22 Νοε 2015

Λόγου κοινού εόντος - ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Του Πανίκκου Χρυσάνθου 17/11/15



Για τον αγαναχτισμένο μαθητή, που προπηλάκισε προχτές Τουρκοκύπριους. Τον καλοπροαίρετο, που ακούει άλλες απόψεις:

Είναι μερικές αλήθειες, που τις έχουμε δουλέψει πολύ και τις εντάξαμε στη συλλογική μας μνήμη. Μια λ.χ., που θα μπορούσα να την προβάλω κι εγώ ο ίδιος σαν προσωπική εμπειρία, είναι ότι μας έδιωξαν με τη βία από τα σπίτια μας. Συνεπώς έχουμε κάθε δικαίωμα να τα διεκδικούμε πίσω. Θα έλεγα και με πόλεμο σύμφωνα με τις διεθνώς αποδεχτές αρχές. Άλλο θέμα, αν έχουμε τα κότσια, δηλαδή την πιθανότητα να το πετύχουμε με ένα πανίσχυρο εχθρό από πάνω μας.

Είναι κάποιες άλλες αλήθειες όμως που απουσιάζουν εντελώς από τη συλλογική μας συνείδηση. Ο φίλος μου ο Μεχμέτης λ.χ από την Αντρολύκου ήταν 15 χρονών το ‘74. Οι ένοπλοι Ελληνοκύπριοι, που κατέλαβαν το χωριό του, τον πήραν αιχμάλωτο και τον κράτησαν για μερικούς μήνες στο γήπεδο της Λεμεσού. Το φθινόπωρο του ‘74 η Κυπριακή Δημοκρατία τον παρέδωσε στον τουρκικό στρατό στα πλαίσια της ανταλλαγής αιχμαλώτων. Ο Μεχμέτης δεν ήθελε να πάει στο βορρά. Ζητούσε να πάει πίσω στους συγγενείς του στην Αντρολύκου. Και το δήλωσε. Η επιθυμία όμως δεν εισακούστηκε. Μερικούς μήνες μετά στάληκε στα κατεχόμενα και η υπόλοιπή του οικογένεια. Ούτε αυτή ήθελε να πάει στο βορρά. Δεν υπόγραψε. Οι κατάλογοι έρχονταν από τα κατεχόμενα. Τη στείλαμε κι αυτή με βάση τη συμφωνία για την επανένωση των οικογενειών.

Θα μου πείτε ήταν πόλεμος κι η Τουρκία εκβίαζε. Αν δεν παραδώναμε στον τουρκικό στρατό τους αιχμαλώτους και στη συνέχεια, αν δε μεταφέραμε τους συγγενείς τους στο βορρά, δε θα μας έδιναν τους δικούς μας αιχμαλώτους. Τους «δικούς» μας! Ο Μεχμέτης και η οικογένειά του δεν ήταν δικοί μας για να τους προστατέψει η Δημοκρατία μας! Ξέροντας αυτά, ρωτώ: Ο Μεχμέτης τί φταίει, που είναι πολίτης της «Τουρκικής Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου»; Φταίει παραπάνω από εμάς; Στον νου μου έρχεται και ένα επιπρόσθετο ερώτημα: Είχες δίκιο, που τον προπηλάκισες προχτές ως τον υπεύθυνο της κατοχής; Ο Μεχμέτης θα είχε άδικο, αν δεν μας εμπιστευόταν κι υποστήριζε τη διζωνική ομοσπονδία;

Ακόμα μια αλήθεια από αυτές που απωθούμε μακρυά από το μυαλό μας: Ο Αντρέας από το Ριζοκάρπασο, που αρνήθηκε να φύγει και ζει μια ζωή κάτω από τον καταχτητή με όλες τις καθημερινές επιπτώσεις που μπορεί να σημαίνει αυτό. Κάμνει κάτι κακό, που εγγράφει το τράχτορ του στις κατοχικές αρχές; Που βγάζει ταυτότητα του «κράτους» ή που πάει στο αστυνομικό τμήμα όποτε τον καλέσουν; Είναι προδότης όπως όλοι εμείς, που δείχνουμε τις ταυτότητες μας στον καταχτητή;

Ο Μεχμέτης και ο Αντρέας έχουν κάτι κοινό: Είναι άνθρωποι, που τη μοίρα τους δε μπόρεσαν να την αποφασίσουν οι ίδιοι. Κάποιοι άλλοι αποφάσισαν γι αυτούς. Πληρώνουν το τίμημα ξένων αμαρτιών. Σαν αυτούς είναι οι πιο πολλοί από μας. Άλλοι λίγο, άλλοι πολύ πληρώσαμε για αμαρτίες που έκαμαν κάποιοι στο όνομά μας.
Κι όμως, δε μάθαμε ως σήμερα να ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους από τις πολιτικές. Εμείς οι Ελληνοκύπριοι λ.χ. δε μάθαμε να ξεχωρίζουμε το ψευδοκράτος από τους ανθρώπους που ζουν εκεί. Που εξακολουθούν να είναι άνθρωποι όπως εμείς, έστω κι αν ζουν σε ένα παράνομο και μη αναγνωρισμένο κράτος.

Έχουμε το δικαίωμα - και τη υποχρέωση - να πολεμούμε την πολιτική της κατοχής και της διαίρεσης, αλλά μπορούμε να έχουμε ακόμα μεγαλύτερη νομιμοποίηση και πιθανότητα να πετύχουμε, αν το κάμουμε όχι ενάντια στους ανθρώπους, που χρησιμοποιήθηκαν σαν πρόσχημα για την κατοχή, αλλά μαζί τους. Κι αυτό δεν μια ουτοπία. Όποιος δεν κλείνει τα μάτια του, μπορεί να το δει.

Στην φώτο ο Πανίκος με τον Νιαζί και τη θρυλική Φατμά στην Ποταμιά..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου