22 Νοε 2015

Μέχρι να πούμε ήμαρτον Ακιντζή Ή Η χαριτωμένη ελαφράδα μιας υπεκφυγής



Πρόκειται για το κείμενο μιας δημοσιογράφου που μας έχει συνηθίσει σε καλά, κατά την άποψη μας, κείμενα. Ίσως ακριβώς γι’ αυτό να προσέξαμε το συγκεκριμένο που αποτελεί, όπως θα υποστηρίζουμε, μια χαριτωμένη υπεκφυγή από ένα σοβαρό θέμα.

«Για δύο μέρες τώρα αναλώνεται η πολιτική ηγεσία, με πρώτο τον Πρόεδρο, να απολογούμαστε, να διευκρινίζουμε, να υποσχόμαστε… για να πούμε το αυτονόητο. «Η πράξη αφορά ένα μεμονωμένο περιστατικό». Αντί της ψύχραιμης αντιμετώπισης όμως, για άλλη μια φορά αναλάβαμε συλλογικά την ευθύνη, με τέτοια ενοχική διάθεση λες και οργανώνουμε σφαγή κατά αθώων Τουρκοκυπρίων. Τόσο φουσκώσαμε το θέμα που δεν είναι ανάγκη να ψάχνει ο Άιντα και οι υπόλοιποι μεσολαβητές τους λόγους της τυχόν αποτυχίας των διαδικασιών επίλυσης του Κυπριακού. Η ευθύνη είναι όλη δική μας. Εμείς είμαστε οι κακοί. Εμείς απειλούμε την ασφάλεια των Τ/κ. Όχι κάποιοι χουλιγκάνοι. Εμείς. Δεν φταίει η αδιαλλαξία της τουρκικής πλευράς. Δεν φταίει ο Ακιντζί κι οι συνεχώς αυξανόμενες απαιτήσεις του. Εμείς, που ρίχνουμε πέτρες, φταίμε»(http://www.philenews.com/el-gr/arthra-apo-f-ch-chatzidimitriou/121/286712/apo-chouligkan-eginan-iroes#sthash.ncol9ot3.gd0dwbbJ.dpuf)
Μέσα σε μερικές αράδες, η δημοσιογράφος αποφασίσει ότι, όπως έκρινε και η κυβέρνηση, το γεγονός είναι μεμονωμένο.Κατ’ αρχήν, πρόκειται για 3 ή 4 περιστατικά την ίδια μέρα. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι ανάλογα περιστατικά είχαμε πολύ περισσότερα που είδαν το φως της δημοσιότητας, μεταξύ των οποίων ένα μαχαίρωμα στη Λάρνακα και αρκετές επιθέσεις σε αυτοκίνητα που περνούσαν έξω από τον ΑΠΟΕΛ, μεταξύ των οποίων ένα που μετέφερε ένα τουρκογερμανό βουλευτή των πρασίνων. Υπάρχει, δηλαδή, ένα ιστορικό ανάλογων περιστατικών. Υπάρχουν πολύ περισσότερα περιστατικά πρόκλησης ζημιών τουρκοκυπριακών αυτοκινήτων σε χώρους στάθμευσης. Μπορούμε, επίσης, να υποθέσουμε, χωρίς πολύ ρίσκο να πέσουμε έξω, ότι συμβαίνουν ακόμα περισσότερα απ’ όσα καταγγέλλονται στην αστυνομία. Απεναντίας, αυτό που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι ανάλογα περιστατικά, αν έχουν συμβεί στα κατεχόμενα, είναι μεμονωμένα. Καυγάδες συμβαίνουν, αλλά όχι ανάλογα φαινόμενα τυφλής βίας εναντίον Ελληνοκυπρίων, επειδή είναι Ελληνοκύπριοι. Μπορούμε, όμως, να φανταστούμε ότι αν συνέβαιναν, θα προκαλούσαν τον ίδιο θόρυβο και από κει κι από δω και ασφαλώς ο κ. Ακιντζή θα έλεγε και θα έκανε ότι και ο κ Αναστασιάδης.

Τώρα αν στα περιστατικά αυτά εμπλέκονται δεκαεξάχρονοι ή εικοσιεξάχρονοι έχει κάποια σημασία, αλλά το σημαντικό είναι ότι στοχεύουν και μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά το πήγαινε έλα, τις επαφές μεταξύ των κοινοτήτων, να αυξήσουν την καχυποψία, το φόβο, το θυμό και να αποτρέψουν μια ενδεχόμενη λύση. Γι’ αυτό άλλωστε και γίνονται. Η δύναμη αυτών των ενεργειών στηρίζεται στο γεγονός ότι είναι τυφλές με την έννοια ότι στόχος μπορεί να είναι οποιοσδήποτε επιβαίνει σε τουρκοκυπριακό αυτοκίνητο και στο ότι θεωρούν τους πολίτες ως στρατιώτες του εχθρικού στρατού, τείνουν να στρατικοποιούν την κοινωνία, όπως και οι τζιχαντιστές σε πιο αιματηρή και πιο μαζική εκδοχή. Αν οι σχέσεις των κοινοτήτων ήταν ομαλές και δυνατές, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ακίνδυνες τέτοιες ενέργειες. Αυτό, όμως, δεν συμβαίνει. Αντίθετα, η ό,ποια δυνατή λύση, είτε η ομοσπονδία, είτε η διχοτόμηση, είτε ακόμα και το στάτους κβο δηλαδή, προϋποθέτει την καλλιέργεια καλών σχέσεων.

Από την στιγμή φυσικά που η δημοσιογράφος θεωρεί ότι «φουσκώσαμε» το θέμα, θεωρεί ότι και οι αντιδράσεις ήταν υπερβολικές και ότι οι συλλήψεις έγιναν στο «πι και φι», ως ένδειξη υποταγής στον Ακιντζή. Δεν μπορεί, δηλαδή, να θεωρήσει ότι οι αντιδράσεις ήταν μονόδρομος για μια δημοκρατική κοινωνία. Πιθανόν να έχει δίκαιο στο γεγονός ότι η κυβέρνηση αντέδρασε γρήγορα και αποτελεσματικά στην αστυνομική πτυχή πιεσμένη από την πολιτική συγκυρία κι όχι αναποτελεσματικά, όπως στην περίπτωση των χούλιγκαν των γηπέδων, όπως λέει. Αν, όμως, θεωρήσουμε ότι, όταν υπάρχει εθνικισμός, βία και στοχοποίηση συνόλων πολιτών, βρισκόμαστε στην περιοχή του φασισμού, οι αντιδράσεις της κοινωνίας μπορεί να θεωρηθούν λίγες. Κι’ αν θεωρήσουμε ότι οι δικοινοτικές σχέσεις χρειάζεται να αναπτυχθούν αποτελεσματικά και γρήγορα, τότε οι αντιδράσεις της κοινωνίας θα έπρεπε να είναι πιο μεγάλες και πιο πολλές.

Η Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου, όμως, καθορίζει το πλαίσιο στο οποίο σχεδίασε το κείμενο της από την πρώτη παράγραφο: «Έχουν οποιαδήποτε ιδεολογία αυτοί που επιτέθηκαν εναντίον ανυποψίαστων Τουρκοκυπρίων που κινούνταν με τα αυτοκίνητά τους στις ελεύθερες περιοχές; Η πράξη τους πηγάζει από κάποιου είδους πατριωτισμό ή χουλιγκανισμό; Είναι τα άτομα που θα τολμούσαν να βρεθούν στην πρώτη γραμμή και να ρίξουν πέτρες σε ό,τι αντιπροσωπεύει την κατοχή ή είναι άτομα που θα έριχναν πέτρες οπουδήποτε εκ του ασφαλούς; Στο γήπεδο, στην αυλή του σχολείου, στον καταυλισμό μεταναστών;» Και απαντά μόνη της και χωρίς καμμιά προσπάθεια να τεκμηριώσει ούτε την ερώτηση, ούτε την απάντηση. «Στην όλη υπόθεση η πολιτική ιδεολογία κι ο πατριωτισμός προφανώς δεν έχουν καμία θέση. Αντί όμως να αντιμετωπιστεί ως μία εγκληματική πράξη την οποία οι Αρχές χειρίζονται όπως κάθε εγκληματική πράξη, πήρε τέτοιες πολιτικές διαστάσεις που για άλλους πλέον οι νεαροί παραβάτες είναι ήρωες και για άλλους εγκληματίες που πρέπει να εξοριστούν για να μη χαλάνε το καλό κλίμα». Πρόκειται, λοιπόν, για μια εγκληματική πράξη που πηγάζει άραγε από πατριωτισμό ή από χουλιγκανισμό με ερωτηματικό, χωρίς πολιτική ιδεολογία «προφανώς». Και αν έγιναν ήρωες για κάποιους, γιατί άραγε να έγιναν. Να έγιναν σαν χούλιγκαν, σαν πατριώτες, σαν εγκληματίες; Και γιατί να μην έγιναν σαν φασίστες δηλαδή, όπως το θέσαμε πιο πάνω;


Αναπόφευκτα τίθεται εδώ το θέμα της ηλικίας... δεκαεξάχρονα παιδιά... Είναι φυσικό, η ηλικία να θεωρηθεί ως ελαφρυντικό, τρόπον τινά, για τους ίδιους τους δράστες. Από την άλλη, η ηλικία των 16 είναι ηλικία στην οποία διαμορφώνονται συχνά οι ιδεολογικές θέσεις ως γενική κατεύθυνση. Ούτε οι ίδιοι θα δέχονταν να αντιμετωπισθούν ως ανήλικοι. Το σημαντικό, όμως, είναι να καταδειχθεί και να απορριφθεί η ιδεολογία και η πολιτική τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου