1 Νοε 2015

Ο Μιλτής που θυμίζει Λίλλη, ο Πολίτης σαν φερέφωνο και οι πλάγιες επιθέσεις ενάντια στο Κ. Κληρίδη: Όταν το πρωτοσέλιδο του Πολίτη μοιάζει με φερέφωνο των διαρροών της υπεράσπισης του Ρίκκου, τότε δεν γελά απλώς ο Βγενόπουλος.. τίθεται και θέμα ποιοί κατασκεύασαν το θέαμα της focus, και ποιοί κάνουν πολιτική με τα στημένα θεάματα του Ρίκκου.. και όσων «κάθονται στα αφκιά» μερικών…




Αποκαλυπτικές στιγμές από την κατάθεση του Κ. Κληρίδη: Τα «συμφέροντα και οι σκοπιμότητες» που διαρρέουν, οι μεγαλοδικηγόροι που «κάθονται στα αφκιά..» για να γίνει το δικό τους, και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του Ρίκκου για την  focus
"Κληθείς να πει αν αποδίδει τέτοια δημοσιεύματα στον κ. Ερωτοκρίτου, ο κ. Κληρίδης είπε ότι τα αποδίδει σε επηρεασμό από πρόσωπα τα οποία εμπλέκονται στην υπόθεση. Ξέρω, πρόσθεσε, ότι υπάρχουν συμφέροντα και σκοπιμότητες. Μέσα σ` αυτές τις αντίξοες συνθήκες προσπαθώ να κάνω τη δουλειά μου, σημείωσε." [1]

"Ο κ. Κληρίδης επέμεινε στην ίδια εκδοχή που έδωσε και κατά την εξέτασή του, δηλαδή ότι ο κ. Ερωτοκρίτου του έθεσε το θέμα και ότι του είχε πει να προχωρήσει γιατί ο κ. Νεοκλέους έχει κάτσει «πά στ` αφκιά μου», όπως αναφέρθηκε. Ο κ. Πουργουρίδης του είχε υποβάλει ότι αυτό που του είπε ο κ. Ερωτοκρίτου ήταν ότι «κάνε ότι νομίζεις αλλά αν με ανατρέψεις και δώσεις αντίθετη γνωμάτευση δεν γλιτώνουμε από τον Νεοκλέους ή θα κάτσει πά στ` αφκιά μας ο Νεοκλέους». Σίγουρα δεν είναι πάνω στα δικά μου αυτιά που έκατσε, σε κανένα στάδιο, απάντησε ο κ. Κληρίδης." 

"…ενώ σε συγκεκριμένη ερώτηση για συναντήσεις που έκανε με τον επικεφαλής ανακριτή για την κατάρρευση της οικονομίας Θεμιστού Αρναούτη, χωρίς να ενημερώσει τον κ. Ερωτοκρίτου, ανέφερε ότι ο ίδιος ο κ. Αρναούτης ήθελε να του αναφέρει κάποια θέματα σε σχέση με την έρευνα για την Focus. Είπε συγκεκριμένα ότι τον ενημέρωσε ότι ο κ. Ερωτοκρίτου είχε ζητήσει να του δοθούν τα τεκμήρια για την υπόθεση για ασφαλή φύλαξη, «γεγονός που θεώρησα απαράδεκτο». Πρόσθεσε ότι ο κ. Αρναούτης του διαβίβασε την επιμονή του κ. Ερωτοκρίτου σχετικά με το θέμα..»

Όταν οι δημοσιογράφοι το παίζουν «αθώοι» και δεν βλέπουν τις αναλογίες, το πλαίσιο και τις συγκριτικές περιπτώσεις  ή πότε η προκατάληψη βγαίνει περίπατο σαν «κουβέντα του καφενέ»
Το δημοσίευμα του Πολίτη την Κυριακή 25/10 για την «κατάθεση του Μιλτή» γύρω από το θέμα της  focus ανακύκλωσε και πάλι μια ιστορία που συνεχίζεται για 2, σχεδόν, χρόνια και που ο στόχος της φαίνεται να είναι η αριστερά. Ωστόσο, η νέα ανακύκλωση της ιστορίας φαινόταν έμμεσα να είχε και άλλες προεκτάσεις. Ερχόταν μόλις 2 εβδομάδες από όταν το συγκρότημα ΔΙΑΣ, σε μια εξίσου παράδοξη ανακύκλωση, επανέφερε μια «έκθεση» που είχαν γράψει 3 μέλη του ΔΣ Κεντρικής το 2013, όταν σε συνεργασία με την κυβέρνηση [που τους είχε διορίσει και στους οποίους είχε δώσει εντυπωσιακές αυξήσεις] προσπαθούσαν να εκδιώξουν τον Π. Δημητριάδη από τη θέση του. Είναι σε αυτό το πλαίσιο που ο Κ. Κληριδης δήλωσε ότι ο ουσιαστικός στόχος ήταν ο ίδιος. Ενώ ο Βγενόπουλος με σαρκαστική ειρωνεία ρωτούσε τί κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια. Από την πλευρά του ΑΚΕΛ τέθηκε το ζήτημα ότι αυτή η ανακύκλωση είναι μέρος της όλης εκστρατείας που προωθείται, καθώς το κόμμα της αριστεράς φαίνεται να κερδίζει έδαφος στις δημοσκοπήσεις και στην κοινή γνώμη. Από την πλευρά των ΜΜΕ, υπήρξε η συνήθης pathetic αναπαραγωγή – επιβεβαιώνοντας, εν μέρει, την αριστερά για την προκατάληψή τους, αλλά και το αίσθημα μιας γενικής αδυναμίας να τεθούν έστω τα αυτονόητα ερωτήματα. Ούτε καν η αιχμή του γ.γ. του ΑΚΕΛ για τη διαρροή δεν ξύπνησε μια έστω κρυμμένη επαγγελματική διαίσθηση.

 Επιπλέον, ο κ. Νεοφύτου βρίσκεται στα δικαστήρια με υπηρεσίες και οργανισμούς, όπως τον ΘΟΚ, οι οποίοι διεκδικούν και αποζημιώσεις. Άρα είναι υπό πολλαπλή πίεση από τους κυβερνητικούς μηχανισμούς. Αν, λοιπόν, ακούγεται σαν Λίλλης, είναι ίσως γιατί τον ωθούν σε ρόλο Λίλλη…. Και παρά  το ότι το άτομο που ηγήθηκε αυτής της πολιτικής εκβιασμών, ο Ρίκκος Ερωτοκριτου, βρίσκεται σήμερα υπό δίκη για ανάλογο αδίκημα, για στήσιμο δίκης, μερικοί δημοσιογράφοι κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ακόμα. Ενώ ο Πολίτης φαίνεται να συμμετέχει, ακόμα, στην νοοτροπία εκβιασμού δηλώσεων που θυμίζουν Μακρόνησο.

Ο Α. Μιχαηλίδης λ.χ. διευθυντής σύνταξης του Φιλελευθέρου αναπαρήγαγε, βασικά, το επιχείρημα του Παρούτη του Πολίτη. Η προκατάληψη ήταν κραυγαλέα, αν σύγκρινε κανείς τη στάση του κ. Μιχαηλίδη με ανάλογα θέματα/θεάματα: έτσι, όταν δημοσιεύτηκαν οι ηχογραφήσεις που τεκμηρίωναν το στήσιμο της δίκης της Δρομολαξιάς, βγήκε λάβρος να  κατακεραυνώσει τα τεκμήρια, χωρίς καν να αναφερθεί σε αυτά – επικαλούμενος μόνο τις επίσημες εκδοχές της εισαγγελίας και των δικαστηρίων. Έτσι, αποκάλεσε ένα ξεκάθαρο ηχητικό τεκμήριο "κουβέντες του καφενέ". Τώρα, όμως, μια, εμφανώς υπό πίεση και γεμάτη αοριστολογίες, «κατάθεση» θεωρήθηκε ως τεκμήριο, και μάλιστα ο δημοσιογράφος έβγαλε και συμπεράσματα, παρά το ότι σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο ίδιος ο γενικός εισαγγελέας δεν πείστηκε για να προχωρήσει με βάση τα λεγόμενα. Τα δυο μέτρα και δυο σταθμά είναι εκφραστικά προκατάληψης και τελικά, αποκαλυπτικά για το πώς λειτουργούν μερικά θεάματα, όπως την  focus, που αναπαράγονται χωρίς καν να διαμεσολαβεί η λογική σκέψη και τα, έστω και υποτυπώδη, δημοσιογραφικά ερωτήματα.

Όταν ο Μιλτιάδης Νεοφύτου θυμίζει Λίλλη – και ποιοί κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν την επανάληψη ενός σεναρίου ντροπής
Το πρώτο λογικό ερώτημα είναι γιατί ο Μ. Νεοφύτου, υποτίθεται τέως [;] φίλος του Δ. Χριστόφια να δίνει καταθέσεις εναντίον του – και εναντίον της αριστεράς. Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Ο Μ. Νεοφύτου βρέθηκε από τα 2013, τουλάχιστον, στο στόχαστρο ακριβώς γιατί υπήρξε και υποστηρικτής του κ. Χριστόφια, αλλά πολύ περισσότερο γιατί διετέλεσε επικεφαλής του αριστερού σωματείου Ομόνοια. Παρά το ότι τα δάνειά του στην Τράπεζα Κύπρου ήταν 15 εκατομμύρια, εντούτοις το όνομα του αναφερόταν από τον κ.  Α. Μιχαηλίδη του Φιλελεύθερου λ.χ., όταν αναφερόταν σε μεγάλο-οφειλέτες - όμως, ο μεγάλο-δημοσιογράφος δεν έκανε καμιά αναφορά στον κ. Λεπτό λ.χ. που όφειλε εκατοντάδες [και όχι απλώς 15] εκατομμύρια και είναι φίλος και υπό την προστασία του κ. Αβέρωφ Νεοφύτου. Ανάλογα και ο κ. Πικής, ο οποίος φάνηκε ότι ανέλαβε να ξελασπώσει την κυβέρνηση από το σκάνδαλο των εκροών του «συμπέθερου», εστίασε ερωτήσεις στον κ. Νεοφύτου – και όχι σε άλλους με πολύ μεγαλύτερα δάνεια. Αυτή η εστίαση δεν είναι μόνο θεαματική, προφανώς. Ο κ. Νεοφύτου είναι όντως και υπό οικονομική πίεση για ό,ποιον παρακολουθεί σχετικά δημοσιεύματα. Είναι εξαρτώμενος από την Τράπεζα Κύπρου λόγω δανείων – και η τράπεζα έχει ένα ΔΣ, το οποίο έμμεσα, αλλά με σαφήνεια, όπως κατάγγειλε και ο Ν. Παπαδόπουλος, που έχει εμπειρία οικογενειακή σε τέτοιους διορισμούς προφανώς, καθορίστηκε από το προεδρικό και τους πελάτες του οικογενειακού δικηγορικού γραφείου.

Επιπλέον, ο κ. Νεοφύτου βρίσκεται στα δικαστήρια με υπηρεσίες και οργανισμούς, όπως τον ΘΟΚ, οι οποίοι διεκδικούν και αποζημιώσεις. Άρα είναι υπό πολλαπλή πίεση από τους κυβερνητικούς μηχανισμούς. Αν, λοιπόν, ακούγεται σαν Λίλλης, είναι ίσως γιατί τον ωθούν σε ρόλο Λίλλη. Ο Λίλλης έκανε μια επένδυση στη Δρομολαξιά και κέρδισε απέναντι στην οικογένεια Κουλέρμου. Ακολούθως, όμως, βρέθηκε στο στόχαστρο μιας γενικής επίθεσης των ΜΜΕ τα φθινόπωρο του 2013, και ξαφνικά, όταν «έδωσε» αυτούς που του υπέβαλαν [και έχουμε και ηχητικό τεκμήριο για αυτές τις συναλλαγές], τότε όχι μόνο απαλλάχτηκε από όλα, αλλά πήρε μπόνους απαλλαγές από χρέη στο δημόσιο – και τώρα μάλιστα φαίνεται να ζητά και αποζημιώσεις. Γιατί να μην ωθείται λοιπόν και ο κ. Νεόφυτου εκεί; Είναι ένα αισχρό σενάριο εκβιασμού, στο οποίο ανταμείβεται όποιος «σπάσει» και κάνει την αναμενόμενη, για τους κατασκευαστές πολιτικών θεαμάτων δαιμονοποίησης και μετατόπισης, «δήλωση».  Η αλήθεια δεν έχει καμία σημασία – όπως φάνηκε και στη δίκη της Δρομολαξιας. Οι μάρτυρες μπορεί κάλλιστα να έχουν πάρει επίσης ανταλλάγματα – για να πουν αυτά που «πρέπει» για να στηθεί η δίκη. Μερικοί φαίνεται ζουν ακόμα σε νοοτροπίες άλλων εποχών. Και παρά  το ότι το άτομο που φαινεται να ηγήθηκε αυτής της πολιτικής [που θα μπορουσε να χαρακτηριστει] των "εκβιασμών", ο Ρίκκος Ερωτοκρίτου, βρίσκεται σήμερα υπό δίκη για ανάλογο αδίκημα –  για στήσιμο δίκης.




Μερικοί δημοσιογράφοι κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, ενώ ο Πολίτης φαίνεται να συμμετέχει, ακόμα, στην νοοτροπία εκβιασμού δηλώσεων που θυμίζουν Μακρόνησο. Δεν είναι και πολύ δύσκολο να δει κανείς οτι ανάλογο σενάριο επαναλήφθηκε και στην Πάφο με το σκάνδαλο του ΣΑΠΑ, όπου τελικά απαλλάγηκαν οι εργολάβοι. Αναπόφευκτα, θα έρθει η εποχή της αποκατάστασης, τουλάχιστον, των δημοκρατικών θεσμών – και τότε, οι σημερινοί συμμετέχοντες, ή συγκαλύπτοντες, τα θεάματα θα προσπαθούν να ξεχνούν την σημερινή τους κατάντια και ενοχή.

Αν θυμίζει Λίλλη, τότε μυρίζει Ρίκκο – αλλά οι δημοσιογράφοι μας δεν μπορούν να συνδέσουν ούτε μια ημερομηνία;
Θα μπορούσε, βέβαια, να πει κάποιος ότι όλα εκείνα με τις στημένες δίκες και καταθέσεις του Ρίκκου είναι, πια, παρελθόν από την εισαγγελία μετά την παύση του. Άλλωστε ο ίδιος ο Ρίκκος βρίσκεται ακόμα ενώπιον του δικαστηρίου για στήσιμο δίκης με το γραφείο Νεοκλέους. Αλλά η κατάθεση του κ. Νεοφύτου δόθηκε τον.. Μάρτιο του 2015. Άρα η κατάθεση λήφθηκε, όταν ήταν στην εισαγγελία ο Ρίκκος και απειλούσε δημόσια και από τη τηλεόραση - σε διαμάχη του λ.χ. με την Ειρήνη Χαραλαμπίδου; Άρα το ερώτημα, πλέον, τίθεται ανάποδα – ποιά είναι η γενική σχέση του Ρίκκου με το θέαμα focus. Και γι’ αυτό φαίνεται να υπήρχε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον του Ρίκκου – ανάλογο με την, τεκμηριωμένα με τις ηχογραφήσεις, στημένη δίκη της Δρομολαξιας.

Για να κατανοηθεί αυτό το πλαίσιο, θα πρέπει δει κανείς το ευρύτερο σκηνικό. Και στις δυο περιπτώσεις ανακύκλωσης θεαμάτων [έκθεση Κεντρικής του 2013, focus] η έμμεση επίθεση ενάντια στον κ. Κληρίδη είναι σαφής.

Αυτή φαίνεται να ήταν η πρακτική του Ρίκκου. Να φτιάχνει θέματα πίσω από την πλάτη του γενικού εισαγγελέα και μετά να δημιουργεί θεάματα μέσω των ΜΜΕ. Για αυτό και η ενοχή πολλών – όπως τον Καλατζή του Πολίτη που φάνηκε να προαναγγέλλει τις κωμικές απόπειρες θεαμάτων μετατόπισης του Ρίκκου την περασμένη άνοιξη.. Σύμφωνα, λοιπόν, με τις μαρτυρίες ο Ρίκκος χειρίστηκε σχεδόν μόνος του την υπόθεση της Δρομολαξιάς, προσφέροντας υπηρεσίες εκεί όπου όφειλε – τα ανταλλάγματα θα τα μάθουμε με τον καιρό. Άλλωστε, ο αυτοεξευτελισμός του προέδρου, όταν προσπάθησε να τον υπερασπιστεί τον Απρίλιο και εισέπραξε το «Ντροπή κύριε πρόεδρε», ήταν εκφραστικό των εξαρτήσεων. Και από ότι κατατέθηκε, ο Ρίκκος ήθελε με πάθος, επίσης, να έχει πρόσβαση στο υλικό των ανακρίσεων για την focus. Για να τα «προφυλάξει» - που στη γλώσσα του Ρίκκου, μάλλον, σημαίνει να τα διαρρέει επιλεκτικά στον τύπο.. στον Πολίτη ενδεχομένως;

Στην μια περίπτωση, η αιχμή ήταν ότι ο κ. Κληρίδης δεν διερευνούσε, τάχα μου, το θέμα του κ. Πανίκου Δημητριάδη: η δημοσιογραφική αναπαραγωγή πίστεψε το ψέμα που σερβιρε και έφτασε στο σημείο να έχει και άποψη για το τί πρέπει να γίνει νομικά – χωρίς καν να ρωτά ποιοί και πώς έγραψαν την έκθεση και πώς και γιατί διοχετεύτηκε ξανά. Στην περίπτωση του Μ. Νεοφύτου, η αιχμή ήταν πιο άμεση και παρέπεμπε άμεσα στο Ρίκκο και τη ρητορική του.

Διότι πέρα από την «μικρή ορφανή ρωσίδα» και τον «φτωχό επαρχιώτη δικηγόρο» [που κατά τα άλλα θα τσέπωνε 600,000 ευρώ], η ρητορική του Ρίκκου εστιαζόταν στο ότι τάχα μου ήθελε να διερευνήσει τα σκάνδαλα της οικονομίας. Ο Ρίκκος, ο οποίος, συμφωνα με τις κατηγοριες που αντιμετωπιζει στο δικαστηριο, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να εξασφάλισει για τον εαυτό του από την διαχείριση της Λαϊκής 600,000 ευρώ, ενδιαφερόταν για τα.. σκάνδαλα. Αλλά ένα σημαντικό μέρος του κατεστημένου ανέχτηκε και στήριξε τις ανοησίες και το παρακράτος που προσπαθούσε να φτιάξει ο Ρίκκος. Ο ίδιος ο Αναστασιάδης προσπάθησε να τον συγκαλύψει. Ο Ευσταθίου της ΕΔΕΚ έκανε τα ίδια. Και φυσικά, το γραφείο Νεοκλέους. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Κ. Κληρίδης πήρε, μεν, μια γενναία απόφαση να σταθεί απέναντι σε αυτό ο δίκτυο διαπλοκής και διαφθοράς – αλλά ακριβώς γιατί είχε δίκαιο και γιατί ήταν γενναία η απόφασή του, θα έχει να αντιμετωπίσει αυτές τις επιθέσεις. Άμεσα ή υπόγεια.

Ο κ. Κληρίδης ακούγεται σαν μια φωνή που διεκδικεί ήθος ή έστω την εφαρμογή τουλάχιστον των κανονισμών – σαν ένα έντιμο τέκνο, έστω και από την πλευρά του κατεστημένου, των δημοκρατικών θεσμών που ωριμάζουν. Απέναντί του είδε να αναπτύσσεται ένα γιωρκατζισμός που θύμιζε την χειρότερη περίοδο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τώρα, όμως, είναι στην ίδια θέση με την αριστερά. Θα του επιτεθούν και αφού διάλεξε το δρόμο της συνέπειας, πρέπει να το παλέψει… Θα φανεί πόσο θα θελήσει να τραβήξει το δρόμο της συνέπειας. Σίγουρα, άνοιξε μια πόρτα ιστορικής σημασίας…. Αλλά οι εκβιασμοί είναι ήδη στην πόρτα του… και όχι μόνο στα «αφκιά του»…

Η Κατάθεση του Κ. Κληρίδη – ο στόχος των πλάγιων επιθέσεων των κυκλωμάτων συγκάλυψης του Ρίκκου…
Ας δούμε, λοιπόν, τί είπε στην κατάθεση του ο κ. Κληρίδης και πώς εξηγούν και τα θεάματα του Πολίτη και άλλων.

Η αντιπαράθεση δυο κόσμων ήταν εμφανής στο τόνο και το ύφος του κ. Κληρίδη, καθώς απαντούσε στις υποβολές των δικηγόρων του Ρίκκου και του γραφείου Νεοκλέους. Ο κ. Κληρίδης φαίνεται να θεωρεί ότι το αξίωμα του είναι ένα βαρύ καθήκον, και άρα οφείλει να το υπηρετήσει με συνέπεια. «Αν είχα υποβιβάσει το θεσμό του Γενικού Εισαγγελέα σ` αυτό το επίπεδο, θα ήμουν πραγματικά αξιολύπητος και αξιοκατάκριτος», απάντησε σε υποβολή ότι είπε ότι χειριζόταν ο Ρίκκος τις ποινικές υποθέσεις. Αντίθετα, ο Ρίκκος, όπως τον είδαμε και ακούσαμε, έστηνε δίκες, απειλούσε δημόσια, λες και ήταν σε κοντραμπάντο του υπόκοσμου, έλεγε και απειλούσε και μετά αναιρούσε, λες και οι λέξεις δεν έχουν καμία σημασία. Αξίζει να τονιστεί ότι αυτή η συμπεριφορά είχε την κάλυψη και την προστασία αρκετών ΜΜΕ – συμπεριλαμβανομένου και του Πολίτη. Αυτοί δεν απολογήθηκαν ποτέ για εκείνη τη στήριξη στην εξαπάτηση. Όσον αφορά στην υπόθεση της Providencia, ο κ. Κληρίδης τεκμηρίωσε ότι ο Ρίκκος, όχι μόνο είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αλλά και του είπε ξεκάθαρα ότι το έκανε για τον Νεοκλέους «που έκατσε πάνω στα αφκιά μου», κατά την έκφραση του Ρίκκου. Τί όφειλε, όμως, ο Ρίκκος στον Νεοκλέους; Ο κ. Κληρίδης ήταν σαφής ότι δεν θα ολοκληρωνόταν απόφαση της εισαγγελίας για το θέμα, χωρίς την έγκρισή του. Εμφανώς, ο Ρίκκος προσπάθησε να περάσει το θέμα, με το αμαξούι.. βάζοντας δήθεν το φάκελο της υπόθεσης σε ένα αμαξούιν, που θα περνούσε από το γραφείο του γενικού εισαγγελέα. Ο κ. Κληρίδης ήταν καυστικός, αλλά σαφής:
"Σε άλλη υποβολή του κ. Πουργουρίδη ότι ποτέ δεν έγινε λόγος για τρεις όρους, ο κ. Κληρίδης είπε «λυπούμαι πραγματικά», διερωτούμενος «θα ανέμενα αν και πότε θα στέλλετο ένα τρόλεϊ, ένα καροτσάκι, για να βάλω την σφραγίδα του Γενικού Εισαγγελέα; Λυπούμαι πάρα πολύ».
Μόνο την "κόκκινη Πέμπτη" [όπως είπε και πάλι εκφραστικά ο κ. Κληρίδης] θα έπαιρνε το φάκελο που, αντίθετα, προωθήθηκε για να εξυπηρετήσει τον γραφείο Νεοκλέους και τα συμφέροντα του Ρίκκου, προσπερνώντας τον.

Αυτή φαινεται να ήταν η πρακτική του Ρίκκου. Να φτιάχνει θέματα πίσω από την πλάτη του γενικού εισαγγελέα και μετά να δημιουργεί θεάματα μέσω των ΜΜΕ. Γι’ αυτό και η ενοχή πολλών – όπως τον Καλατζή του Πολίτη, που φάνηκε να προαναγγέλλει τις κωμικές απόπειρες θεαμάτων μετατόπισης του Ρίκκου την περασμένη άνοιξη.. Σύμφωνα, λοιπόν, με τις μαρτυρίες, ο Ρίκκος χειρίστηκε σχεδόν μόνος του την υπόθεση της Δρομολαξιάς, προσφέροντας υπηρεσίες εκεί όπου όφειλε – τα ανταλλάγματα θα τα μάθουμε με τον καιρό. Άλλωστε, ο αυτοεξευτελισμός του προέδρου, όταν προσπάθησε να τον υπερασπιστεί τον Απρίλιο και εισέπραξε το «Ντροπή κύριε πρόεδρε», ήταν εκφραστικό των εξαρτήσεων. Και από ότι κατατέθηκε ο Ρίκκος ήθελε με πάθος, επίσης, να έχει πρόσβαση στο υλικό των ανακρίσεων για την focus. Για να τα «προφυλάξει» - που στη γλώσσα του Ρίκκου μάλλον σημαίνει να τα διαρρέει επιλεκτικά στον τύπο.. στον Πολίτη ενδεχομένως;

Ποιοί κάνουν επίθεση
Ο Ρίκκος, βέβαια, δεν έχει από μόνος  του δύναμη να στήνει τέτοιες επιθέσεις. Αλλοι, οπως λ.χ. δικηγορικό γραφείο Νεοκλέους, όμως, μπορει να έχει. Και σε αυτό το σημείο, η κίνηση του κ. Κληρίδη να εμπλέξει το γραφείο στη δίκη, ήταν γενναία, αλλά είναι σαφές ότι θα δεχτεί επιθέσεις. Από άτομα που έχουν κεφάλαια – και διασυνδέσεις.

Επιπλέον, ο Ρίκκος ξέρει αρκετά για τα πώς έστηνε τις δίκες στη Δρομολαξιά και στην Πάφο για να μπορεί να εκβιάζει και τον ΔΗΣΥ και την νέα ηγεσία της ΕΔΕΚ που συνεργάστηκε μαζί του για να ανατρέψουν τον Ομήρου.

Θα μπορούσε να πει, ήδη, κάποιος ότι η παράταση για τόσο καιρό της υπόθεσης της focus έχει να κάνει και με την ελπίδα μερικών ότι θα εκβιάσουν κάποιους να τους «δώσουν» δηλώσεις… Ακόμα πιο ουσιαστικά, το θέμα είναι να μην φτάσει η διερεύνηση της Λαϊκής στην ουσία – στο ποιοί πραγματικά ευνόησαν τον Βγενόπουλο με την απόφαση για την Εγνατίας τον Μάρτιο του 2011. Από εκεί και πέρα, αν εφάρμοζε κανείς την ισονομία και διερευνούσε όλους [ιδιαίτερα τα ΜΜΕ και τα δικηγορικά γραφεία] όσους πήραν χρήματα από την focus και από τον Βγενόπουλο, όσοι κατσιαρίζουν τώρα, θα φώναζαν ότι παραβιάζονται τα δικαιώματά τους – όπως κάνουν μερικοί για τις εκροές.

Όμως, όπως οι επιθέσεις ενάντια στο ΑΚΕΛ, δεν είναι απλώς κομματικές μικρό-διαμάχες, αλλά αφορούν πια την σύγκρουση μεγατόνων που έζησε η Κύπρος και την ευθύνη μερικών για την οικονομική τραπεζιτική ελίτ [αλλά και στις πολιτικές και μιντιακές της προεκτάσεις] που οδήγησε στην οικονομική κρίση, έτσι και η αντιπαράθεση του κ. Κληρίδη με την προσπάθεια δημιουργίας δικτύων διαπλοκής πολιτικών και οικονομικών παραγόντων μέσω δικηγορικών γραφείων και ΜΜΕ, έχει βαθιές προεκτάσεις. Ο κ. Κληρίδης ακούγεται σαν μια φωνή που διεκδικεί ήθος ή έστω την εφαρμογή τουλάχιστον των κανονισμών – σαν ένα έντιμο τέκνο, έστω και από την πλευρά του κατεστημένου, των δημοκρατικών θεσμών που ωριμάζουν. Απέναντί του είδε να αναπτύσσεται ένα γιωρκατζισμός που θύμιζε την χειρότερη περίοδο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τώρα, όμως, είναι στην ίδια θέση με την αριστερά. Θα του επιτεθούν και αφού διάλεξε το δρόμο της συνέπειας, πρέπει να το παλέψει. Για το σύνολο και την συνέπεια των θεσμών. Θα φανεί πόσο θα θελήσει να τραβήξει το δρόμο της συνέπειας. Σίγουρα, άνοιξε μια πόρτα ιστορικής σημασίας. Η κίνηση του είναι ενδιαφέρουσα – και ιστορικά και ηθικά. Αλλά οι εκβιασμοί είναι, ήδη, στην πόρτα του. Σαφώς η πίεση για να βγάλει αποφάσεις που θα απαλλάσσουν το κατεστημένο, ή που θα απλώνουν την ενοχή του σε άλλους [κατά την τακτική της σκανδαλολογιας με στόχο το "όλοι είναι  οι ίδιοι", άρα δεν έχει σημασία τί έγινε] που στήνει θεάματα είναι εκεί. Θα μπορούσε να πει, ήδη, κάποιος ότι η παράταση για τόσο καιρό της υπόθεσης της focus έχει να κάνει και με την ελπίδα μερικών  ότι θα εκβιάσουν κάποιους να τους «δώσουν» δηλώσεις – όπως τον καιρό του Ρίκκου, όπως παλαιοτέρα στη Μακρόνησο κοκ. Ακόμα πιο ουσιαστικά, τα θέμα είναι να μην φτάσει η διερεύνηση της Λαϊκής στην ουσία – στο ποιοί πραγματικά ευνόησαν τον Βγενόπουλο με την απόφαση για την Εγνατίας τον Μάρτιο του 2011. Από εκεί και πέρα, αν εφάρμοζε κανείς την ισονομία και διερευνούσε όλους [ιδιαίτερα τα ΜΜΕ και τα δικηγορικά γραφεία] όσους πήραν χρήματα από την focus και από τον Βγενόπουλο, όσοι κατσιαρίζουν τώρα, θα φώναζαν ότι παραβιάζονται τα δικαιώματά τους – όπως κάνουν μερικοί για τις εκροές. Έτσι, προσπαθούν να συγκαλύψουν εκείνο το σκάνδαλο: πρώτα φώναζαν για να μετατοπίσουν και μετά έριξαν το σύνθημα ότι είναι πολύ μεγάλες οι λίστες και υπάρχουν νομικά προβλήματα στη διερεύνηση τους. Δεν είναι δύσκολο να δει κανείς ότι η απόπειρα συγκάλυψης των ενόχων γίνεται με επιλεκτικές μετατοπίσεις – που κρύβουν, όμως, μέσα τους το άγχος της ενοχής μερικών που είναι ευδιάκριτο από την ανάγκη τους να εστιάζουν σε όσους, έστω και μόνοι τους, τόλμησαν να μιλήσουν για τα σκάνδαλα των τραπεζών, ενώ κάποιοι δικηγόροι, ΜΜΕ κοκ, απολάμβαναν τις χορηγίες και εύνοια - και έτρεχαν να λογοκρίνουν…









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου