20 Δεκ 2015

Και πάλι στη μελαγχολία των αμερικανικών εκλογών.. ή μήπως υπάρχει και μια ελπίδα από την «πανουργία του Λόγου»;

[μια περιδιάβαση στις αμερικανικές εκλογές, στη γοητεία και την ενδεχόμενη απρόσμενη συνέπεια του Τραμπ, στη λειτουρργία του Sanders, αλλά και στην χαμένη, ακόμα, ελπίδα της γέφυρας ανάμεσα στους εξεγμένους αφροαμερικανούς και τους παθητικά οργισμένους λευκούς της εργατικής τάξης]

Του Andrew LEVINE

Το πιο κάτω κείμενο είναι αποσπασμάτα από μια περιδιάβαση του A. Levine στο αμερικανικό προεκλογικό σκηνικό. Το ενδιαφέρον του κειμένου, πέρα από μια καταγραφή του σκηνικού, αφορά και την ανάλυση του συγγραφέα για τις απρόσμενες συνέπειες μερικών κινήσεων, αλλά και για τις υπόγειες τάσεις που εκφράζουν. Τόσο η δυναμική του Τραμπ ανάμεσα στους συντηριτικούς, όσο και η δυναμική του Σάντερς στους δημοκρατικούς. Αλλά και το κενό ανάμεσα στους λευκούς ψηφοφόρους της εργατικής τάξης που στήριζαν το Δημοκραιτκό κόμμα και το κενό που άφησε η στροφή μετά το 1990.. ή ίσως και λίγο πριν.. Για να είναι πιο προσιτό το κείμενο, έγιναν συνδετικές προσθήκες και αφαιρέθηκαν εκτεταμένες αναφορές στα εσωτερικά των ΗΠΑ. Το αρχικό κείμενο υπάρχει στο λινκ στο τέλος.

Τα μπλουζ των αμερικανικών εκλογών: πάλι τα ίδια.. εδώ μέχρι και οι καναδοί ξεμπέρδεψαν σε λιγότερο από 3 μήνες…Και χάσαμε και τον Webb
Ο Jim Webb έμεινε έξω από την κούρσα για το χρίσμα του υποψηφίου του Δημοκρατικού Κόμματος. Με δεδομένο ποσοστό προσοχής των μέσων μαζικής ενημέρωσης που εξασφάλισε, μέσα από την πληρωμένη καμπάνια του, θα ήταν δίκαιο να αναμένουμε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που άκουσαν την είδηση, μπορεί να ρωτήσούν: Jim Ποιός; Περισσότερα για αυτό αργότερα.

Πρώτα, όμως, για να τεθεί το τέλος της υποψηφιότητας του Webb σε μια προοπτική και ένα πλαίσιο, πρέπει να ληφθούν υπόψη τα δεδομένα για το πού στέκουν τα πράγματά σε ό, τι φαίνεται να είναι μια από τις πιο μελαγχολικές, πιο παράξενες, αλλά επίσης, απλώς ίσως, μια από τις πιο ελπιδοφόρες εποχές για εκλογές στην αμερικανική ιστορία.

Βέβαια, αν συγκρίνει κανείς με τις καναδικές εκλογές, εκεί σε μόλις 78 μέρες [και για τους καναδούς ήταν πολύ μεγάλη εκστρατεία] ολοκληρώσαν την όλη εκλογική διαδικασία, και οι εκλογές παρήγαγαν ένα αποτέλεσμα, που δίδει στους Καναδούς μια καλύτερη ευκαιρία για την «ελπίδα» και «αλλαγή», από ό,τι είχαμε εμείς οι Αμερικανοί ακόμη και μετά την εκλογή της «Ελπίδας» και της «Αλλαγής» Προέδρου, με τον Μπαράκ Ομπάμα, το 2008. Ξέρουμε πώς κατέληξε αυτό, αλλά τουλάχιστον το 2008, είχαμε την ευκαιρία να δούμε την πλάτη  του Τζορτζ Μπους. Σε αυτή την τελευταία εκλογή, οι Καναδοί ξεφορτώθηκαν τον Μπους, τους, τον Στίβεν Χάρπερ. Συγχαρητήρια γι΄αυτό, και καλή τύχη. Ίσως η στιγμή Τζάστιν Τρουντό τους δεν θα εξασθενίσει τόσο γρήγορα, όσο η στιγμή του Ομπάμα. Ακόμη και αν συμβεί κάτι τέτοιο, τουλάχιστον δεν χρειάζεται να απελπίζονται ακόμα - όπως και εμείς, με τις επόμενες εκλογές μας να είναι ακόμα ένα χρόνο μακριά.

Για τους επόμενους έξι μήνες ή και περισσότερο, το επίκεντρο θα συνεχίσει να είναι στην προσωπικότητα των υποψηφίων - όχι τα προγράμματα ή "θέματα" που υποστηριζουν τα κομμάτα τους, (αν ασχοληθούν, έστω και λίγο, με μικροπράγματα σαν αυτά). Οι Καναδοί δεν χρειάστηκε να ανεχθούν πολλά από αυτά΄ οι εκλογές τους δεν ήταν ποτέ μόνο ένας διαγωνισμός δημοτικότητας. Είναι το ίδιο σε άλλες αυτο-προσδιοριζόμενες δημοκρατίες. Ο Ομπάμα και οι άλλοι έχουν δίκιο: οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πραγματικά ξεχωριστές. Και εμείς είμαστε ξεχωριστοί που έχουμε αυτές τις ορδές ανοήτων να μονοπωλούν την επικαιρότητα.. άλλοι για την ερμηνεία του τάδε άρθρου του συντάγματος, άλλοι για την βιβλική προσέγγιση στην Αγία Γράφη και πάει λέγοντας..

Για παράδειγμα, υπάρχουν μερικοί που λένε ότι η Δεύτερη Τροποποίηση του Συντάγματος διαφυλάσσει ή ακόμα και απευθύνει έκκληση για  διατήρηση της μανιακής κουλτούρας της οπλοκατοχής, που απειλεί τη δημόσια ασφάλειά μας. Υπάρχουν άλλοι που λένε ότι η προστασία της ελευθερίας του λόγου στην Πρώτη Τροποποίηση νομιμοποιεί τα πάντα ακόμα και τις πιο χυδαίες μορφές της πολιτικής διαφθοράς.

Επειδή ορισμένοι από αυτούς τις numbskulls προέρχονται από τις άνω περιοχές του δικαστικού μας συστήματος, και επειδή ισχυρά λόμπι προωθούν τις ανοησίες τους, γίνεται συχνά το δικό τους. Πρόκειται για μια εντυπωσιακή πραγματικά κατάσταση.

Και φυσικά, για τους επόμενους μηνές δεν προκείται να ασχολήθουν με θέματα ουσίας [όπως οι μορφές ποινικής καταδικής, οι διαφθορά μέσω των χρηματοδοτήσεων των υποψηφιων κοκ] αλλά θα συνεχίζουν να αναλώνονται σε ανοήσιες, που απερίσκεπτα βάζουν καρφιά στο φέρετρο της δημοκρατίας… ενώ οι τρελλοί, παραπληφορημένοι και αποβλακωμένοι  από το Fox News και τα δεξιά τοκ-σόου, επευφημούν τους Ρεπουμπλικάνους.

Οι εκλογές των μη επιλογών: το λιγότερο κακό και η εκτόνωση της ηλιθιότητας
Ζούμε σε μια κατάσταση, όπου η μια πτέρυγα, των λογικών, υιοθετεί την στρατηγική του «το λιγότερο από τα δυο κακά»….Αυτό ίσως να μην μπορεί να χαρακτηριστεί ως μαζικό σύνδρομο της Στοκχόλμης, αλλά οι ομοιότητες είναι εντυπωσιακές. Μοιάζει λες και υπάρχει διέξοδος, εκτός από την ψυχολογική αποσύνδεση - όπως και άτομα που πάσχουν από έντονο σωματικό πόνο. Ο Ομπάμα ισχυρίζεται ότι έχει κλείσει το καθεστώς των βασανιστηρίων των Μπους-Τσένι - στην καλύτερη περίπτωση, όμως, το μόνο που φαίνεται να έκλεισε είναι το πιο επαχθές μέρος του. Ζούμε ακόμα την καθημερινότητα ενός άλλου συλλογικού βασανιστηρίου παράκρουσης …

Έτσι, λοιπόν, έχουμε: μια εντυπωσιακή επιλογή πράγματι. Είτε συντονιστείτε ή πάρτε μια μακρά εκλογική παράκαμψη από οτιδηποτε μοιάζει με σοβαρή πολιτική. Ή, για εκείνους που βρίσκουν αυτές τις επιλογές απαράδεκτες, περιμένετε μέχρι να γίνει καλύτερη ή κακή κατάσταση.

Ο Σάντερς ως στρατηγική αριστερής ρυμούλκησης της Χίλαρυ
Ενδέχεται να υπάρχουν ακόμη ορισμένοι Δημοκρατικοί για να τους ψηφίσει κανείς - ακόμα και μερικά μέλη της Βουλής και ένας ή δύο γερουσιαστές. Επίσης, υπάρχει τώρα περισσότερο από ποτέ λόγος για να ψηφίσουν τον Bernie Sanders στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών. Αν όχι για οτιδήποτε άλλο, είναι ένας τρόπος για να χτυπήσει κανείς τις ορδές των μάταιων φιλελευθέρων  που τώρα τρέχουν κατά κύματα προς τη μόδα της Χίλαρι. Επίσης, όσο περισσότερο παραμένει ως παίκτης ο Sanders, τόσο περισσότερο η Χίλαρι θα αισθάνεται υποχρεωμένη να συνεχίσει, έστω και ψεύτικα, να οδεύει προς τα αριστερά. Αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει μια κατάσταση, όπου θα είναι πιο δύσκολο για εκείνη να μεταμορφωθεί στον παλιό της εαυτό, όταν η κύρια σεζόν τελειώσει.

Στη συνέχεια, την ημέρα των εκλογών, αφού το να μην ψηφίζει κανείς δεν διαβιβάζει κανένα απολύτως μήνυμα, πιθανώς να μην υπάρχει τίποτα για να κάνουμε εκτός από το να ρίξουμε μια ψήφο διαμαρτυρίας. Μού’ ρχεται να γράψω στο ψηφοδέλτιο το όνομά του Έντουαρντ Σνόουντεν΄αλλά ο μόνος τρόπος για να το «πιάσει» η Χίλαρι, είναι να κάνουν κάτι τέτοιο πολλοί, και αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Ως εκ τούτου, αναμένω ότι, σε ένα χρόνο από τώρα, θα ψηφίσω για άλλη μια φορά την υποψήφια του Κόμματος των Πρασίνων, Τζιλ Στάιν. Θα τα πάει πολύ καλά μάλιστα, αν λάβει ακόμη και τρία τοις εκατό. Σε αντίθεση με τις οργανώσεις που σχηματίζονταν για τον Ομπάμα το 2008 και τον Sanders τώρα, οι Πράσινοι έχουν τη σωστή ιδέα: θεωρούν την εμπλοκή τους ως μια διαδικασία με μακρά διάρκεια, και χρησιμοποιούν τις εκλογές για οικοδόμηση ενός κόμματος, παρά σκοπεύουν ρεαλιστικά σε μια εκλογική επιτυχία βραχυπρόθεσμα. Αλλά ο χρόνος φαίνεται να είναι απελπιστικά αργός.

Και αν ο Τραμπ είναι τελικά μια ευλογία; Διότι υπάρχει και η συμβουλή του Χέγκελ για το πώς διαβάζεται η Ιστορία
Αυτοί είναι λόγοι για απόγνωση΄σοβαροί λόγοι. Αλλά υπάρχει, επίσης, ένας λόγος για να ελπίζουμε: Το όνομά του είναι ο Donald Trump.

Η ίδια η ιδέα μιας προεδρίας Trump φέρνει ανατριχίλα στη σπονδυλική στήλη, αν και δεν είναι σαφές γιατί –   αφού οι ανταγωνιστές του για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων είναι πιο τρομακτικοί από αυτόν - και πιο γελοίοι. Επίσης, στο παρελθόν οι απόψεις του για τα περισσότερα θέματα δεν είναι χειρότερες, μάλλον ήταν μερικές φορές καλύτερες, από ό, τι της Κλίντον.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που λέει όταν ανοίγει το στόμα του, δεν έχει και τόση σημασία΄όπως η Κλίντον - θα πει ή θα κάνει οτιδήποτε εξυπηρετεί το σκοπό του.
Σκοπός του τώρα είναι να κερδίσει τις καρδιές και τα μυαλά αυτών που εκπροσωπούν τις πιο αισχρές ή και πιο «τρελλές» απόψεις ανάμεσα στους ψηφοφόρους της Αμερικής - οπλοφόροι, φανατικοί της «Αμερικής πάνω από όλα» κοκ. Για τον Trump, με τα λεφτά του και τη συμπεριφορά του, αυτοί είναι εύκολο θήραμα΄όλοι εκτός από τα ευαγγελιστές. Αυτοί συρρέουν στον Ben Carson σαν αγοραστές στο «Είμαστε-Ηλίθιοι» Ξεπούλημα της Παρασκευής μετά τη γιορτή των Ευχαριστιών. Ο Trump δεν είναι αρκετά ευλογημένος από τον θεό για τα γούστα τους.

Σκοπός της Hillary, φυσικά, είναι να κρατήσει τους ψηφοφόρους του Sanders επί του σκάφους, έτσι όταν έρθει η ώρα, να αλλάξουν την πίστη τους προς αυτήν. Εκεί βρίσκεται σχεδόν όλη η διαφορά που υπάρχει μεταξύ της και του Ντόναλντ Trump.

Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει καμία ανάγκη να ανησυχείτε για το μέλλον του Προέδρου Trump΄ δεν πρόκειται να συμβεί. Είναι πιο πρακτικό να ανησυχείτε για την επόμενη Πρόεδρο Κλίντον ή για όποιο άλλο των Δημοκρατικών - δεν θα είναι ο Sanders – που θα κερδισει τον ρεπουπλικάνο αντίπαλό το επόμενο έτος.

Ο Trump κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είναι καν ο ρεπουπλικανός υποψήφιος.

Κατά ένα ειρωνικό τρόπο, όμως, η υποψηφιότητά του παρέχει ακόμη ένα λόγο για ελπιδα από οτιδήποτε άλλο στον ορίζοντα. Όποιες και αν είναι οι προθέσεις του, και δεν έχει σημασία τί νομίζει ότι κάνει, ο άνθρωπος αυτός φαίνεται να είναι σε μια αποστολή να καταστρέψει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, ή τουλάχιστον να του αλλάξει τα φώτα. Άσχετο αν έχει άλλους σκοπούς στο μυαλό, ή ακόμα έστω και αν το μόνο που θέλει είναι να κερδίσει για χάρη του να νικήσει, αυτό που φαίνεται να γίνεται με το φαινόμενο Trump, μοιάζει με αυτο που ο φιλόσοφος Χέγκελ (1770-1831) είχε στο μυαλό του, όταν περιέγραψε την «πανουργία του λόγου», που λειτουργεί μέσω των παθών και των συμφερόντων των ατόμων.

Ο Χέγκελ θεωρούσε, επίσης, ότι η έννοια των ιστορικών γεγονότων γίνεται εμφανής μόνο εκ των υστέρων. Αυτή η εποχή των εκλογών εξακολουθεί να έχει χρόνο μπροστά. Επομένως, είναι καλό να έχετε κατά νου μια γνωστή ρήση του άλλου μεγάλου στοχαστή, Yogi Berra: "Δεν έχει τελειώσει, μέχρι να τελειώσει» (It’s not over ‘till it’s over).  Παρ 'όλα αυτά, αυτό που πραγματικά φαίνεται ότι η εκστρατεία Trump  μοιαζει να έχει ως στόχο την εσωτερική καταστροφή του Ρεπουπλικανικού κόμματος.

Δεν υπάρχει τίποτα ακόμα μακριά στον ορίζοντα που θα μπορούσε να είναι πιο ευεργετικό από αυτό. Συγκριτικά, το καλύτερο που μπορεί να ολοκληρώσει η εκστρατεία Sanders – δηλαδή να φέρει στο προσκήνιο του δημόσιου λόγου μερικές προοδευτικές ιδέες, σύροντας την Κλίντον προσωρινά προς τα αριστερά - δεν έχει πιθανότητες.

Τα πληκτικά σενάρια των Ρεπουπλικανών πριν το Τραμπ
Πριν Trump, μια αναμέτρηση μιας Κλίντον έναντι ενός Μπους το 2016, φαινόταν αναπόφευκτη. Η πολιτική μας δεν θα μπορούσε να είναι πιο ζοφερή, ακόμη και αν ήταν μόνο για αισθητικούς λόγους.

Αλλά η τοξικότητα των Κλίντον και των Μπους είναι το λιγότερο΄ υπάρχει και η πολιτική τους. Από τη μία πλευρά, η Χίλαρι: μια ανίκανη και ανίδεη οπαδός των "ανθρωπιστικών παρεμβάσεων» με τις νεοσυντηρητικές τάσεις, που συνδέεται με γάμο και πεποίθηση στον άνθρωπο που έκανε περισσότερα από κάθε άλλον στη γη για να εφαρμόσει το όραμα των Θάτσερ-Ρήγκαν για τον παγκόσμιο καπιταλισμό.
 Από την άλλη, ο Τζεμπ: ο αδελφός της μεγαλύτερης καταστροφής που πλάκωσε ιστορικά τον μουσουλμανικό κόσμο μετά τις σταυροφορίες, και το χειρότερο θεοσεβούμενο πρόεδρο στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Η ενοχή-δια-της-διασύνδεσης θα έπρεπε να ειχε εδώ και πολύ καιρό ακυρωσει τις δύο υποψηφιότητες... Και αυτό είναι μόνο η αρχή της υπόθεσης εναντίον τους δύο. Ο Τζεμπ ήταν αποτυχημένος κυβερνήτης΄η Χίλαρι μια αποτυχημένη γερουσιαστής και μια ακόμα χειρότερη υπουργός εξωτερικών/Secretary of State.

Επίσης, ο Τζεμπ είναι αδιάφορος, και τόσο κακός συζητητής που, παρά την υποστήριξη των χορηγών του, που η εκστρατεία του ήδη κρέμεται από μια κλωστή.
Δεν έχει σημασία, ωστόσο΄ποτέ δεν είχε πιθανότητες. Και χωρίς απρόβλεπτες εξελίξεις, ήταν σαφές ακόμη και την περασμένη άνοιξη ότι Χίλαρι ή οποιοσδήποτε άλλος δημοκρατικός θα «χτυπούσε» τον Τζεμπ κάτω σαν μύγα.
Ως εκ τούτου, δεν υπάρχουν και πολλά να αλλάξουν, αν Τζεμπ αντικατασταθεί από κάποιον άλλο – τον Marco Rubio ίσως, ή ακόμα και κάποιον τόσο απωθητικό ως Τεντ Κρουζ. Βλέπουμε μπροστά μας τον ίδιο εφιάλτη και τώρα εμφανιζόταν ήδη από την την περασμένη άνοιξη.

Και δεν θα τελειώσει τον προσεχή Νοέμβριο. Πράγματι, ακριβώς τότε θα αρχίσει.

Επομένως, πρέπει να εγκαταλείψουμε κάθε ελπίδα; Ίσως όχι. Ακόμη και πριν από τον Trump, υπήρχαν ίχνη ελπίδας εκεί έξω που περιμένουν να κατανοηθούν.

Το καλό που θα μπορούσε να κάνει ο Webb: Αναζητώντας τον εκπρόσωπο της λευκής εργατικής τάξης που θα μιλήσει στους αφροαμερικανούς και τις άλλες ομάδες για ταξική αλληλεγγύη
Δεν ξέρω κανέναν άλλο που να έχει την ίδια άποψη, αλλά εγώ, πίστευα ότι κάτι καλό μπορεί να βγει από την καμπάνια του Jim Webb του - αν μπορούσε να βρει βηματισμό του, και αν θα μπορούσε να καταλήξει με έναν – δυο δισεκατομμυριούχους χορηγούς. Δεν ήταν η πολιτική του, που με γοήτευε. Στην πραγματικότητα, δεν ήξερα - ή νοιαζόμουν - πολύ για τις πολιτικές του απόψεις. Θα αρκούσε το γεγονός ότι ήξερε τις απόψεις του, και ότι ένιωθε πιο άνετα να διεκδικήσει ως Δημοκράτικος, παρά ως μέλος αυτής της τερατώδους συνάθροιση που τα ξέρουν όλα, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα όπως έχει γίνει. Σε αυτή τη βάση και μόνο, θα μπορούσε να συναχθεί ότι ένας Πρόεδρος Webb δεν θα ήταν χειρότερος από μια Πρόεδρο Κλίντον για θέματα εσωτερικής πολιτικής.

Χάρη στην ανάγκη της να κρατήσει όσο το δυνατό περισσότερους υποστηρικτές του Sanders, όταν η υποψηφιότητά του αποτύχει, η Κλίντον έχει πρόσφατα επανατοποθετηθεί πιο αριστερά. Ότι θα συνέβαινε αυτό ήταν ήδη εμφανές την περασμένη άνοιξη. Πρέπει να πω, όμως, ότι δεν είχα σκεφτεί τότε ότι ο μετασχηματισμός θα είναι τόσο έντονος... Είχα υποτιμήσει την επίδραση του Sanders. Δεν πειράζει΄αυτό που η Κλίντον λέει τώρα, δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με αυτό που θα κάνει μόλις εκλεγεί. Σκέφτηκα τότε, και εξακολουθώ να πιστεύω, ότι, αν ο Webb κατά κάποιο τρόπο γίνει ο πρόεδρος, δεν θα είναι χειρότερος.

Ο Sanders ήταν - και είναι - ο μόνος bona fide δημοκράτης στην εκλογική μάχη, αλλά και τί έγινε! Μπορεί να είναι διαφορετικά αλλού, αλλά εδώ στην γη της ελευθερίας, δεν υπάρχει business-as-usual, εκλογικό διέξοδο από την πολιτική λιτότητας, και δεν υπάρχει τρόπος να αντιμετωπιστεί, πόσο μάλλον αντιστραφεί, με τις όλο και πιο διεισδυτικές και απενεργοποιούσες ανισοτήτες που μας ταλαιπωρούν.

Δεν υπάρχει τίποτα το επαναστατικό για τον Webb. Αφού πήρε ιατρικό εξιτήριο από το Σώμα των Πεζοναυτών μετά από σοβαρά τραύματα στο Βιετνάμ, ήταν, και εξακολουθεί να είναι, ένας καλός στρατιώτης, ένας υπερασπιστής του καθεστώτος. Εντάχθηκε στο Δημοκρατικό Κόμμα το 1988, και ήταν ένας δημοκράτης, όταν εκπροσώπησε Βιρτζίνια στη Γερουσία μεταξύ 2007 και 2013. Αλλά εμφανίστηκε στην εθνική πολιτική, όταν ήταν βοηθός Υφυπουργός Άμυνας για Υποθέσεις Εθνοφυλάκων και, στη συνέχεια, ως Γραμματέας του Πολεμικού Ναυτικού υπό τον Ρόναλντ Ρήγκαν.
Αυτός και ο Reagan είχαν τις διαφορές τους, και οι απόψεις του για τον πόλεμο του Βιετνάμ είναι, όπως λένε, «περίπλοκες», αλλά ποτέ δεν έχει αποκήρυξε ούτε το ένα,  ούτε το άλλο. Αν η πολιτική μας κουλτούρα σήμερα, ήταν όπως την δεκαετία του εβδομήντα, ο Webb θα μπορούσε να κατέλθει ως Ρεπουπλικάνος. Στη συζήτηση των υποψηφίων του Δημοκρατικού Κόμματος στο Λας Βέγκας, αυτό σχολιάστηκε από όσους παρατηρητές μπήκαν έστω στον κόπο να τον αναφέρουν.
Το βιογραφικό του Webb δεν είναι, επομένως, κάτι γύρω από το οποίοι οι προοδευτικοί ήταν πιθανό να συσπειρωθούν.

Αλλά θα έλεγα ότι κερδιζει την Κλίντον - γιατί ο Webb είναι ένας άνθρωπος αρχών, με ευφυΐα που δεν επιδέχεται συμβιβασμούς, και εχει καλή αίσθηση. Και για τα θέματα, τα οποία σχετίζονται με την εξωτερική πολιτική, τις στρατιωτικές υποθέσεις, και την όλο και περισσότερο επαχθή εθνική ασφάλεια του κράτους μας - ζητήματα επί των οποίων οι Πρόεδροι μπορούν να κάνουν ακόμα μεγάλη διαφορά - οι απόψεις του έχουν περισσότερο νόημα από τις δικες της. Ο Webb ήταν δριμύτατος στην κριτικη των πολέμων των Μπους-Ομπάμα στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, αν και για λόγους κοινής λογικής, η ρητορική του δεν ήταν αντι-ιμπεριαλιστική, και επειδή, σε αντίθεση με την Κλίντον, έχει, ή τουλάχιστον φαίνεται να έχει, ένα ηθικό βάθος.

Τα στοιχεία είναι γραπτά - τα πολεμικά μυθιστορήματά που έχει γράψει  είναι αρκετά καλα. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν περισσότερο σαν τη Γαλλία, ο Webb θα μπορουσε να θαυμάζεται ως εθνικός θησαυρός. Αλλά ακόμα και σε μια χώρα τόσο αντι-πνευματική, όπως η δική μας, και τόσο μη εντυπωσιαζόμενη από λογοτεχνική αξία, η φαντασία του Webb θα πρέπει να μετρά για κάτι. Είναι επίσης σημαντικό ότι, σχετικά με τις πτυχές της ασιατικής πολιτικής, ο Webb, φαίνεται να είναι το ίδιο καλά ενημερωμένος και λογικός, όσο κάθε επαγγελματίας εξωτερικής πολιτικής ή ειδικός ακαδημαϊκός. Η πρώην Secretary of State είναι ανίδεη.

Αυτό που ο Webb εξακολουθεί να πιστεύει ότι δηλαδη, σε τελική ανάλυση, ο πόλεμος του Βιετνάμ ήταν αναγκαίος είναι απωθητικό, για να πούμε το λιγότερο΄και ήταν απογοητευτικό να μάθουμε, από τις λίγες λέξεις που ήταν σε θέση να πει στο Λας Βέγκας, ότι Webb διαθέτει ακόμη συμπεριφορές Ψυχρού Πολέμου, ιδιαίτερα προς την Κίνα. Επαινεί το Ισραήλ ως μια αξιόπιστη στρατιωτική δύναμη υπεράκτιων περιουσιακών στοιχείων για τις Ηνωμένες Πολιτείες, και καταδικάζει το Ιράν για λόγους που η ισραηλινή κυβέρνηση και η, ανάδρομη σαλαφιστών συμμάχων της Σαουδικής Αραβίας και άλλων μοναρχιών του Κόλπου προκρίνουν. Αυτό είναι πάρα πολύ απογοητευτικό.
[..]
Περισσότερα από τον John Edwards το 2008 ή οποιαδήποτε άλλο λευκό  Δημοκρατικό της εργατικής τάξης από τον αγροτικό χώρο (ή αστικό) Νότια, ο Webb είναι ένας έντονος υποστηρίχτης των δικαιωμάτων αυτής της κοινωνικής ομάδας, των  λευκών Appalachians και άλλα παραδοσιακών Δημοκρατικών ψηφοφόρων, τους οποίους το Δημοκρατικό Κόμμα εγκατέλειψε, όταν πήρε μια Κλιντονική στροφή. Αλλά είναι αυτές ακριβως οι κοινωνικές ομάδες οι οποίες μπορούν, και είναι αναγκαίο, να  κινητοποιήθουν στις βάσεις της ταξικής αλληλεγγύης για την καταπολέμηση της φτώχειας και των άλλων συνέπειων των νεοφιλελεύθερων κοινωνικών και οικονομικών πολιτικών .

Έχει καταστεί σαφές από την πρώτη μέρα ότι η εκστρατεία του Sanders δεν είχε πιθανότητες σε αυτόν τον τομέα.. Ο Webb θα μπορούσε να γυρίσει τους Appalachians και άλλους πίσω στο δημοκρατικό κόμμα με μια έκκληση προς τα ταξικά τους συμφέροντα και στους πολλούς άλλους παράγοντες που ενώνουν τα δεινά τους με τα δεινά των Αφροαμερικανών και άλλους έγχρωμους. Αλλά αυτό δεν ήταν να γίνει. Ο Webb είναι έξω.

Και πάλι πίσω στην πλήξη της δικτατορίας των ΜΜΕ;
Μετά από το Λας Βέγκας και μετά που Τζο Μπάιντεν αποφάσισε να μην πάει για ένα τελευταίο γύρω, η commentariat αποφάσισε ότι η Χίλαρι είχε πάρει πίσω το mojo της. Ως εκ τούτου, η συμβατική σοφία τώρα είναι ότι η Χίλαρι θα πάρει πράγματι το go ahead, ενώ ο o Bernie θα σταθεί για λίγο - περισσότερο σαν ενοχλητική αλογόμυγα, παρά ως σοβαρή απειλή. Δεδομένου ότι ζούμε στη σκλαβιά του συστήματος των μέσων ενημέρωσης που παίρνει σχεδόν πάντα ότι θέλει, αυτό είναι πολύ πιθανό να έρθει να περάσει.

Ως εκ τούτου, τουλάχιστον ένας από τους παράγοντες που έκαναν τις προοπτικές για την επόμενη εποχή των εκλογών να φαίνεται τόσο ζοφερή όπως όταν άρχισε, τώρα, σταθεροποιείται και πάλι στη θέση του. Η γενική γραμμή στο The New York Times, The Washington Post, NPR, και άλλα καταστήματα "ποιότητας" των μέσων ενημέρωσης είναι ότι οι αριστεροί "λαϊκιστές" είχαν την ευκαιρία τους, έδρασαν, και έρχονται τώρα στα συγκαλά τους. Όσο ο Sanders συναινεί και η Κλίντον συνεχίζει να μιλάει όπως ‘πρέπει’, μπορούν να έχουν δίκαιο.

Ο όχλος απ’ όπου οι Ρεπουμπλικανοί μεγιστάνες μαζεύουν ψήφους από την εποχή του Νίξον, δεν είναι και τόσο εξυπηρετικοί. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τους αποκαλούν "λαϊκιστές". Ο Νίξον τους αποκάλεσε «η σιωπηλή πλειοψηφία», μια έκφραση που ο Trump έχει έξυπνα αναβιώσει. Ό, τι τους αποκαλούν, δεν πρόκειται να συγχωνευτούν γύρω από οποιαδήποτε από τις μειλίχιες μετριότητες στο χώρο του Ρεπουπλικανικού κόμματος. Αυτή η φοβερή εποχή των εκλογών θα τελειώσει με την Κλίντον να κινείται πίσω στο Λευκό Οίκο. Ακόμα κι έτσι, κάτι καλό θα μπορούσε να βγει από αυτό, κάτι που πριν από λίγους μήνες κανείς δεν θα τολμούσε να φανταστεί. Αν ναι, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Trump.

Πόσο πιο ευπρεπής αυτό θα ήταν ο Webb, αντί για τον Trump, αυτός που θα οδηγεί το Ρεπουπλικανικό κόμμα προς τα κάτω. Αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Η ιστορία είναι πονηρή, όχι ευπρεπής΄και λειτουργεί με μυστήριους τρόπους.

Ο ANDREW LEVINE είναι ανώτερος υπότροφος στο Ινστιτούτο Πολιτικών Μελετών, συγγραφέας του πιο πρόσφατα THE AMERICAN IDEOLOGY (Routledge) και POLITICAL KEY WORDS (Blackwell), καθώς και πολλών άλλων βιβλίων και άρθρων για την πολιτική φιλοσοφία. Το πιο πρόσφατο βιβλίο του είναι In Bad Faith: What’s Wrong With the Opium of the People. Ήταν καθηγητής (φιλοσοφίας) στο Πανεπιστήμιο του Wisconsin-Madison και Καθηγητής Ερευνών (φιλοσοφία) στο Πανεπιστήμιο του Maryland, College Park. Συμβάλει επίσης στο Hopeless: Barack Obama and the Politics of Illusion (AK Press)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου