22 Νοε 2015

Εν αρχή ην η Αντίσταση ΙΙ: Αλληλεγγύη



Το πιο κάτω επεισόδιο όπως και η κινητοποίηση ενάντια στην έξωση στην Λεμεσό, είναι δείγμα της απόγνωσης, αλλά και της δυναμικής της αντίστασης. Η απόγνωση εκφράστηκε στην περίπτωση της απόπειρας έξωσης με την απελπισία της μητέρας που απειλούσε να πέσει από το μπαλκόνι. Στην περίπτωση του κτηνοτρόφου που κινδύνευε να χάσει το κοπάδι από το οποίο ζει αυτός και η οικογένειά του, εκφράστηκε με την ρητορική ερώτηση της απελπισίας: «θέλουν να πάρω ένα σχοινί και κρεμαστώ;»

Όμως και στις δυο μορφές απελπισίας υπήρχε μια κίνηση έστω και απεγνωσμένης αντίστασης. Απειλής με μια συμβολική αυτοκτονία. Ας μην καμώνονται όσοι βλέπουν ότι δεν καταλαβαίνουν την συνέπεια, αν καταλήξουν τα πράγματα στην τραγωδία. Μέσα στην κίνηση της απειλής από την απόγνωση υπάρχει όμως και ελπίδα για την αλληλεγγύη που είναι η μόνη ρεαλιστική κοινωνική πρακτική που μπορεί να αποτρέψει αυτήν την επίθεση ενάντια στους οικονομικά αδύναμους. Γιατί αυτό που συμβαίνει, όπως και με τους μισθούς, τελικά μερικοί χρησιμοποιούν την συγκριτικά καλύτερη θέση τους για να πάρουν/υφαρπάξουν από τους αδύναμους. Αλλά οι αδύναμοι είναι η πλειοψηφία. Και η αλληλεγγύη είναι η υπενθύμιση ότι κανένας δεν είναι μόνος/η του/της…


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου