΕΔΕΚ [με εμβληματική μορφή τον Τ. Χατζημητρίου] έχει σαφώς εκτοπιστεί – όπως και η κληρονομιά της αμφισβήτησης, την  οποία εξέφραζε η μορφή του Δώρου Λοΐζου στην γενιά της αντίστασης του 1974. Η υποψηφιότητα Βαρνάβα εκφράζει τους εκλελεγμένους βουλευτές του κόμματος, αλλά και τον μηχανισμό επί Ομήρου. Πολιτικά είναι κάπως πιο συνεπής με την ρητορική της  ΕΔΕΚ στο κυπριακό, ίσως και κάπως με την πιο αριστερή φρασεολογία στα κοινωνικά, αλλά θεωρείται, επίσης, πολιτικός ο οποίος με τις δηλώσεις για θέματα μετανάστευσης, μπορεί να σπρώξει τον απορριπτισμό του επίσημου λόγου και προς μια πιο ακροδεξιά κατεύθυνση. Έστω και άτυπα και αυτός συνεργάστηκε με την δεξιά κατά την περίοδο 2010-13 – αν και μάλλον εκφράζει μια αποστασιοποίηση από την ρητορική ταύτιση μαζί της.

Υποτίθεται, σε αυτό το πλαίσιο, ότι μια διάσταση της διαμάχης έχει να κάνει με την σχέση με τον Λιλλήκα – η μεν πτέρυγα Σιζόπουλου, η οποία θεωρείται υπεύθυνη για την επιλογή ταύτισης με τον Λιλλήκα στις προεδρικές, υποτίθεται προωθεί την συνεργασία μαζί του, ενώ ο Βαρνάβα θεωρεί μια τέτοια συνεργασία ότι θα οδηγήσει στο ξήλωμα της ΕΔΕΚ. Βέβαια, είναι και αμφίβολο ότι ο Σιζόπουλος θα δεχθεί να παραδώσει το κόμμα στον Λιλλήκα – μάλλον θα θέλει να το μετατρέψει σε όχημα της ό,ποιας προσωπικής του φιλοδοξίας.

Και το background.. η Πάφος, ο ΣΑΠΑ και όσοι κέρδισαν από τις υπερχρεώσεις των 40 εκατομμυρίων και απαλλάχτηκαν..
«..η εταιρεία του γαλάζιου κουμπάρου, Λοΐζου Ιορδάνου, τον Δεκέμβριο του 2014, μετά δηλαδή που αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο του ΣΑΠΑ, πήρε ένα μεγάλο συμβόλαιο του Αποχετευτικού της Λάρνακας…ο μεγαλομέτοχος της εταιρείας [NEMESIS] η «οποία αρέσκεται περισσότερο σε «σοσιαλιστικά» και «δηκοϊκά» πάρτι»]  όπως μας ελέχθει, μετά την γνωστοποίηση του γεγονότος ότι είναι πιθανό να πάρει το νέο συμβόλαιο στην Πάφο, προσπαθεί να «αποστασιοποιηθεί» από την εταιρεία, αφού είναι εκείνος που έριχνε το λάδι στα γρανάζια για να δουλεύει η μηχανή..» [Στήλη Ιανός, Καθημερινή, σελ. 8, 8/2/2015]

Πίσω, ωστόσο, από αυτήν την επιφάνεια της ρητορικής, υπάρχει και το θέμα/θέαμα της Πάφου. Εκεί, το κομβικό άτομο στην υπόθεση ΣΑΠΑ είναι ο κ. Μαληκκίδης, ο οποίος θεωρείται ότι πρόσκειται στην ΕΔΕΚ. Όπως φέρεται να πρόσκειται και ένας από τους εμπλεκόμενους, που δεν κατηγορήθηκε, ο κ. Χρυσοχόος της κατασκευαστικής εταιρίας Cyfield Nemesis.[1] Ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο δικηγόρος του Μαληκκίδη, με τον οποίο ίσως κλείνει συμφωνίες η εισαγγελία αν, εφάρμοσε το μοντέλο της Δρομολαξιάς [«εγώ θέλω τον…»], είναι το δικηγορικό γραφείο Ευσταθίου [ένα ακομα, ίσως, δικηγορικό γραφείο με πολιτική επιρροή]. Και η συγκεκριμένη οικογένεια έχει επίσης τις φιλοδοξίες της – και μπορεί επίσης να είναι επιρρεπής σε συμμαχίες έκτακτης ανάγκης με τη δεξιά. Είναι, όμως, κατά βάση μια φιλόδοξη οικογένεια από την Λευκωσία, που μάλλον θεωρεί τον Σιζόπουλο, επίσης τρόπο για να αναρριχηθεί. Αυτή η τάση άλλωστε προκάλεσε την παραίτηση Ομήρου. Έστω κι αν δεν συζητείται, ακόμα δημόσια, το ερώτημα είναι αν η παραίτηση Ομήρου επιτεύχθηκε λόγω της υπονόμευσής τους μέσα από την επιλογή της δικαστικής συμφωνίας Μαληκκίδη – εισαγγελίας. Αν ο κ. Μαληκκίδης, όντως, ήταν το άτομο που κανόνιζε τις μίζες, όπως αφέθηκε να νοηθεί, τότε προφανώς το να δίνει γενικολογες λίστες δεν ειχε νόημα. Η εισαγγελία «θέλει κάποιους», με βαση το γνωστο πια μοντελο, όπως φάνηκε από τις ηχογραφήσεις. Αρα η επιλεκτική μνήμη του αδελφού του Ομήρου και του Σαρίκα, μπορεί να μην ήταν τυχαία.

Αυτή η εστίαση στον Ομήρου με κτύπημα κάτω από την μέση, μπορεί να είναι το τραύμα που δεν θα επιτρέψει επούλωση, αν κερδίσει ο Σιζόπουλος – ενώ ο Βαρνάβα έχει πιθανότητες να το διαχειριστεί. Αν θα τα καταφέρει, είναι άλλο θέμα. Το ζήτημα πάει σαφώς πιο πίσω στο πως οικοδομήθηκε η ΕΔΕΚ με εξωτερική στήριξη για ένα διάστημα – αν, λοιπόν, μια πτέρυγα της ΕΔΕΚ σπάζει την σιωπή της, γύρω από επιχορηγήσεις του κόμματος από επιχειρήσεις όπως των εργολάβων του ΣΑΠΑ [για να καρφώσει αντίπαλους], αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει και στην ανασκόπηση προηγουύμενων χρηματοδοτήσεων, είτε από Λιβύη [όπως και πού κατέληξαν] ή ακόμα και της περιόδου του Α. Τζοχατζόπουλου [διότι υπάρχουν φήμες ότι ένας από τους εμπλεκόμενους που δεν κατηγορήθηκαν, είχε σχέσεις με τον τέως έλληνα υπουργό του «ευχαριστώ για όλα Άκη», σχεσεις οι οποίες, όπως και του Σιζόπουλου, φερεται να ξεκίνησαν όταν οι δύο τους ήταν στελέχοι της φοιτητικής οργάνωσης Αγώνα στην Ελλάδα].

Το τί έγινε πραγματικά πίσω από την επιφάνεια του θεάματος του ΣΑΠΑ, είναι από τα πραγματικά ζητούμενα στην ΕΔΕΚ. Θα είναι η πληγή, ενδεχομένως, όπου θα επιστρέφει η οργή μιας πτέρυγας για να διεκδικήσει «δικαίωση». Η δικαστική απόφαση, μόλις, πριν δύο βδομάδες, σύμφωνα με την οποία ο κ. Μαληκκίδης φάνηκε να συνεργάζεται με τον «γαλάζιο» [κατά την Καθημερινή] εργολάβο, Λ. Ιορδάνου, ο οποίος εμπλέκεται [και απαλλάχτηκε επίσης] στην υπόθεση των υπερχρεώσεων του ΣΑΠΑ, είναι αποκαλυπτική ίσως. Το δικαστήριο στην Λευκωσία τους έκρινε αναξιόπιστους – η συνεργασία τους, όμως, φαίνεται στην απόφαση του δικαστηρίου. Είναι ίσως μια ενδιαφέρουσα αλληγορία για την ΕΔΕΚ. Κάποιος είχε πει ότι η «μισή κοινωνία» πέρασε από την ΕΔΕΚ. Υπερβολή, αλλά είναι σωστό για συγκεκριμένους τομείς της μεσαίας τάξης, των ΜΜΕ κλπ. Όμως, αυτό που η ΕΔΕΚ προτάσσει ως κληρονομιά, την αντίσταση και την έκφραση της διάχυτης αμφισβήτησης της περιόδου μετά το 74, είναι η κληρονομιά του Δώρου, του ποιητή της αμφισβήτησης, που υπέγραψε με τον θάνατό του την κληρονομιά εκείνης της ιστορικής στιγμής. Και πολλοί από όσους πέρασαν από την ΕΔΕΚ αναζητώντας εκείνη την αύρα ίσως να ένοιωσαν την πίεση των "μερικών" που ήθελαν έλεγχο και...




Το τί έγινε πραγματικά πίσω από την επιφάνεια του θεάματος του ΣΑΠΑ, είναι από τα πραγματικά ζητούμενα στην ΕΔΕΚ. Θα είναι η πληγή, ενδεχομένως, όπου θα επιστρέφει η οργή μιας πτέρυγας για να διεκδικήσει «δικαίωση». Η δικαστική απόφαση.. σύμφωνα με την οποία ο κ. Μαληκκίδης φάνηκε να συνεργάζεται με τον «γαλάζιο» [κατά την Καθημερινή] εργολάβο, Λ. Ιορδάνου, ο οποίος εμπλέκεται.. στην υπόθεση των υπερχρεώσεων του ΣΑΠΑ, είναι αποκαλυπτική ίσως…[..]
Κάποιος είχε πει ότι η «μισή κοινωνία» πέρασε από την ΕΔΕΚ. Υπερβολή, αλλά είναι σωστό για συγκεκριμένους τομείς της μεσαίας τάξης, των ΜΜΕ κλπ. Όμως, αυτό που η ΕΔΕΚ προτάσσει ως κληρονομιά, την αντίσταση και την έκφραση της διάχυτης αμφισβήτησης της περιόδου μετά το 74, είναι η κληρονομιά του Δώρου, του ποιητή της αμφισβήτησης.. Και πολλοί από όσους πέρασαν από την ΕΔΕΚ αναζητώντας εκείνη την αύρα ίσως να ένοιωσαν την πίεση των "μερικών" που ήθελαν έλεγχο και...


Πόσα συνολικά οφείλουν οι μεγάλο-οφειλέτες, τελικά;



Οι μεγάλο-οφειλέτες και κυρίως οι οφειλές τους εμφανίζονται κατά καιρούς σε δημοσιεύματα, πότε ξεκάθαρα, πότε συγκεχυμένα, χωρίς ποτέ να διευκρινίζεται πόσα, τελικά, οφείλουν. Με αφορμή, ρεπορτάζ του Σίγμα,  για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και τις αναδιαρθρώσεις, αποπειρόμαστε πιο κάτω να κωδικοποιήσουμε ότι είδε μέχρι στιγμής το φως της δημοσιότητας σε μια προσπάθεια να καταλήξουμε σε ένα συνολικό ποσό, έστω και στο περίπου, ώστε να διαγραφεί με κάποιο τρόπο η διάσταση του προβλήματος που ονομάζεται μεγάλο-οφειλέτες, αλλά και ενόψει των όσων διαδραματίζονται σχετικά με το θέμα των εκποιήσεων, ιδιαίτερα με την εμμονή συμπερίληψης της κύριας κατοικίας και καταβάλλονται προσπάθειες να πείσουν ότι τυγχάνει επεξεργασίας δίχτυ προστασίας για τους μικρομεσαίους και μικροοφειλέτες.
Σύμφωνα, λοιπόν, με το ρεπορτάζ του Σίγμα:
«ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ
Ξεπερνούν τα €32 δισ.
Μη εξυπηρετούμενα: 51,69%
Εξυπηρετούμενα: 48,31%
Μη εξυπηρετούμενα που έχουν αναδιαρθρωθεί: 14,31%
Μετά την αναδιάρθρωση εξυπηρετούνται: 7,89%
Παρουσιάζουν καθυστερήσεις μετά την αναδιάρθρωση: 6,42%

ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΩΝ DEVELOPERS
Δάνεια €4.481 δισ.
Μη εξυπηρετούμενα: 58,42%
Εξυπηρετούμενα: 41,58%
Μη εξυπηρετούμενα που έχουν αναδιαρθρωθεί: 14,32%
Μετά την αναδιάρθρωση εξυπηρετούνται: 9%
Παρουσιάζουν καθυστερήσεις μετά την αναδιάρθρωση: 5,32%

ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΩΝ
Δάνεια €7.335 δισ.
Μη εξυπηρετούμενα: 77,91%
Εξυπηρετούμενα: 22%
Μη εξυπηρετούμενα που έχουν αναδιαρθρωθεί: 25,13%
Μετά την αναδιάρθρωση εξυπηρετούνται: 13,21%
Παρουσιάζουν καθυστερήσεις μετά την αναδιάρθρωση: 11,93%

ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΩΝ
Δάνεια €2,3 δισ.
Μη εξυπηρετούμενα: 61,91%
Εξυπηρετούμενα: 38,09%
Μη εξυπηρετούμενα που έχουν αναδιαρθρωθεί: 16,15%
Μετά την αναδιάρθρωση εξυπηρετούνται: 7,53%
Παρουσιάζουν καθυστερήσεις μετά την αναδιάρθρωση: 8,62%

ΔΑΝΕΙΑ ΙΔΙΟΚΑΤΟΙΚΗΣΗΣ
Δάνεια €10.114 δισ.
Μη εξυπηρετούμενα: 42,55%
Εξυπηρετούμενα: 57,45%
Μη εξυπηρετούμενα που έχουν αναδιαρθρωθεί: 8,78%
Μετά την αναδιάρθρωση εξυπηρετούνται: 6,01%
Παρουσιάζουν καθυστερήσεις μετά την αναδιάρθρωση: 2,76%
»[1]

Προφανώς, τα εταιρικά δάνεια είναι τριπλάσια από αυτά για ιδιοκατοίκηση. Η φούσκα των ακινήτων αναδεικνύεται, τόσο μέσα από το ύψος των δανείων των developers, όσο και των κατασκευαστικών εταιρειών που συνολικά ανέρχονται στα 12.816 δις ευρώ με ιδιαίτερα χαμηλά ποσοστά εξυπηρέτησής τους, ακόμα και μετά από αναδιάρθρωση.
Σε παλαιότερο δημοσίευμα, του πόρταλ του Μέγκα Κύπρου, αποκαλύφθηκε ότι το 20% του συνόλου των μη εξυπηρετούμενων δανείων ύψους 25 εκατομμυρίων, αφορούσε τους 20 μεγαλοοφειλέτες των τραπεζών, τα οποία στο 80% τους δεν εξυπηρετούνται και ανέρχονται στα 5.6 δις:
«Από τα 25 δισεκατομμύρια Ευρώ των μη εξυπηρετούμενων δανείων, περίπου το ένα πέμπτο αφορά στους 20 μεγαλοοφειλές των Τραπεζών. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια τους φτάνουν τα 4,6 δις.

ΜΗ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕΝΟ ΤΟ 80% ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΟΦΕΙΛΕΤΩΝ
ΣΥΝΟΛΟ ΜΗ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕΝΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ 25,4 Δις
ΟΦΕΙΛΕΣ 20 ΜΕΓΑΛΩΝ ΧΡΕΩΣΤΩΝ: 5,6 δις
ΜΗ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕΝΑ ΔΑΝΕΙΑ:    4.6 δις
ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΟΦΕΙΛΕΤΕΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ

1. ΔΑΝΕΙΑ: 478 εκ.
     ΜΗ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕΝΑ: 336 εκ.

2. ΔΑΝΕΙΑ 321 εκ.
     ΜΗ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕΝΑ: 272 εκ.»[2]

Και πάλι αναφορικά με την Τράπεζα Κύπρου, δημοσιεύθηκε ότι 30 μεγαλομέτοχοι οφείλουν 6 δις, χωρίς να διασαφηνίζεται αν ανάμεσα σε αυτούς περιλαμβάνονται και μεγαλο-οφειλέτες.

«Ποσό ύψους 6 δισ. ευρώ οφείλουν στην Τράπεζα Κύπρου συνολικά 30 μεγαλομέτοχοι, ενώ αυξάνονται οι πιέσεις για την είσπραξη των οφειλών αυτών.
Το ποσό των 6 δισ. ευρώ αφορά σε προβληματικά δάνεια τα οποία δεν εξυπηρετούνταν κανονικά εδώ και χρόνια, πολύ πριν η κυπριακή οικονομία και το κυπριακό τραπεζικό σύστημα εισέλθουν στη χειρότερη φάση τους, όταν και η Κύπρος αναγκάστηκε να ζητήσει εξωτερική βοήθεια
[3]
Ο αριθμός 30 επανέρχεται και για τον ΦΠΑ που και σε αυτή την περίπτωση αφορά σε μεγαλο-οφειλέτες, κυρίως εργοληπτικές και επενδυτικές εταιρείες, και όχι μόνο. Το ποσό το οποίο οφείλουν, ανέρχεται στα 100,3 εκατομμύρια.

Πρωτοσέλιδο θέμα του Πολίτη είναι ο κατάλογος με τους 30 μεγαλύτερους οφειλέτες ΦΠΑ που ετοίμασε για λογαριασμό της βουλής το τμήμα φορολογίας. Όπως αναφέρεται, ο κατάλογος αφορά μόνο νομικά πρόσωπα και σε αυτόν περιλαμβάνονται επενδυτικές και εργοληπτικές εταιρείες, ποδοσφαιρικά σωματεία και τράπεζες στις οποίες το τμήμα αποδίδει οφειλές
συνολικού ύψους €100,3 εκ. Οι πλείστες ωστόσο αμφισβητούν τα ποσά που εμφανίζεται να οφείλουν και έχουν υποβάλει ένσταση στον έφορο φορολογίας ή καταχώρηση προσφυγή στο ανώτατο δικαστήριο. [4]
Το 30 (και κάτι αυτή τη φορά) φαίνεται να είναι ο τυχερός αριθμός κάποιων. Στο Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων 32 άτομα – επιχειρηματίες ανάπτυξης γης οφείλουν 10,6 εκατομμύρια.
«Το ποσό των 10,6 εκατ. ευρώ χρωστούν στο Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων 32 συνολικά επιχειρηματίες ανάπτυξης γης οι οποίοι δεν πλήρωσαν, όπως οι υπόλοιποι πολίτες, το φόρο»

Όσον αφορά στο Φόρο Ακίνητης Ιδιοκτησίας,  «στα 50 εκ. ευρώ ανέρχονται οι οφειλές στο Κράτος σε σχέση με το φόρο ακίνητης ιδιοκτησίας»[5] και αφορά και πάλι μεγαλοϊδιοκτήτες ακίνητης ιδιοκτησίας όπως επιβεβαιώνει το Τμήμα Φορολογίας, διευκρινίζοντας μάλιστα ότι μικροϊδιοκτήτες είναι συνεπείς:
«Σύμφωνα με τον λειτουργό του Τμήματος Φορολογίας, Ρένο Ιωάννου, οι οφειλές αφορούν κυρίως μεγαλοϊδιοκτήτες ακίνητης ιδιοκτησίας, αφού, όπως ανέφερε, οι μικροϊδιοκτήτες συνήθως είναι συνεπείς με τις υποχρεώσεις τους.» [6]
Ας προσθέσουμε, λοιπόν τα ποσά:
Οφειλές 30 μεγάλων χρεωστών/ μεγαλομετόχων στην Τράπεζα Κύπρου: 6 δις
Μη εξυπηρετούμενα εταιρικά δάνεια (εξαιρουμένης της Τράπεζας Κύπρου): 13 δις
Μεγαλο-οφειλέτες στο ΦΠΑ:                                                                              100,3 εκ.
Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων (32 άτομα):                                                      10,6 εκ.
Φόρος Ακίνητης ιδιοκτησίας                                                                   50 εκ.
Επόμένως, στο κράτος, περίπου 30-32 άτομα μόνο, οφείλουν 160,9 εκατομμύρια ευρώ, ακόμα και μετά τη διευκόλυνση που παρείχε η κυβέρνηση και η βουλή εξαιρόντας τους μεγαλοϊδιοκτήτες γης και τους ντιβέλοπερ κυρίως, για περιπτώσεις ακινήτων τα οποία δεν έχουν πωληθεί ή δεν έχουν εκδοθεί τίτλοι ιδιοκτησίας.
Δεν υπάρχει περίπτωση να χαριστεί σε κανέναν ο φόρος ακίνητης ιδιοκτησίας, δήλωσε ο Υπουργός Εσωτερικών Σωκράτης Χάσικος.[7]
Το κράτος, όμως, φαίνεται να μην βρίσκει τους μεγαλοοφειλέτες των οποίων τα ονόματα αποτελούν κοινή γνώση, όπως κάποτε η κα. Γιωρκάτζη ως Γενικής Ελέγκτρια συναντούσε μεγαλοφειλέτες σε δεξιώσεις, αλλά τα καταφέρνει μια χαρά με μικρο-οφειλέτες, όπως στην πρόσφατη περίπτωση ηλικιωμένης με προβλήματα υγείας που την τραβολογούσαν στα δικαστήρια για οφειλές στο ΦΠΑ που ανέρχονταν στο αστρονομικό ποσό των 800 ευρώ.
«Συμπερασματικά οι μεγάλοι οφειλέτες του ΤΕΠ και της Υπηρεσίας ΦΠΑ οφείλουν όσα περίπου οφείλουν στο σύνολο οι υπόλοιποι οφειλέτες.[8]»
Και πιθανώς, τα ίδια άτομα οφείλουν 19 δις στις τράπεζες, ποσά για τα οποία προωθούνται οι εκποιήσεις κύριας κατοικίας και μικρής επαγγελματικής στέγης, παρά το ότι τα ονόματά τους και πάλι είναι λίγο πολύ γνωστά.
Για να μην ξεχνιόμαστε όμως:
«Τα δικηγορικά γραφεία Σκορδή-Παπαπέτρου, Βασιλειάδη και Αναστασιάδη, διόρισε το διοικητικό συμβούλιο της BOCY, για να διαχειριστούν τα προβληματικά δάνεια των μεγαλοοφειλετών.[9]»
και ίσως αυτό να αποτελεί και ένα από τους λόγους που δεν βλέπουμε να γίνεται το ότιδήποτε με τους μεγαλοοφειλέτες, αλλά κάθε μικρός και ανήπομπορος να κυνηγιέται, κάθε μέρα και περισσότερο.





Τα πολλαπλά σημεία ρήξης στο εσωτερικό της Τουρκίας: Όταν πεθαίνουν οι άντρες και όχι η πατριαρχία - Γυναίκες «σουλτάνες» και «πλιατσικολόγες» στη «νέα Τουρκία»



Η Ayşegül ήταν 15 χρονών όταν βιάστηκε. Αναγκάστηκε, τελικά, να παντρευτεί και να συζήσει με το βιαστή της, υπό την απειλή ότι εάν δεν το έκανε, τότε αυτός «θα τα εξηγούσε όλα στη γειτονιά». Εγκατέλειψε το σχολείο… δεν είπε ποτέ και σε κανένα, ούτε στην οικογένεια της, ούτε στους φίλους της, τί συνέβηκε… κανένας δε θα πίστευε τη δική της ιστορία. Έτσι, αναγκάστηκε να αποκαλεί το βιαστή της «σύζυγο». Απέκτησε μαζί του τέσσερα παιδιά και καθ’ όλη τη διάρκεια του «έγγαμου βίου» το ξυλοκόπημα, η υποτίμηση και ο εκφοβισμός ήταν κομμάτι της ζωής της. «Θα σε θάψω σε αυτό εδώ το σπίτι, να μη μπορεί να σε βρει ούτε η μάνα σου, ούτε το κράτος», ήταν μια από τις «συνηθισμένες» απειλές που δεχόταν για 18 συνολικά χρόνια που έμεινε δίπλα στο συγκεκριμένο άντρα.

Η Ayşegül σκέφτηκε πολλές φορές την αυτοκτονία… τελικά δεν το έπραξε. Εργάστηκε ως καθαρίστρια σε σπίτια και επιχειρήσεις, προσπάθησε στα 18 χρόνια να «προσαρμοστεί»… τελικά, ούτε και αυτό το κατάφερε. Μια νύχτα, για να κρατηθεί στη ζωή από την επίθεση του «συζύγου» της, τον σκότωσε. Όπως ακριβώς και η Zekine από τη Malatya… όπως η Fatma από την Afyon… όπως ακριβώς τον προηγούμενο χρόνο, η Gülfidan από την Bursa.

Μόνο τον Ιανουάριο του 2015, τρεις γυναίκες σκότωσαν τους συζύγους τους, για να κρατηθούν στη ζωή. Η κοινωνία της Τουρκίας σήμερα φαίνεται να περνά από το στάδιο της ανάγκης θανάτου της «πατριαρχίας και του ανδρισμού» σε ένα στάδιο που θα πεθαίνουν οι ίδιοι οι άντρες. Και αυτό το πέρασμα γίνεται ακριβώς γιατί είναι τελικά πολύ δύσκολο να είσαι γυναίκα στην Τουρκία. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στατιστικά του Συνδέσμου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη χώρα, το 2014 σκοτώθηκαν 296 γυναίκες μετά από επιθέσεις αντρών, 776 γυναίκες τραυματίστηκαν και 142 γυναίκες βιάστηκαν ή/και παρενοχλήθηκαν σεξουαλικά.


Η δολοφονία της Özgecan Aslan, λοιπόν, ήταν μια τραγική υπενθύμιση για την κατάσταση της γυναίκας και των δικαιωμάτων της. Η 20χρονη Özgecan, φοιτήτρια ψυχολογίας, απήχθη την Τετάρτη στις 11 Φεβρουαρίου 2015, ενώ επέστρεφε στο σπίτι της. Ο οδηγός του λεωφορείου επιχείρησε να τη βιάσει. Αυτή τον απώθησε προσωρινά με σπρέι πιπεριού… αυτό το απαραίτητο, πλέον, που βρίσκεται στις τσάντες πολλών άλλων νεαρών κοπελών, οι οποίες τυγχάνει να κυκλοφορούν μόνες. Τελικά, ο δράστης τη σκότωσε μαχαιρώνοντάς την πολλές φορές. Τη χτύπησε στο κεφάλι με ένα σιδερένιο σωλήνα. Τρεις μέρες μετά, η σορός της Özgecan ανακαλύφθηκε απανθρακωμένη στην κοίτη ενός ποταμού στην επαρχία Mersin. Και για την ιστορία, ας σημειωθεί ότι εκτός από τον οδηγό του λεωφορείου, συνελήφθησαν επίσης ο πατέρας του και ένας φίλος του.

Ο τρόπος με τον οποίο έγινε το έγκλημα, δημιούργησε τέτοιες δυναμικές που στην ακραία τους έκφραση έφτασαν μέχρι και σε ένα ιδιότυπο αντικατοπτρισμό μίσους ενάντια στα χαρακτηριστικά του «αρσενικού», έτσι όπως αυτά κυριαρχούν στο δημόσιο χώρο. Όμως, την ίδια στιγμή η καθολική κατακραυγή επανέφερε στο προσκήνιο πολυσύνθετες και συγκρουόμενες αντιλήψεις για την ίδια τη γυναίκα και τη θέση της. Κάτι που ουσιαστικά αποτελεί την προέκταση της αντιπαράθεσης των διαφορετικών οραμάτων γύρω από το κυρίαρχό πλαίσιο της «νέας Τουρκίας». Δηλαδή αυτού του νέου ηγεμονικού λόγου και πράξης, των οποίων ο απόλυτος φορέας και εκφραστής είναι το ισλαμικό κίνημα.

Η Haseki Sultan[1] στο σπίτι ή στο ροζ λεωφορείο!

Ο Nurullah Ardıç, καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Şehir της Κωνσταντινούπολης, λίγες ώρες μετά την ανακάλυψη του πτώματος της Özgecan έγραψε στο twitter τα εξής: «Παρά να ιδεολογικοποιούμε τους βιασμούς/σεξουαλικές παρενοχλήσεις, ας βγάλουμε ωφέλιμα συμπεράσματα: εφαρμογή των ειδικών για τις γυναίκες ροζ λεωφορείων». Ο Nurullah Ardıç δεν είναι τυχαίος καθηγητής. Είναι για πολλά χρόνια συνεργάτης του Πρωθυπουργού Davutoğlu και θεωρείται ένας από τους γνωστότερους Μουσουλμάνους διανοούμενους[2]. Είναι συνεπώς μια προσωπικότητα που εκπροσωπεί ένα είδος συνέχειας του ισλαμικού κινήματος της Τουρκίας και ιδιαίτερα του Κινήματος Εθνικής Άποψης (Milli Görüş) υπό την ηγεσία του Necmettin Erbakan. Άλλωστε το «ωφέλιμο συμπέρασμα» διαχωρισμού των λεωφορείων σε αντρικά και γυναικεία (προφανώς το ροζ χρησιμοποιείται και εδώ ως το «χαριτωμένο γυναικείο» χρώμα) ήταν μια παλαιότερη θέση του συγκεκριμένου ισλαμικού κινήματος κατά τις δεκαετίες 1980 και 1990[3], η οποία συχνά-πυκνά επανέρχεται και από διάφορα στελέχη του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ).   

Η επανάληψη της θέσης για «γυναικεία ροζ λεωφορεία», μάλιστα μετά την αποκάλυψη του τραγικού θανάτου ακόμα μιας νεαρής, έφερε στο προσκήνιο αποσπάσματα από την ευρύτερη ηγεμονική πολιτική στην Τουρκία σήμερα: την «πολιτισμική παλινόρθωση», γνήσιος εκπρόσωπος της οποίας στο θεωρητικό επίπεδο είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Η πολιτισμική παλινόρθωση στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι τίποτε άλλο από την αμφισβήτηση του ξένου-δυτικότροπου κεμαλικού αξιακού πλαισίου και την επαναφορά των «αυθεντικών αξιών» της Ανατολίας. Αυτών, δηλαδή, που ο κεμαλικός εκδυτικισμός (και όχι μόνο) επιδίωξε να περιθωριοποιήσει, όλες τις προηγούμενες δεκαετίες από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Θα μπορούσε να λεχθεί ότι η πολιτισμική παλινόρθωση είναι δομικό κομμάτι του πολιτικού προγράμματος της «νέας Τουρκίας», όπως χαρακτηριστικά ονομάστηκε το νέο μανιφέστο του ΑΚΡ. Το επίκεντρο της παλινόρθωσης αυτής είναι φυσικά ο εκσυγχρονισμός της οθωμανικής και ισλαμικής εμπειρίας της Ανατολίας.

Σε αυτά τα θεωρητικά πλαίσια, η θέση της γυναίκας είναι «μοναδική» και «ιδιαίτερη». Η γυναίκα θα πρέπει να είναι «σουλτάνα»… αλλά στο σπίτι. Η γυναίκα, «λόγω της φύσης της» - όπως υποστηρίζει το ΑΚΡ – είναι μια μοναδική ύπαρξη, μια εμβληματική παρουσία ανάμεσα στην οικογένεια, θεσμός ο οποίος ιεροποιείται ως το βασικό κύτταρο της κοινωνίας της «νέας Τουρκίας». Η λειτουργία της γυναίκας είναι συνεπώς πολύ συγκεκριμένη: η αναπαραγωγή και η φροντίδα αυτού του βασικού κυττάρου (οικογένειας) του «έθνους millet». Υπό αυτή την έννοια, η γυναίκα αξίζει κάθε προστασίας, αξίζει κάθε προσοχής, εφόσον ως η «σουλτάνα» του σπιτιού (και μόνο) θα μεριμνά για την αναπαραγωγή και την ηθική τάξη. Άλλωστε η ίδια η γυναικεία μορφή, κατά το ισλαμικό κίνημα, αποτελεί δομικό κομμάτι της ευρύτερης ηθικής τάξης, εφόσον εξακολουθεί να παραμένει η «σουλτάνα του σπιτιού». Στο ίδιο πλαίσιο, ο αντρικός ρόλος συμπεριλαμβάνει την αποστολή προστασίας της γυναίκας, δηλαδή της «φρούρησης» της μορφής εκείνης που ως μέρος της ηθικής τάξης επιβεβαιώνει ανάμεσα σε άλλα και την ικανότητα του αρχηγού της οικογένειας στην αναπαραγωγή.

Η πρώτη αντίδραση του Πρωθυπουργού της Τουρκίας μετά την ανεύρεση του πτώματος της Özgecan ήταν ενδεικτική του πιο πάνω πλαισίου. Απευθυνόμενος σε γυναικείο πλήθος σε συνέδριο του ΑΚΡ, ο Davutoğlu ανέφερε χαρακτηριστικά: «Η δική σας ασφάλεια είναι η δική μας αξιοπρέπεια»[4]. Με αυτό τον τρόπο, η συγκεκριμενοποίηση της θέσης της γυναίκας στην Τουρκία σήμερα, έτσι όπως φαίνεται από τον ηγεμονικό λόγο, αποτελεί κομμάτι στρατηγικής σημασίας για την κατασκευή αυτής της «νέας κοινωνίας».


Οι γυναίκες που έμειναν εκτός «νέας Τουρκίας»…


Το έθνος-millet είναι ένα ομοιογενές σύνολο που διακρίνεται καταρχήν από τη θρησκευτική του ταυτότητα, αλλά και από την αφοσίωση που επιδεικνύει στην «υπόθεση-αγώνα» της ηγεσίας (ΑΚΡ) και του ηγέτη (Erdoğan). Επομένως, η γυναίκα χειραφετείται και καταξιώνεται μόνο μέσα από την ιερή της αποστολή και μόνο εφόσον αυτή η αποστολή υλοποιείται στα ευρύτερα πλαίσια της «νέας Τουρκίας». Η οποιαδήποτε άλλη διεκδίκηση των γυναικών δεν μπορεί να οδηγήσει σε αυτή την ιδιότυπη «ισλαμική χειραφέτηση», θεωρείται ξένη-δυτικότροπη και ολίγον «απειλητική» για την υποσχόμενη «ηθική τάξη».

Εάν για παράδειγμα οι διαδηλωτές στο Gezi ως μια ευθεία αντιπολίτευση ενάντια στη «νέα Τουρκία» του ΑΚΡ, καταγράφηκαν ως «τραμπούκοι, πλιατσικολόγοι, μακρυμάλληδες» στον πολιτικό λόγο του Erdoğan, κατά τον ίδιο τρόπο σήμερα οι φεμινίστριες που διαμαρτύρονται για τη βία ενάντια στις γυναίκες είναι «ξένο σώμα». «Υπάρχουν κάτι φεμινίστριες που όταν τους λέμε ότι η γυναίκα είναι παρακαταθήκη στον άντρα της, διαμαρτύρονται. Ε… δεν ξέρουν τίποτε από τον πολιτισμό μας αυτές!», ανέφερε ο Erdoğan. Εάν οι Κούρδοι του ΡΚΚ και η επιτυχία στην πόλη Kobane αποτελούν τους «τρομοκράτες» που αμφισβητούν την κορπορατίστικη «μουσουλμανική αδελφότητα» μεταξύ Τούρκων και Κούρδων εντός Τουρκίας, κατά τον ίδιο τρόπο οι χιλιάδες γυναίκες που χόρεψαν στις πλατείες της χώρας ως μια εναλλακτική μορφή ευαισθητοποίησης για τα φαινόμενα βίας, απαξιώνονται. «Αντί να χορεύετε στο άκουσμα ενός τραγικού θανάτου, θα ήταν καλύτερα να προσεύχεστε… που ξανακούστηκε στο δικό μας πολιτισμό να χορεύεις;», ήταν η άλλη χαρακτηριστική αντίδραση του Erdoğan.

Όντως, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του γυναικείου κινήματος στην Τουρκία λειτούργησε με τρόπο που επανέφερε, έστω και ασυνείδητα, το πνεύμα του Gezi του καλοκαιριού του 2013. Τα συνθήματα και ο λόγος που αναπτύχθηκε τις προηγούμενες μέρες στις διαμαρτυρίες ενάντια στη θυματοποίηση των γυναικών, ήταν σε ευθεία αντιπαράθεση με το πολιτισμικό πλαίσιο που επιβάλλει το ΑΚΡ. Ακόμα και η έκφραση του πόνου και της λύπης με ισλαμικούς όρους, ήταν ζήτημα κριτικής προσέγγισης από τις διάφορες φεμινιστικές, αλλά και όχι μόνο, οργανώσεις στη χώρα. Για παράδειγμα οι οργανωμένοι οπαδοί της Beşiktaş ύψωσαν το πανό «Σήμερα δε θρηνούμε, είμαστε σε εξέγερση». Η Πλατφόρμα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας διοργάνωσε πολλές εκδηλώσεις κάτω από το γενικό τίτλο «Η Özgecan Aslan, είναι η δική μας εξέγερση».

Τελικά, ο θάνατος της Özgecan υπενθύμισε σε όλους, όχι μόνο την κατάσταση της γυναίκας και των δικαιωμάτων της, αλλά και την πόλωση που επικρατεί στη χώρα. Εάν το 50% της κοινωνίας σήμερα αφοσιώνεται στο όραμα της «νέας Τουρκίας» του Erdoğan, το υπόλοιπο 50% είναι αυτό για το οποίο ο Αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης, Bülent Arinç, πρόσφατα παραδέχτηκε πως «μας κοιτάζει με μίσος». Είναι εκείνο το 50%, το οποίο χωρίς να χαρακτηρίζεται από ομοιογένεια στην πολιτική του πρόταση, διακρίνεται περισσότερο για το «αντί Erdoğan» περιεχόμενο που δίνει στην δραστηριότητα του.

Όντως, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του γυναικείου κινήματος στην Τουρκία λειτούργησε με τρόπο που επανέφερε, έστω και ασυνείδητα, το πνεύμα του Gezi του καλοκαιριού του 2013…Ακόμα και η έκφραση του πόνου και της λύπης με ισλαμικούς όρους, ήταν ζήτημα κριτικής προσέγγισης από τις διάφορες φεμινιστικές, αλλά και όχι μόνο, οργανώσεις στη χώρα. Για παράδειγμα οι οργανωμένοι οπαδοί της Beşiktaş ύψωσαν το πανό «Σήμερα δε θρηνούμε, είμαστε σε εξέγερση»…Τελικά, ο θάνατος της Özgecan υπενθύμισε σε όλους, …και την πόλωση που επικρατεί στη χώρα. Εάν το 50% της κοινωνίας σήμερα αφοσιώνεται στο όραμα της «νέας Τουρκίας» του Erdoğan, το υπόλοιπο 50% είναι αυτό για το οποίο ο Αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης, Bülent Arinç, πρόσφατα παραδέχτηκε πως «μας κοιτάζει με μίσος».




[1] “Haseki” ονομαζόταν η σουλτάνα (Sultan), δηλαδή μια από τις γυναίκες του σουλτάνου, η οποία όμως έφερνε στον κόσμο το πρώτο του αρσενικό παιδί. Για την «προσφορά» της αυτή, είχε εξέχουσα θέση στο Χαρέμι, αλλά και στο πλευρό του Σουλτάνου. Ήταν από τις σημαντικότερες μορφές αναπαραγωγής και επιβεβαίωσης της πατριαρχικής εξουσίας των Οθωμανών.
[2] Για όποια χρησιμότητα μπορεί να έχει η πληροφορία, στον τελευταίο συλλογικό τόμο που επιμελήθηκε ο Ardıç με τίτλο «Παγκόσμιοι Μετασχηματισμοί», ο οποίος κυκλοφόρησε το 2012, φιλοξενείται άρθρο του τότε Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Ahmet Davutoğlu.
[3] Για παράδειγμα, το 1989 ο τότε Δήμαρχος Ικονίου (Konya), Halil Ürün, ηγετικό στέλεχος του Κόμματος Ευημερίας (Refah Partisi) του Erbakan, επιδίωξε να εφαρμόσει το διαχωρισμό των λεωφορείων, αλλά λόγω ισχυρών αντιδράσεων σταμάτησε.
[4] Başbakan’dan el fatiha”, Cumhuriyet, 16 Φεβρουαρίου 2015.