11 Οκτ 2015

London calling: Η απάντηση του βρετανικού δρόμου στην προσπάθεια δαιμονοποίησης του Corbyn από τα ηγεμονικά ΜΜΕ, Και πώς η μνήμη της ταξικής πάλης προκαλεί και πάλι πανικό..




Πρωτοσέλιδο μετά την εκδήλωση διαμαρτυρίας στο Μάντσεστερ
«..το συλλαλητήριο του Ιουνίου [ενάντια στη λιτότητα] στο οποίο μίλησε ο Corbyn, έδωσε το πρώτο σημάδι ότι κάτι διαμορφωνόταν κάτι πέρα από το κανονικό και το συνηθισμένο. Η έκκληση για το συλλαλητήριο έγινε σε μια εποχή αδιεξόδου και απογοήτευσης στην αριστερά μετά την νίκη των συντηρητικών στις εκλογές του Μαΐου, αλλά απρόσμενα προσέλκυσε εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές/τριες – και ενδεχόμενους ψηφοφόρους του Corbyn. «Ήταν ένα κίνημα που έψαχνε χώρο να εκφραστεί – ένα είδος σπιτιού», είπε ο κωμικός Mark Steel ένας από του ιδρυτές της Λαϊκής Συνέλευσης, της πλατιάς ομπρέλας – οργάνωσης για ακτιβιστές/στριες και συντεχνίες, που διοργάνωσε την εκδήλωση διαμαρτυρίας. «Κανένας δεν πρόβλεψε ή κατάλαβε ότι θα έφτανε μέχρι εδώ, αλλά ιδού».
Το ότι το κίνημα πήρε τη μορφή της ηγεσίας του Jeremy Corbyn είναι διπλά εντυπωσιακό, επειδή ο άνθρωπος ο ίδιος είναι η αντίθεση του στερεότυπου του οργισμένου αριστερού ακτιβιστή. Χωρίς τις ρητορικές ικανότητες του πολιτικού που τον ενέμπνευσε, του Tony Benn, και χωρίς το πηγαίο χάρισμα του Αλέξη Τσίπρα, ο Corbyn δεν γινόταν αντιληπτός ως κίνδυνος από τους συνάδελφούς του βουλευτές. Με ένα εντυπωσιακό τρόπο, η ειλικρινής αμεσότητα του Corbyn, το στυλ του που δεν ακολουθεί το πρότυπο των κλισέ και της επεξεργασίας των δηλώσεων σαν δημόσιες σχέσεις, μετατράπηκε σε πλεονέκτημα, εμφανιζόμενο ως το αντίθετο μοντέλο στους εκπαιδευμένους από τα ΜΜΕ πολιτικούς-πωλητές της βρετανικής πολιτικής τάξης.
[…]  «Μιλάμε για μια δυναμική που αναπτύχθηκε έξω από το Εργατικό Κόμμα και μετά, λόγω της αλλαγής της δομής, εκφράστηκε και στο εσωτερικό του,» λέει η Hilary Wainwright, μια συγγραφέας της σοσιαλιστικής φεμινιστικής οπτικής και για χρόνια συνεργάτης του Corbyn [1]

Ένα φάντασμα πλανιέται: όταν ο βρετανικός κυρίαρχος λόγος καμώνεται ότι ξεχνά την ιστορία της ταξικής πάλης και του ταξικού μίσους στη βρετανική ιστορία
Η επίθεση ενάντια στον Κόρμπυν στα βρετανικά ΜΜΕ συνεχίζονταν μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου - αρχές Οκτωβρίου. Στο BBC λ.χ. μπορούσες να δεις αποσπασματικές εικόνες με τον Corbyn να φορά το ..κράνος για το ποδήλατο, και λίγο μετά να εμφανίζεται μια πυρηνική έκρηξη. Για το αγγλικό κοινό ήταν μια αναφορά στις καταβολές του από την εναλλακτική πασιφιστική αριστερά και την δήλωσή του ότι δεν θα χρησιμοποιούσε πυρηνικά όπλα [« δεν θα πατήσω το κουμπί» είχε πει και προκάλεσε νέα «εθνική» υστερία μετά την άρνησή του, ως δημοκρατικός/republican, να ψάλει το βρετανικό εθνικό ύμνο για την βασίλισσα –  με τις αναφορές στο «θεό που ευλογεί τη βασίλισσα». Όμως, ξαφνικά, εμφανίστηκε και πάλι κάτι απρόσμενο στους δρόμους. Η εκδήλωση των συνδικάτων και άλλων οργανώσεων ενάντια στη λιτότητα, έξω από το συνέδριο του συντηρητικού κόμματος στο Μάντσεστερ, ήταν μαζική και με έντονο πάθος, και με αίσθημα αυτοπεποίθησης…

Το βράδυ, οι τηλεοράσεις και το πρωί μερικές εφημερίδες ήταν σε κατάσταση σοκ – η μαζικότητα που ξεπερνούσε τις 80,000, αλλά και οι επιθέσεις ομαδων από το πλήθος,[2] ενάντια σε ηγετικά στελέχη του συντηρητικού κόμματος φάνηκε να προκαλεί πανικό. Ξαφνικά, οι δημοσιογράφοι των τηλεοράσεων άλλαξαν βιολί – «Μα δεν συμφωνείτε με τη θέση του κ. Corbyn ότι πρέπει «η πολιτική να γίνει πιο ευγενική», ρωτούσε ο δημοσιογράφος του BBC τους διαδηλωτές/τριες που διακωμωδούσαν τους συντηρητικούς και τον Κάμερον. Αυτός τον οποίο διακωμωδούσαν, μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, γινόταν σημείο αναφοράς για να αναχαιτιστεί το χειρότερο. Η αντίδραση του κοινού σε αυτήν την νέα επίθεση, με στόχο τώρα την εμφάνιση της οργής στους δρόμους, φάνηκε να είναι καχύποπτη. Στα σχόλια αναγνωστών σε εφημερίδες όπως η Μετρό, που διανέμεται δωρεάν στο υπόγειο του Λονδίνου, υπήρχαν αρκετοί που υποστήριζαν τη διαδήλωση, παρουσιάζοντάς την ως έκφραση αισιοδοξίας [«γιορτή χαράς» θα μπορούσε να ονομαστεί στη φρασεολογία της ανάλυσης των νέων κοινωνικών κινημάτων].

Αυτό το οποίο φάνηκε με σαφήνεια ήταν ότι υπήρχε οργή στους δρόμους. Όταν ένας δημοσιογράφος ρώτησε μια διαδηλώτρια τί ήθελε αφού μόλις είχαν γίνει εκλογές, εκείνη απάντησε με σαφήνεια: εκλογές.«Νέες εκλογές;» απάντησε με ύφος μάλλον τρομαγμένο ο δημοσιογράφος. «Ναι..» απάντησε η κοπέλα. Οι συντηρητικοί είναι μια μειοψηφία στην κοινωνία, αλλά έχοντας μια πλειοψηφία στη βουλή λόγω του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος. Και είναι και αυτή η ίδια η πολιτική δομή που οδήγησε το πολλαπλό κίνημα που γεννήθηκε στο Εργατικό Κόμμα – ως υπαρκτό θεσμό έκφρασης στην πολιτική. Οι συντηρητικοί, τώρα που έχουν απόλυτη πλειοψηφία στη βουλή, ετοιμάζονται για ιδιωτικοποιήσεις και εξυπηρέτηση του κεφαλαίου. Η αντίθεση στα εργασιακά, αλλά και στις ιδιωτικοποιήσεις [ήδη ο Corbyn σε ένα δείγμα επιτυχημένης αντεπίθεσης, έβαλε στο τραπέζι το θέμα της επανεθνικοποίησης των σιδηροδρόμων που αποδείχτηκε ιδιαίτερα δημοφιλές] ήταν τα κυρίαρχα σημεία προβολής των διαδηλωτών. Αλλά ήταν ένα πολύχρωμο πλήθος με πολλαπλά αιτήματα, πολλαπλών κοινωνικών και πολιτισμικών υποκειμένων - μέχρι και την νομιμοποίηση της κάνναβης..

Αυτό που ίσως ενοχλούσε τα ΜΜΕ και τους συντηρητικούς ήταν ακριβώς ότι αυτό που θεωρούσαν ότι έληξε, επανερχόταν.. Άλλωστε η οργή που εκφράστηκε το 2015, αλλά και στις κινητοποιήσεις στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ήταν πρόσφατες μορφές που επαναλάμβαναν, ωστόσο, ένα ιστορικό πλαίσιο με γενεαλογία «στιγμών» ταξικής πάλης – και διαφοροποίησης. Αυτή η διαφοροποίηση είναι καταγεγραμμένη και στο χώρο – μπορεί να τη δει κανείς στα είδη των σπιτιών στο Λονδίνο, αλλά και στο μεγάλο πάρκο στην περιοχή Kensington στο κέντρο του Λονδίνου.
  


Στην μια πλευρά του ποταμού υπάρχει ένα παλάτι τεκμήριο της εξουσίας και της τάξης. Στην άλλη πλευρά, του Hyde Park, υπάρχει το Reformers Tree και το Speakers Corner, τεκμήρια της εξέγερσης του 1866 όταν 200,000 διαδηλωτές/τριες παραβίασαν τα διαχωριστικά και τους ευπρεπισμούς, και απαίτησαν σε σύγκρουση με τις αρχές το δικαίωμα στην ψήφο και άλλα «αυτονόητα», σήμερα, δημοκρατικά δικαιώματα.
  
Όταν οι συντηρητικοί ανησυχούν αρχίζουν να μιλούν σαν «καλύτεροι εκπρόσωποι».. μέχρι και της εργατικής τάξης[3]
Η στάση των συντηρητικών εκτός από τις επιθέσεις εναντίον του Corbyn εστιάζονταν και στην ενθάρρυνση της αποσκίρτησης μελών του Εργατικού κόμματος – ή και ελπίδας [την εξέφρασαν απροκάλυπτα και οι Times] να ανατραπεί ο Corbyn. Υπήρξε μια ανεπαίσθητη, αλλά σαφής μετατόπισης στη ρητορική του κυρίαρχου λόγου – ακόμα και των συντηρητικών – μετά τη διαδήλωση και την εκτροπή της οργής στους δρόμους. Από το «αυτά είναι θέματα που λύθηκαν από τη δεκαετία του 1980» για τις θέσεις Corbyn, τώρα ξαφνικά οι συντηρητικοί, στο συνέδριό τους, άρχισαν να δηλώνουν ότι αυτοί είναι οι πραγματικοί «οικοδόμοι», αυτοί δηλαδή είναι το πραγματικό κόμμα της εργατικής ταξης!.. Και υπόσχονται και δημόσια έργα.. Ο Τζόνσον, ο δήμαρχος του Λονδίνου που δεν θα επαναδιεκδικήσει, αλλά έχει θέσει προκαταβολικά υποψηφιότητα για την ηγεσία του συντηρητικού κόμματος, τα είπε ξεκάθαρα «οι εργατικοί επικαλούνται στη χειρότερη από όλες τις διαμάχες – αυτή της ταξικής πάλης»..


φωτογραφίες από τις επιθέσεις εργαζόμενων στην Γαλλία

Αν και η υπεροπλία των συντηρητικών στα ΜΜΕ είναι σαφής, φαίνεται να αναδύεται ένα κλίμα – που προκαλεί νέες αναδιατάξεις… Ήδη η επίθεση ενάντια σε εκπροσώπους της νεοφιλελεύθερης πολιτικής επανεμφανίστηκε στο Παρίσι την επομένη των επιθέσεων ενάντια σε συντηρητικούς, στο Μάντσεστερ. Όταν οι απολυθέντες εργαζόμενοι επιτέθηκαν στους διευθυντές, οι βρετανικές εφημερίδες το είχαν μεν πρωτοσέλιδο – αλλά χωρίς τη σύνδεση. Ότι ήταν μια αντίστοιχη ταξική επίθεση, όπως εκείνη στο συνέδριο του Μάντσεστερ. Στο Μάντσεστερ πετάχτηκαν αυγά, έφτυναν σε ηγετικά στελέχη, και τους αποκαλούσαν scam. Οι γάλλοι ήθελαν να τους ξυλοκοπήσουν και τους έσκισαν τα ρούχα, καθώς εκείνοι έφυγαν τρέχοντας.

Πίσω από τη ρητορική των ΜΜΕ για τις διεθνείς σχέσεις: τα βρετανικά ΜΜΕ θυμίζουν «επαρχιακά» [σε αντίθεση με μητροπολιτικά] έντυπα που αναπαράγουν κλισέ από τον 19ου αιώνα στις σχέσεις με την Ρωσία, αλλά η Κίνα αποκτά νέα εικόνα – που διαφοροποιεί και τη σχέση ΗΠΑ – Βρετανίας..
Το κυρίαρχο «διεθνές» θέμα στα βρετανικά ΜΜΕ είναι το δημοψήφισμα για τις σχέσεις με την Ε.Ε. Και εδώ φαίνεται να διαφοροποιούνται τα δεδομένα. Αλλά ταυτόχρονα φαίνεται να διαμορφώνεται και ένα είδος υπόγειας συζήτησης για τις σχέσεις της χώρας με την "Ανατολή" – αλλά ίσως και πόσο πειθήνια πρέπει να είναι η χώρα στις σχέσεις με τις ΗΠΑ.

Σε σχέση με τη Ρωσία έχει κανείς την εντύπωση ότι διαβάζει επαρχιακά ΜΜΕ που αναπαράγουν την κυρίαρχη αφήγηση από τις ΗΠΑ. Μια «είδηση» ήταν σύμπτωμα του κλίματος: έγραφε μια εφημερίδα ότι οι συντηρητικοί σκόπευαν να πραγματοποιήσουν συζήτηση στη βουλή για αν θα βομβαρδιστεί ο ΙΣΙΣ στη Συρία, με στόχο.. να προκαλέσουν διάσπαση στο Εργατικό κόμμα – αφού ο Corbyn είναι ενάντια στον πόλεμο, και σίγουρα δεν είναι υποστηρικτής των επεμβάσεων. Και σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, όπου η κάθοδος της Ρωσίας στη Συρία, φαίνεται να ήταν μέρος μιας ευρύτερης κατανόησης, αλλά και λογική συνέπεια των δυτικών επεμβάσεων ενάντια του ΙΣΙΣ, τα βρετανικά ΜΜΕ, εξακολουθούσαν να πολεμούν τους ρώσους, λες και είναι ένας πόλεμος που αν δεν πάει πίσω στη περίοδο του Ψυχρού πόλεμου, τότε πάει σε πλαίσια και κλισέ του 19ος αιώνα. Μόνο ο P. Cockburn στην Independent έθεσε τα σαφή δεδομένα – ότι αν δεν επενέβαινε η Μόσχα, ίσως να έπρεπε να το ζητήσει η ίδια η Δύση.

Αυτή, όμως, η επιφάνεια της κατασκευής θεαμάτων, συγκαλύπτει μια σαφή διαφοροποίηση στο οικονομικό επίπεδο. Έτσι, η απόφαση της βρετανικής κυβέρνησης και των επιχειρήσεων να συμμετάσχουν στις κινεζικές επενδύσεις για το «νέο δρόμο του μεταξιού», παρά τις αντιδράσεις των ΗΠΑ, φαίνονται να έχουν διάχυτη στήριξη. Ο άλλος υποψήφιος των συντηρητικών για μελλοντικός ηγέτης,[4]  ο Όσμπυρν, ο υπουργός οικονομικών, ήδη προωθεί το θέμα. Και με επίσκεψη στην Κίνα, αλλά από ότι γράφεται και στο τύπο με πρόθεση να δοθεί προτεραιότητα σε κινεζικά συμφέροντα σε προσφορά μετοχών από τράπεζες τις οποίες διάσωσε το κράτος.

Ίσως η Βρετανία να έχει περισσότερα υπόγεια ρεύματα από ότι φαίνεται…



[2] Οι τηλεοπτικές κάμερες φάνηκαν να εστιάζουν στις αναρχικές ομάδες…
[3] Τη δεκαετία του 1950, οι συντηρητικοί παρουσίαζαν τους εαυτούς τους ως «καλύτερους διαχειριστές του σοσιαλισμού» - εννοώντας το κράτος ευημερίας που είχε επιβάλει η σαρωτική νίκη των εργατικών μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο
[4] Ο Κάμερον, ήδη, ανακοίνωσε ότι δεν θα ηγηθεί του κόμματος στις επόμενες εκλογές το 2020

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου