18 Οκτ 2015

Δείγμα από την αναδυόμενη νέα Μαρωνίτικη ταυτότητα και αυτονομία..



Τα ακόλουθα δυο σχόλια από ίντερνετ αποτελούν μέρος του διάλογου που άρχισε στην Μαρωνίτικη κοινότητα για την αυτονομία της και το ρόλο της στη λύση του κυπριακού.. Εκφράζουν την νέα αισθητική και λόγο…..

Joseph Kassapis Το ότι μοιραζόμαστε πάρα, πάρα πολλα με τους Ε/Κ συμπατριώτες μας, συμπεριλαμβανομένης και της Ελληινική παιδείας και - σήμερα τουλάχιστον, σχεδόν κατά 100% - της Ελληνική γλώσσας (- εγώ δε, όπως και χιλιάδες άλλοι, και γυναίκα & παιδία), είναι αναπόφευκτη επίπτωση της αριθμητικής σχέσης των 2 πληθυσμιακών ομάδων στον μικρό γεωγραφικό χώρο που μοιραστήκαμε. Το να τό εκφράζουμε αυτό το γεγονός όπως το έκφρασε ο Μάριος, ντυμένο με ειλικρινη αλλά καθαρά υποκειμενικά (προσωπικά), συναισθηματικά στοιχεία, κατά την γνώμη μου δεν βοηθά καθόλου σε καμιά πρακτική κατεθυνση. Είναι υπερ-απλούστευση του πολύ πιο πολύπλοκου τρόπου που αντιλαμβάνεται ο μέσος Μαρωνίτης την σχέση του με τους Ε/Κ & Τ/Κ συμπατριώτες του. Που σίγουρα είναι πολύ πιο ισορροπημένος (μταξυ Ε/Κ & Τ/Κ), & εμπεριέχει σαν κεντρικό στοιχείο, δίπλα από μερικά από εκέινα που ανάφερε ο Μαριος, κοινά 'παράπονα' με τους Τ/Κ που έχουν να κάνουν τελικά με την αποκλειστική, ιδιοκτησιακή αντίληψη των Ε/Κ για την Κύπρον όλων μας. Στην συνειδηση των Τ/Κ συμπατριωτών μας, από τους οποίους ζητούμε τώρα να σεβαστουν εμάς (-την εγγύτητα μας προς τους Ε/Κ), θα έπρεπε να βλέπαμε, άν θέλουμε να έιμαστε δικαιοι, τα δικά τους 'τραύματα' από την δική τους μεταχειρηση σαν 2ης κατηγορίας πολίτες για δεκα-ετίες. Εχουν κει αυτές οι πραγματικότητες, όπως και πολλές άλλες παρόμοιες, θέση σε μια πλήρη, αντικειμενική 'επιστολή' αυτού του είδους από Μ/Κ (Μαρωνιτ-Κύπριος) σε Τ/Κ,. Στην δική μου επιστολή, π.χ, θα είχε θέση και η δυσφορία μου όταν στην τάξη μου στο γυμνάσιο άκουα για 6 χρόνια συνεχώς πόσο σπουδαίο ήταν να εισαι αυτό που εγώ δεν είμουν, και πόσο φριχτό ήταν να εισα αυτό που εγώ ήμουν ...

Joseph Kassapis Μισώ την σύγκρουση, αλλά όχι τόσο πολύ εις βάρος της λογικής. Δεν διαφωνώ ούτε σε ένα γράμμα από αυτά που έγραψε ο Παύλος - με εκφράζουν απόλυτα, Νόμιζα πως έτσι ένοιωθαν πάρα πολλοί, τουλάχιστον οι παλαιότεροι, και με απελπίζει προσωπικά που δεν είναι έτσι, όσον αφορά τις ποοπτικές επιβίωση της Κοινότητας. Εχει ήδη χαθεί - όταν απόψεις όπως αυτές του φίλου και συγγενή Τάσου δεν προκαλούν θύελλα αντιδράσεων - διαλογικών και πολιτισμένων εννοώ. Πρέπει να πώ ότι αυτές και παρόμοιες απόψεις - περίπου ότι είμαστε ¨Ελληνες (ή το ίδιο με τους Έλληνες) - με άφησαν αναυδο. Εχω παν-άριστες σχέσεις με χιλιάδες Ε/Κ, με αγαπούν τους αγαπώ, αλλά σαν Μαρωνίτης, από θέση πλήρους ισότητος και αλληλο-σεβασμού. Σεβασμού που απαιτώ και παίρνω, όχι προσποιούμενος πως είμαι το ίδιο αλλά ξεκινώντας από το γεγονός ότι δεν είμαι. Το να λέω ότι είμαι κάτι που δεν είμαι είναι αξιοθρήνητο, ακόμα κι' αν δεν ήταν επειδή επιζητώ αποδοχή ή άλλα πρακτικά πλεονεκτήματα. Ο "σεβασμός" είναι σεβασμός μόνο αν μας δίνεται για αυτό που είμαστε, αφού προτάξουμε αυτό που είμαστε. Το άλλο είδος είναι περιφρόνηση, περιφρονητική ανοχή εξασφαλισμένη με δουλοπρεπή εκλιπάρηση για 'αποδοχή'. Εμένα οι παππούδες μου δεν ένοιωθαν Έλληνες, μόνο Μαρωνίτες Κύπριοι (με εξαιρετικά καλές σχέσεισ και πολλά κοινά με Ε/Κ). Ούτε, μια ολόκληρη ζωη με Μαρωνίτες, είδα κανέναν να νοιώθει ή να λέει πως νοιώθει Έλληνας. Το γεγονός τώρα ότι πολλόι φαίνεται να νοιωθουν περίιπου Ελληνες, δείχνει με ακόμα ένα τρόπο πόσο well on the way είμαστε προς το τέλος. Οταν, Μαρωνίτη, λες σε Ελληνες ότι νοιώθεις Ελληνας, κερδίζεις (κατά βάθος, και δίκαια) την περιφρόνηση τους. Οταν χάσεις την περιφόρονηση, δεν θα έχεις καρδίσει τον σεβασμό τους: θα έχεις παύσει να είσαι Μαρωνίτης ... (αφομειωθεί).



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου