18 Οκτ 2015

Ποιοί φοβούνται τις αποκαλύψεις του σκανδάλου της Uniastrum ή ποιούς χρησιμοποιούν μερικοί για να μετατοπίσουν από τη δίκη των τραπεζιτών και τις αποκαλύψεις για τον Ρίκκο [Όταν ο ΔΙΑΣ θυμάται επιλεκτικά το 2013.. και φταίει ο Δημητριάδης για ένα θέμα που δεν έγινε συμφωνία – σε αντίθεση με αυτούς που είχαν και σύγκρουση συμφερόντων και πήραν και λεφτά χοντρά]



Όταν το Φθινόπωρο του 2013 ξεκίνησε η τελική φάση της επίθεσης ενάντια στον Π. Δημητριάδη -με αφορμή τότε την επιμονή του να γίνει έλεγχος για σύγκρουση συμφερόντων στο ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου- το συγκρότημα ΔΙΑΣ είχε μια από τις πιο φαιδρές στιγμές του – τη γκάφα με τις κάμερες. Μετέδιδαν τα πολλαπλά μέσα του συγκροτήματος, τότε, ότι ο Δημητριάδης είχε βάλει κάμερες για να παρακολουθεί τους υπαλλήλους. Αποδείχτηκε αστείο ψέμα – και τεκμήριο κατευθυνόμενης «δημοσιογραφίας». Ούτε καν μια επίσκεψη για έλεγχο δεν έκαναν όσοι κατασκεύασαν το κείμενο. Φαίνεται ότι εκεί στο ΔΙΑ έχουν μια τάση να προσφέρουν τέτοιου είδους εξυπηρετήσεις - την Παρασκευή μέσω του Σιγμαλάιβ[1] και το Σάββατο μέσω της Σημερινής,[2] το συγκρότημα ξανασέρβιρε το μπαγιάτικο παραμύθι ενάντια στην Άλβαρεζ και Μάρσαλ [την εταιρεία που εκπόνησε την έρευνα για τα σκάνδαλα της Τράπεζας Κύπρου, άλλα και την απραξία της Κεντρικής μπροστά στην κρίση] και τον Δημητριάδη. Ο στόχος του εν λόγω θεάματος ήταν από την αρχή η προσπάθεια μετατόπισης από τα πορίσματα της έρευνας της Άλβαρεζ και Μάρσαλ, τα οποία τεκμηρίωναν τα σκάνδαλα της Τράπεζας Κύπρου. Και φυσικά, ο Δημητριάδης ως ο μόνος μέχρι τώρα διοικητής της Κεντρικής που προσπάθησε να διερευνήσει αυτόν τον απόκρυφο κόσμο της ελίτ, που μας οδήγησε στη κρίση, έγινε επίσης στόχος. Αλλά, όπως και το 2013, το ξαναζεσταμένο φαγητό της θεαματικής επίθεσης «ξέχασε»/λογόκρινε να διερευνήσει τα βασικά – ποιοί έκαναν την έρευνα, σε τί πλαίσιο, και τα ενδεχόμενα συμφέροντα, τα οποία βρίσκονταν πίσω από την υποτιθέμενη έρευνα. Άλλωστε τότε, το 2013, υπήρχε σαφής δημόσια συζήτηση για το θέμα και αμφισβήτηση της νομιμότητας [και των κινήτρων] των πράξεων [όπως της διαδικασίας σύνταξης της «έκθεσης»] μερίδας του ΔΣ.[3] Η «επιτροπή ελέγχου» φαίνεται, από τα στοιχεία της Κεντρικής να αποτελείται από τα μέλη του ΔΣ Κωνσταντίνου, Μάνναρη και Πολυδωρίδη.[4] Και οι τρεις, όμως, είχαν ευνοηθεί από την εκπληκτική αύξηση των απολαβών τους προηγούμενους μήνες και είχαν ταυτιστεί με την κυβέρνηση [η οποία τους διόρισε και τους έδωσε την αύξηση] στην εκστρατεία της ενάντια στον κ. Δημητριάδη. Η σύγκρουση συμφερόντων, όπως και τα κίνητρα, ήταν εξόφθαλμα – και έτσι άλλωστε λειτούργησε τότε. Αλλά η αποσπασματική επαναφορά της, δυο χρόνια μετά, ξαφνικά, ξέχασε και τα κίνητρα των μελών και το πλαίσιο.

Ας δούμε πρώτα το θέαμα και τις αντιφάσεις του – και μετά τους ύποπτους κατασκευαστές του.

Αναμασώντας κλισέ από την υστερία του 2013, όταν ο ΔΙΑΣ έβλεπε κάμερες στον ύπνο του και νόμιζε ότι ήταν η Κεντρική – και όταν το τραπεζιτικό κατεστημένο μετά την ήττα του τον Μάρτιο του 2013, εξαπέλυσε επίθεση ενάντια στον Δημητριάδη – και για να αποτρέψει τη διαφάνεια στα τραπεζιτικά, αλλά και για να αποτρέψει το διαχωρισμό των δανείων των μεγάλο-οφειλετών



Η ανακύκλωση μιας μπαγιάτικης τασιηνόπιττας των κατασκευασμένων υστεριών του 2013, θέτει και ζήτημα συμφερόντων   για όσους γίνονται ακόμα φερέφωνα της απόπειρας για μετατόπιση από τα σκάνδαλα της BoC

Το θέμα αφορούσε το success fee που θα έπαιρνε η Άλβαρεζ και Μάρσαλ, η οποία λειτουργούσε ως σύμβουλος της Κεντρικής στις έκτακτες συνθήκες που προέκυψαν τον Μάρτιο του 2013, από την απόφαση για το κούρεμα, αν κατάφερνε να βρει κεφάλαια για ανακεφαλαιοποίηση, ώστε να αποφευχθεί το κούρεμα. Τελικά, δεν κατάφερε να προσελκύσει κεφάλαια [και πώς να μπορέσει σε εκείνο το κλίμα άλλωστε;] και έτσι, ΔΕΝ πήρε τα λεφτά που θα διεκδικούσε, το success fee, δηλαδή. Το θέμα είχε συζητηθεί από την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2013 – και άρα η θεαματική προβολή από τα μέσα του ΔΙΑ, λες και ήταν "αποκάλυψη", έμοιαζε με άσκηση αμνησίας.[5] Η υπενθύμιση γιατί έγινε εκείνη η επίθεση είναι, επίσης, σημαντική για να κατανοηθεί το πλαίσιο. Ο Δημητριάδης ήταν στόχος και γιατί άνοιξε το θέμα διερεύνησης των τραπεζών που είχαν οδηγήσει τη χώρα στην τρόικα [Λαϊκή και Τράπεζα Κύπρου] από το 2012 [για την Κύπρου η έρευνα ανατέθηκε στην αμερικανική εταιρεία Άλβαρεζ και Μάρσαλ και για την Λαϊκή ξεκίνησε δικαστική διαδικασία], αλλά και γιατί δεν συγκάλυψε το θέμα των εκροών από συγγενείς του προέδρου, πριν το κούρεμα. Και, επιπλέον, μετά το κούρεμα, εισηγήθηκε τη δημιουργία "καλής και κακής τράπεζας" και διαχωρισμό των δανείων των μεγάλο-οφειλετών από τους μικρό-οφειλέτες. Για κάποιους έπρεπε να φύγει, γιατί απειλούσε τα συμφέροντά τους άμεσα. Και, ταυτόχρονα, για μερικούς έπρεπε να υποβαθμιστεί η έρευνα της Άλβαρεζ και Μάρσαλ, που καταγράφει χοντρά σκάνδαλα στην Τράπεζα Κύπρου – από την αγορά των ομολόγων [για την οποία ο Πολυβίου εμφανίζεται ως δικηγόρος των τραπεζιτών] και για την Uniastrum, αλλά και για τις διαγραφές εγγράφων κοκ. Όλα αυτά, βέβαια, έδειχναν και σαφείς ευθύνες στη Κεντρική Τράπεζα. Ο κ. Συρίχας λ.χ. δεξί χέρι του κ. Ορφανίδη, ήξερε φυσικά το τί γινόταν στην Κεντρική την περίοδο 2007-12, και συνεργάζονταν στην ό,ποια απραξία και συγκάλυψη – ο κ. Συρίχας, όμως το 2013, αντί να διερευνθεί, αναβαθμίστηκε από την νυν κυβέρνηση.  Η πρώτη μορφή της επίθεσης ενάντια στον Δημητριάδη πήρε τη μορφή της απομόνωσης του στην Κεντρική – έτσι, διορίστηκε ένα βολικό Δ.Σ. με μια μετεωρική αύξηση απολαβών από 1,700 σε 30,000 ευρώ [την περίοδο της πιο σκληρής λιτότητας]. Ο μόνος που παρέμεινε από το προηγούμενο Δ.Σ. ήταν ο κ. Κωνσταντίνου, ο οποίος, ξαφνικά, είχε αλλάξει βολικά στάση. Μεταμορφώθηκε σε αντίπαλο του Δημητριάδη  - και οι διαρροές ενάντια στον τότε διοικητή έμοιαζαν να έχουν το  touch του. Και φυσικά, έκανε ότι δεν κατανοούσε ότι με τέτοια αύξηση στις απολαβές, το φαινόμενο της αλλαγής θέσης έμοιαζε με "εξαγορά" και ο  ίδιος και οι δηλώσεις/μαρτυρίες του κλπ, να εμπίπτουν στην κατηγορία της σύγκρουσης συμφερόντων. Το άλλο μελος της «επιτροπής» είναι επίσης αμφίβολης πειστικότητας. Όταν διορίστηκε κυκλοφόρησε και η ακόλουθη αναφορά [σχετικά σχολια υπήρξαν μετά στην εφημεριδα Πολίτης τον Οκτώβριο του 2013]:
«Ο πρόεδρος ΝΧΑ υπέπεσε σε νέο ολίσθημα, διορίζοντας τον κ. Μιχάλη Πολυδωρίδη στο Διοικητικό Συμβούλιο της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου. Με βάση το Πόρισμα της Ερευνητικής Επιτροπής για το Χρηματιστήριο σε σχέση με τη δημόσια εταιρεία Interfund Investments Ltd. Ο κύριος Μιχάλης Πολυδωρίδης (Γραμματέας) και ο κύριος Τώνης Αντωνίου Πρόεδρος τότε της εταιρείας InterfundInvestments Ltd έκαναν πράγματα και θαύματα προκειμένου να εξαπατήσουν το επενδυτικό κοινό, όπως ψευδορκίες, παραπλανητικές και ψευδείς δηλώσεις στο ενημερωτικό δελτίο της εταιρείας κ.λ.π. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το πόρισμα υπήρχαν ψευδείς και παραπλανητικές δηλώσεις στο ενημερωτικό δελτίο της εταιρείας, καθώς επίσης και εσκεμμένα λάθη στην πρόσθεση με αποτέλεσμα να υπερεκτιμηθεί η αξία της εταιρείας κατά Λ.Κ 2.686.577 λίρες. (€4.590.285)......»[6]

…όπως και το 2013, η θεαματική επίθεση «ξέχασε»/λογόκρινε να διερευνήσει τα βασικά – ποιοί έκαναν την έρευνα, σε τί πλαίσιο, και τα ενδεχόμενα συμφέροντα, τα οποία βρίσκονταν πίσω από την υποτιθέμενη έρευνα. Η «επιτροπή ελέγχου» σύμφωνα με τα στοιχεία της Κεντρικής αποτελείται από τα μέλη του ΔΣ Κωνσταντίνου, Μάνναρη και Πολυδωρίδη.[7] Και οι τρεις είχαν ευνοηθεί από την εκπληκτική αύξηση των απολαβών τους προηγούμενους μήνες και είχαν ταυτιστεί με την κυβέρνηση [η οποία τους διόρισε και τους εδωσε την αύξηση] στην εκστρατεία της ενάντια στον κ. Δημητριάδη. Η σύγκρουση συμφερόντων, όπως και τα κίνητρα, ήταν εξόφθαλμα – και έτσι άλλωστε λειτούργησε τότε. Αλλά η αποσπασματική επαναφορά της, δυο χρόνια μετά, ξαφνικά ξέχασε και τα κίνητρα των μελών και το πλαίσιο.

Κωμωδία μετατόπισης: Μιλώντας για το κούρεμα ως προσπαθεια να λογοκριθεί ποιοί το ήξεραν και ποιοί πήραν την απόφαση
Στο δημοσίευμα της Σημερινής γινόταν μια αναφορά σε όλα τα κλισέ [μια επανάληψη βασικά με ύφος θεάματος] από το fee, που δεν πληρώθηκε –άρα είναι άνευ αντικειμένου η υπόθεση- μέχρι μια ετεροχρονισμένη [καθυστερημένη βασικά στο τότε πλαίσιο] υπογραφή [αντί στις 23 υπογράφηκε στις 28 Μαρτίου – χωρίς και πάλι να υπάρχει οποιοδήποτε οικονομικό όφελος ή ζημιά. Απλώς εκείνη την εβδομάδα ολοκληρωνόταν η διαδικασία αποφάσεων για το κούρεμα – που βέβαια, ήταν πολιτικές αποφάσεις, το οποίο, επίσης, λογοκρίνεται σε τέτοιες αναφορές μετατόπισης. Το πιο κωμικό είναι η αναφορά σε σύγκρουση συμφερόντων. Βέβαια, ο Δημητριάδης δεν είχε να κερδίσει απολύτως τίποτα. Αλλά και η Άλβαρεζ θα κέρδιζε, ΑΝ έβρισκε τα απαραίτητα κεφάλαια. Άρα το επιχείρημα [που θυμίζει δάνειο από Ν. Παπαδόπουλο που ελπίζει ακόμα  να πάρει κανένα κομμάτι της Λαϊκής] ότι η Άλβαρεζ είχε συμφέρον να πουλήσει πιο φτηνά τις κυπριακές τράπεζες στην Ελλάδα, είναι παραπλανητικό για δυο λόγους:
  1. Λογοκρίνει ότι τις αποφάσεις τις πήρε η πολιτική εξουσία – και ο βασικός διαχειριστής ήταν ο Μ. Σαρρής. Αυτός διαπραγματευόταν για το κούρεμα πίσω από την πλάτη μας πριν τις 15/3 και αυτός ήταν στην Κεντρική εκ μέρους της κυβέρνησης για τις πωλήσεις των κυπριακών παραρτημάτων. Η λύση της πώλησης επιβλήθηκε από την Ε.Ε. και έγινε έκτακτα – και άρα σε ότι ήταν διαθέσιμο. Απλώς οι φίλοι του Σαρρή, που κατά τα άλλα φωνάζουν, ξεχνούν πάντα ότι αυτός εμπλέκεται στα περισσότερα θέματα για τα οποία φωνάζουν – αυτός ήξερε για τον ΕΛΑ, αυτός διαπραγματεύτηκε το κούρεμα, αυτός ήταν παρόν στις πωλήσεις των παραρτημάτων των τραπεζών. Αλλά πρόσκειται και στην οικογένεια Παπαδοπούλου, οπότε…
  2. Η Άλβαρεζ δεν βρήκε τα αναγκαία κεφάλαια για να μην γίνει το κούρεμα. Άρα, αν πουλούσε πιο ακριβά, θα αναζητούσε λιγότερα χρήματα, και άρα θα ήταν εφικτό να τα βρει.

Όταν αυτοί που έκαναν τη σύγκρουση συμφερόντων και διαπλοκής, καθεστώς,  χρησιμοποιούν τις λέξεις για να μετατοπίσουν την εστίαση: Έχουν ή δεν έχουν σύγκρουση συμφερόντων μερικοί στην Κεντρική Τράπεζα για συγκάλυψη των τραπεζών και των διαπλεκομένων συμφερόντων ή για την σχεδόν δημόσια εξαγορά  του Δ.Σ. από την κυβέρνηση;
Ένα από τα κωμικά στιγμιότυπα της λογοκρισίας των κυπριακών ΜΜΕ είναι και οι προσπάθειες μετατόπισης. Κάθε φορά που δεν μπορούν να λογοκρίνουν ένα θέμα για τις εμπορικές τράπεζες [από τις οποίες εξαρτάται και η διαφήμισή τους] ανασύρουν κάποια τυπική ή άσχετη υπόθεση για να ρίξουν πρωτοσέλιδο – λ.χ. για το συνεργατισμό, τον αντίπαλο των εμπορικών τραπεζών. Όπως έκανε πρόσφατα ο Φιλελεύθερος την  περίοδο που αναδύονταν σκάνδαλα και διαμάχες στην Ελληνική. Αυτή είναι η τακτική που εγκαινίασε ο Πολίτης το 2012, όταν ξεκίνησαν οι αποκαλύψεις για τα σκάνδαλα των τραπεζών: αν κατηγορήσετε τις τράπεζες, θα βρούμε κάτι άσχετο για να προκαλέσουμε μετατόπιση ή και να σας κατηγορήσουμε εσάς που διαμαρτύρεστε. Εκτός από τον συνεργατισμό, ένα άλλο σημείο μετατόπισης ήταν και ο Π. Δημητριάδης. Για να γίνει κατανοητό το φαιδρό του όλου εγχειρήματος λ.χ. η αναφορά σε σύγκρουση συμφερόντων από το δημοσιογράφο, στο κείμενο της Σημερινής, είναι σαφώς κωμική:
-       μέλη της τράπεζας, όπως και τα μελη του Συμβουλιου, είχαν συμφέρον να επιτεθούν ενάντια στον Π. Δημητριάδη και για να καλοπιάσουν το νέο Δ.Σ. [το 2013] ή [τα μελη του Συμβουλιου], την κυβερνηση, αλλά και για να συγκαλύψουν δικά τους λάθη ή και σκάνδαλα. Άρα, η ίδια η έκθεση είναι ύποπτη για σύγκρουση συμφερόντων. Θα μπορούσε λ.χ. να πει κάποιος ότι η «έκθεση» είναι αναπαραγωγή των δηλώσεων του κ. Κωνσταντίνου [ο οποίος ήταν και στο Δ.Σ. τον Μάρτιο του 2013], που εκφράζοντας τα δικά του συμφέροντα [αφού δεν βλέπει «εξαγορά» στην αύξηση των απολαβών του από 1,700 σε 30,000 ευρώ] προσπαθούσε να μετατοπίσει την έμφαση από τη δική του αλλαγή στάσης κατά 180ο  [με την αύξηση απολαβών] κάπου αλλού, ή και ανάλογα συμφέροντα του κ. Κοιλιάρη ή του κ. Συρίχα κοκ που διορίστηκαν τότε
-       Η Κεντρική δεν έκανε καμία έρευνα για τον Αυξεντίου, όταν μέλη της οικογένειας του συμμετείχαν στο σκανδαλο του χρηματιστηρίου ενώ ο ίδιος ήταν επικεφαλής της Κεντρικής
-       Η Κεντρική και η επιτροπή ελέγχου δεν έβγαλε καμία ανακοίνωση για την σχέση Ορφανίδη οικογένειας Παπαδοπούλου. Ο  Ορφανίδης διορίστηκε επικεφαλής της Κεντρικής από το δικηγόρο της Λαϊκής και η οικογένεια Παπαδοπούλου παρέμεινε πολιτικός φίλος και συμπαραστάτης του Ορφανίδη, ενώ είχε και τα συμφέροντά της στη Λαϊκή. Άραγε αυτό δεν εξηγά και την απραξία του Ορφανίδη στα όσα συνέβαιναν στη Λαϊκή;
-       Και φυσικά, η επιτροπή ελέγχου της Κεντρικής δεν φαινεται να ενδιαφέρθηκε για το ότι η κα. Γιωρκάτζη είχε οικογενειακές σχέσεις με τα δικηγορικό γραφείο υπεράσπισης του Βγενόπουλου.

Ποιοί είναι, λοιπόν, οι ενδεχόμενοι ύποπτοι για το στήσιμο αυτής της προσπάθειας μετατόπισης;
Αν δει κανείς ποιοί έχουν άμεσο συμφέρον να προκαλέσουν ένα είδος μετατόπισης με  επίθεση ενάντια στην έρευνα για τα σκάνδαλα της Τράπεζας Κύπρου, τότε ο βασικός ύποπτος είναι κύκλοι που είχαν συμφέροντα στην Τράπεζα Κύπρου. Ήδη διεξάγεται μια δίκη, και ο δικηγόρος των κατηγορουμένων, ο Π. Πολυβίου, εκφράζει από μόνος του ένα είδος σύγκρουσης συμφερόντων και διαπλοκής – αφού, όχι μόνο υπήρξε δικηγόρος της τράπεζας [άρα με γνώσεις για συγκαλύψεις και σκάνδαλα] αλλά και άτομο από την ιστορική οικογένεια που έλεγχε την τράπεζα. Και με σαφή οικονομικά συμφέροντα. Ο Πολυβίου, και ανάλογοι κύκλοι, θα μπορούσαν να διαρρεύσουν ανάλογες φήμες, γιατί διεξάγεται η δίκη των τραπεζιτών για παραπλάνηση του κοινού, αλλά και γιατί πλησιάζει η ημερομηνία συζήτησης της υπόθεσης της Uniastrum στη βουλή. Η αγορά της Uniastrum κόστισε το λιγότερο 400 εκατομμύρια [αν δει κανείς την τιμή αγοράς και την τιμή πώλησης] αλλά και διπλάσια αν δει κανείς πόσα χάθηκαν στη διάρκεια της «επένδυσης». Η βασική έρευνα για αυτό το σκάνδαλο έγινε από την Άλβαρεζ και Μάρσαλ, αν και καταγγελίες υπήρξαν από πριν. Αγοράστηκε μια αμφίβολης αξίας τράπεζα στη Ρωσία σε μια εποχή που ξεκινούσε η παγκόσμια οικονομική κρίση [και άρα η τιμής της θα μειωνόταν ως φυσικό επακόλουθο και ως συνέπεια/ επιρροή] και παρά τις συμβουλές διαφόρων να αποφευχθεί. Οι καταγγελίες αναφέρονται σε μίζες 50 εκατομμυρίων. Προφανώς, λοιπόν, μερικοί έχουν πολλαπλά συμφέροντα να λογοκρίνουν εκείνη την υπόθεση.

Αν δει, μάλιστα, κάποιος τον τρόπο με τον οποίο στηρίζει ο κ. Πολυβίου την υπεράσπιση των τραπεζιτών για παραπλάνηση του κοινού, λίγο-πολύ φαίνεται να υποστηρίζει ότι καλά έκαναν, γιατί αν έλεγαν την αλήθεια, θα προκαλούσαν πτώση στις αξίες της τράπεζας – λες και η τράπεζα είναι υπεράνω του νόμου, ακόμα και του νόμου που αφορά τις τράπεζες. Ή λες και τελικά δεν προκάλεσαν μια κρίση πολύ χειρότερη για την κοινωνία. Η διεκδίκηση ειδικού καθεστώτος για ξεκάθαρη παραπλάνηση και παρατυπία, δείχνει ενδεχομένως το ότι οι κατηγορούμενοι δεν έχουν άλλο διέξοδο εξήγησης – αλλά δείχνει και την νοοτροπία μερικών που θεωρούν ότι οι δικές τους παρατυπίες, πρέπει να συγκαλύπτονται. Με ό,ποιο κόστος. Και προφανώς, η υπόθεση της Uniastrum είναι αρκετά σημαντική – για να επιστρατευθούν και «βολικά» ΜΜΕ.

Και φυσικά, αξίζει να αναφερθεί ότι και ο κ. Πολυβίου εμπλέκεται στις αποφάσεις για την Uniastrum. Φαίνεται να χρησιμοποιήθηκε δική του  εκτίμηση για να μην αποφύγει την αγορά η τράπεζα. Συμμετείχε εν γνώσει του ή μη – και αργά ή γρήγορα ο κ. Πολυβίου θα πρέπει να βρεθεί και ο ίδιος υπό διερεύνηση.

Πέρα από τους κύκλους της Τράπεζας Κύπρου, και όσους διασυνδέονται μαζί τους στην Κεντρική, η ρητορική του κειμένου της Σημερινής φαίνεται να εκφράζει τρία άλλα συμφέροντα σε ποικίλους βαθμούς εμπλοκής: η προσπάθεια άσκησης πίεσης στον γενικό εισαγγελέα [κωμική εν μέρει για ένα δημοσιογράφο που καμώνεται ότι τάχα μου ανακάλυψε την τασιηνόπιτα με επανάληψη κλισέ μετά από 2 χρόνια] θυμίζει λίγο και την τάση των υποστηρικτών του Ρίκκου. Οι αποκαλύψεις στη δίκη ότι ο Ρίκκος συμπεριφερόταν σαν το άτομο στο οποίο υποσχέθηκε ο Αναστασιαδης να γίνει γενικός εισαγγελέας και ότι έψαχνε υποθέσεις για να κατασκευάζει θεάματα, δεν είναι βολικές, ακόμα και για την νυν κατάσταση του Ρίκκου σε πτώση. Άρα είναι λίγο αντίβαρο το αναμάσημα.

[Και δεν είναι τυχαιο ότι τωρα..] διεξάγεται η δίκη των τραπεζιτών για παραπλάνηση του κοινού, αλλά και γιατί πλησιάζει η ημερομηνία συζήτησης της υπόθεσης της Uniastrum στη βουλή. Η αγορά της Uniastrum κόστισε το λιγότερο 400 εκατομμύρια [αν δει κανείς την τιμή αγοράς και την τιμή πώλησης], αλλά και διπλάσια, αν δει κανείς πόσα χάθηκαν στη διάρκεια της «επένδυσης». Η βασική έρευνα για αυτό το σκάνδαλο έγινε από την Άλβαρεζ και Μάρσαλ, αν και καταγγελίες υπήρξαν από πριν

Πιο άμεσα, η ρητορική θυμίζει κάπως και την προσπάθεια του Ν. Παπαδόπουλου να ανακτήσει μέρος της οικονομικής δύναμης του [ή της οικογένειας] με έλεγχο σε μέρος της Λαϊκής. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ν. Παπαδόπουλος από κατ’ εξοχήν, μαζί με τον Αβέρωφ, απολογητές των τραπεζών, αναζητά ένα σημείο [και το σημείο είναι η στιγμή - ο Μάρτιος του 2013- που έχασε] για να εστιάσει την κριτική του. Έτσι, θέτει θέμα για το πώς πωλήθηκαν τα παραρτήματα στην Ελλάδα. Αλλά, φυσικά, κάνει ότι δεν βλέπει τις ευθύνες του Σαρρή – και το Μάρτιο και για την Λαϊκή. Όπως φυσικά κάνει ότι δεν βλέπει και τις ευθύνες του Ορφανίδη, αλλά και την δική του κραυγαλέα σύγκρουση συμφερόντων, όταν αποφάσιζε για την Λαϊκή, ως επικεφαλής της επιτροπής οικονομικών της βουλής, ενώ ήταν ταυτόχρονα δικηγόρος της τράπεζας.

Και επειδή αυτήν την εποχή επανέρχεται λόγω συζητήσεων στη βουλή το θέμα των εκροών, υπάρχουν και από τον ΔΗΣΥ αρκετοί που θα ήθελαν να μετατοπιστεί το θέμα, όπως έκαναν και το 2013 με τα τότε δουλοπρεπώς πειθήνια ΜΜΕ, από τον «συμπέθερο».. στο Δημητριάδη, του οποίου βασικά το «έγκλημα» ήταν, όπως το έθεσε κάποτε και ο Διονυσίου του Πολίτη, ότι δεν συγκάλυψε την προεδρική οικογένεια. Το ότι δεν συγκάλυψε, ήταν και το επίτευγμα [ως τεκμήριο ανεξάρτητου αξιωματούχου] αλλά και ο λόγος που ο Δημητριάδης έγινε στόχος. Και όλα που αποκαλύφθηκαν μπορεί να λογοκρίθηκαν – αλλά αναπόφευκτα επιστρέφουν…

 Η κατάντια της Κεντρικής και η φαιδρή επανάληψη της ιστορίας με την «ανάλυση» που στάλθηκε στην Νέα Υόρκη για να αποκτήσει κύρος, και έσκασε και πάλι σαν τοπική φούσκα
Από εκεί και πέρα η όλη « διαρροή» του αναμασήματος για θεαματικούς λόγους, δείχνει την κατάντια της Κεντρικής – προφανώς, όταν θέλουν κάποιοι, για οποιοδήποτε μικροθέμα [ή και μικροπρέπεια] ή συγκυρία να κατασκευάσουν θέαμα, οι νόμοι για το απόρρητο στην Κεντρική πετάγονται στον κάλαθο των σκουπιδιών. Από μόνη της η «έκθεση», αλλά και η προσπάθεια κατασκευής θεάματος θυμίζει εκείνη την φαιδρή ιστορία με την «ανάλυση» που διοχετεύτηκε στους New York Times  για να αποκτήσει κύρος μια επιφανειακής προσπάθειας, η προπαγάνδα του κυβερνητικού επιτελείου. Και τότε άλλωστε υπήρχαν ενδείξεις ότι μερικοί στην Κεντρική συνεργάστηκαν στην κατασκευή του θεάματος. Το θέμα τότε είχε διοχετευθεί στην εγχώρια αγορά ως ... αποκάλυψη των New York Times, λες και τους ήταν πιο εύκολο να έχουν πρόσβαση σε έγγραφα του προεδρικού – αφού επρόκειτο για εσωτερική «έρευνα» του γραφείου του προέδρου Αναστασιάδη – από τα τοπικά ΜΜΕ[8]


Αποκωδικοποιωντας ένα πρωτοσελιδο που κραυγάζει από μόνο του υποβολή και διαπλοκή

Η υποβολή - «Ικανό εργαλείο»: ο δημοσιογράφος παίζει τον νομικό ή κάποιος νομικός υποβάλλει σε ένα δημοσιογράφο τί να γράψει;

Το ψέμα - «Αποκαλύπτουμε απόρρητο πόρισμα». Μόνο για αυτό το ψέμα, η εφημερίδα θα έπρεπε να απολογηθεί δημόσια σε όσους αναγνώστες/τριες έχουν μνήμη. Μια μικρή περιδιάβαση στο 2013, θα θύμιζε και στον δημοσιογράφο, και στον νομικό του υποβολέα, όπως και στο αρχισυντάκτη ότι όλα αυτά ειπώθηκαν και συζητήθηκαν το φθινόπωρο του 2013. Αν στην Κεντρική τηρούσαν τους κανόνες, τότε τα απόρρητα έγγραφα θα έπρεπε να μην διακινούνται σαν στραγάλια και οι τρεις της επιτροπής να ελεγχθούν να διερευνηθούν. Αλλά, αφού η όλη ιστορία έγινε για το θέαμα ποιός ασχολείται με τα θέματα των νόμων και των κανόνων; Ή και ποιός από όσους υπέβαλαν το δημοσίευμα τολμά να δει τη σύγκρουση συμφερόντων των μελών της «επιτροπής ελέγχου» που συνέταξε, σχεδόν κατά παραγγελία, το κείμενο..

«Ραδιουργίες του …» Το στημένο σκηνικό από όσους υπέβαλαν [ή μήπως και πλήρωσαν;] για το συγκεκριμένο πρωτοσέλιδο δεν χρειάζεται και άλλη τεκμηρίωση. Η απόπειρα δαιμονοποίησης με τον τίτλο είναι τόσο μπαγιάτικη τακτική, όσο και η αναπαραγωγή ειδήσεων που κατασκευάζονται για να μεταδοθούν – ένα «ψευδογεγονός» δηλαδή..


[3] «Ο κ. Μαρκίδης, μετά από αίτημα του Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Πανίκου Δημητριάδη, γνωμάτευσε ότι σε ορισμένα θέματα ο ρόλος του ΔΣ είναι συμβουλευτικός και ότι πρόσφατα προέβη σε υπέρβαση εξουσίας.» http://www.newsbomb.gr/kypros/story/373302/stin-antepithesi-to-dioikitiko-symvoylio-tis-kt-kyproyΚαι ακολούθως ο κ. Ευαγγέλου πρόσφερε κάλυψη στα μέλη του ΔΣ. Άρα υπήρχαν  έντονες διαφωνίες και η έκθεση μερικών σίγουρα δεν ήταν νομικό τεκμήριο αφού φάνηκε να έγινε πίσω από την πλάτη του Διοικητή – και να συντάχθηκε με ανακρίβειες που τους βόλευαν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου