20 Σεπ 2015

Η σκόνη έφυγε και έμεινε το γυμνό τοπίο


Αυτές τις μέρες, οι αισιόδοξοι της κοινωνικής αλλαγής, μετακομίζουν από το ΣΥΡΙΖΑ στο Εργατικό Κόμμα της Αγγλίας, κρατώντας πάντα τη γωνία του ματιού τους στους Ποδέμος και στο ισπανικό κίνημα.

Ο Αναστασιάδης δηλώνει αισιόδοξος για την πορεία του Κυπριακού και «αποκαλύπτει», κατά την ορολογία του ΡΙΚ, στους ομογενείς της Αγγλίας ότι η λύση θα είναι στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού κεκτημένου με συμφωνία του ιδίου και του κ Ακκιντζή.

Αλλά τέτοια χάφτει μόνο το Ευρωπαϊκό Κόμμα. Λες και ο Αττίλας του μνημονίου είναι ασιατική γρίπη. Ο κ Λιλλήκας, ταχύνους όπως πάντα, αμέσως κατάλαβε ότι η απελευθερωτική επιστροφή των προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες θα μετατραπεί σε μια προσωπική διαδικασία διευθέτησης του περιουσιακού μεταξύ χρήστη και ιδιοκτήτη στη βάση της αποκατάστασης της ανταλλαγής ή της αποζημίωσης. Δεν είπε πάλι, όμως, ποιά διευθέτηση του περιουσιακού προτείνει ο ίδιος.

Ο φόβος της ισότητας
Επίσης, διαμαρτύρεται για την ίση σύνθεση από Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους της αρμόδιας επιτροπής που θα διευθετεί τις υποθέσεις, καθώς και την παρουσία ξένων δικαστών. Εδώ θα μπορούσε να παρέμβει ίσως, ο δικηγόρος του διαβόλου και να τον ερωτήσει γιατί θέλει άνιση εκπροσώπηση ή σε τί τον ενοχλούν οι ξένοι δικαστές ή γιατί οι Κυπραίοι είναι καλύτεροι με βάση την συσσωρευμένη πια εμπειρία μας μισού αιώνα ανεξαρτησίας. Ο ίδιος δικηγόρος θα μπορούσε να ερωτήσει για τα χαμένα λεφτά και τις μικρές περιουσίες των ταπεινών που κατέφαγαν Ελληνοκύπριοι στις τράπεζες και το χρηματιστήριο. Μήπως οι άνεργοι θα μπορούσαν να τύχουν προνομιακής μεταχείρισης στη διευθέτηση του Κυπριακού π.χ. περιουσίες, επιστροφή; Εννοείται ότι η τελευταία ερώτηση είναι από τον δικηγόρο του Θεού.

Φωνή Βαθιά σαν της Φαραντούρη και του Λιβανελλί και του Ναζίμ Χικμέτ. Εκείνο το μυστήριο και πολλές φορές υπόγειο «κάτι» που σέρνει μαζί του ο κόσμος της Αριστεράς από την Ιστορία της, χιλιάδες φορές ηττημένο, ξεπουλημένο, στενοκεφαλιασμένο, υποταγμένο, νάτο πετιέται εξ αρχής στην κατάμεστη τάφρο του Λήδρα Πάλας, την περασμένη Παρασκευή. Ήταν μια μεγαλειώδης δικοινοτική εκδήλωση που δείχνει ότι το Κυπριακό θα μπορούσε να λυθεί….

Ο ίδιος ο υιός του Θεού όμως, που έζησε καταδιωγμένο βρέφος, πάνω στο γαϊδουράκι του Ιωσήφ, δεν είναι ελαμίτης και δεν θα μπορούσε να ακούσει τη λέξη πρόσφυγας, χωρίς να πάει ο νους του αλληλέγγυα στην πλημμυρίδα των προσφύγων που κατακλύζει τις χώρες της περιοχής και της Ευρώπης. (Τονίζουμε ότι όσοι καταφεύγουν στην Ευρώπη είναι λιγότερο από το ένα δέκατο, προς το παρόν των Σύρων προσφύγων. Υπέπεσε στην αντίληψη μας ότι αρκετοί Κύπριοι νομίζουσιν ότι μόνο στην Ευρώπη καταφεύγουν οι Σύροι πρόσφυγες κι όχι σε άλλες αραβικές χώρες και την Τουρκία).

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και τα μουμουέ αισθάνονται περήφανες και περήφανα που διασώζουν τόσες χιλιάδες πρόσφυγες από το θάνατο. Και βέβαια, θα διερωτάται ο δικηγόρος του Αγίου Πνεύματος, πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν περήφανοι που διασώζουν τόσες χιλιάδες άτομα και όχι ντροπιασμένοι που αφήνεται να πνίγεται τόσος κόσμος με τα παιδιά του που υποχρεώνεται να κάνει αυτό το πήδημα του θανάτου. Γιατί τα πλοία που διασώσουν δεν πάνε κατ' ευθεία στη Λιβύη ή την Αλικαρνασσό ή τη Βηρυτό για να μεταφέρουν με ασφάλεια τα πλάσματα.

Αλήθεια γιατί ονομάζουν τους διακινητές δουλεμπόρους ; Κερδοσκόπους καλώς. Αλλά τους αφήνουν κενό χώρο για να κάνουν τη δουλειά. Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε και χειρότερα πράγματα. Αλλά οι πρόσφυγες ή και οι μετανάστες μετατρέπονται σε «δούλους» από τους Ευρωπαίους που, ήδη, έτσι τους βλέπουν. Ο Θεός να προφυλάσσει την Ευρώπη από τις συμπεριφορές της και κλείνουμε με τη Θεολογία. Αν θυμηθούμε το ‘74 πολλοί πρόσφυγες δούλεψαν με ελάχιστα για να φτιάξουν το ... οικονομικό θαύμα που κατάντησε να χρειάζεται τρεις τελείες μπροστά του. Νέοι πρόσφυγες του μνημονίου βαδίζουν τώρα στα χνάρια των παλιών, αλλά το ... οικονομικό θαύμα... χρειάζεται πλέον και τρεις τελείες από πίσω.

Λες και ο Αττίλας του μνημονίου είναι ασιατική γρίπη. Ο κ Λιλλήκας, ταχύνους όπως πάντα, αμέσως κατάλαβε ότι η απελευθερωτική επιστροφή των προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες θα μετατραπεί σε μια προσωπική διαδικασία διευθέτησης του περιουσιακού μεταξύ χρήστη και ιδιοκτήτη στη βάση της αποκατάστασης της ανταλλαγής ή της αποζημίωσης. Δεν είπε πάλι όμως ποια διευθέτηση του περιουσιακού προτείνει ο ίδιος..Επίσης διαμαρτύρεται για την ίση σύνθεση από Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους της αρμόδιας επιτροπής που θα διευθετεί τις υποθέσεις καθώς και την παρουσία ξένων δικαστών. Εδώ θα μπορούσε να παρέμβει ίσως, ο δικηγόρος του διαβόλου και να τον ερωτήσει γιατί θέλει άνιση εκπροσώπηση ή σε τι τον ενοχλούν οι ξένοι δικαστές ή γιατί οι Κυπραίοι είναι καλύτεροι με βάση την συσσωρευμένη πια εμπειρία μας μισού αιώνα ανεξαρτησίας.

Φωνή Βαθιά,

σαν της Φαραντούρη και του Λιβανελλί και του Ναζίμ Χικμέτ. Εκείνο το μυστήριο και πολλές φορές υπόγειο «κάτι» που σέρνει μαζί του ο κόσμος της Αριστεράς από την Ιστορία της, χιλιάδες φορές ηττημένο, ξεπουλημένο, στενοκεφαλιασμένο, υποταγμένο, νάτο πετιέται εξ αρχής στην κατάμεστη τάφρο του Λήδρα Πάλας, την περασμένη Παρασκευή. Ήταν μια μεγαλειώδης δικοινοτική εκδήλωση που δείχνει ότι το Κυπριακό θα μπορούσε να λυθεί όπως επίσης δείχνει και από ποιους και αναφερόμαστε στον απλό λαό της κυπριακής Αριστεράς. Οι απορριπτικές ηγεσίες, αλλά και η ηγεσία του ΔΗΣΥ, όπως και να το κάνουμε, θα βρίσκονταν σε ξένο χώρο και καλά έκαναν και δεν πάτησαν. Το αντίστοιχο έγινε και από πλευράς Τουρκοκυπρίων. Οι Τουρκοκύπριοι ήταν ως συνήθως πολύ περισσότεροι από τους Ελληνοκύπριους και αν σκεφτούμε και τις αγαπημένες αναλογίες του Σιζόπουλλου ήταν δεκαπλάσιοι. Αλλά, βέβαια, είναι και περισσότεροι στην κοινότητα τους, έχουν την ηγεμονία παντού και στη πολιτιστική και πολιτική μάλιστα παραγωγή και αν οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων καταγράφονται σε ένα αριστερόμετρο ως σημαντική μεταβλητή, ανήκουν σε μια πιο «εργατική και μαχητική Αριστερά».


Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και τα μουμουέ αισθάνονται περήφανες και περήφανα που διασώζουν τόσες χιλιάδες πρόσφυγες από το θάνατο. Και βέβαια θα διερωτάται ο δικηγόρος του Αγίου Πνεύματος πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν περήφανοι που διασώζουν τόσες χιλιάδες άτομα και όχι ντροπιασμένοι που αφήνεται να πνίγεται τόσος κόσμος με τα παιδιά του που υποχρεώνεται να κάνει αυτό το πήδημα του θανάτου. Γιατί τα πλοία που διασώσουν δεν πάνε κατ' ευθεία στη Λιβύη ή την Αλικαρνασσό ή τη Βηρυτό για να μεταφέρουν με ασφάλεια τα πλάσματα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου