11 Οκτ 2015

Η Ρωσία κατεβαίνει στη Μεσόγειο και μέσω Κασπίας, στην Παλαιστίνη η αποκαλυπτική πηγή της συνολικής κρίσης ανοίγει και πάλι με μια νέα εξέγερση των παλαιστινίων, και η διάχυτη βία φτάνει πια και στην Αγκυρα




Το μακελειό της αντιπολεμικής εκδήλωσης στην Άγκυρα, το Σάββατο, έδειξε πως η διάχυση της βίας αρχίζει, πια, να γίνεται επικίνδυνη και για τις χώρες που νόμιζαν ότι θα την απέφευγαν ή θα την χρησιμοποιούσαν μετρημένα. Είναι νωρίς για να καταλήξει κάποιος στα κίνητρα της επίθεσης [εκφοβισμός, στρατηγική κίνηση] αλλά είναι σαφές ότι η προσπάθεια της τούρκικης κυβέρνησης να κερδίσει τις εκλογές με ένα ελεγχόμενο πόλεμο με τους κούρδους, έφερε το αιματοκύλισμα στην πρωτεύουσα. Και αυτό σε μια περίοδο κατά την οποία οι στρατιωτικές μετατοπίσεις μετά την επέμβαση της Ρωσίας είναι σημαντικές, αλλά και ενώ αναδύεται ένα νέο κύμα διαμαρτυρίας στους δρόμους – από την Παλαιστίνη, στο Λίβανο, στο Ιράκ..

Τις περασμένες δυο εβδομάδες, η Ρωσία πέρασε από την επιβεβαίωση της ενίσχυσης της στρατιωτικής της παρουσίας στη Συρία στην άμεση εμπλοκή. Και η εμπλοκή έγινε με ένα διπλό τρόπο – με βομβαρδισμούς από ρωσικά αεροπλάνα θέσεων των ισλαμιστών, αλλά και με πυραύλους από την Κασπία. Η είδηση ότι θα καταπλεύσει στην περιοχή και κινεζικό πολεμικό πλοίο ολοκληρώνει μια εικόνα γεωπολιτικών διαστάσεων. Καθώς το ΝΑΤΟ προσπάθησε να προωθηθεί στα σύνορα της Ρωσίας, και οι ΗΠΑ να συγκροτήσουν στρατιωτικές συμμαχίες που να περιορίσουν την Κίνα στην περιοχή της, η συγκεκριμένη κίνηση της Ρωσίας με την στήριξη της Κίνας, καταγράφει την "αντεπίθεση" στη σκακιέρα των κινήσεων – επέκταση του πεδίου δράσης των ευρασιατικών δυνάμεων. Η Ρωσία για πρώτη φορά εμπλέκεται άμεσα σε διαμάχη στη Μέση Ανατολή, ενώ η εκτόξευση πυραύλων από την Κασπία ήταν μια σαφής επίδειξη δύναμης – και καθορισμός της Μέσης Ανατολής ως χώρος όπου εμπλέκονται ρωσικά συμφέροντα, και άρα προσδιορίζεται, πια, στρατηγικά μέσα στα πλαίσια των ρωσικών στρατιωτικών ενδιαφερόντων.

Η Ρωσική επέμβαση ήταν προετοιμασμένη – και στρατιωτικά, αλλά και επικοινωνιακά όσον αφορά στην νομιμοποίηση
Η παρέμβαση της Ρωσίας, αν και ίσως να φάνηκε κάπως ξαφνική, λόγω των αντιδράσεων των δυτικών ΜΜΕ που ακόμα επαναλαμβάνουν την αφήγηση της προηγούμενης περιόδου, εντούτοις ήταν καλά προετοιμασμένη. Το προηγούμενο διάστημα, η Ρωσία όχι μόνο στήριξε, και σε μια περίοδο μόνη της, την κυβέρνηση της Συρίας, αλλά έκανε και σαφή ανοίγματα προς την Αίγυπτο – αλλά και προς την Κύπρο [και από το 2011]. Έτσι, η κίνηση δεν ήταν ξαφνική – ήδη η προσπάθεια των δυτικών να μπλοκάρουν τις ρωσικές πτήσεις πάνω από τον ελληνικό εναέριο χώρο έδειχνε και τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και την ανοιχτή γεωπολιτική της στρατηγική που υιοθέτησε. Η προετοιμασία δεν είχε να κάνει μόνο με ενδεχόμενους σύμμαχους – είχε να κάνει και με το νομικό και ρητορικό πλαίσιο νομιμοποίησης. Όπως έγινε και με την επίκληση του Κοσόβου για την Κριμαία, η Ρωσία φάνηκε να περιμένει τους δυτικούς να κάνουν κινήσεις που θα τις επέτρεπαν την στρατιωτική είσοδο στη Μέση Ανατολή. Έτσι, αφού οι δυτικοί πέρασαν από τον εξοπλισμό των ισλαμιστών στους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, η Ρωσία είχε πια την άνεση, και με την στήριξη της νόμιμης κυβέρνησης, να κάνει το ίδιο στη Συρία. Η Μέση Ανατολή δεν θα είναι πια η ίδια.

Παρά τις κωμικά αντιφατικές κραυγές/ιαχές των ΜΜΕ, οι δυτικές πολιτικές ελίτ φάνηκαν να αντιλαμβάνονται, αν δεν είχαν ήδη αποδεχθεί, τη ρωσική κίνηση
Αξίζει να εστιάσει κανείς και στη φαινομενική απόκλιση κινήσεων ανάμεσα στις πολιτικές ελίτ και τις κραυγές των ΜΜΕ στη Δύση. Ήταν και κάπως κωμικό να γίνεται προσπάθεια δαιμονοποίησης της  ρωσικής επέμβασης, ενώ οι αμερικανοί βομβάρδιζαν νοσοκομείο την Κουντούζ του Αφγανιστάν. Οι πολιτικές ελίτ, όμως, αντέδρασαν πιο ώριμα. Σχεδόν φαινόταν ότι το όλο σκηνικό είχε συζητηθεί προηγουμένως. Οι αμερικανοί και οι δυτικοί εξέφρασαν δυσφορία, γενικά αλλά έκαναν και μια μετατόπιση ρητορικά από το «να φύγει ο Άσσαντ» στο «συζητούμε και μαζί του για την ώρα». Βασικά, οι δυτικοί έχουν χάσει στο πεδίο της μάχης απέναντι σε δυο αντίπαλους – από την μια τις κυβερνητικές δυνάμεις και τον πληθυσμό που τις στηρίζει, αλλά και απέναντι στους σκληροπυρηνικούς ισλαμιστές που δεν έδειχναν πρόθεση να γίνουν απλώς όργανα των δυτικών. Έτσι, στο νέο στρατιωτικό πεδίο, οι δυτικοί βρέθηκαν χωρίς ένοπλες δυνάμεις. Και άρα θα διεκδικήσουν κάτι για όσους μπορούν να εμφανίσουν ως υποστηρικτές τους. Όμως και στρατιωτικά, πια, η δυτική κοινή γνώμη δεν έχει διάθεση να στείλει στρατό σε εκείνο το χάος που δημιούργησαν οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες [όπως και αυτές των εμιράτων και της Τουρκίας] στην περιοχή. Οπότε, όπως το έθεσε και ο Cockburn στην Independent, η Δύση χρειάζεται πια βοήθεια από την Ρωσία. Η Μέση Ανατολή, έστω και σαν χάος, δεν μπορεί πια να κυβερνηθεί από τη Δύση.. Ανάλογη ήταν και η στάση του Τραμπ, που ηγείται των ρεπουμπλικάνων υποψήφιων, που αφού παρέπεμψε στην αντίθεση του στην εισβολή στο Ιρακ το 2003, λίγο πολύ καλωσόρισε τη ρωσική παρέμβαση. Αλλά ενδεικτική ήταν και η απόφαση του Ομπάμα, στον οποίο πρέπει να αναγνωριστεί ότι κατάφερε να αποφύγει τις πιέσεις για επέμβαση στην Συρία από το εσωτερικό της κυβέρνησής του και από το εξωτερικό, να μην ανανεώσει τα κονδύλια εκπαίδευσης των αντικαθεστωτικών [που όπως αποδείχτηκε απλώς δίνουν τα όπλα στους πιο «σκληρούς» ισλαμιστές]. Και αν δει κανείς τις συνομιλίες Λαβρωφ - Κέρρυ μάλλον κάτι ευρύτερο είχε συμφωνηθεί – διότι το θέμα εφάπτεται και των συμφερόντων γύρω από το Ιράν. Και σε αυτό το πλαίσιο και το Ιράκ εξέφρασε ενδιαφέρον για ρωσική παρέμβαση. Τα δυτικά ΜΜΕ φαίνεται να έχουν μείνει ένα επεισόδιο πίσω.

..Σαν ηφαίστειο που ξυπνά: ο νέος κύκλος της παλαιστινιακής αντίστασης.. Το παλαιστινιακό ως το κομβικό σημείο/πληγή
Καθώς διαμορφώνεται ένα νέο στρατιωτικό και γεωπολιτικό σκηνικό στην περιοχή, αναζωπυρώνεται το παλαιστινιακό - η αρχική πηγή της αντιπαράθεσης, από το1948, που πυροδοτεί την οργή των αράβων, αλλά και που λειτουργεί σαν ανοικτή πληγή. Οι αντιπαραθέσεις ξεκίνησαν στην Ιερουσαλήμ και σύντομα επεκτάθηκαν και στην Δυτική Όχθη και τώρα στην Γάζα. Το τί μπορεί να πυροδοτήσει μια ακόμα παλαιστινιακή εξέγερση είναι ανοικτό – μια αιτία στο υπάρχον δεδομένο κλίμα είναι αρκετή. Οι Παλαιστίνιοι ζουν σε καθεστώς πολίτη β’ κατηγορίας, στην καλύτερη περίπτωση, στο Ισραήλ, σε ένα καθεστώς ημί-αποικιοκρατίας στη δυτική όχθη και εγκλωβισμού στη Γάζα. Σε ένα παγκόσμιο επικοινωνιακό πλαίσιο, όπου οι παλαιστίνιοι μπορούν να συγκρίνουν με το τί γίνεται διεθνώς και τί θεωρείται αποδεκτό και τι όχι [από τις κινητοποιήσεις στην Ευρώπη ή τη ξαφνική ευαισθησία για τους πρόσφυγες], η έκρηξη θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Άλλωστε αυτό το καταλαβαίνουν και οι αμερικανοι, οι οποίοι ως ο ιστορικός σύμμαχος του Ισραήλ, προσπάθησαν τα τελευταία χρόνια να πείσουν την ισραηλιτική κυβέρνηση να προχωρήσει σε λύση. Η κοινωνία του Ισραήλ, ωστόσο, μέσα από τις δικές της διαδικασίες, φαίνεται να είναι ακόμα εγκλωβισμένη σε ένα είδος αυτό-απομόνωσης, θεωρώντας ότι στηρίζοντας την ακροδεξιά στις εκλογές μπορεί να αποφύγει την πραγματικότητα – και των αλλαγών στην περιοχή, και της μόνιμης πιθανότητας έκρηξης των παλαιστίνιων, αλλά και της δραματικής απομόνωσης της χώρας τους διεθνώς – ακόμα και από τη δύση. Σαφώς, υπάρχει και μια άλλη πτέρυγα της ισραηλίτης κοινωνίας που, όταν ηγεμόνευσε την δεκαετία του 1990, οδήγησε σε κάποια βήματα – τα οποία έμειναν μετέωρα.
Αν τα δυτικά ΜΜΕ ψάχνουν να βρουν αφηγήσεις για εξηγήσουν τις αλλαγές εστίασης στο συριακό, στο Ισραήλ το πρόβλημα είναι πώς συνειδητοποιεί μια κοινωνία ότι οδηγεί τον εαυτό της στην κρίση – και στον κίνδυνο. Διότι τα πυρηνικά, όπως ορθά είπε και ο Κόρμπυν, δεν έσωσαν τις ΗΠΑ από την 11/9.

Η παλαιστινιακή εξέγερση ως ένδειξη των μελλοντικών στιγμών του αραβικού δρόμου – ήδη μπορεί να ακούγονται απόηχοι του μέλλοντος στους δρόμους του Λιβάνου και του κεντρικού και νότιου Ιράκ…
Από την άλλη, η παλαιστινιακή εξέγερση είναι και βαρόμετρο για τον αραβικό δρόμο. Οι τάσεις και οι πρακτικές που θα επικρατήσουν θα έχουν επίδραση σε πολλαπλά κινήματα. Ήδη το κίνημα του Λιβάνου, το οποίο ξεκίνησε από τα σκάνδαλα για τα συμβόλαια συλλογής σκουπιδιών και επεκτάθηκε σε αμφισβήτηση του καθεστώτος διαχωρισμού της κοινωνίας, είναι μια ενδιαφέρουσα κοσμική κίνηση. Και ανάλογα μπορεί να πει κανείς και για κινητοποιήσεις στο Ιράκ που ξεφεύγουν από τα θρησκευτικά πλαίσια. Είχαν ήδη εμφανιστεί από το 2011 – αλλά φυσικά τα δυτικά ΜΜΕ όπως και εκείνα τα εμιράτων, είχαν συνειδητά αλλού στην εστίαση ή και καθοδηγησαν αλλού την εστίαση. Και από ότι φαίνεται ανάλογη αρχή είχαν και οι κινητοποιήσεις στη περιοχή του κούρδων στο βόρειο Ιράκ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου