22 Νοε 2015

Η ατιμωρησία τους κόστισε πολλούς νεκρούς σ’ αυτό τον τόπο

ΟΙ «Α-ΦΡΟΝΕΣ» ΠΟΥ «ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ» ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ


Του Πανίκκου Χρυσάνθου 16/11/15



Δυο παραδείγματα από μνήμης.
Παράδειγμα πρώτο: Το 1967 κάποιος Ελληνοκύπριος σταμάτησε στον κύριο δρόμο του χωριού Κολώνη, δίπλα στη Γεροσκήπου. Τουρκοκυπριακό χωριό. Γινόταν ένας γάμος. Συγκεντρωμένος κόσμος πολύς μέσα στο δρόμο. Ένας νεαρός Τουρκοκύπριος πλησίασε το σταματημένο αυτοκίνητο και ρώτησε τον οδηγό, αν χρειάζεται βοήθεια. Ο οδηγός έβγαλε ένα πιστόλι, του σφήνωσε μια σφαίρα στο κούτελο και έφυγε στα γρήγορα για την Πάφο. Για το φόνο αυτό του άτυχου νεαρού Τουρκοκύπριου, φανατικοί Τούρκοι σκότωσαν τις επόμενες μέρες τρεις αθώους ανθρώπους για εκδίκηση. Ήταν μια άρρωστη γυναίκα, ο γιος της και ο ταξιτζής, που τους μετέφερε από την Τραχυπέδουλα στο νοσοκομείο. Στη συνέχεια Ελληνοκύπριοι «πατριώτες» λέγεται ότι σκότωσαν 17 αθώους Τουρκοκύπριους για αντεκδίκηση. Συνολικά 21 νεκροί για να κάμει το κέφι του ένας μουχτιτζή πατριώτη. Τον οποίο είδε κόσμος να σκοτώνει. Ο οποίος συνελήφθη, ανακρίθηκε, αφέθηκε ελεύθερος και δούλεψε στη συνέχεια στην κυβέρνηση.
Θα μου πείτε ήταν η πάγια τακτική της εποχής: Αυτοί που σκότωναν ανθρώπους του εχθρού, άσχετα αν ήταν άοπλοι, αθώοι, γυναικόπαιδα, δεν ήταν φονιάδες. Ήταν ήρωες. Μπορούσαν να περηφανευτούν για το κατόρθωμά τους. Με επεισόδια σαν αυτό της Κολώνης φτιάξαμε και στις δυο κοινότητες από μια ομάδα φονιάδων, που λογαριάζονταν για ήρωες. Η ατιμωρησία τους κόστισε πολλούς νεκρούς σ’ αυτό τον τόπο. Τους βρίσκουμε σήμερα στα πηγάδια. Αν η κοινωνία τους στιγμάτιζε τότε σαν φονιάδες, αν έκλεινε τους πρώτους στη φυλακή, δε θα είχαμε τόσους νεκρούς. Ούτε επανάληψη των εγκλημάτων σε κάθε κύκλο σύγκρουσης, που είχαμε.
Παράδειγμα δεύτερο. Τις πρώτες μέρες που άνοιξαν οι γραμμές το 2003 ένας Τ/κ νοίκιασε ένα ταξί για να πάει στη Λεμεσό να δει το σπίτι του. Ο Ελληνοκύπριος που έμενε στο σπίτι του τον ξυλοφόρτωσε και αυτόν και τον ταξιτζή που τον πήρε. Υπήρξε τότε μια καθολική καταδίκη. Αν θυμάμαι καλά, έκαμε δήλωση και ο ίδιος ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο αγαναχτισμένος πολίτης απολογήθηκε την επόμενη μέρα. Κανένας δεν το ξανάκαμε. Αν υπήρχε μια χαλαρότητα στην αντίδραση («ο καημένος, επειδή έχασε το σπίτι του» και άλλες τέτοιες πατριωτικές δικαιολογίες) είμαι βέβαιος ότι θα το έκαμναν και άλλοι που το λαχταρά η ψυχή τους.
Τα δυο παραδείγματα δείχνουν τη δυναμική της αντίδρασης στο φανατισμό και τη μισαλλοδοξία. Η κοινωνία επιτρέπει την αυθαιρεσία ή της κλείνει το δρόμο.
Το σημερινό γεγονός, μαθητές να κακοποιήσουν ένα ανυπεράσπιστο Τουρκοκύπριο, πρέπει να καταδικαστεί καθολικά και να τιμωρηθεί. Για ένα απλό λόγο: Να μη ξαναγίνει. Για να ξέρει αυτός που θα διανοηθεί κάτι παρόμοιο, ότι δεν είναι κάτι που γίνεται αποδεκτό στην κοινωνία μας.

Ταυτόχρονα, πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά. Δυστυχώς δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Έχω Τουρκοκύπριους φίλους, που τους χάραξαν επανειλημμένα το αυτοκίνητο ή τους έβρισαν στο δρόμο. Γι’ αυτό διστάζουν να έρθουν στο νότο. Ήταν μοιραίο να φτάσουμε και σε πιο δραματικά γεγονότα, όταν αδιαφορούμε για τα μικρά δείγματα της μισαλλοδοξίας. Είναι κοινό μυστικό ότι η παιδεία μας χωλαίνει. Ότι έχουμε δηλητηριάσει με φανατισμό και μισαλλοδοξία τις ψυχές των παιδιών μας βασισμένοι σε μια αλήθεια: ότι είμαστε θύματα μιας βίας και μιας αδικίας, που έχει το όνομα τουρκική εισβολή. Αυτό είναι σωστό. Όμως, αυτό δεν είναι η μόνη αλήθεια. Ούτε εντελώς αθώοι είμαστε σ’ αυτή την αντιπαράθεση ούτε οι Τουρκοκύπριοι είναι περισσότερο υπεύθυνοι από μας για τα δεινά της χώρας μας. Ένας που έχει στο νου του αυτές τις αλήθειες δεν μπορεί να είναι τόσο φανατικός και απόλυτος όσο τα παιδιά, που χτύπησαν σήμερα τον Τουρκοκύπριο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου