20 Σεπ 2015

Η ιστορική συνείδηση της Αριστεράς ξαναενώνει τις κλωστές του 1958, όταν έγιναν υπόγειοι ψίθυροι μετά το λουτρό αίματος των μασκοφόρων και των εθνικιστών: Συναυλία επανένωσης στην πράσινη γραμμή, 18/9/2015


«Με κόκκινο γαρύφαλλο για πάντα, στου χρόνου την ασπρόμαυρη σιωπή
σε βλέπω απ’ του αιώνα την βεράντα, να ψάχνεις τις κλωστές που έχουν κοπεί..»
«Ο Μπελογιάννης ζει»[1]
«Τούρκοι χωριάτες του Αϊδινίου, Ρωμιοί ψαράδες απ’ την Σάμο..
Να οι δέκα χιλιάδες σύντροφοι του Μουσταφά..»
Ναζίμ Χικμέτ, «Το έπος του Σεΐχη Μπεντρετίν»
«Ορφανεμένε που μωρόν που μάνα τζαι πατρίδα
Κουτζίλας φως τα αμμάθκια σου τζι αγάπης νήλιον είδαν..[..]
Τζαι ήσουν κοντά την δεύτερη σκλαβκιά σου να νικήσεις
Τζαι οι σκούντροι της φτωχολογιάς επαίξαν σε να σβήσεις,
Τζαι αντί να σβήσεις έφεξες! Τζαι ώσπου τζυλούν τα γρόνια...[..]
Γενιάς γενιών εν να έρκουνται πουκάτω να πεζεύκουν,
Σαν τζοινωνίαν τον δρόσον σου να πίννουν, να δροσεύκουν..
Παύλος Λιασίδης, «Σε Γνωρίζω αγάπη», 1958, «αφιερωμένο στον αγωνιστή της εργατιάς Μιχάλη Πέτρου..»




Η συναυλία των Λιβανελλί – Φαραντούρη με την συμμετοχή κύπριων καλλιτεχνών, την οποια διοργωνσαν η ΠΕΟ και τουρκοκυπριακες συνδικαλιστικες οργανωσεις, αν και δεν διαφημίστηκε ιδιαίτερα, πέρα από τα ΜΜΕ της αριστεράς, είχε μια σχεδόν αυθόρμητη μαζικότητα, που δείχνει, όχι μόνο τη δυναμική που απέκτησαν οι δικοινοτικές εκδηλώσεις της Αριστεράς, μετά την ιστορική πρωτομαγιά του 2014, αλλά και το γεγονός ότι η αριστερά και στις δυο κοινότητες κτίζει, πια, μια αυτόνομη δυναμική – και χωρίς τον εξωγενή παράγοντα των ΜΜΕ, που ελέγχει η εξουσία – πολιτική και οικονομική. Η συλλογικότητα της κυπριακής Αριστεράς στέκεται μπροστά στην Ιστορία, κουβαλώντας, όχι μόνο τους αγώνες αντίστασης στον εθνικισμό και μετά για την επανένωση, αλλά και τους αγώνες για άμυνα και αντεπίθεση της ταξικής πλειοψηφίας για τα κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα.



Μια παρατηρητής, για χρόνια, των δικοινοτικών εκδηλώσεων σχολίασε ως εξής τις δυναμικές που υπάρχουν και την φαινομενική αμηχανία του κυβερνητικού στρατοπέδου απέναντι στην αυτόνομη δυναμική της αριστεράς:
« Τα τελευταία 20-25 χρόνια, που πάω στις εκδηλώσεις, ο παλμός εν τζιαμέ – εν η ένταση του που αλλάσσει  σαν το καρδιογράφημα. Τωρά, εν η μαζικότητα που αλλάσσει τζιαι κυρίως η σύγκλιση/ προσέλευση σε τούτες τες εκδηλώσεις τζιαι που άλλους χώρους, όι απαραίτητα αριστερούς με την ευρύτερην τους έννοιαν. Τούτον, όμως, μάλλον προκαλεί ίσως τζαι ανησυχίες στη σημερινή κυβερνητικήν ηγεσία – αν πιάσεις μιαν μιαν τες δικοινοτικές εκδηλώσεις που εδιοργανωθήκαν που την αριστερά, δεν υπήρχε σε καμιά κυβερνητική εκπροσώπηση – τούτον εν ενδεικτικό. Τζαι για την κυβέρνηση, αλλά τζαι για τους απορριπτικούς… Ίσως να εν ο φόος που είχαν εκφράσει ως δαιμονοποίηση, αλλά γίνεται πραγματατικότητα: αν λυθεί με τες «εκπτώσεις Χριστόφια» ανατρέπουνται πολλά κλισέ. Και ο δρόμος σε μερικά πράματα φαίνεται αναπόφευκτος.»





Ο αποκλεισμός των εκδηλώσεων της αριστεράς από τα καθεστωτικά ΜΜΕ φτάνει ώρες ώρες σε κωμικό επίπεδο λογοκρισίας ή προσπάθειας αποσιώπησης. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι και με βάση την εμπειρία των κινητοποιήσεων για την οικονομία, αυτή η μεροληπτική στάση, θα έπρεπε να είναι κάτι το αναμενόμενο – και ίσως χαρακτηριστικό πόσο ελεγχόμενα είναι τα ΜΜΕ. Αλλά το πιο εντυπωσιακό, ίσως, να είναι η άλλη πλευρά της διαλεκτικής -  η ικανότητα της αριστεράς, ως χώρος, να κινητοποιεί κόσμο, χωρίς σημαντική πρόσβαση στα καθεστωτικά ΜΜΕ..
«Ενώ τα ΜΜΕ ούτε προβάλλουν, ούτε καλύφκουν τέθκοιες εκδηλώσεις, οι εκδηλώσεις τζαι οι κινητοποίησεις φαίνονται να αποκτούν μιαν αυτόνομη δυναμική τζιαι έκρηξην καθαρά που τον κόσμο. Σε κάθε εκδήλωση, οι αριθμοί συμμετοχής φαίνεται να αυξάνονται σημαντικά τζιαι αποκτά μια αυτόνομη ροή τζιαι ζωή μακριά τζιαι «ανεξέλεκτα» (χωρίς έλεγχο) τούτων που ονομάζεονται εξωγενείς παράγοντες περιλαμβανομένων τζιαι των ΜΜΕ. Έσιει μιαν αυτονομία που παρασύρει, όπως το έμβρυο που μια φάση τζιαι μετά, παρόλον ότι τρέφεται που το γυναικείον σώμα, γίνεται μια άλλη ζωή που μόνον του..»





[1]  Από τα τραγουδια της αριστεράς της δεκαετίας του 1950 – σε νέα έκδοση στον δίσκο «Πήραμε τα Βουνά», περιοδικό ΜΕΤΡΟ, 2015.




1 σχόλιο:

  1. Δεν πρόκειται για αποκλεισμό των εκδηλώσεων της αριστεράς αλλά για αποκλεισμό γενικά των εκδηλώσεων προώθησης της ειρινικής συνύπαρξης και συνεργασίας στα πλαίσια μιας συμφωνημένης λύσης. Σημειώνω επίσης ότι η οργανωμένη ΕΚ Αριστερά έχει - κατά καιρούς - εκδηλώσει ανάλογες συμπεριφορές αποκλεισμού σε εκδηλώσεις ανάλογου χαρακτήρα οι οποίες δεν βρίσκονταν υπό την υψηλή της εποπτεία

    ΑπάντησηΔιαγραφή