13 Σεπ 2015

Εκλογές στην Ευρώπη: Μια καταιγίδα έρχεται? Conn Hallinan

Σημείωση της 2ηΑ: Το πιο κάτω κείμενο μεταφράστηκε ως εκφραστικό των τάσεων που υπάρχουν στην Ευρώπη, καθώς αναδύεται μια νέα αριστερά στο σκηνικό των εκλογικών αναμετρήσεων. Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις αρχές του 2015 ήταν σίγουρα καταλυτική – τα κινήματα του δρόμου φάνηκαν να μπορούν να παρέμβουν και στην εκλογική διαδικασία. Η «ελληνική άνοιξη» που ακολούθησε είχε μια καταλυτική επίδραση, όπως φαινόταν και από την άνοδο, στις δημοσκοπήσεις, ανάλογων κινημάτων όπως το Podemos στην Ισπανία, και το Sinn Fein στην Ιρλανδία. Αυτή η δυναμική ήταν εν μέρει και στόχος της σκληρής στάσης του ευρωπαϊκού πυρήνα/θεσμών απέναντι στην Ελλάδα στις διαπραγματεύσεις – ήθελαν να αποτρέψουν ένα κύμα εκλογικών ανατροπών. Ήδη άλλωστε οι υποχωρήσεις των θεσμών άρχισαν με την προοπτική ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ – όταν εγκρίθηκε η ποσοτική χαλάρωση. Ο συμβιβασμός του Ιουλίου φάνηκε να μειώνει τη δυναμική στα ποσοστά των νέων αριστερών κομμάτων. Όμως, ξαφνικά, οι εσωτερικές δυναμικές στη Βρετανία αλλά, αναπόφευκτα, και το γενικότερο κλίμα ελπίδας, αρχικά, αλλά και οργής αργότερα, για την στάση των Θεσμών, οδήγησε σε μια έκρηξη στη Βρετανία. Ο Jeremy Corbyn  εκφραστής της ιστορικής συνείδησης του βρετανικού εργατικού κινήματος, βρέθηκε ξαφνικά να εκφράζει μια εξέγερση στο εσωτερικό του Εργατικού κόμματος που τον έφερε από απλώς συμπτωματικό υποψήφιο, να σαρώνει στις τελικές εκλογές με 60%.  Ήταν μια νέα έκρηξη της «αριστερής δυσφορίας» που αναζητά πια, όχι απλώς την ανοχή του κατεστημένου [για να της επιτρέπεται να κυβερνά] που εξέφραζε η περίοδος  Μπλερ –όταν ο Μέρντοκ καθόριζε πια και την επιτρεπόμενη αριστερά- αλλά την κινητοποίηση των περιθωριοποιημένων, οι οποίοι ωθούνται  την παθητικοποιήση από την ηγεμονία του «ακραίου κέντρου»….

Στην εσωτερικό της Βρετανίας, η ήττα του Μπλερισμού είναι σημαντική – σηματοδοτεί εν μέρει και το τέλος της περιόδου μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ανατολική Ευρώπη, και των επιπτώσεων του στη Δύση. Ταυτόχρονα, η αλληλεπίδραση των κοινωνιών και των κινημάτων δείχνει, πια, ότι η επιτυχία, έστω και ως δυναμική, όπως η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, ανοίγει ευρύτερες προοπτικές, πέρα από συμβιβασμούς που προκαλούν οι συγκυρίες. Ήδη αρχισε και πάλι η άνοδος των αριστερών κινημάτων στις δημοσκοπήσεις σε Ισπανία και Ιρλανδία. Η αριστερά ως ευρύτερος χώρος ανακαλύπτει με αυτήν την έννοια, ξανά, την ιστορικότητά της.


Από τώρα και μέχρι τον επόμενο Απρίλιο, τέσσερα κράτη - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) θα έχουν εθνικές εκλογές, κάτι που θα συμβάλει ποικιλοτρόπως στον καθορισμό της οργάνωσης της ΕΕ και τη συνέχιση του οικονομικού μοντέλου, το οποίο έχει δημιουργήσει τεράστιο πλούτο για τους λίγους, ευρέως διαδεδομένη δυστυχία για πολλούς, και αυξανόμενη εισοδηματική ανισότητα. Η επιλογή είναι μεταξύ μιας σχεδόν θρησκευτικής εστίασης στην «αμαρτία» του χρέους και της «εξαγοράς» της λιτότητας, σε αντίθεση με την επαναρύθμιση για τόνωση της οικονομίας και της κοινωνικής πρόνοιας.

Το σκηνικό για τις εκλογές στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιρλανδία είναι στο κέντρο μίας βαθιάς οικονομικής κρίσης, που πυροδότησε αρχικά η αμερικανική οικονομική κατάρρευση του 2007-08. Αυτή η κατάρρευση προκάλεσε έκρηξη στις φούσκες  ακινήτων σε όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα στην Ισπανία και την Ιρλανδία, αλλά και σε οικονομίες από τη Βαλτική μέχρι τη Μεσόγειο που εκτροχιάστηκαν. Χώρες όπως η Ιρλανδία, η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία, είδαν το ΑΕγχΠ τους να πέφτει κατακόρυφα, οι τράπεζές τους να συρρυκνώνται και τα ποσοστά ανεργίας τους να φτάνουν σε επίπεδα που δεν έχουμε δει από τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930. Τα επίπεδα του χρέους ξεπέρασαν κάθε ανώτατο όριο.

Η απάντηση της ΕΕ στην κρίση ήταν πιστό αντίγραφο της λεγόμενης «συναίνεσης της Ουάσιγκτον» που το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), εφάρμοσε για τις χρεωμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990: μαζικές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, μεγάλης κλίμακας απολύσεις και διψήφιοι φόροι  για τους καταναλωτές.

Αντί να χαμηλώσουν τα επίπεδα χρέους και επανεκκινήσουν οικονομίες, οι αγκυλώσεις του ΔΝΤ για τη Λατινική Αμερική πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο. Περικοπές, απολύσεις, και οι υψηλοί φόροι για μια εξαθλιωμένη την πλειοψηφία, που καθήλωσαν οικονομίες και αύξησαν τα επίπεδα χρέους. Η φόρμουλα ήταν μια καταστροφή που η Λατινική Αμερική εξακολουθεί να προσπαθεί να επανακάμψει από αυτή, μέχρι σήμερα.

Αλλά η στρατηγική ήταν πολύ καλή για ένα μικρό στρώμα, με επικεφαλής τις τράπεζες, τους κερδοσκόπους, και τις πολυεθνικές επιχειρήσεις. Οι τράπεζες των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Γερμανίας, της Ολλανδίας και γαλλικές τράπεζες βοήθησαν να διογκωθούν οι φούσκες ακινήτων με την κυκλοφορία χρήματος με χαμηλό τόκο. Οι τράπεζες σίγουρα ήξεραν ότι τροφοδοτούν μια φούσκα – οι τιμές της γης στην Ισπανία και στην Ιρλανδία αυξήθηκαν 500 τοις εκατό.

Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο οικονομολόγος Joseph Stiglitz, οι τράπεζες είχαν ένα τέχνασμα στο μανίκι: ιδιωτικά χρέη τους θα πληρώνονται από το δημόσιο. Οι φορολογούμενοι έπεσαν θύματα του τεχνάσματος, και μόνο με το δανεισμό των χρημάτων από την Τρόικα, το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και την αποδοχή των ίδιων όρων που επιβλήθηκαν στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του 1990. Περιττό να πούμε ότι, η ιστορία επαναλήφθηκε σε μια άλλη ήπειρο.

Με τις επερχόμενες εκλογές θα δοκιμαστούν οι πολιτικές της Τρόικας κατά των κινημάτων ενάντια στη λιτότητα στην Πορτογαλία, την Ελλάδα, την Ισπανία και την Ιρλανδία. Εάν αυτά τα κινήματα πετύχουν, θα πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσουν την μυθολογία ότι η τρέχουσα οικονομική κρίση προκαλείται από άπληστους συνταξιούχους, με τίτλο συνδικαλιστών, καθώς και τις δωρεάν γραφειοκρατίες των δαπανών, και όχι την ανεύθυνη κερδοσκοπία από τις τράπεζες και τους χρηματιστές. Και θα πρέπει να το πράξουν σε μια πολιτική αρένα στην οποία οι αντίπαλοί τους ελέγχουν σχεδόν το σύνολο των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Ποτέ τόσο λίγοι δεν έλεγχαν σε τέτοια έκταση την ενημέρωση για τόσους πολλούς.
Η εκλογική αρένα είναι εξαιρετικά πολύπλοκη, και, ενώ η αντίσταση στη λιτότητα δίνει σε αυτά τα κινήματα έναν κοινό στόχο, η πολιτική γεωγραφία είναι διαφορετική σε κάθε χώρα. Πλέον η Αριστερά έχει ουσιαστικά να αγωνιστεί σε δύο μέτωπα: το ένα, ενάντια στις πολιτικές της τρόικας, και το δεύτερο, ενάντια σε ένα αυξανόμενο κύμα ρατσιστικών, ξενοφοβικών και όλο και πιο βίαιων κινητοποιήσεων της δεξιάς που έχουν υιοθετήσεί ευκαιριακά ρητορική κατά της λιτότητας. Η ανοιχτά ναζιστική Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα και το φασιστικό Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία μπορεί να επιτεθούν στις πολιτικές της ΕΕ, αλλά και τα προγράμματά τους δεν έχουν τίποτα το κοινό με πολιτικούς οργανισμούς, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ  της Ελλάδα, το Σιν Φέιν της Ιρλανδίας, οι Podemos της Ισπανίας, ή το Μπλόκο της Αριστεράς στην Πορτογαλίας.

Το μέγεθος μετράει σε αυτή την επερχόμενη μάχη. Επειδή η Ελλάδα αποτελεί μόνο το 1,3 τοις εκατό του ΑΕΠ της ΕΕ, η Τρόικα θα μπορούσε να αναγκάσει την Ελλάδα να κάνει μια επιλογή μεταξύ, σύμφωνα με τα λόγια του πρώην υπουργός οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάνη Βαρουφάκη, μεταξύ «αυτοκτονίας ή εκτέλεσης" –αυτοκτονίας, αν ο ΣΥΡΙΖΑ αποδεχόταν ένα νέο γύρο λιτότητας, εκτέλεσης των τραπεζών της χώρας και της οικονομικής δομής, αν δεν το έκανε. Επειδή η Ελλάδα είναι μικρή χώρα, ο θάνατός της σχεδόν έναν κυματισμό (πολύ χαμηλής έντασης αντίκτυπο) θα μπορούσε να προκαλέσει στην ΕΕ. Μια παρόμοια κατάσταση ισχύει για την Ιρλανδία και την Πορτογαλία.
Αυτό, όμως, δεν ισχύει και για την Ισπανία. Η Ισπανία είναι η 14η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο και η πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία στην ΕΕ. Πτωχεύοντάς την ή οδηγώντας την εκτός ευρωζώνης, οι 19 χώρες που χρησιμοποιούν το ευρώ αντί του εθνικού νομίσματος, θα προκαλούσε περισσότερο από ένα κυματισμό, θα μπορούσε να βυθίσει ολόκληρη το ευρωπαϊκό οικοδόμημα της ευρωζώνης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα μέτρα λιτότητας που η τρόικα επέβαλε στην Ισπανία ήταν τόσο επαχθή, αλλά όχι τόσο επαχθή όσο εκείνα που επιβλήθηκαν στην Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα.

Εκτός από την προσπάθεια να βελτιώσει τις χειρότερες πτυχές του προγράμματος της τρόικας, η Αριστερά που είναι ενάντια στη λιτότητα έχει να αντιμετωπίσει και ένα υπαρξιακό ερώτημα: θα πρέπει να παραμείνουν οι χρεωμένες χώρες τους στην ευρωζώνη, ή θα πρέπει να αναζητήσουν απόσυρση και επιστροφή στα εθνικά νομίσματα;

Η ευρωζώνη ήταν μια καταστροφή για τα περισσότερα μέλη του, εκτός από τη Γερμανία, και, ως ένα βαθμό, την Αυστρία και τις Κάτω Χώρες. Ενώ το νόμισμα είναι κοινό, δεν υπάρχει κοινή ευθύνη για τα αποτελέσματα της οικονομικής ανωμαλίας. Στις ΗΠΑ, μεγάλες οικονομίες όπως η Καλιφόρνια βοήθησαν να πληρώθουν τα χρέη για το Μισισιπή, με την παραδοχή ότι μια κοινή διακρατική αγορά είναι κάτι καλό και γιατί δεν πρέπει οι εύπορες χώρες/ πολιτείες να βοηθήσουν τις λιγότερο τυχερές; Στην ευρωζώνη, ισχύει το κάθε άνθρωπος για τον εαυτό του, και αν βρίσκεστε σε δύσκολη θέση, μιλήστε με τους τοκογλύφους της τρόικας.

Δεδομένου ότι το ευρώ ελέγχεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα - να διαβάσετε Γερμανία εδώ - χώρες που δεν μπορούν να χειριστούν τα νομίσματά τους δεν μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους να βγει από το πρόβλημα, όπως έγινε με τις ΗΠΑ, την Κίνα, τη Ρωσία, την Ινδία, τη Βραζιλία, τη Μεγάλη Βρετανία, και άλλες χώρες. Μια νομισματική ένωση δεν λειτουργεί χωρίς πολιτική ένωση, και μια τέτοια ένωση είναι μια κακή ιδέα, όταν βάζει χώρες όπως η Γερμανία και η Ελλάδα στο ίδιο γήπεδο. Στο τέλος, τα μεγάλα σκυλιά κυριαρχούν.

Ενώ τα θέματα σε όλη την ευρωζώνη μπορεί να είναι παρόμοια, κάθε χώρα είναι διαφορετική. Μια σύντομη ανασκόπηση:

Ελλάδα- 20 Σεπτεμβρίου

Ο ΣΥΡΙΖΑ, το αριστερό κόμμα που κέρδισε τις τελευταίες εκλογές, έχει χωρίσει με 25 πρώην βουλευτές του, που σχημάτισαν το Κόμμα Λαϊκής Ενότητας το οποίο απηύθυνε έκκληση για την πλήρη αντίσταση στις απαιτήσεις της τρόικας. Παρά την υποχώρηση από την προηγούμενη αντίθεσή του σε οποιαδήποτε νέα μέτρα λιτότητας, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, είναι δημοφιλής. Τα κόμματα που κυριαρχούσαν στο παρελθόν στην Ελλάδα- η δεξιά Νέα Δημοκρατία και το κέντρο-αριστερό - ΠΑΣΟΚ έχουν απαξιωθεί αρκετά, ενώ το κεντρώο κόμμα Ποτάμι δεν έχει ένα σαφές πρόγραμμα, όπως και κανένα από τα  πιο πάνω. Η Αριστερά μάλλον θα τα πάει καλά, αλλά θα διαιρεθεί. Η διαίρεση στο πρόσωπο της Τρόικα είναι επικίνδυνη, αλλά αυτή η μάχη είναι πολύ μακριά από τελειωμένη, και υπάρχουν δημιουργικοί τρόποι για να αντισταθεί κανείς στην Τρόικα αναίμακτα. Ένας εμφύλιος πόλεμος στο εσωτερικό της Αριστεράς, ωστόσο, θα μπορούσαν να είναι καταστροφικός.

Πορτογαλία- 4 Οκτωβρίου

Η χώρα κυβερνάται σήμερα από τον συντηρητικό συνασπισμό του Λαϊκού Κόμματος / Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος που κατέχει 132 έδρες στη συνέλευση των 230 εδρών. Αλλά οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η αντιπολίτευση πλησιάζει και βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από  τους Σοσιαλιστές (74 έδρες) - οι Σοσιαλιστές εφάρμοσαν το πρόγραμμα λιτότητας, και έκτοτε στράφηκαν εναντίον του. Ο αριστερός Ενιαίος Δημοκρατικός Συνασπισμός (16 έδρες), μια συμμαχία του Κομμουνιστικού Κόμματος και των Πρασίνων, και το Μπλόκο της Αριστεράς (8 έδρες), φαίνεται ότι θα εξασφαλίσουν βουλευτικές έδρες. Υπάρχει μια ισχυρή πιθανότητα ότι οι συντηρητικοί να πέσουν, και η αντιπολίτευση της κεντροαριστεράς και αριστεράς να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού. Η Αριστερά ελέγχει, ήδη, 98 έδρες. Θα χρειαστεί 116 για να σχηματίσει κυβέρνηση.

Ισπανία, Δεκέμβριος, 2015


Η πολιτική κατάσταση στην Ισπανία είναι ρευστή. Το κυβερνών δεξιό Λαϊκό Κόμμα βρίσκεται σε μπελάδες εξαιτίας των πολλών μεγάλων σκανδάλων διαφθοράς και την ενθουσιώδη υποστήριξη της λιτότητας. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα έχει αυξήσει πρόσφατα τη δημοτικότητά του, αλλά ήταν οι Σοσιαλιστές που θεσμοθέτησαν τις πολιτικές λιτότητας. Η υποστήριξη για το αριστερό κόμμα κατά της λιτότητας τους Podemos φαίνεται να έχει σταθεροποιηθεί, αλλά έχουν ήδη εκλεγεί, ή βοήθησαν  στην εκλογή, των  δημάρχων της Μαδρίτης, της Βαρκελώνης, του Καντίζ και της Σαραγόσα. Σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είναι ένας συνασπισμός των αριστερών κομμάτων, οι Podemos είναι μια λαϊκή οργάνωση που ξέρει πώς να πάρει τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν.


Υπάρχει, επίσης, το κεντροδεξιό κόμμα Ciudadanos που τα πήγε καλά στις εκλογές της άνοιξης, αλλά είναι κατά των μεταναστών και κατά της διακοπής της κύησης, και του οποίου το οικονομικό πρόγραμμα είναι, στην καλύτερη περίπτωση αδιαφανές. Αυτά τα πράγματα δεν είναι πιθανό να οδηγήσουν σε μεγάλα εκλογικά κέρδη. Ό,τι κι αν συμβεί, η Ισπανία δεν είναι πλέον μια χώρα δύο μερών, και η Αριστερά θα διαδραματίσει καίριο ρόλο σε κάθε κίνηση συνασπισμού για το σχηματισμό κυβέρνησης.

Υπάρχει ένας μπαλαντέρ σε αυτές τις εκλογές: ο νεόκοπος νόμος Ασφαλείας των Πολιτών, που το Λαϊκό Κόμμα έχωσε στο Κοινοβούλιο και έχει ως στόχο την καταστολή διαδηλώσεων, της κριτικής προς την κυβέρνησης, και την ελευθερία του λόγου. Είναι σαφές ότι αποσκοπεί στο κλείσιμο των Podemos.

Ιρλανδία, Απρίλιος 2016

"Άστατη" είναι ο μόνος τρόπος για να περιγράψει κανείς τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, όπου οι δημοσκοπήσεις μετατοπίζονται από μήνα σε μήνα. Η οικονομία αναπτύσσεται, αλλά το καθεστώς λιτότητας της τρόικας είναι ακόμη νωπό. Πάνω από 100.000 υποθήκες παραμονεύουν να εκποιηθούν και από το 2008, μερικοί 400,000 -ως επί το πλείστον νέοι επαγγελματίες - μετανάστευσαν στη Βρετανία, τον Καναδά, την Αυστραλία, την Νέα Ζηλανδία και τις ΗΠΑ, προκαλώντας μια τεράστια διαρροή εγκεφάλων  από το νησί.

Ο κεντρώος συνασπισμός του Fine Gael και του Εργατικού βρίσκεται στην κυβέρνηση, αλλά αυτό είναι πιθανό να αλλάξει μετά τις εκλογές. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το Fine Gael στο 28 τοις εκατό, και τους κοινωνικούς εταίρους στο 7 τοις εκατό. Στο 21 τοις εκατό, το αριστερό και κατά της λιτότητας κόμμα Sinn Fein είναι το νούμερο δύο, αν και η υποστήριξη του έχει πέσει ελαφρώς από το περασμένο έτος. Ωστόσο, η δημοτικότητα του ηγέτη του, Gerry Adams, σημειώνει αύξηση. Τέλος, υπάρχει ένα μείγμα από ανεξάρτητους φορείς, που κυμαίνονται από τους Πράσινους στους σοσιαλιστές, που υποστηρίζεται από 24 τοις εκατό των ψηφοφόρων. Οι περισσότεροι είναι ενάντια στη λιτότητα και δυνητικοί εταίροι συνασπισμού, αν τα κυβερνώντα κόμματα αποτύχουν εκλογή. Το συντηρητικό  κόμμα Fianna Fail σημειώνει στις δημοσκοπήσεις περίπου 20 τοις εκατό.

Σε αυτές τις επερχόμενες εκλογές, η Αριστερά θα πρέπει να αντιμετωπίσει την τεράστια δύναμη της Τρόικας από τη μία πλευρά, και από την άλλη, την παροχή υπηρεσιών και δημιουργία θέσεων εργασίας. Θα πρέπει, επίσης, να διαφοροποιηθεί σαφώς από το ρατσισμό της δεξιάς για την μεταναστευτική κρίση και να αμφισβητήσει την απροθυμία των δικών της κυβερνήσεων να βρουν μια ανθρώπινη λύση. Από το μεγαλύτερο μέρος των προσφύγων που δημιουργούνται από τις ανεύθυνες πολιτικές χωρών όπως η Γαλλία, η Βρετανία, η Ιταλία και η Γερμανία στο Αφγανιστάν, τη Λιβύη και τη Συρία, η Αριστερά πρέπει να συνδέσει με σαφήνεια τον ξένο τυχοδιωκτισμό των ελίτ τους με τον κατακλυσμό ανθρώπων που τώρα αναζητούν ασφάλεια από τις θύελλες, που αυτές οι ίδιες ελίτ συνέβαλαν ώστε να  δημιουργηθούν.

Τίποτα από αυτά δεν θα είναι εύκολο και ο διχασμός θα καταστήσει τα πράγματα δυσκολότερα. Η Αριστερά αλλού στον κόσμο δεν μπορεί να περιμένει μικρές χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία να αναλάβει την εξουσία του διεθνούς κεφαλαίου από μόνη της. Ουδέποτε άλλοτε, από την άνοδο του ναζισμού, δεν υπήρξε μια τέτοια επιτακτική ανάγκη για διεθνή αλληλεγγύη. Με ένα πολύ πραγματικό τρόπο, είμαστε όλοι έλληνες, ισπανοί, πορτογάλοι και ιρλανδοί. Αυτές οι εκλογές έχουν τόσο πολύ να κάνουν με τις ΗΠΑ, όσο έχουν να κάνουν με τα κόμματα και τα κινήματα που έχουν αποφασίσει να αντισταθούν σε ένα είδος καπιταλισμού με ιδιαίτερα αιματοβαμμένα νύχια και δόντια.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου