22 Νοε 2015

Η κωμική αντίδραση και η ενδεχομένως ιστορική μετατόπιση της κοινής γνώμης μπροστά στην «ανακάλυψη», από τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση, των συνεπειών του λόγου τους και της πρακτικης τους: Και ξαφνικά, σοκ – «μα κάνουν επιθέσεις ενάντια σε τουρκοκύπριους σε περιοχές της νότιας Λευκωσίας;» Σώπα…


[αλλά αυτήν τη φορά η συγκάλυψη δεν πρόλαβε να κρύψει, για ακόμα μια φορά, τις ευθύνες που φτάνουν στο κομματικό μηχανισμό του ΔΗΣΥ στην εκπαίδευση – με άμεση εμπλοκή και του προέδρου της ΟΕΛΜΕΚ, και κατά μερικούς «σκιώδη υπουργού Παιδείας», του κ.Ταλιαδώρου]

Η αντίδραση στις επιθέσεις ενάντια σε τουρκοκύπριους, τη Δευτέρα 16/11 είχε κάτι τραγικό μεν, αλλά και κωμικό, όμως και ενδεχομένως και κάτι ιστορικό. Το κωμικό ήταν η δήθεν έκπληξη μερικών. Αυτές οι επιθέσεις γίνονται από το 2004. Δεν είναι διάχυτες – αντίθετα, γενικά, στην κοινωνία, όπου καθημερινά πηγαινοέρχονται άνθρωποι μέσω των διόδων στα οδοφράγματα, κυριαρχεί το κλίμα που άφησε σαν αύρα η στιγμή της συνεύρεσης του 2003, έστω και σε ένα πιο παγερό κλίμα μετά το 2004. Οι επιθέσεις γίνονται σε συγκεκριμένους χώρους και σε συγκεκριμένες ημερομηνίες. Όσον αφορά στη Λευκωσία, τα επεισόδια είναι πιο συχνά σε επετείους, όπως της ανακήρυξης του ψευδοκράτους που κατασκευάζεται και ένα κλίμα «εκτόνωσης» και στα σχολεία και στα ΜΜΕ, ή σε περιπτώσεις ποδοσφαιρικών συμβάντων, που αφορούν στο ΑΠΟΕΛ [την ομάδα που στηρίζει και προστατεύει ο υπουργός δικαιοσύνης] – η οποία είναι η ομάδα, όπου φαίνεται να έχουν βρει καταφύγιο οι ακροδεξιοί.


Ο ασυνάρτητος λόγος, και η αμνησία, του κ. Ταλιαδώρου, προέδρου της ΟΕΛΜΕΚ, ως κωμική παράσταση μιας ενοχής, που δεν τολμά να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του δικού της λόγου, και ελπίζει στη λογοκρισία από τα ΜΜΕ για προστασία
Στην πιο κωμική, ίσως, αντίδραση μέχρι και ο Δ. Ταλιαδώρος, πρόεδρος της ΟΕΛΜΕΚ και διευθυντής του Λυκείου, στο οποίο φοιτά η πλειοψηφία των συλληφθέντων για τα επεισόδια, έκανε και κριτική στα κόμματα ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ, γιατί έχουν «κομματικό συνδικαλισμό». Χωρίς να φαίνεται να κατανοεί [ και μάλλον να προσπαθεί να δώσει έμφαση αλλού] καν τις ευθύνες του ως διευθυντής, και πρόεδρος των φιλόλογων, ο κ.Ταλιαδώρος φάνηκε να ψάχνει, κατά την προσφιλή μέθοδο όσων προσπαθούν να αποφύγουν κάτι, για μετατοπίσεις. Έτσι, μιλούσε για το κόμμα του, τον ΔΗΣΥ, λες και δεν είχε σχέση μαζί του – και όμως, είναι ακριβώς γιατί αυτό είναι το κυβερνών κόμμα που του επιτρέπει, ως ηγετικό στέλεχος των οργανώσεων του ίδιου του κόμματος, να συμπεριφέρεται σαν σκιώδης υπουργός παιδείας. Αλλά με την χαρακτηριστική τάση όσων ξέρουν ότι το οφθαλμοφανές θα λογοκριθεί, μιλούσε λες και απευθυνόταν σε αρειανούς.


Και κατηγορούσε, τελικά, την αντιπολίτευση γιατί, ουσιαστικά, δεν δέχθηκε μια εκλογική εξαπάτηση, που φαίνεται να έστησε το κόμμα του στις μαθητικές εκλογές, και έτσι, δεν ήταν εκεί η νεολαία της παράταξη της αριστεράς για να προσφέρει κάλυψη στις υστερίες των οπαδών του κόμματός του. Καλύπτοντας με τον όγκο της, τα συνθήματα και τις σημαίες της, τα επεισόδια των μαθητών του σχολείου για το οποίο πληρώνεται να είναι διευθυντής. Να καλύψει, αν το δει κανείς ευρύτερα, την για δεκαετίες αντιφατική πολιτική του κόμματος της δεξιάς - που ισχυρίζεται ως ηγεσία ότι θέλει λύση, ενώ στο εσωτερικό του κόμματος ενθαρρύνεται ένας υστερικός εθνικισμός με στόχο, είτε την συσπείρωση [από ακροδεξιές αποκλίσεις], είτε το φανατισμό. Σε αυτό το παιχνίδι, "άλλα λέμε, άλλα κάνουμε' φαίνεται ότι ο ΔΗΣΥ είχε μάθει να ελπίζει ότι τελικά το αντίπαλο κόμμα, η αριστερά, θα παρέμβαινε και θα διόρθωνε την υστερία, που το ίδιο καλλιεργούσε στο εσωτερικό του. Τελικά, αυτή την φορά ο ΔΗΣΥ, έμεινε μόνο του, και η εικόνα "παιδιών" που έβγαλε περίπατο, ήταν όντως θλιβερή. Η εικόνα μιας εκδήλωσης που στο συμβολισμό της φαινόταν να μοιάζει [ή να ανταγωνίζεται] με εκείνη του ΕΛΑΜ [το οποίο μάλιστα ήταν και οργανωμένο – και φαινόταν να είχε και μια μικρή μετατόπιση προς την πραγματικότητα, καθώς φαίνεται να αρχίζει να αποδέχεται την κυπριακή δημοκρατία] αντί ενός κόμματος, του οποίου ο πρόεδρος συζητά για λύση.

Ήταν μια ασυνάρτητη εικόνα. Το κυβερνών κόμμα καθοριζόταν από την ακροδεξιά ρητορική, την ίδια στιγμή που η ακροδεξιά φαινόταν να αναζητά τρόπους να γίνει πιο ρεαλιστική. Η εικόνα του κυβερνητικού κόμματος ήταν αποκαλυπτική της σκόπιμης [;] καλλιέργειας μιας εσωτερικής πνευματικής φτώχειας για μερικούς, και κραυγαλέων αντιφάσεων για τον επικεφαλής της οργάνωσης των καθηγητών, τον κ. Ταλιαδώρο.


Αλλά το πραγματικά ενδιαφέρον είναι η αντίδραση της "κοινής γνώμης", και η συγκυρία, που έκαναν την αντίφαση τόσο κραυγαλέα, ώστε αναγκάστηκε και η Αστυνομία του Ιωνά Νικολάου να προβεί, τελικά, ακόμα και σε συλλήψεις..
Η ενδεχομένως ιστορική διάσταση έχει να κάνει με το εύρος της αντίδρασης. Ένας δημοσιογράφος παρατήρησε ότι έμοιαζε με ένα είδος «έκρηξης της κοινής γνώμης». Είναι γεγονός ότι η διάχυση των νέων μέσων επικοινωνίας υπονομεύει τον ασφυκτικό έλεγχο των ΜΜΕ από τη δεξιά, την κυβέρνηση – και τους απορριπτικούς. Άρα, οι αντιφάσεις στο εσωτερικό της δεξιάς, με την πλειοδοσία σε εθνικισμό, που θα συγκαλύπτονταν – σε περίπτωση επεισοδίων – και θα ενθάρρυναν γενικότερα από τους απορριπτικούς, ενώ η δεξιά θα προστατεύει τους ημέτερους σε περίπτωση επεισοδίων [όπως κάνει συχνά από το 2013 ο κ. Ιωνάς Νικολάου], ξαφνικά, ήταν εκεί για όλους να τα δουν.

Χωρίς να φαίνεται να κατανοεί καν τις ευθύνες του ως διευθυντής, και πρόεδρος των φιλολόγων, ο κ.Ταλιαδώρος φάνηκε να ψάχνει, κατά την προσφιλή μέθοδο όσων νοιώθουν ένοχοι, για μετατοπίσεις. Έτσι, μιλούσε για το κόμμα του, τον ΔΗΣΥ, λες και δεν είχε σχέση μαζί του – και όμως είναι ακριβώς γιατί αυτό είναι το κυβερνών κόμμα, που του επιτρέπει, ως ηγετικό στέλεχος των οργανώσεων του ίδιου του κόμματος, να συμπεριφέρεται ως σκιώδης υπουργός παιδείας. Αλλά με τη χαρακτηριστική τάση όσων ξέρουν ότι το οφθαλμοφανές θα λογοκριθεί, μιλούσε λες και απευθυνόταν σε αρειανούς. Και κατηγορούσε, τελικά, την αντιπολίτευση γιατί ουσιαστικά δεν δέχθηκε μια εκλογική εξαπατηση, που φαίνεται να έστησε το κόμμα του στις μαθητικές εκλογές, και έτσι δεν ήταν εκεί η νεολαία της παράταξη της αριστεράς για να προσφέρει, ενδεχομένως, κάλυψη στις υστερίες των οπαδών του κόμματός του….

Η διάχυτη αντίδραση φάνηκε και στον σχεδόν απολογητικό, αν όχι αμυντικό τόνο, των απορριπτικών. Ήταν βέβαια και το πλαίσιο. Οι επιθέσεις στο Παρίσι μπορεί να είχαν περιβληθεί με το σκιάχτρο του τζιχαντιστή, αλλά ως φαινόμενο θύμιζαν έντονα Κύπρο. Και γιατί, και εδώ στην Κύπρο, η βία στους δρόμους από μειοψηφίες ακροδεξιών φανατικών, έγινε όργανο για ξένες επεμβάσεις, αλλά και γιατί το άτυπο αλληλοσυμπλήρωμα της ρατσιστικής πολεμοκάπηλης δυτικής δεξιάς, και των "τζιχαντιστών"/ισλαμιστών θύμιζε έντονα το κυπριακό αλληλοσυμπλήρωμα των δυο εθνικισμών. Όπως ακριβώς οι δυο εθνικισμοί στην Κύπρο λειτουργούσαν συμπληρωματικά, έστω και αν η ρητορικη τους ήταν, υποτίθεται, ανταγωνιστική. Και με δεδομένη την προσπάθεια λύσης του κυπριακού, η αντίδραση της κοινωνίας ήταν και μια ένδειξη ότι μια σιωπηλή πλειοψηφία έχει, πια, κουραστεί από τα θεάματα τραμπουκισμού. Που για όσους θυμούνται ξεκίνησαν να τα κατασκευάζουν κάθε Νιόβρη τα ιδιωτικά τηελοπτικά ΜΜΕ τη δεκαετία του 1990. Αλλά, βέβαια. είναι και το γεγονός ότι πολλοί κοιτάζουν αυτήν την περιοχή στη Κύπρο, και η τοπική δεξιά δεν μπορεί να κρύβει τα λερωμένα της τόσο εύκολα, πια. Για αυτό και ήταν τόσο κωμικός ο Ταλιαδώρος. ως κάποιος που δεν μπορούσε να απαντήσει στα ουσιώδη ερωτήματα και κατέφευγε σε κωμικές υπεκφυγές. Αν είχε έστω και τη ελάχιστη ευθιξία θα ζητούσε από την αστυνομία να καταθέσει ή να διερευνηθεί τί είχε ειπωθεί στο σχολείο πριν τα επεισόδια για βγουν οι νεαροί και να πουλούν τραμπουκισμό στους δρόμους. Και όσοι απορριπτικοί οικοδομούσαν τις προηγούμενες μέρες τη ρητορική ότι είναι «κρίμα τα παιδιά», φταίνε "άλλοι" [έτσι αόριστα, όπως του ενόχους του πραξικοπήματος] ξαφνικά, και εξίσου κωμικά, δεν ζήτησαν διερεύνηση του τί έγινε στο συγκεκριμένο σχολείο – τί είπε ο κ. Ταλιαδώρος ή τί κλίμα καλλιεργεί.

Το θεσμικό πλαίσιο: πάντα υπήρχαν δυο τάσεις στις εκδηλώσεις, απλώς φέτος η δεξιά έκανε και απόπειρα παρανομης/παρατυπης [αντίστοιχης με καλπονοθεία] επιβολής των «ημετέρων» στις μαθητικές εκλογές και έτσι, ο διαχωρισμός έγινε σαφής. Και έβγαλε στους δρόμους την ασυναρτησία του τί λέει η κυβέρνηση και τί μαθαίνουν οι νεαροί οπαδοί στην καλλιεργημένη ημιμάθεια..
Στις τελευταίες μαθητικές εκλογές, οι δυο μεγάλες παρατάξεις των μαθητών, η αριστερά και η δεξιά, είχαν από 5 εκπρόσωπους στο συμβούλιο της παγκύπριας οργάνωσης. Αντί, όμως, οι αρμόδιοι του υπουργείου να αφήσουν να γίνουν κανονικά οι διαδικασίες [και να ρισκάρουν να χάσουν την ηγεσία της οργάνωσης] προτίμησαν να καταφύγουν σε παράτυπη παρέμβαση διευθυντή για να διοριστεί η ηγεσία που πρόσκειται στην κυβέρνηση. Το ότι έχουμε πάλι στημένες εκλογές, το 2015, το κατάπιε το 90% των ΜΜΕ.. Η μετατόπιση έγινε με τη ρητορική ότι είναι «διαφορές παρατάξεων»[1] και όχι μια απροκάλυπτη παραβίαση κανονισμών αλλά και άτυπων συμφωνιών, που θέτει ευρύτερα ζητήματα για τη λειτουργία των θεσμών. Θα δούμε και τί θα πει το Ανώτατο.

Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα, οι  αριστεροί μαθητές, και θεσμικά η συντονιστική των μαθητών της Λευκωσίας, αποφάσισε να κάνει εκδήλωση μαζί με το φοιτητικό κίνημα[2] στις 17 του Νιόβρη, συνδυάζοντας την επέτειο του Πολυτεχνείου [που είναι και πιο αριστερή επέτειος] με την καταδίκη του ψευδοκράτους.

Αυτό, όμως, άφησε του δρόμους άδειους από κυπριακές σημαίες, καθώς μόνο οι μαθητές της δεξιάς θα έβγαιναν στους δρόμους στις 16/11. Και όπως φαίνεται και από τις ανακοινώσεις της ΕΦΕΝ [της ακροδεξιάς οργάνωσης που στήριζε κάποτε [;] ο αρχιεπίσκοπος] η ακροδεξιά επέμενε στην εκδήλωση της Δευτέρας για να αποφύγει την επέτειο του Πολυτεχνείου, και η κυβερνητικη παράταξη.. την ακολούθησε.. Αυτές οι κινητοποιήσεις από τη δεκαετία του 1990 ήταν ένας είδος περίπατου στην πόλη και τα καφέ, με μερικούς να πηγαίνουν σε εκδηλώσεις. Την δεκαετία του 90, τα ΜΜΕ έφτιαχναν θεάματα στη πράσινη γραμμή – μέχρι που φτάσαμε στην πραγματικότητα το 1996.


Συνθήματα στα πανό της πορείας της ΕΣΕΜ (Επαρχιακή Συντονιστική Επιτροπή Λευκωσία)

Οι ευθύνες του κ. Ταλιαδώρου – τελικά οι μαθητές που εμπλέκονταν σε μερικά επεισόδια δεν ήταν στις πορείες, αλλά έφυγαν από συγκεκριμένα σχολεία…
Φαίνεται ότι έγιναν 3-4 «πορείες» ή κυκλοφορία ομάδων με σημαίες - όπου κυριαρχούσαν οι ελληνικές σημαίες..
ΠΣΕΜ, η μερίδα που ελέγχει η κυβέρνηση και η δεξιά,[3] στον Άγιο Κασιανό
ΕΛΑΜ στο Λήδρα Πάλας 
ΜΑΚΙ (η μαθητική του Συναγερμού - με πανώ στη Γρίβα Διγενή).. Εκεί έγιναν και επεισόδια. Άρα η κυβερνητική παράταξη έστειλε τους οργανωμένους μαθητές της και έκαναν επεισόδια; Ή  τί;  
Ελληνικές σημαίες με πανό Ισαάκ Σολωμού στην οδό Λήδρας.. από [ότι φαινεται] ακροδεξια φοιτητικη οργανωση..

Το ερώτημα, εδώ, είναι πως φορτίστηκαν οι συγκεκριμένοι νεαροί που έκαναν τις επιθέσεις, αφού τα περιστατικά δεν φαίνεται να συνέβηκαν στο χώρο των εκδηλώσεων. Και αν δεν υπάρχει άμεση σύνδεση με το ΕΛΑΜ, τότε προφανώς το κλίμα στο σχολείο από όπου έφυγαν, είναι ίσως νευραλγικό. Και εδώ οι ευθύνες του διευθυντή του Λυκείου Κύκκου, του κ. Ταλιαδώρου είναι σαφείς. Και γιατί ο λόγος του τείνει να είναι απολογητικός γι’ αυτή τη μορφή βίας, αλλά και γιατί από το σχολείο του βγήκε η βία των τραμπούκων. Γιατί δεν βγήκε και από άλλα σχολεία;

Το ερώτημα, εδώ, είναι πώς φορτίστηκαν οι συγκεκριμένοι νεαροί που εκαναν τις επιθεσεις... Και αν δεν υπάρχει άμεση σύνδεση με το ΕΛΑΜ, τότε προφανώς το κλίμα στο σχολείο από όπου έφυγαν είναι ίσως νευραλγικό. Και εδώ οι ευθύνες του διευθυντή του Λυκείου Κύκκου, του κ. Ταλιαδώρου είναι σαφείς. Και γιατί ο λόγος του τείνει να είναι απολογητικός γι’ αυτή την μορφή βίας, αλλά και γιατί από το σχολείο του βγήκε η βία των τραμπούκων. Γιατί δεν βγήκε και από άλλα σχολεία;

Και το ότι στις εκδηλώσεις της δεξιάς και της ακροδεξιάς, σαν déjà vu των 1990, θυμήθηκαν τον Ισαάκ και τον Σολωμού. Ίσως όχι τυχαία. Το εθνικιστικό απορριπτικό μαγειρείο ανακυκλώνει κάθε φορά ανάλογα παραμύθια – ότι ο δολοφόνος του Σολωμού είναι μαζί με τον τάδε τουρκοκύπριο ηγέτη, και όταν τους προκαλέσεις να το τεκμηριώσουν, θα αλλάξουν έμφαση.. Ο στόχος είναι να αφήσουν μια φήμη να πλανιέται.[4] Είναι ένας ανάλογος κόσμος make believe. Ο κ. Ταλιαδώρος άλλωστε στο facebook του ήταν σαφής ότι έκανε αυτή την έμμεση σύνδεση – σχολιάζοντας τη λογική [για την επανένωση] έκκληση του κ. Ακιντζή να συλληφθούν και να διερευνηθουν όσοι έκαναν την επίθεση, προσπάθησε να μετατοπίσει ανάλογα – να συλληφθεί, έγραψε, ο δολοφόνος του Σολωμού. Άσχετο μεν, αλλά προσπάθεια δικαιολόγησης δε. Θα μπορούσε κάποιος, για να υπάρχει συγκριτικό μέτρο, να τον πανικοβάλει τον κ. Ταλιαδώρο σε μια συζήτηση, ζητώντας έρευνα και συλλήψεις, και για όσους δολοφονούσαν τουρκοκύπριους στο νοσοκομείο Λευκωσίας το 1963 - 64 και για όσους έκαναν τη σφαγή στη Τοχνη.

Με αυτές τις μετατοπίσεις, η κυβερνητική δεξιά προσπαθεί, ουσιαστικά, να λογοκρίνει και κάτι βαθύτερο – τις ευθύνες της κυβέρνησης Κληρίδη [και της διγλωσσίας της] για τους Ισαάκ και Σολωμού. Διότι, η τότε κυβέρνηση πρώτα χρηματοδότησε την πορεία των μοτοσικλετιστών [στα πλαίσια της θεωρίας του "ενεργού ηφαιστείου" προφανώς] και μετά τους άφησε εκεί και σκοτώθηκε ο Ισαάκ. Και βέβαια, όλοι οι ενήλικες εθνικόφρονες θέλουν να ξεχνούν πάση θυσία, την απίστευτη δειλία όσων ήταν εκεί στη Δερύνεια και φώναζαν όσο οι κάμερες το πρόβαλαν, αλλά ξαφνικά έμειναν και κοίταζαν το λιντσάρισμα ενός ανθρώπου και δεν έκανα βήμα. Ούτε μια προσπάθεια να τον βοηθήσουν. Ούτε ένας. Και μάλιστα σε άμεση αναμετάδοση από την τηλεόραση. Όπως δεν αυτοκτόνησε ούτε ένας από τους οπαδούς του πραξικοπήματος του 1974 μετά την εισβολή. Τέτοια παλικαριά.

Αρχικά, έγιναν οι καταγγελίες από την αριστερά, αλλά φάνηκε ότι σύντομα η πίεση αυξήθηκε και εσωτερικά και εξωτερικά. Τέθηκε άλλωστε και το λογικό ερώτημα – γιατί η αστυνομία του κ. Ιωνά σε μια περίοδο, που λογικά θα έπρεπε να είναι σε επαγρύπνηση, δεν πήρε μυρωδιά 3-4 επεισόδια. Η λογοκρισία απέτρεψε τη λογική ερώτηση: Πότε θα παραιτηθεί ο Ιωνάς; Όταν έγιναν πολύ ηπιότερα επεισόδια στη Λεμεσό το 2014, κατάφερε να διώξει τον αρχηγό αστυνομίας. Τώρα, δεν υπάρχουν ευθύνες, αν και υπάρχουν θύματα. Όσον τον συγκαλύπτουν τα ΜΜΕ.. Τελικά, βέβαια, η αστυνομία αναγκάστηκε να προβεί σε συλλήψεις και βγήκε στην επιφάνεια και το θέμα του Ταλιαδώρου.



Ο πρόεδρος της ΟΕΛΜΕΚ και κομματικός παράγοντας του ΔΗΣΥ στην εκπαίδευση, αναπαράγει το κλίμα που οδήγησε στα επεισόδια. Η δικαιολόγηση της τυφλής βίας σε όλα τα μέλη μιας κοινότητας…..

Και ίσως για να υποβάλει την ταύτιση με την δολοφονία του Σολωμού και ευρύτερα, και να την διαχύσει σε όλους [τούρκους και τουρκοκυπρίους]
αντί «τουρκοκύπριους» [όπως είναι η ιστορική σύνταξη του «τούρκο κύπριους» στα ελληνικά] διαχωρίζει το «Τούρκο» από τον «Κύπριο» για να εστιάσει ενδεχομένως στο «Τούρκο». Πόλεμος εθνών, φταίνε όλοι για όλους, ενδεχομένως. Οπότε, γιατί να είναι παράδοξο ότι από το Λύκειο του εν λόγω κυρίου, προέρχονται τα περισσότερα νεαρά άτομα που φορτισμένα ήθελαν να κτυπήσουν στα τυφλά οποιονδήποτε τουρκοκύπριο. Οι πληροφορίες [και θα ακολουθήσει και ευρύτερη διερεύνηση του θέματος] λένε ότι υπάρχει ένα κλίμα που δεν μπορεί να είναι προϊόν ενός ατόμου μόνο – αλλά, όταν ένας αξιωματούχος και θεσμικός πρωταγωνιστής, φαίνεται να επικροτεί τις ρητορικές που προκαλούν το μίσος και τις επιθέσεις, δεν χρειάζεται "μετεωρολόγος για να σου πει, από πού φυσά ο άνεμος"…






[2] Στην ΠΟΦΕΝ συμμετέχουν όλες οι οργανώσεις των φοιτητών – αλλά εκεί είτε γιατί δεν έχει τον έλεγχο η δεξιά, είτε γιατί ίσως να υπάρχει κάποιο ίχνος ωρίμανσης, οι αποκαλυπτικές σκηνές της αχαπαροσύνης των δεξιών μαθητών που πετροβολούσαν τουρκοκύπριους την ημέρα που υποτίθεται οι ελληνοκύπριοι διαφωνούν με τον διαχωρισμό, δεν εμφανίστηκαν. Τουλάχιστον σε αυτήν την περίοδο.
[4] Ανάλογα έκαναν και με τον Ταλάτ, και αυτές οι φήμες, όταν ενεργοποιηθούν σε άτομα που «πιστεύουν», οδηγούν σε [κατασκευασμένα ή όχι] επεισόδια – όπως έγινε και με την επίθεση στην ομιλία του Ταλάτ στη Λεμεσό και βρήκε [ή κατασκεύασε] την ευκαιρία ο Ιωνάς να παύσει τον αρχηγό της αστυνομίας που δεν του έκανε τα ρουσφέτια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου