22 Νοε 2015

Σκιές της Αλγερίας: το χαμένο πλαίσιο των επιθέσεων του Παρισιού

Του Ρόμπερτ Φισκ[1]




English Text followsΔεν ήταν μόνο ένας από τους επιτιθέμενους που εξαφανίστηκε μετά τη σφαγή του Παρισιού. Τρία έθνη των οποίων η ιστορία, δράση και αδράνεια πουβοηθούν για να εξηγηθεί η σφαγή από το Isis, έχουν διαφύγει σε μεγάλο βαθμό της προσοχής στην σχεδόν υστερική αντίδραση στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στο Παρίσι: η Αλγερία, η Σαουδική Αραβία και η Συρία.

Η γαλλική-αλγερινή ταυτότητα του ενός από τους δράστες αποδεικνύει πόσο ο άγριος πόλεμος της Γαλλίας το 1956-1962 στην Αλγερία συνεχίζει να μολύνει τις σημερινές φρικαλεότητες. Η απόλυτη άρνηση να εξεταστεί ο ρόλος της Σαουδικής Αραβίας ως προμηθευτής της πιο ακραίας μορφής του Ισλάμ των σουννιτών wahabi, στην οποία πιστεύει o Isis, δείχνει ότι οι ηγέτες μας εξακολουθούν να αρνούνται να αναγνωρίσουν τις συνδέσεις μεταξύ του βασιλείου και της οργάνωσης που έπληξε το Παρίσι. Και η συνολική απροθυμία μας να δεχτούμε ότι η μόνη τακτική στρατιωτική δύναμη σε διαρκή μάχη με τον Isis, είναι ο συριακός στρατός – ο οποίος αγωνίζεται για το «καθεστώς» που η Γαλλία επιθυμεί επίσης να καταστρέψει - σημαίνει ότι δεν μπορεί η Γαλλία, ή εμείς οι δυτικοί γενικά, να συνδεθούμε τους «αμείλικτους στρατιώτες του καθεστώτος», οι οποίοι, όμως, πολεμούν ακόμη πιο άγρια και ​​από τους Κούρδους,  ενάντια στον Isis.

Κάθε φορά που η Δύση τυγχάνει επίθεσης και σκοτώνονται αθώοι, εμείς συνήθως καθαρίζουμε  την τράπεζα μνήμης. Έτσι, όταν δημοσιογράφοι μας είπαν ότι οι 129 νεκροί στο Παρίσι αντιπροσώπευαν τη χειρότερη αγριότητα στη Γαλλία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρέλειψαν να αναφέρουν τη σφαγή έως και 200 Αλγερινών το 1961 στο Παρίσι που συμμετείχαν σε παράνομη πορεία ενάντια στον άγριο αποικιακό πόλεμο της Γαλλίας στην Αλγερία. Οι περισσότεροι δολοφονήθηκαν από τη γαλλική αστυνομία, πολλοί βασανίστηκαν στο Palais des Sports και τα σώματά τους ρίχνονταν στον Σηκουάνα. Οι γάλλοι αποδέχονται μόνο 40 νεκρούς. Ο αστυνομικός υπεύθυνος ήταν ο Maurice Papon, ο οποίος εργάστηκε για τη δοσίλογη αστυνομία του Βιτσί Πεταίν στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με την παράδοση περισσότερων από χίλιους Εβραίων στο θάνατο.

Ο Omar Ismail Mostafai, ένας από τους δολοφόνους των επιθέσεων αυτοκτονίας στο Παρίσι, ήταν αλγερινής καταγωγής - όπως επίσης, μπορεί να είναι άλλοι κατονομασμένοι ύποπτοι. Ο Said και ο Cherif Kouachi, οι αδελφοί που δολοφόνησαν τους δημοσιογράφους του Charlie Hebdo, ήταν επίσης αλγερινής καταγωγής. Προέρχονταν από τα πέντε και πλέον εκατομμύρια της αλγερινής κοινότητας στη Γαλλία, για πολλούς από τους οποίους ο πόλεμος της Αλγερίας δεν τελείωσε ποτέ, και που ζουν σήμερα στις φτωχογειτονιές της Saint-Denis και άλλων αλγερινών προαστίων του Παρισιού. Ωστόσο, η προέλευση των 13 δολοφόνων του Νοεμβρίου - και η ιστορία του έθνους από το οποίο προήλθαν οι γονείς τους - έχει διαγραφεί σε μεγάλο βαθμό από την αφήγηση των τρομερών γεγονότων της Παρασκευής. Ένα συριακό διαβατήριο με μια ελληνική θεώρηση εισόδου είναι πιο συναρπαστικό, για προφανείς λόγους.

Ένας αποικιακός πόλεμος πριν από 50 χρόνια, δεν αποτελεί δικαιολογία για τη μαζική δολοφονία, αλλά παρέχει ένα πλαίσιο χωρίς το οποίο καμία εξήγηση του γιατί η Γαλλία είναι τώρα ο στόχος, δεν έχει νόημα. Έτσι, είναι επίσης, η σαουδική πίστη των σουνιτών-Wahabi, η οποία αποτελεί το θεμέλιο του «ισλαμικού χαλιφάτου» και των δολοφόνων του κάλτ του. Ο Mohammed Ibn Abdel Wahab ήταν ορθόδοξος κληρικός και φιλόσοφος, του οποίου η αδίστακτη επιθυμία να εξαλείψει τους Σιήτες και άλλους άπιστους από τη Μέση Ανατολή οδήγησε στις σφαγές του 18ου αιώνα, στις οποίες η αρχική δυναστείας αλ-Σαούντ εμπλέκεται βαθύτατα.

Το σημερινό Σαουδικό βασίλειο, που αποκεφαλίζει τακτικά, υποτίθεται εγκληματίες, μετά από άδικες δίκες, που χτίζει ένα μουσείο στο Ριάντ αφιερωμένο στη διδασκαλία του Al-Wahab, και στην οργή του παλαιού ιεράρχη ενάντια στους ειδωλολάτρες και την ανηθικότητα, έχει βρει έκφραση στην κατηγορία του Isis ενάντια στο Παρίσι ως κέντρο της "πορνείας". Μεγάλο μέρος της χρηματοδότησης του Isis προήλθε από Σαουδάραβες - αν και, για άλλη μια φορά, το γεγονός αυτό έχει σβηστεί από τη φοβερή ιστορία της σφαγής της Παρασκευής.

Και τότε, έρχεται η Συρία, η καταστροφή του καθεστώτος της οποίας έχει γίνει από καιρό μια απαίτηση της γαλλικής κυβέρνησης. Ωστόσο, ο στρατός του Άσσαντ, με λιγότερους άνδρες και ακόμα λιγότερο οπλισμό – που ανακαταλαμβάνει εδάφη έστω και με τη βοήθεια των ρωσικών αεροπορικών επιδρομών –είναι η μόνη εκπαιδευμένη στρατιωτική δύναμη καταπολέμησης του Isis. Για χρόνια, οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και οι Γάλλοι έχουν δηλώσει ότι οι Σύριοι δεν πολεμούν τον Isis. Αλλά αυτό είναι ολοφάνερα ψευδές΄συριακά στρατεύματα διώχτηκαν από την Παλμύρα το Μάιο, μετά από προσπάθεια να αποτρέψουν πορείες αυτοκτονίας του Isis, σπάζοντας το δρόμο τους προς την πόλη – οι πορείες που θα μπορούσαν να έχουν πληγεί από τα αμερικανικά ή γαλλικά αεροσκάφη. Περίπου 60.000 και πλέον Σύροι στρατιώτες σκοτώθηκαν στη Συρία, πολλοί από τον Isis και τους ισλαμιστές της Nusrah - αλλά η επιθυμία μας να καταστρέψουμε το καθεστώς Άσσαντ υπερισχύει της ανάγκη μας να συντρίψουμε τον Isis.

To γαλλικό καύχημα τώρα είναι ότι έχει πληγεί η συριακή "πρωτεύουσα" του ISIS, η Raqqa 20 φορές - μια επίθεση εκδίκησης, αν υπήρξε ποτέ. Γιατί αν αυτή ήταν μια σοβαρή στρατιωτική επίθεση για να πληγεί το μηχανισμό του Isis στη Συρία, γιατί οι γάλλοι δεν το  έκαναν πριν από δύο εβδομάδες; Ή πριν από δύο μήνες; Για άλλη μια φορά, δυστυχώς, η Δύση - και ιδιαίτερα η Γαλλία - ανταποκρίνεται στον Isis με το συναίσθημα και όχι τη λογική, χωρίς κανένα ιστορικό πλαίσιο, χωρίς να αναγνωρίσει το ζοφερό ρόλο που οι "μετριοπαθείς", κεφαλο-κόπτες Σαούδιοι «αδελφοί» παίζουν σε αυτήν την ιστορία τρόμου. Και νομίζουμε ότι πρόκειται να καταστρέψουμε τον Isis ...


France’s unresolved Algerian war sheds light on the Paris attack

The French-Algerian identity of one of the attackers demonstrates how France’s savage 1956-62 war in Algeria continues to infect today’s atrocities.
It wasn’t just one of the attackers who vanished after the Paris massacre. Three nations whose history, action – and inaction – help to explain the slaughter by Isis have largely escaped attention in the near-hysterical response to the crimes against humanity in Paris: Algeria, Saudi Arabia and Syria.
The French-Algerian identity of one of the attackers demonstrates how France’s savage 1956-62 war in Algeria continues to infect today’s atrocities. The absolute refusal to contemplate Saudi Arabia’s role as a purveyor of the most extreme Wahabi-Sunni form of Islam, in which Isis believes, shows how our leaders still decline to recognise the links between the kingdom and the organisation which struck Paris. And our total unwillingness to accept that the only regular military force in constant combat with Isis is the Syrian army – which fights for the regime that France also wants to destroy – means we cannot liaise with the ruthless soldiers who are in action against Isis even more ferociously than the Kurds.
 Whenever the West is attacked and our innocents are killed, we usually wipe the memory bank. Thus, when reporters told us that the 129 dead in Paris represented the worst atrocity in France since the Second World War, they failed to mention the 1961 Paris massacre of up to 200 Algerians participating in an illegal march against France’s savage colonial war in Algeria. Most were murdered by the French police, many were tortured in the Palais des Sports and their bodies thrown into the Seine. The French only admit 40 dead. The police officer in charge was Maurice Papon, who worked for Petain’s collaborationist Vichy police in the Second World War, deporting more than a thousand Jews to their deaths.
Omar Ismail Mostafai, one of the suicide killers in Paris, was of Algerian origin – and so, too, may be other named suspects. Said and Cherif Kouachi, the brothers who murdered the Charlie Hebdo journalists, were also of Algerian parentage. They came from the five million-plus Algerian community in France, for many of whom the Algerian war never ended, and who live today in the slums of Saint-Denis and other Algerian banlieues of Paris. Yet the origin of the 13 November killers – and the history of the nation from which their parents came – has been largely deleted from the narrative of Friday’s horrific events. A Syrian passport with a Greek stamp is more exciting, for obvious reasons.
A colonial war 50 years ago is no justification for mass murder, but it provides a context without which any explanation of why France is now a target makes little sense. So, too, the Saudi Sunni-Wahabi faith, which is a foundation of the “Islamic Caliphate” and its cult-like killers. Mohammed ibn Abdel al-Wahab was the purist cleric and philosopher whose ruthless desire to expunge the Shia and other infidels from the Middle East led to 18th-century massacres in which the original al-Saud dynasty was deeply involved. 
The present-day Saudi kingdom, which regularly beheads supposed criminals after unfair trials, is building a Riyadh museum dedicated to al-Wahab’s teachings, and the old prelate’s rage against idolaters and immorality has found expression in Isis’s accusation against Paris as a centre of “prostitution”. Much Isis funding has come from Saudis – although, once again, this fact has been wiped from the terrible story of the Friday massacre.
And then comes Syria, whose regime’s destruction has long been a French government demand. Yet Assad’s army, outmanned and still outgunned – though recapturing some territory with the help of Russian air strikes – is the only trained military force fighting Isis. For years, both the Americans, the British and the French have said that the Syrians do not fight Isis. But this is palpably false; Syrian troops were driven out of Palmyra in May after trying to prevent Isis suicide convoys smashing their way into the city – convoys that could have been struck by US or French aircraft. Around 60,000 Syrian troops have now been killed in Syria, many by Isis and the Nusrah Islamists – but our desire to destroy the Assad regime takes precedence over our need to crush Isis. 

The French now boast that they have struck Isis’s Syrian “capital” of Raqqa 20 times – a revenge attack, if ever there was one. For if this was a serious military assault to liquidate the Isis machine in Syria, why didn’t the French do it two weeks ago? Or two months ago? Once more, alas, the West – and especially France – responds to Isis with emotion rather than reason, without any historical context, without recognising the grim role that our “moderate”, head-chopping Saudi “brothers” play in this horror story. And we think we are going to destroy Isis...








[1] Ο Ρόμπερτ Φισκ γράφει για την Independent, όπου αρχικά δημοσιεύτηκε αυτό το άρθρο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου