18 Οκτ 2015

Καταραμένη πολιτική ή η πολιτική της κατάρας



Την κατάρα μου νάσιει τζαι να λιώσει τζαι να στάξει σαν το τζερί
την κατάρα μου, την κατάρα μου, την κατάρα μου
που να λιώσουν τα κόκκαλα του τζαι να του μείνει μόνο η κκελλέ να την βουζουρούν οι μούγιες
την κατάρα μου την κατάρα μου, την κατάρα μου.

 (Παραδοσιακή κατάρα σε ελεύθερη απόδοση λόγω κενών μνήμης και συμπληρώνεται  κατά βούληση).

Καταραμένη πολιτική ή η πολιτική της κατάρας

Η έλευση του νερού από την Τουρκία έφερε μαζί της και μαζική παράκρουση στην ελληνοκυπριακή πολιτική ηγεσία. Πρόκειται για παράνομη, παράνομη, παράνομη πράξη από ένα κατοχικό, κατοχικό, κατοχικό κράτος κι ένα ψευδοκράτος, ψευδοκράτος, ψευδοκράτος και πρέπει να καταγγείλουμε, καταγγείλουμε, να καταγγείλουμε  και να διακόψουμε, να διακόψουμε, να διακόψουμε... πέραν αυτών ο Αβέρωφ βλέπει να επηρεάζεται η συζήτηση για το περιουσιακό γιατί η γεωργοκτηνοτροφία των Τουρκοκυπρίων ( θα αναπτυχθεί πιο πολύ και οι Τ/Κ παραμένουν οι « άλλοι» και μετά τη λύση, αλλά κατά τα άλλα ένας λαός υπάρχει) ... ο Παπαδόπουλος όλο δίνουμε, δίνουμε δίνουμε, οι οικολόγοι να ανακόψουμε τους ξένους πρέσβεις που θα παν στα κατοχικά κατοχικά, κατοχικά εγκαίνια, και ο καλύτερος ο υπουργός της γεωργίας δηλώνει ότι ούτε το ένα τέταρτο των αναγκών «μας» δεν ικανοποιεί το νερό που φέρνουν και εμείς θα κάνουμε ανακύκλωση και μέχρι το τόσα θα φτιάχνουμε περισσότερο νερό (και ο μπαμπάς μου την έχει μεγαλύτερη). Το σοβαρότερο επιχείρημα είναι και πάλι αρνητικό: προσδένει τα κατεχόμενα ή σε περίπτωση λύσης όλη την Κύπρο στην Τουρκία. Δηλαδή και μετά τη λύση φιλοδοξούν οι ακαταπόνητοι μαχητές να έχουν εχθρική σχέση με την Τουρκία ή την αναμένουν να μετακομίσει βορειότερα.

Αλλά να ομολογήσουμε ότι υπάρχει και μια πρόοδος: το νερό έμεινε νερό και δεν έγινε ούτε ψευδονερό, ούτε παράνομο νερό. Όσοι παν στα κατεχόμενα να πιουν ένα ελληνικό καφέ, θα πίνουν ενδεχομένως τούρκικο νερό.

Για να συνδέσουμε το κείμενο μας με αυτό του προηγούμενου τεύχους, καθώς είχαμε προαναγγείλει ότι σήμερα θα γράφαμε την συνέχεια του, θα καλούσαμε την ευρωβουλευτή του ΔΗΣΥ κα. Θεοχάρους να θέσει, αμέσως, το θέμα στην Ευρωβουλή. Να υπενθυμίσουμε ότι η κα. Θεοχάρους θεωρεί ότι είναι παροπλισμένη λόγω της πολιτικής του κ. Αναστασιάδη και άλλων, που δίνουν την εντύπωση προόδου στις συνομιλίες και ακυρώνουν, έτσι, την αποτελεσματικότητα του έργου της στην Ευρώπη.

Με άλλα λόγια, η κα. Θεοχάρους θα προτιμούσε να είναι οι συνομιλίες
νεκρές ή αναποτελεσματικές για να μπορεί η ίδια να έχει όπλα σε αυτό που θέλει να κάνει. Τί; Τί άραγε μπορεί να προωθηθεί στο Ευρωκοινοβούλιο. εκτός από τις .... συνομιλίες (Στη βάση των ψηφισμάτων κλπ); Όμως, με το νερό της δίνει η Τουρκία τα όπλα για να αρχίσει νέα εκστρατεία για την ορθή λύση.

Αφορμή του πόνου της ήταν η αναφορά σε εγγυημένες αναλογίες πληθυσμού και περιουσίας σε κάθε συνιστώσα πολιτεία, έτσι που να είναι μόνιμα δεδομένη η εθνικότητα της πολιτείας. Ο κ. Ακιντζή είχε αναφερθεί  στην Νέα Υόρκη σε μόνιμη παρέκκλιση  από το ευρωπαϊκό κεκτημένο, μετά από την ομιλία του κ Αναστασιάδη στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ που προέβαλε τις κόκκινες του γραμμές, μεταξύ άλλων και τις τέσσερις ελευθερίες ως μέρος του κοινοτικού κεκτημένου.

Στο θέμα της διασφάλισης πληθυσμιακής και ιδιοκτησιακής πλειοψηφίας αναφερθήκαμε λίγο στο περασμένο τεύχος. Εμφανίστηκε, όμως, ένα κείμενο του Χρυσόστομου Περικλέους, «Περιουσιακό και Πολιτικός Χρόνος«, το οποίο συμπυκνώνει την διπλωματική κάλυψη του ζητήματος. Παραθέτουμε ένα περιεκτικό κομμάτι:

Το σοβαρότερο επιχείρημα είναι και πάλι αρνητικό: προσδένει τα κατεχόμενα ή σε περίπτωση λύσης όλη την Κύπρο στην Τουρκία. Δηλαδή και μετά τη λύση φιλοδοξούν οι ακαταπόνητοι μαχητές να έχουν εχθρική σχέση με την Τουρκία ή την αναμένουν να μετακομίσει βορειότερα.
Αλλά να ομολογήσουμε ότι υπάρχει και μια πρόοδος: το νερό έμεινε νερό και δεν έγινε ούτε ψευδονερό, ούτε παράνομο νερό. Όσοι παν στα κατεχόμενα να πιουν ένα ελληνικό καφέ, θα πίνουν ενδεχομένως τούρκικο νερό.

«Οι περιορισμοί τόσο στην επανεγκατάσταση όσο και στην ανάκτηση περιουσίας, τους οποίους φαίνεται να επιδιώκει η τ/κ πλευρά, πέρα από την απόφαση «Δημόπουλος» του ΕΔΑΔ, στηρίζονται και σε μια λογική που διέπει πρακτικές της ΕΕ και συνίσταται στην προστασία μιας πληθυσμιακά ασθενέστερης κοινότητας από ενδεχόμενη απορρόφηση από περιβάλλουσα ή γειτνιάζουσα πληθυσμιακά ισχυρότερη εθνική οντότητα. Τέτοιες παρεκκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο, μεταβατικές ή και μόνιμες, συναντώνται ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στην απόκτηση ακίνητης ιδιοκτησίας. Προς τούτο παρατίθενται τα ακόλουθα στοιχεία:
Οι χώρες που εντάχθηκαν στην ΕΕ την 1η Μαΐου 2004 εξασφάλισαν μεταβατικούς περιορισμούς για περίοδο πέντε χρόνων στην απόκτηση δεύτερης κατοικίας και επτά ως δώδεκα χρόνων στην απόκτηση γεωργικής ή δασικής γης από υπηκόους χωρών μελών της ΕΕ που δεν ήταν μόνιμοι κάτοικοι οιασδήποτε των ως άνω χωρών. Η Μάλτα απέσπασε μόνιμους περιορισμούς στην απόκτηση ακίνητης περιουσίας από υπηκόους χωρών μελών της ΕΕ. Μόνιμοι περιορισμοί στο ίδιο ζήτημα για υπηκόους της ίδιας της Φινλανδίας ισχύουν στα νησιά Άλαντ της Βαλτικής των οποίων οι κάτοικοι είναι κυρίως σουηδικής καταγωγής και τα οποία υπάγονται στην κυριαρχία της Φινλανδίας. Επειδή, μέσα στην ευρύτερη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, οι Ελληνοκύπριοι αποτελούν πληθυσμιακά ασθενέστερη εθνική οντότητα σε σχέση με την Τουρκία, με την ίδια λογική της προστασίας της εθνικής και πολιτισμικής τους ταυτότητας, το Σχέδιο Ανάν διαλάμβανε περιορισμούς στα ατομικά δικαιώματα εγκατάστασης Τούρκων υπηκόων στην Κύπρο και μετά ακόμα από ενδεχόμενη ένταξη της Τουρκίας. Και δηλωνόταν με σαφήνεια, ως στόχος τέτοιων περιορισμών, η διασφάλιση ότι «η δημογραφική αναλογία μεταξύ μονίμων Κυπρίων κατοίκων που μιλούν είτε την ελληνική είτε την τουρκική ως μητρική γλώσσα δε διαφοροποιείται κατά ουσιώδη τρόπο». Τη λογική να αποτελούν οι Τουρκοκύπριοι  πλειοψηφία στην περιοχή που θα διοικούν αναγνώριζε και ο Τάσσος Παπαδόπουλος όταν, ως συνομιλητής, επέδιδε τις ελληνοκυπριακές προτάσεις για το εδαφικό στις συνομιλίες της Βιέννης (Απρ. 1977)
.[1]

Πέραν αυτών των δεδομένων, που σχετίζονται με πρακτικές εφαρμογής του κοινοτικού κεκτημένου, η τ/κ πλευρά επικαλείται και αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί «κεκτημένο των Ηνωμένων Εθνών». Πρόκειται για την αναφορά που περιλαμβάνεται στην Έκθεση του ΓΓ των ΗΕ (3.4.1992, §20) την οποία υιοθέτησε το ΣΑ στο ψήφισμα 750 §4, και στην οποία περιγράφεται η διζωνικότητα ως εξής:
«Η διζωνικότητα της ομοσπονδίας αντανακλάται στο γεγονός ότι κάθε ένα από τα ομόσπονδα κράτη θα διοικείται από μια κοινότητα η οποία θα έχει διασφαλισμένη σαφή πλειοψηφία πληθυσμού και ιδιοκτησίας γης στην περιοχή της.» »

Επί της ουσίας
Η στήλη υποστηρίζει την άποψη ότι οι πληθυσμιακή  και περιουσιακή πλειοψηφία στις ομόσπονδες πολιτείες δεν είναι καθόλου άσχημη ιδέα. Προστατεύει σε πρώτο στάδιο την τουρκοκυπριακή κοινότητα τουλάχιστον, αλλά προστατεύει και την ελληνοκυπριακή, η οποία είναι προς το παρόν πλειοψηφική, αλλά αν θέλουμε να προστατέψουμε τον χαρακτήρα της Κύπρου, θα πρέπει να διασφαλίσουμε ότι θα παραμείνει πάντα πλειοψηφική στην πολιτεία της και στο μέλλον σε μια περιοχή που κυριαρχεί η ρευστότητα, οι μετακινήσεις συνόρων και πληθυσμών.
Για την ακρίβεια υποστηρίζουμε ότι η ελληνοκυπριακή πλειοψηφία πρέπει να ζητήσει διευρυμένη μόνιμη παρέκκλιση, έτσι ώστε να διατηρεί σαφή πληθυσμιακή  πλειοψηφία και σε σχέση με οποιουδήποτε κοινοτικούς μετανάστες, είτε Τούρκους  (σε περίπτωση ένταξης ). Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τη Μάλτα και τα νησιά Αλαντ. Είναι κάτι που αφορά ίσως κι άλλες μικρές χώρες.

Μια τέτοια εξαίρεση, πιθανόν, να φανεί πολύ χρήσιμη και στην περίπτωση μαζικών εκποιήσεων περιουσιών από τα επενδυτικά ταμεία, ένα θέμα που αντιμετωπίζουμε και σήμερα. Με τη διαφαινόμενη εμβάθυνση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης είναι πολύ πιθανόν τα επόμενα χρόνια να αντιμετωπίσουμε ανάλογα, αλλά ακόμα πιο βαθιά προβλήματα ως χώρα, με κινδύνους πλήρους διάλυσης του κοινωνικού ιστού.
Ένας δεύτερος λόγος υποστήριξης των πλειοψηφιών είναι ότι θα κάνει τις πολιτικές ηγεσίες και ενδεχομένως μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού πιο υπεύθυνα για τις πράξεις τους. Όσο, δηλαδή, μειώνεται ο κίνδυνος να επιρρίπτονται ευθύνες στην άλλη κοινότητα, τόσο θα καθίστανται υπεύθυνες οι κοινότητες για τις πολιτικές τους αποφάσεις και επιλογές.

Η στήλη υποστηρίζει την άποψη ότι η πληθυσμιακή  και περιουσιακή πλειοψηφία στις ομόσπονδες πολιτείες δεν είναι καθόλου άσχημη ιδέα.. η ελληνοκυπριακή πλειοψηφία πρέπει να ζητήσει διευρυμένη μόνιμη παρέκκλιση, έτσι ώστε να διατηρεί σαφή πληθυσμιακή  πλειοψηφία και σε σχέση με οποιουδήποτε κοινοτικούς μετανάστες είτε Τούρκους  (σε περίπτωση ένταξης ). Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τη Μάλτα και τα νησιά Άλαντ. Είναι κάτι που αφορά ίσως  κι άλλες μικρές χώρες. Μια τέτοια εξαίρεση πιθανόν να φανεί πολύ χρήσιμη και στην περίπτωση μαζικών εκποιήσεων περιουσιών από τα επενδυτικά ταμεία, ένα θέμα που αντιμετωπίζουμε και σήμερα. Με τη διαφαινόμενη εμβάθυνση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, είναι πολύ πιθανόν τα επόμενα χρόνια να αντιμετωπίσουμε ανάλογα, αλλά ακόμα πιο βαθιά προβλήματα ως χώρα, με κινδύνους πλήρους διάλυσης του κοινωνικού ιστού.

Τρίτος λόγος, που έχει σχέση με τον προηγούμενο, οι κοινότητες θα μπορούν να αντιληφθούν καλύτερα η μια την άλλη, αν υπάρχουν με ανάλογο τρόπο και οι δυό τους και αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα.

Τέταρτος λόγος κι έσχατος για τις ανάγκες του κειμένου, αλλά καθόλου δευτερεύων, είναι η ιστορική μας εμπειρία. Δεν θα λύσουμε το Κυπριακό, αν δεν δεχτούμε το ότι απορρέουν πολλές ευθύνες από την Ιστορία μας και εδώ αναφερόμαστε στους ελληνοκύπριους ειδικά. Είχαμε την ευκαιρία ως κάποτε ισχυρή πλειονότητα να επιλέξουμε άλλες πολιτικές και άλλες συλλογικές συμπεριφορές. Το γεγονός ότι ακόμα υπάρχουν πολλοί ελληνοκύπριοι που ακόμα και τώρα αρνούνται να κατανοήσουν την ύπαρξη ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όχι μόνο ατομικών, αλλά και συλλογικών, εθνοτικών ή άλλων επιβεβαιώνει ότι είναι επιβεβλημένο οι τ/κ να έχουν όλες τις διασφαλίσεις στο κρατίδιο τους. Είναι ένα χρέος των ελληνοκυπρίων, πρώτα προς τον εαυτό τους και μετά στους τουρκοκύπριους.

... ο ευρωβουλευτής Παπαδάκης...

Την ώρα που γράφαμε την προηγούμενη παράγραφο ως επίλογο, πέσαμε σε μια μεταμεσονύχτια επανάληψη του «έχεις μέσον» (sic) με τον κ. Παπαδάκη, να επαναλαμβάνει εκείνο το παίγνιο της αφαίρεσης των εννοιών από τις λέξεις (δεν μας ενδιαφέρει η ονοματολογία, αλλά είμαστε ενάντια στη ΔΔΟ και στο περιεχόμενο της και το πρόβλημα είναι εισβολής και κατοχής και η Τουρκία έχει το κλειδί κλπ), τα γνωστά, αλλά πέραν αυτών κράτησα δυο σημεία

...το πρώτο σπουδαίο...

που είπε, προσπαθώντας να υποστηρίξει ότι θα πρέπει να καταγγελθεί η Τουρκία για εγκλήματα πολέμου, και αναφερόμενος στην αγνοούμενη οικογένεια τα οστά της οποίας ετάφησαν πρόσφατα, είπε ότι αυτό είναι ένα έγκλημα πολέμου της Τουρκίας. Τα εγκλήματα εναντίον των τουρκοκυπρίων, όμως, είπε είναι εγκλήματα από μεμονωμένους εγκληματίες και όχι από το κράτος. Προφανώς, έφτασαν με κάποια χρόνια καθυστέρησης και στα αυτιά της ΕΔΕΚ, τα εγκλήματα των ελληνοκυπρίων εναντίον των τουρκοκυπρίων του ‘74. Φαίνεται, όμως, ότι ακόμα να υποπέσει τίποτα στην αντίληψη τους για τη δεκαετία του 60. Εν πάση περιπτώσει, ας πάρει, είπε, το κράτος τους μεμονωμένους ενόχους στη δικαιοσύνη. Δεν είναι ότι είναι λάθος αυτό, αντίθετα είναι πολύ φρόνιμη σκέψη. Αλλά είναι και έλλειψη αυτοσυνείδησης του ιδίου ως ευρωβουλευτής και των ευθυνών και υποχρεώσεών του, που απορρέουν από τη θέση του. Δεν μπορεί να ομιλεί ανέξοδα ως απλώς πολίτης, αν και ακόμα και ο απλός πολίτης πρέπει να μιλά με ευθύνη. Ας πάει ο κ. Παπαδάκης στο  ευρωπαϊκό δικαστήριο ή ας αρχίσει εκστρατεία στο ευρωκοινοβούλιο, στο οποίο αισθάνεται παροπλισμένος με την κα Θεοχάρους, ή ας καταφύγει στην κυπριακή εισαγγελία ή ας κάνει κάτι επιτέλους αντί να πουλά αέρα κοπανιστό. Έχει ευθύνη να ανακινήσει το θέμα από τη στιγμή που το λέει, κατηγορώντας, βέβαια, την κυβέρνηση, αλλά κάνοντας ο ίδιος εκείνο που του αναλογεί. Περιττό να σας αναφέρουμε ότι η δημοσιογράφος έκανε τον τροχονόμο.

 Η στήλη θα υποστηρίξει τον κ. Παπαδάκη σε κάθε προσπάθεια του για να πληρώσουν οι εγκληματίες τα εγκλήματα τους, και θα περιμένει με αγωνία την πρώτη του κίνηση.

...το δεύτερο σπουδαίο ...

που είπε ο κ Παπαδάκης και μας εντυπωσίασε με μια έννοια, είναι  η άποψη του ότι το 2004 παρουσιάστηκε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να καταγγείλουμε μονόπλευρα την ΔΔΟ και την χάσαμε.

Εκείνο το καιρό η ΕΔΕΚ υποστήριζε τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Ο κ. Παπαδάκης που ήταν; Δεν έχω υπόψη μου να διαμαρτυρήθηκαν ή να εξέφρασαν τότε κάτι τέτοιο, πέρα από το παλιό παιγνίδι της «ονοματολογίας». Αλλά ακόμα και ως διαπίστωση εκ των υστέρων αξίζει σημείωσης. Επιτέλους, ξέχασε ο άνθρωπος ότι η τότε κυπριακή κυβέρνηση υπέγραψε ευρωπαϊκή απόφαση σύμφωνα με την οποία η Τουρκία είχε θετική και εποικοδομητική στάση στην επίλυση του Κυπριακού; Δηλαδή παραδέχτηκε ότι έφταιγε η ίδια για τη μη λύση; Δηλαδή παραδέχτηκε ότι το ....κλειδί δεν είναι τουλάχιστον πάντα στην Άγκυρα;

Δεν πρόσεξε ο άνθρωπος ότι από τότε κτίστηκαν δρόμοι και ξενοδοχεία και υπερμαρίνα στην Καρπασία και εκατοντάδες νέοι οικισμοί. Ότι έγιναν και από πριν αεροδρόμια, ότι έγινε νέο λιμάνι στην Κερύνεια, ότι άλλαξε η θέση του ευρωπαϊκού δικαστηρίου για τη σχέση ιδιοκτήτη και χρήστη. Ότι οι διεθνής σχέσεις των τουρκοκυπρίων αναβαθμίστηκαν, γιατί ο κόσμος δεν περιμένει τον κ. Παπαδάκη; Όλα αυτά δεν είναι αποτέλεσμα του 2004 με στάμπα ελληνοκυπριακή μάλιστα; Τί απ’ όλα αυτά οφείλεται στην πολιτική των επιγόνων του Τάσσου.

Και φυσικά, μετά από όλες τις κατάφωρες παραβιάσεις που αναφέραμε πιο πάνω και την στρατιωτική κατοχή, ήλθε τώρα η κατάφωρη, κατάφωρη, κατάφωρη παραβίαση της κυριαρχίας, κυριαρχίας, κυριαρχίας με το κουβάλημα του νερού. Άντε τώρα να κάνεις εκστρατεία ενάντια στο νερό.

Αναμφίβολα το θέμα του νερού αποτελεί μέγα εμπορικό και γεωπολιτικό διακύβευμα για την περιοχή μας. Γενικά, προβλέπονται στο μέλλον πόλεμοι για το νερό, όπως γίνονται σήμερα πόλεμοι για το πετρέλαιο. Τα σύνορα της περιοχής και οι αναπροσαρμογές τους, σχετίζονται άμεσα με τις πηγές και τις ροές του νερού. Η Τουρκία διαθέτει σημαντικές πηγές νερού και από αυτήν πηγάζουν  σημαντικοί ποταμοί της Μέσης Ανατολής, Τίγρης και Ευφράτης. Είναι, επίσης, γνωστό ότι η Τουρκία εκβίαζε τη Συρία, κατακρατώντας στα φράγματα της νερό αναγκαίο για τη γειτονική της  χώρα και ειδικά για τον σταθμό υδροηλεκτρικής ενέργειας που βρίσκεται κοντά στα σύνορα των δύο χωρών. Στο Ιράκ, πιο δίπλα, οι κινήσεις των εμπολέμων έχουν μεγάλη σχέση με την διαδρομή του Ευφράτη, για πολύ ευνόητους λόγους. Στην ίδια την Τουρκία, το κουρδικό ζήτημα έχει μεγάλη σχέση με τις πηγές των μεγάλων όγκων νερού στα ανατολικά της. Επομένως, η κίνηση Ερντογάν έχει γεωστρατηγική αξία και ασφαλώς δεν είναι μια άδολη κίνηση. Αλλά, από πότε νομίζει κάποιος πολιτικός, ειδικά ελληνοκύπριος ότι υπάρχει τίποτε άδολο στα κράτη και ενδεχομένως στην κατεστημένη πολιτική της εποχής μας. Την Εποχή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, όπως θα έλεγε ένας φίλος που επιμένει ότι όλα τα κείμενα πρέπει να αρχίζουν ή τουλάχιστον να τελειώνουν με μια αντικαπιταλιστική βολή ή ριπή. Στην περίπτωση της Κύπρου, η στήλη θεωρεί ότι θα ήταν καλύτερα να έρθει το νερό μετά τη λύση, όπως κατά πάσα πιθανότητα θα συμβεί με το φυσικό αέριο. Αλλά το γεγονός είναι ότι ο αγωγός του νερού για να δουλεύει, χρειάζεται ειρήνη και ασφάλεια, διότι είναι πολύ ευάλωτος. Ότι αποτελεί, όντως, τεχνολογικό επίτευγμα που ενδιαφέρει παγκόσμια και είναι μια κατάφωρη παραβίαση, αλλά δεν είναι βομβαρδισμός. Για τα ζώα και τα φυτά και το έδαφος της Κύπρου, το νερό αποτελεί  ευλογία.

Ας είμαστε μια φορά ειλικρινής, το διακύβευμα είναι, αν θα αντιμετωπίσουμε το ζήτημα από τη σκοπιά της διχοτόμησης ή από τη σκοπιά της ομοσπονδιακής λύσης. Και στην μια και στην άλλη περίπτωση το νησί μας χρειάζεται περισσότερο νερό. Εμείς καλά κάνουμε να πούμε με ειλικρίνεια τί θέλουμε από τα προσφερόμενα και να το κάνουμε.

Αλλά ας κλείσουμε και με μια νότα φαντασίωσης. Όταν απελευθερώσουμε με μπροστάρη την ΕΔΕΚ, ολόκληρη την Κύπρο, η Τουρκία θα κόψει το νερό μόνη της. Στο κάτω κάτω πέτρες τρώμε, το νερό τί θα το κάνουμε;

Κατακλείδα



Η οικολογική διάσταση είναι σημαντική πτυχή στην κατασκευή φραγμάτων και την μεταφορά μεγάλων όγκων νερού. Οι αρνητικές επιπτώσεις υπάρχουν και αφορούν κύρια το οικοσύστημα από το οποίο αφαιρείται το νερό, δηλαδή τον ποταμό στην Τουρκία και πιθανόν τη θαλάσσια περιοχή στην οποία εκβάλλει. Οι οικολογικές επιπτώσεις στη Μύρτου- Πάναγρα, θα πρέπει να μελετούνται και να τυγχάνουν διατήρησης. Επί του παρόντος, η Κύπρος δεν μπορεί να ξεφύγει από την πολιτική των φραγμάτων, παρά τις αρνητικές της περιβαλλοντικές  επιπτώσεις. Μακρόχρονα, η περιοχή που θα εξυπηρετείται από το φράγμα θα ωφεληθεί, όπως και η ύδρευση της Λευκωσίας τουλάχιστον.

Στο θέμα της εξάρτησης από την Τουρκία που ασφαλώς  υφίσταται  και θα υφίσταται, όπως με κάθε πηγή σημαντικών αγαθών, θα παρεμβαίνει και ο ανθρώπινος παράγοντας. Στην προκειμένη περίπτωση, μέρος της ριζοσπαστικής τουρκοκυπριακής Αριστεράς δήλωσε ότι ο Ερντογάν είναι ξένος και ότι το νερό που έφερε δεν μπορεί να ξεπλύνει τις ζωές που ξεκλήρισε η βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα. Ίσως μια πιο παραγωγική πολιτική είναι να καλέσουμε τον Ερντογάν να συνεχίσει τον αγωγό μέχρι τη Γάζα για να αποδείξει την φιλοπαλαιστινιακή του πολιτική. Πάντως, ο πελάτης στόχος  του νερού θα πρέπει να είναι  το «συμμαχικό μας» Ισραήλ.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου