22 Νοε 2015

Η «Αντι-μεταρρύθμιση» του Κράτους Πρόνοιας

Γρανάζι[1]
Τη λαϊκή ρήση “δείξε μου το φίλο σου…” θα την παραφράσουμε ως εξής “δείξε μου τις μεταρρυθμίσεις να σου πω πόσο μνημονιακές είναι”.
Γνωρίζουμε ότι το καπιταλιστικό κράτος ρυθμίζει τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές διαδικασίες προς όφελος του κεφαλαίου και όχι του λαού. Όταν, λοιπόν, το κράτος πρόνοιας παύει να είναι κράτος φροντίδας και γίνεται ένας μηχανισμός συνυφασμένος με την απόσπαση κέρδους, τότε δημιουργούνται τα εξής παράδοξα:



Τον περασμένο Μάη ένας σεβαστός αριθμός πολιτών, λήπτες δημόσιου βοηθήματος, έμειναν επί ξύλου κρεμάμενοι, καθώς η κυβέρνηση τους έκοψε την πρόσβαση σε αυτό. Δεν θα σταθούμε στις δικαιολογίες που επικαλέστηκαν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης καθώς θα μας απομακρύνουν από την ουσία του ζητήματος: Πως και κάτω από ποιες προυποθέσεις οι ευαλωτες ομάδες πληθυσμού παύουν να θεωρούνται τέτοιες; Από πότε το δικαίωμα για αξιοπρεπή επιβίωση ενός ανάπηρου είναι διαπραγματεύσιμα; Είναι η αξιοπρεπής διαβίωση των ομάδων αυτών αναφθαίρετο δικαίωμα ή όχι; Τα ερωτήματα γίνονται ακόμη πιο πιεστικά όταν συναντάμε στην ιστοσελίδα του υπουργείου κοινωνικής ευημερίας διακυρύξεις σαν κι αυτή: “Αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα κάθε ανθρώπου να έχει επαρκείς πόρους για να ζει αξιοπρεπώς, να απολαμβάνει τους καρπούς της κοινωνικής προόδου και να παίρνει βοήθεια όταν τη χρειάζεται, για να προλαμβάνεται η ανέχεια και η περιθωριοποίησή του”. Εαν αυτό δεν είναι οξύμωρο, τότε τι είναι;΄

Κατ’ αρχήν η πρακτική αυτή της κυβέρνησης ενέχει ταυτόχρονα και το αντιεπιχείρημα της. Η εφαρμογή της νέας πολιτικής έχει κάνει το βίο αβιωτο στους πρώην λήπτες δημόσιου βοηθήματος καθώς δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε τα αναγκαία για την επιβίωση. Φαίνεται ξεκάθαρα οτι η προσχεδιασμένη τακτική της κυβέρνησης για αποκοπή των ευάλωτων ατόμων από το δημόσιο βοήθημα, μόνο ορθολογιστική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Η αντιμεταρρύθμιση του κράτους πρόνοιας στην οποία προχώρησε η κυβέρνηση είναι πλέον σαφές ότι στοχοποιεί τους λήπτες δημόσιου βοηθήματος για να τους εντάξει με μεθόδευση στον ακρογωνιαίο λίθο του νέου “συστήματος πρόνοιας”, στο Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα (ΕΕΕ). Στα πλαίσια αυτού του συστήματος διακηρύσσεται πως θα ενταχθούν με πιο μικρό ποσό ενίσχυσης οι πρώην λήπτες δημόσιου βοηθήματος καθώς και πολίτες που είναι μακροχρόνια άνεργοι και γενικά πολίτες που έχουν πληγεί από την καπιταλιστική κρίση. Όπως ανέφερε, η υπουργός, στόχος του νέου συστήματος είναι να λειτουργήσει ως “ύστατο δίκτυ προστασίας για όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη”.

Πως είναι δυνατόν να γίνεται λόγος για την εξάλειψη τη φτώχειας και της ανεργίας, όταν αντί να βελτιώνεται, το κράτος πρόνοιας καταστρέφεται; Πως είναι δυνατόν να μιλάνε για ενεργό συμμετοχή των πολιτών στην αγορά εργασίας; Και σε τι είδους εργασία αναφέρονται; Σε αυτή των επιχορηγούμενων επιδομάτων χωρίς ίχνος παγίωσης εργασιακών δικαιωμάτων; Αρκετά μέτρα λιτότητας επωμίστηκαν οι φτωχοί και ο κόσμος της δουλειάς. Όποιο και αν είναι το ερώτημα η λιτότητα δεν είναι η απάντηση. Η απάντηση για την αντιμετώπιση της φτώχειας και της ανεργίας δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει ένα ισχυρό κράτος πρόνοιας.






[1] Αναδημοσίευση από εδώ: http://granazi.org/antimetariumisi-kratos-pronoias/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου